Η πολιτικοποίηση του α-συνειδήτου. Όταν το ασυνείδητο των μαζών εκδικείται.
Η Ιστορία έχει σειρά. Η Ιστορία είναι προφήτης. Ο Ιστορικός γερμανικός θετικισμός επιστημονικοποίησε πλήρως την Ιστορία, την προσκόλλησε στον νοησιοκρατικό μεταφυσικισμό του Εγέλου και στον μεταχριστιανικό σοσιαλιστικό εσχατολογισμό του Μάρξ και πλέον καθόρισε ότι ο άνθρωπος ισούται με το σύνολο της Ιστορίας του. Ισούται με το σύνολο των σκεψεών του και πράξε. Η Ιστορία ως περίκλειστο ανάκτορο έκλεισε μέσα της όλη την ανθρώπινη ζωή, ως σκέψεις και πράξεις, τίποτε δεν συμβαίνει και δεν ενδιαφέρει εκτός Ιστορίας. Μόνον οι σκέψεις και οι πράξεις των ανθρώπων μας ενδιαφέρουν. Η Ιστορία είναι η μεγάλη υπηρέτρια του Ανθρωποκεντρισμού από τον Όμηρο και δώθε. Αυτή τη στιγμή εάν ομιλήσει ένα σύννεφο θα αδιαφορήσουμε γιατί δεν προκαλεί αυτή η κίνηση Ιστορία. Ακόμη και αν το σύννεφο μας είπει τι θα γίνει στον πλανήτη γή, δεν μας ενδιαφέρει, διότι το μόνον που μας ενδιαφέρει είναι οι σκέψεις και οι πράξεις των ανθρώπων.
Ο Ανθρωποκεντρισμός δέχθηκε το δώρο του Όντος που είναι η Ιστορία: όπως και ο θεός θαύμασε το δημιούργημά του, παρόμοια και ο άνθρωπος ζεί σε σχέση με τις σκέψεις του και τις πράξεις του. Αλλά και η Ιστορία περνά από ποικίλα στάδια. Κατ΄αρχάς ενώ κάποτε δεν υπήρχε ανθρωποκεντρισμός διότι το Όν διένειμε με άλλο τρόπο τις δυνάμεις του, ενώ κάποτε δεν υπήρχε ιστορία, όταν ο Άνθρωπος εξήλθε της σειράς του Όντος και με το νού του παρατηρούσε τα πάντα, τότε γεννήθηκε η Ιστορία. Όμως θα πρέπει να προσέξουμε κάτι πολύ σημαντικό: η Ιστορία είναι η μετάβαση του Ανθρώπου στη θέση του θεού της γένεσης: ο Άνθρωπος νοιώθει ότι έχει ιδέες και σκέψεις ώστε να δημιουργήσει τον κόσμο του και το ανθρωπομοντέλο του: Αυτή είναι η Ιστορία: το σύνολο των οντολογικών δυνάμεων οι οποίες ως αχανείς χαοτικές και αδυσώπητες προωθούν τον άνθρωπο προς το χάος, δεν ενδιαφέρουν: αυτές δεν γίγνονται ιστορία: όπως Ιστορία δεν έγινε το παρελθόν του Θεού: πού ακριβώς ήταν ο Θεός πρίν τον Παράδεισο; Κανείς δεν γνωρίζει, αντίθετα όλοι γνωρίζουν την μετέπειτα Ιστορία του.
Άρα λοιπόν ο Ηρόδοτος, ικανοποιημένος από τον πλούτο Ελλήνων Ιώνων και άλλων, εντυπωσιασμένος από την πρόοδο των ανθρώπων, από τις νίκες και ποικίλες προόδους των Ελλήνων, από την εξέλιξη των Περσών, εντυπωσιασμένος από το ότι οι άνθρωποι της εποχής του,εξελίσσονται, κάνει ο Ηρόδοτος μία πολύ απλή πρόταση: η οποία θα τον εξελίξει σε πατέρα της Ιστορίας. Τι κάνει ο Πατέρας; Μεταφέρει μορφή και είδος το οποίο διά της γυναικείας μήτρας εμφανίζει το νέο άνθρωπο: Αυτό έκανε και ο Ηρόδοτος: όλα τα ανθρώπινα πεπραγμένα γεννούν έναν παιδί : την ιστορία, διότι ο Πατήρ Άνθρωπος βάζει τα έργα και τις σκέψεις και η Μητέρα χρόνος τα πλάθει σε δομές, έννοιες, γεγονότα, πολιτισμούς και λοιπές καταστάσεις. Ιστορία όμως είναι τα φανερά ιδεολογήματα και πεπραγμένα, δεν είναι η ασυνείδητη επενέργεια των γιγάντων, η υπερσυνειδητή κίνηση των νεφελών, ούτε το άγνωστο κάλεσμα του όντος.
Η Ιστορία ως μηχανή παραγωγής ιδεών, αξιών, γεγονότων και συμβάντων, θέλει φαγητό,πράξεις, λάθη, σωστά, συμβάντα, απονεννοημένες πράξεις, συνειδητές και ασυνείδητες πράξεις κ.λ.π. Οι άνθρωποι δεν χορταίνουν να ταίζουν την Ιστορία. Σταδιακά όλοι καταλαβαίνουν γιατί πρέπει να υπάρχει Ιστορία, και κυρίως γιατι πρέπει να την ταίζουν τόσο συνειδητά κα απροσμέτρητα οι άνθρωποι: Κάποιοι έφτιαξαν ένα θεό ως αποθήκη σκέψεων και πράξεων, σήμερα έχουμε τις τράπεζες ως υλικό αποθετήριο: χωρίς την Ιστορία, την τράπεζα από όπου οι γενεές δανείζονται και ξοδεύουν σκέψεις, γεγονότα και πράξεις, δεν υπάρχει ζωή, ούτε συνέχεια: η Ιστορία ως σύνολο συνειδητών σκέψεων και πράξεων οι οποίες διά της παιδείας και της ιδεοποίησης και αξιοποίησης των γεγονότων καθίστανται γνώση και ηθική για τις επόμενες γενεές, αυτή η ιστορία γίγνεται τράπεζα από όπου οι γενεές δανείζονται πρότυπα, ιδέες και αξίες, λάθη και σωστά, τροφή για τις σκέψεις τους και τις πράξεις τους.