Η ΑντιΗθική Οντολογία των μνηστήρων.

 

Όλα στον Όμηρο αποτελούν κομμάτια ενός σε πολλά ξεχασμένου Οντιολογικού Όλου τα οποία συντίθενται με αριστοτεχνικό τρόπο. Έχουμε σε άλλη εργασία μας αποδείξει ότι ο πρώτος Ηθικολόγος (καθαρά Οντολογικός Ηθικολόγος όχι με την τρέχουσα έννοια του καλού και  του κακού (οι οποίοι αυτοί όροι περιορίζουν την οντολογικότητα της Ηθικής) είναι ο Αναξίμανδρος, ο Αναξίμανδρος ώς Οντολογικός Ηθικολόγος επικοινωνεί με την Οντολογική καθαρά Ηθική του Ομήρου. Η τελική απόδειξη έρχεται μέσα από τα Φυσικά του Αριστοτέλους όπου εκεί ο Σταγειρίτης θεωρεί ότι το  Άπειρο του Αναξιμάνδρου περιέχει όλες εκείνες τις δυνάμεις του σύμπαντος (ροή, φιλία, νείκος, δικαιοσύνη, ισορροπία, εξέλιξη) οι οποίες εάν περάσουν στον Άνθρωπο (κατά το χρεών) δημιουργούν την ισορροπία και δικαιοσύνη του κόσμου μας.

Τα στοιχεία της Απείρου Ηθικής του Αναξιμάνδρου όλα υπάρχουν στην Οδύσσεια: κίνησις, ταξείδι στο Άπειρον της Κίρκης και των λοιπών κυκλωπείων περιπλανήσεων, απροσδιοριστία της Οδυσσεϊκής νόησης και ήθους, συνεχής πορεία προς το νόστο που φέρει ο καθείς εξ ημών μέσα του. Ο Οδυσσέας διά της ατομικής πορείας προς την Ιθάκη (η οποία είναι μόνον σε αυτόν γνωστή διά της Σοφίας Αθηνάς) παρουσιάζεται ώς άπειρο μέγεθος: συνευρίσκεται με όντα σαν την Καλυψώ, νικά τον Πολύφημο, αντιστέκεται στους πειρασμούς στη νήσο του Ηλίου, είναι το Υποκείμενο το οποίο δεν κλείει τη νόηση και το ήθος σε καλούπια αλλά ορίζει τη νόηση και το ήθος κατά απροσδιόριστο  τρόπο διότι παραμένει  στο συμπαντικό φόντο: δεν κλείεται σε άστυ, αντιθέτως κινείται επί της χαώδους θαλάσσης: άρα νόηση και ήθος δημιουργούν το άπειρο Υποκείμενο το οποίο τροφοδοτείται από την απειρία του σύμπαντος (αυτή είναι η πηγή της νόησης και του ήθους) άρα ο Οδυσσέας είναι ο Άπειρος άνθρωπος που σκέπτεται και πράττει κατά τρόπο ανώλεθρο διηνεκή και συνεχή. Αντίθετος αυτού είναι ο προβλεπόμενος άνθρωπος του άστεως και της κατευθυνόμενης νόησης και ηθικής η οποία προέρχεται όχι από το άπειρο σύμπαν της θαλάσσης και του Αναξιμάνδρου αλλά από συγκεκριμένα θρησκευτικά και φιλοσοφικά κέντρα.

Εξάλλου αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά του Ομήρου από τον Πλάτωνα (για αυτό και ο Πλάτων απορρίπτει αναφανδόν τον  Όμηρο): ο Πλάτων κλείει το Υποκείμενο στην Πολιτεία των Νόμων, το Υποκείμενο δεν τροφοδοτείται από το άπειρο σύμπαν ώς δυνάμεις (όπως συμβαίνει στον Αναξιμάνδρειο και Ομηρικό κόσμο) αλλά από τις ιδέες αυτών: η γνωστική μετατόπιση είναι σημαντική: το όλον μεταφέρεται από την πραγματική θάλασσα της πραγματικής Οδυσσεϊκής κίνησης στο ανθρώπινο μυαλό το οποίο πλέον είναι έτοιμο να μετατρέψει τις ιδέες σε θεό, ηγεμόνες, επιστήμονες κ.λ.π συστήματα.