Σε αυτή τη διάσταση στην οποία ζούμε υπάρχουν κατηγορίες Όντων βάσει της συμμετοχής των στη διανομή δυνάμεως της ζωής μας και της πορείας μας: Υπάρχουν Θεοί και Άνθρωποι, ανάμεσά τους Ήρωες, πέρα από τους Θεούς οι υπεράνθρωποι πέρα από τους ανθρώπους το ζωϊκό και φυτικό βασίλειο. Πέρα και πίσω και εμπρός από όλα αυτά όμως υπάρχει ένα χάος κινούμενο και συνεχώς αναδιανεμόμενο και ανατροποποιημένο το οποίο συνεχώς αναδιανέμει και εξελίσσει τις δυνάμεις του. Αποκλείεται λοιπόν να θεωρείται ως κάτι το καλό το να βλέπει ο άνθρωπος αυτόν τον κόσμο ως κάτι το φοβερό το οποίο το έπραξε ένας θεός, ή αποκλείεται ο άνθρωπος να βλέπει ως κάτι το καλό το να επιλέγει την αρετή η οποία δεν αντιπροσωπεύει τίποτε μέσα στο χάος: ο θεός και οι άνθρωποι και οι Ήρωες κινούνται μέσα στο χάος και έρχεται στιγμή όπου το χάος αναδιανέμει αλλοιώς τελείως τα πάντα: άρα υπάρχει το συνεχώς αναδιανεμόμενο και τίποτε άλλο, άρα δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι κάποιος θεός έπλασε τον κόσμο ή ότι ο Ηρακλής επέλεξε την αρετή παρά την κακία, διότι από το πρίσμα του οντικού χάους ούτε κόσμος ούτε αρετή υπάρχει αλλά πορεία δυνάμεων: ούτε μπορούμε να λέμε ότι ο Δίας παρέχει υγεία στους ανθρώπους διότι ως Θεός βλέπει ότι το Όν είναι κάτι το χαώδες και η υγεία είναι ένα πρόσκαιρο επίτευγμα των φοβισμένων οντικά ανθρώπων.
Η υποτίμηση θεών και ηρώων αποτελεί κατόρθωμα: ο Ξενοφών στα απομνημονεύματά του παρέχει την ιστορία του Προδίκου περί του Ηρακλέους ότι αυτός προτίμησε την αρετή αντί για την κακία: αυτό αποκλείεται να συνέβη από έναν Ήρωα ο οποίος κινείται πίσω και εμπρός από έννοιες πρόσκαιρες όπως είναι η αρετή και η κακία: οι οποίες οντολογικά δεν ορίζονται αλλά υπάρχουν για ολίγον προκειμένου θεϊστικοί ή πολιτικοί παράγοντες να ελέγχουν τον κόσμο και τους ανθρώπους: ο Ήρωας ζεί σε σχέση με τη φύση και το χάος: στη φύση δεν υπάρχει καμμία αρετή, ούτε και κακία, παρά μόνον πορεία δυνάμεων χαοτικών: μπορεί ο Πυθαγόρας και ο πλατωνικός Τίμαιος να ομιλούν για κοσμική αρμονία αλλά όλα αυτά είναι στο μυαλό τους και το χάος ως πορεία χαοτικών δυνάμεων δεν γνωρίζει τίποτε από όλα αυτά: σε κάποια χρόνια τίποτε από όσα είδε ο Πυθαγόρας και ο Πλάτωνας δεν θα υπάρχει, άλλος Ήλιος και άλλες γαίες θα υφίστανται όπως και άλλα είδη τελείως διαφορετικά ανθρώπων: άρα η φύση του ύδατος, το οποίο προκαλεί καταστροφές αλλά και βοηθεί στις ανθρώπινες δράσεις, ποια αρετή και ποια κακία υπηρετεί; Καμμία: απλά κινείται όπως και ο Ηρακλής, ο οποίος ως Ήρωας απλά κινείται ως δύναμις πέρα από την Αρετή και την Κακία, τις οποίες ούτε τις γνωρίζει ούτε τις πράττει: πράττει μόνον όσα εξαντλούν την δύναμίν του: είναι ικανός να σκοτώσει το λεοντάρι της Νεμέας: αυτό όμως δεν είναι ούτε αρετή ούτε κακία είναι πορεία δυνάμεως: όπως και ο Οδυσσέας θα μπορούσε να δοθεί στις Σειρήνες και να φύγει στο χάος, προτίμησε να τις αποφύγει προκειμένου να ασχοληθεί με το νόστο: αλλά αυτό ούτε αρετή ούτε κακία είναι, συνέχεια δυνάμεων είναι: θα μπορούσε να είναι αρετή το να δοθεί στις Σειρήνες, εξάλλου μέσα στο χάος τίποτε δεν ορίζεται πέραν της χαοτικής πορείας.