Περί του δελφικού παραγγέλματος: Ἀκούων ὅρα.

 

Πρόκεται για κορυφαία στιγμή του μυητικού και μυστικού Ελληνικού πνεύματος μέσα στην όλη συμπαντική αξία του. Μάθε να βλέπεις όταν ακούς, αφού ακούς ή αφού ακούσεις τότε μάθε να κοιτάς.Πρόκειται για έναν εκπληκτικό συμπαντικό συνδυασμό μετοχής και προστακτικής (μας θυμίζει την ανάλογη σχεδίαση μετοχής και προστακτικής στο του Λεωνίδου: μολών λαβέ).

Έχουμε λοιπόν τη συμπαντική δυναμική της μετοχής , ακούων. Η μετοχή, εξαιρετική στιγμή της Ελληνικής γλώσσης, σημαίνει ότι το σύμπαν ως τέτοιο (χωρίς τη συγκεκριμένη υποκειμενική ανθρώπινη  φύση του ρήματος) μετέχει με όλα τα όντα σε ενέργειες: ακούων, τι σημαίνει στον προαιώνιο Ελληνισμό η λέξις ακοή; Βέβαια δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε ότι υπήρχαν τέλεια όντα πέρα από αισθήσεις, όμως τι σημαίνει πραγματικά ή λέξις ακοή, την οποία θα συνδέσουμε με τη ρίζα: αξ και το ρήμα άγω=οδηγώ; Η ακοή λοιπόν είναι η πρώτη επαφή του ανθρώπου με το όλον ως τέτοιο, ως δύναμις αφής και ενορατικής αίσθησης, χωρίς τη βάσανο της μορφής και της εικόνας, και της μετέπειτα κατανόησης: η ακοή δεν θέλει καμμία κατανόηση κατ΄αρχάς, η ακοή δεν φοβείται δέχεται τα πάντα, είναι η ανάμνησις ότι είμαστε αγνή δύναμις σαν αυτές που πλουσιοπάροχα έρχονται στα ώτα μας και μας μεταφέρουν στο χαώδες σύμπαν όπου και ανήκουμε ως ωλοκληρωμένες προσωπικότητες: θεωρούμε λοιπόν ότι αυτό το δελφικό απόσπασμα αναφέρεται σε οντότητες οι οποίες ζούσαν ως αγνές δυνάμεις μέσα στο Όν, η ακοή είναι η αίσθησις αυτής ακριβώς της συμπαντικής περιόδου, υπήρχαν άνθρωποι που άκουαν και δεν έβλεπαν  διότι η ακοή ως αγνή δύναμις καθοδηγεί σε ένα σύμπαν που υπακούει στη βάσανο των μορφών και των εικόνων αλλά ωθεί στην δυναμική οντολογική συνέχεια. Γι αυτό και παραδόθηκαν αγάλματα θεών χωρίς ώτα προκειμένου να τονισθεί ότι ούτως ή άλλως η ακοή δεν χρειάζεται ώτα διότι είναι η πλημμυρίδα των οντολογικών δυνάμεων στον άνθρωπο, απλά όταν η ανθρώπινη μορφή σταθεροποιήθηκε οι δυνάμεις διά της ακοής περνούν από τα ώτα.

Η ακοή λοιπόν είναι η πρωταρχική επαφή του ανθρώπου με το Όν ως τέτοιο, ως αγνή δύναμιν αμόρφων και ασχημάτων όντων: Ο Οδυσσέας ακούει συνεχώς την Αθηνά αν και δεν την βλέπει (ή τη βλέπει με άλλη μορφή) ο Ποιητής ακούει συνεχώς τη Μούσα αν και δεν τη βλέπει: γι αυτό και ο Αριστοτέλης σοφά ομιλών θεωρεί ότι η ακοή είναι προτιμωτέρα της οράσεως. Η ακοή είναι η τελευταία αναχώρηση του ανθρώπου στον αγνό δυναμικό κόσμο: αποκαλύπτει το άμορφο και καθεαυτό υπάρχον σύμπαν: για αυτό η κλασσική μουσική αποτελεί συμπαντική αναπαράσταση του όλου. Γι αυτό και οι Έλληνες στήριξαν τον πολιτισμό τους στην Μουσική, διότι βυθίζονταν στο καθεαυτό σύμπαν πέρα από μορφές και εικόνες, νοιώθοντας ως τέτοιες τις δυνάμεις του όλου, για αυτό και ο Σωκράτης φωνάζει: μουσικήν ποίου και  εργάζου. Η όρασις είναι υποδεεστέρα αίσθησις διότι συνδέεται με το κατώτερο μεταμορφωτικό επίπεδο των δυνάμεων την μετατροπή τους σε μορφές. Η μορφή απολλύει το χαώδες, το άπειρο, το ελεύθερο. Είναι η δέσμευση των δυνάμεων, το καλούπι του μέρους.Άρα η ακοή έχει σχέση με το άπειρο των δυνάμεων και η όρασις με το καλούπι των μορφών αυτών.

Για αυτό ο Απόλλων θεωρεί ότι πρώτα θα πρέπει να βυθισθεί ο άνθρωπος στο όλον των δυνάμεων, διά της ακοής να συλλάβει το όλον ως τέτοιο, στη δυναμική του βάση, πέρα από μορφές και εικόνες: όταν το καταφέρει ο άνθρωπος αυτό, όταν καταφέρει και διά της ακοής  συνδεθεί με το όλον ως αγνές δυνάμεις τότε πρέπει να αρχίσει να ορά, να βλέπει: όμως να βλέπει με βάση την ακοή, τις χαοτικές δυνάμεις της ακοής και όχι με βάση τις εξωτερικές εικόνες και παραστάσεις και με βάση όσα οι άλλοι του λένε

Ποια ήταν η θεά Εστία;

 

Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία η Εστία είναι η θεά της οικιακής ζωής και της οικογένειας, ή οποία μάλιστα λάμβανε την πρώτη προσφορά σε κάθε θυσία η οποία ελάμβανε χώρα σε μία οικία. Είναι η μεγαλύτερη κόρη της Ρέας και του Κρόνου, αδελφή της Ήρας και του Δία του Άδη και του Ποσειδώνος και της Δήμητρας. Αρχικώς εντασσόταν στους 12 θεούς του Ολύμπου όμως αργότερα προσέφερε το θρόνο της στο Διόνυσο προκειμένου να εκλείψουν οι αψιμαχίες και οι λοιπές έριδες μεταξύ των θεών. Φρόντιζε μάλιστα την ιερά φλόγα στον Όλυμπο. Οι βωμοί της υπήρχαν σε κάθε οικογενειακή εστία. Ας αναφέρουμε ότι η Εστία ορκίσθηκε να παραμείνει για πάντα παρθένα, αρνούμενη καλέσματα θεών (Ποσειδώνος και Απόλλωνος).

Ο Πλάτων στους Νόμους του, είναι σαφής για τη σημαντικότητα εν τη πόλει, της θεάς Εστίας. Αναφέρει σχετικά: (Νόμοι, 745b) « Εκείνο που έρχεται πρώτο μετά το παραπάνω είναι το ότι ο νομοθέτης πρέπει να φροντίσει να κτισθεί η πόλις όσο μπορεί πιο κοντά στο κέντρο της χώρας…έπειτα πρέπει να τη χωρίσει σε δώδεκα μέρη αφού κτίσει ναό της Εστίας του Διός και της Αθηνάς που θα ονομασθούν ακρόπολη και θα τα περιβάλη με τείχος…».

Αυτές είναι οι πληροφορίες που έχουμε για τη θεά Εστία. Αν ξεκινήσουμε μία αποκρυπτογράφηση της προσωπικότητάς της θα ξεκινούσαμε από την ενδιαφέρουσα ετυμολογία του ονόματός της. Ανάμεσα σε άλλες οι οποίες έχουν προταθεί, θεωρούμε ότι από το ρήμα «ειμί» εξάγεται το όνομα Εστία, και μάλιστα ως ακολούθως: Εσ-μι (υπάρχω για εμένα) εσ-τι (υπάρχει κάτι για τους άλλους). Η Εστία αντιπροσωπεύει την υπάρχουσα δύναμη  για τους ανθρώπους, μία δύναμη του Είναι η οποία καθορίζει συγκεκριμένες πλευρές της ανθρώπινης ζωής.