H Οντολογία του Σώματος.

 

H Οντολογία του Σώματος.

Το Σώμα ώς συσσώρευση δυνάμεων είναι ισάξιο των συσσωρευμένων με άλλο τρόπο πνευματικών δυνάμεων, ομιλεί και μας λέγει με άλλη γλώσσα όσα μας λέγει αοράτως το πνεύμα. Το Σώμα είναι οντολογικό μέγεθος, σύνολο οντικών χαρακτηριστικών τα οποία μας ομιλούν για τον τρόπο πορείας και εξέλιξης των δυνάμεων που εμπλέκονται στη σωματική διάπλαση. Οι Έλληνες έγλυφαν ως γλύπτες και εδημιούργησαν αγάλματα προκειμένου να κατανοήσουν εν ακινησία τις οντικές δυνάμεις του σώματος οι οποίες είναι δυνάμεις τρόπου και πορείας.

Κατ΄αρχάς υπήρξε εποχή κατά την οποία το σώμα ήταν αυτό το οποίο εμείς σήμερα θεωρούμε το πνεύμα: αιώνιο, αέναο, διδακτικό. Ας ιδούμε τις λειτουργίες του σώματος με φόντο το Όν: δισεκατομμύρια νευρώνες, κύτταρα, οντολογικές δυνάμεις οι οποίες κρύβονται σε υπέροχες σωματικές δημιουργίες προκειμένου με αυτόν τον τρόπο να συνεχίσουν το οντολογικό σχέδιο. Το Σώμα υπήρξε εποχή κατά την οποία εθεωρείτο Οντική και αιώνιος τελειότητα. Ήταν ο τρόπος κατά τον οποίο το Όν μεταμορφωνόταν σε κάτι άλλο , το αόρατο σε ορατό, το αόρατο εισερχόταν στο Νού και γινόταν συγκεκριμένη σκέψη στην Καρδία και γινόταν συν-αίσθηση, στο στομάχι ώστε να δώσει κίνηση στο σώμα: Όλο αυτό ως κίνηση σε σχέση με το Όν είναι Θαύμα Οντικής κίνησης: Ξεχάσαμε ότι η κινησις του σώματός μας από μόνη της είναι Θαύμα Οντικό: εάν συγκρίνουμε τον Εαυτόν μας με μία πέτρα θα νοιώσουμε μέρος και κομμάτι της πιο ωραίας οντικής συνεργασίας μας.

Σταδιακά και επειδή έρχεται η ώρα κατά την οποία το σώμα θα πρέπει να αντικατασταθεί με μία επομένη οντολογική δημιουργία, άρχισαν να το υποτιμούν: από τον αστείο μύθο του Αριδαίου στον Πλάτωνα, έως τις αντιοντολογικές θεωρίες περί παθών στα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλους έως την απίστευτη αντιοντολογική ηθική των θρησκειών η οποία πλήρως απέκοψε το Σώμα από την οντική του καταβολή: το Σώμα χωρίσθηκε από τις φυσικές του καταβολές, υπέπεσε σε μία αυτόνομη πολιτική και θεολογική ηθική, λές και δεν κινείται με βάση τη φύση, και σε αυτή τη βάση θεωρήθηκε μιαρό και αμαρτωλό γιατί δεν αφήνει ελεύθερο τον άνθρωπο ώς πνεύμα να πετάξει: ξεχάσαμε όμως ότι υπήρξε εποχή κατά την οποία το Σώμα ώς οντολογική συνέχεια είχε την τελειότητα που αποδίδουμε εμείς στο πνεύμα, διότι το σώμα δεν αρρώσταινε μίας και συμμετείχε τέλεια στην οντολογική ακολουθία. Ο Ιπποκράτης και η νοησιοκρατική σχολή αποκόπτοντας το σώμα από την οντολογική αντισκεπτική συνέχειά του το έθεσε σε μία νοησιοκρατική λογική και με αυτόν τον τρόιπο το Σώμα υπέπεσε σε ένα ελεγχόμενο από ένα μικρονού τρόπο και έγινε θύμα ασθενειών και άλλων πραγμάτων ώστε ξαφνικά το πνεύμα ώς μορφική απουσία του σώματος που το περιέχει με άλλο τρόπο να καταστή το καλό και το σώμα το κακό.

Η Οντολογία του σώματος.

 

Όλα γύρω μας είναι πέρασμα και παίγνιον απείρων Οντολογικών δυνάμεων, οι οποίες συντίθενται, αποσυντίθενται, ές  άπειρον. Το σώμα αποτελεί μία τέτοια στιγμή των οντολογικών δυνάμεων: άρα κατ΄αρχάς το σώμα αποτελεί σύνολο και παίγνιον απείρων οντολογικών δυνάμεων: από αυτό και μόνον το πράγμα διαπιστώνουμε το μέγα ψεύδος το οποίο ξεκίνησε από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη και γιγαντώθηκε στις εσχατολογίες των θρησκειών: πώς είναι δυνατόν να καταδικάζεται σύνολο κοινών και ομοίων οντολογικών δυνάμεων ως ανήθικο, φθαρτό, αμαρτωλό κ.λ.π. Από πότε κάποιες οντολογικές δυνάμεις είναι καλές και κάποιες είναι κακές; Από πότε διαχωρίζονται οι κοινές οντολογικές δυνάμεις, από πότε χάνουμε τη συνέχειά τους τι κόβουμε σε κομμάτια και κάποια κομμάτια είναι καλά και κάποια κομμάτια είναι άσχημα;

Διότι επάνω σε αυτές τις αποκοπές των οντολογικών δυνάμεων έχουν επισυμβεί τα χειρότερα ψεύδη: μία είναι η ζωή, κίνησις υπάρχει ούτε ζωή ούτε θάνατος. Ούτε γένεσις ούτε φθορά, ούτε εδώ ζωή ούτε μεταθανάτιος κρίσις, ούτε αμαρτία ούτε χάρις. Το σώμα αποτελεί το πεδίο όπου εκτυλίχθηκαν τα χειρότερα ψεύδη και της φιλοσοφίας αλλά και της θεολογίας.

Ετυμολογικά το σώμα παράγεται από το ρήμα: σώζω, τι σώζει όμως και τι σοβεί το σώμα; Τίποτε απολύτως. Διότι το σώμα όπως ήδη είπαμε είναι άθροισμα ήδη υπαρχουσών οντολογικών δυνάμεων, μία πρόσκαιρος οντολογική κατασκευή, στιγμή και άθροισμα: άρα το όνομα σώμα είναι εντελώς λανθασμένο, οι οντολογικές δυνάμεις οι οποίες συνθέτουν το σώμα δεν σώζονται διότι φανερά προχωρούν στην όλη τους σκοποθεσία: εξάλλου οι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν το σώμα για κάτι ζωντανό (σώμα εθεωρείτο το πεθαμένο πτώμα, διότι ως ύλη το σώμα προστάτευε την ψυχή η οποία εξήρχετο της σαρκός): οι Ομηρικοί και οι άνθρωποι του Ησιόδου χρησιμοποιούσαν για το ζωντανό «σώμα» τη λέξη δέμας: από το δέμω, κτίζω, διότι πράγματι το σώμα κτίζει και συνεχίζει το σχέδιο των οντολοιγικών δυνάμεων οι οποίες συνθέτουν το δέμας (σώμα) διότι με αυτόν τον τρόπο προχωρούν το αναδιανεμητικό σχέδιό τους. Ποιο είναι αυτό όμως;