Απόσπασμα από το ετοιμαζόμενο βιβλίο μου: η οντολογική μετάφραση της ραψωδίας Α΄της Ιλιάδος.

 

Στη συνέχεια: ο Οδυσσέας καθορίζει την όλη ανταλλαγή των γυναικών (της Βρισηΐδος και της Χρυσηΐδος): το σημείο αυτό είναι πολύ σημαντικό εάν  ιδωθεί όχι ως συμμετοχή ανθρωπίνων  μορφών αλλά των δυνάμεων οι  οποίες ευρίσκονται πίσω από τα ανθρώπινα πρόσωπα: θα μπορούσε να  κάνει την ανταλλαγή των γυναικών άλλος πέρα από τον Οδυσσέα; Η απάντηση είναι σαφώς αρνητική: διότι δεν ανταλλάσσονται δύο απλές γυναίκες αλλά θήλειες ενδελεχείς δυνάμεις: η Χρυσηΐδα αντιπροσωπεύει την Απολλώνεια φώτιση ενώ η Βρισηίδα την αποκτηθείσα οργή του Ανθρώπου εκ μέρους του Αχιλλέως: άρα ο Οδυσσέας, ο νοήμων , ο Νούς, διαμοιράζει τις δυνάμεις που παρήχθησαν μέσα από την οργή του Αχιλλέως: ποιες δυνάμεις παρήχθησαν μέσα από την οργή του Αχιλλέως: ότι ο άνθρωπος πρέπει να σέβεται τις επιταγές των συμπαντικών δυνάμεων και ότι θα πρέπει να οργίζεται όταν είναι για το δίκαιό του , επίσης ως Σοφός οφείλει να διαχειρίζεται ορθώς την οργή του οδηγούμενος διά των επιλογών του στις καλύτερες δυνατές πράξεις. Ο Νούς (Οδυσσέας) διαμοιράζει τις δυνάμεις αυτές και πλέον αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι υπάρχουν αυτές οι τόσο συγκεκριμένες δυναμεις: άρα η  ραψωδία Α παράγει τα δύο Υποκείμενα της Ωραίας Ενέργειας και Φύσης: κατ΄αρχάς ο Οργισμένος Αχιλλέας ο οποίος σε βάση δυνάμεων επιλέγει την αφύπνιση μέσα του του ύδατος, του αέρος, του ηλίου, του πυρός, της γής, αλλά μέσω του συνεκτικού ιστού της Σοφίας. Διότι η Οργή του Αχιλλέως σηματοδοτεί κάτι το οποίο επετεύχθη μόλις μέσω της προσωκρατικής φιλοσοφίας. Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι (έχοντας στο νού μας και την ανακάλυψη των τριών κινήσεων εκ μέρους του Αριστοτέλους):

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: η Ιλιάδα εκτυλίσσεται στα τρία επίπεδα του Ολύμπου, της Φύσης και  του Ανθρώπου. Το ζητούμενο των επών (της Ιλιάδος επί τω προκειμένω) είναι ο αγών (πόλεμος) περί της ανθρωπίνης υπάρξεως: Ποιος  είναι ο Άνθρωπος; Είναι το μέγα ζητούμενο της Ιλιάδος. Η Οδύσσεια έπειτα θα απαντήσει στο μετέπειτα ερώτημα: Γιατί ο Άνθρωπος (εκεί θα δοθεί η απάντησις του Νόστου και του Σκοπού): Άρα περί του Ανθρώπου η Ιλιάδα ερωτά: Ποιος είναι ο Άνθρωπος, η Οδύσσεια ερωτά : Γιατί ο Άνθρωπος; Σε επίπεδο τομέων η Ιλιάδα είναι Οντολογία περί του Ανθρώπου ενώ η Οδύσσεια αποτελεί τη Γνωσιολογία και Αξιολογία περί του ανθρώπου.

Άρα ο Άνθρωπος της Ιλιάδος υιοθετεί την αφύπνιση της εσωτερικής συν-αισθηματικής δυνάμεώς του σε σχέση με τους Άλλους: ο Αχιλλέας ενεργοποιεί κάτι το οποίο ήταν γενικώς άγνωστο μέχρι εκείνη τη στιγμή  και σηματοδοτεί την ανωτάτη διαφοροποίηση του ανθρώπου από τα ζώα: ένα ζώο δεν θα προσπαθήσει να ξεπλύνει μία ντροπή διότι δεν νοιώθει ντροπή: νοιώθει ανάγκες. Έάν ένα λιοντάρι κλέψει μία λέαινα από ένα άλλο λιοντάρι τότε το υποτιμώμενο λιοντάρι θα αντιδράσει όχι επειδή προσεβλήθη αλλά επειδή η ενστικτώδης δύναμις αναπαραγωγής πλήττεται: η αντίδρασή του θα συνδεθεί με την ενστικτώδη ανάγκη της συντρόφου και της αναπαραγωγής: σε επίπεδο φυσικής αντίδρασης: η Οργή του Αχιλλέως τι πραγματικά σηματοδοτεί: σηματοδοτεί την ήδη ύπαρξη ενός ολοκληρωμένου αξιακού κώδικος στην περίπτωση του Ήρωος: δεν έχει να κάνει με την Βρισηΐδα, δεν έχει να κάνει με τον Άλλον αλλά με τον εσωτερικό κόσμο του Αχιλλέως: ο οποίος έχει διαμορφωθείι επάνω στις αξίες του Ήρωος, και της Εκτίμησης: ενώ το λιοντάρι θα οργισθεί επειδή συγκεκριμένα του πήραν τη λέαινα (δεν νοιώθει ότι πλήττεται κάτι άλλο και το ένστικτό του μπορεί να το κατευθύνει κάπου αλλού) ο Αχιλλέας έχει ήδη διαμορφώσει αξιακό κώδικα: Είναι Ήρωας, απαιτεί σεβασμό, έχει την αυτογνώση του τι αποτελεί για τους Αχαιούς: ο λόγος του προς τον Αγαμέμνονα εμπεριέχει όλες εκείνες τις πλευρές του αξιακού κώδικα ο  οποίος τόσο βάναυσα προσεβλήθη από τον Αρχηγό των Ελλήνων: Άρα η Οργή του Αχιλλέως σηματοδοτεί την ύπαρξη ολοκληρωμένου Εσωτερικού κόσμου εκ μέρους του Ανθρώπου, ικανού  να νοιώσει ότι είναι μία υπαρξιακή ταυτότητα διαφορετική  από τον Άλλον: για πρώτη φορά δύο άνθρωποι διαφοροποιούνται (ο Αχιλλέας και ο Αγαμέμνονας) σε σχέση με το πώς βλέπουν τον Άλλον (την Χρυσηίδα και την Βρισηΐδα. Άρα η οργή του Αχιλλέως σηματοδοτεί ολοκληρωμένο εσωτερικό κόσμο, ενσυναίσθηση της  διαφορετικότητας της ατομικής ύπαρξης,μη μάζα.

Το επόμενο βήμα είναι τρομακτικό εκ μέρους του Ομήρου: Η Οργή του Αχιλλέως προλογίζει την προσωκρατική φιλοσοφία κατά ατομικό βιωματικό τρόπο: Το ύδωρ, το πύρ, ο αήρ, η γή, ως δυνάμεις εισέρχονται στον Αχιλλέα και καθίστανται εσωτερικές δυνάμεις συν-αισθηματικής κίνησης: όπως κινούνται όλα γύρω μας παρόμοια κινείται και ο Άνθρωπος: πλέον ο Άνθρωπος δεν είναι παθητικός θεατής της κίνησης της Φύσεως και του Ολύμπου: εσωτερικοποιεί ως ψυχικές δυνάμεις τις ενέργειες των θείων όντων και του φυσικού κόσμου: είναι γεμάτος από τη Σοφία της Αθηνάς και της δυναμικής του Πυρός. Για αυτό και εξωτερικεύεται: ό,τι έχει  εξελιχθεί ως εσωτερικότητα αυτό και εξωτερικεύεται: πολλά χρόνια αργότερα ο Αριστοτέλης  θα περιγράψει στα Φυσικά του αυτήν την ποιοτική κίνηση του Ανθρώπου ο οποίος πλέον εσωτερικοποιεί τις δυνάμεις των Συμπαντικών δυνάμεων (θεών) και τω ριζωμάτων της Φύσης (Ηλίου, ύδατος κ.λ.π).

Από την Νήσον Ιθάκην εις την Πλατωνικήν Νήσον: εξήγησις του χριστιανικού ιχθύος.

 

Από την Νήσον Ιθάκην εις την Πλατωνικήν Νήσον: εξήγησις του χριστιανικού ιχθύος.

Η υπαρξιακή πορεία του Οδυσσέως προς την Ιθάκην έχει δύο αναγνώσεις: μία από την πλευρά των ανθρώπων και μία από την πλευρά των όντων: αυτή πραγματικά είναι μία σημαντική  παρατήρηση διότι αλλάζει τη θέαση των όντων  και μας κάνει να βλέπουμε από δύο διαφορετικές πλευρές τα «τέρατα» που συναναστράφηκαν με τον Οδυσσέα.

Ας προσέξουμε το εξής: σταδιακά ο Οδυσσέας κορύφωσε την έννοια του Ανθρωποκεντρισμού. Αυτό σημαίνει ότι σταδιακά το Όν χωρεί στην ανθρώπινη σκέψη και πράξη και το κέντρο του παρόντος σύμπαντος μετατοπίζεται προς τον Άνθρωπο ο οποίος κινείται προς ένα σκοπό: ας προσέξουμε και τούτο: ξαφνικά τα ευλογημένα Τέρατα (εν τη έρα (μέσα στο γίγνεσθαι της έρας Γής όντα) από σύνολα οντολογικής πορείας φυσικώ τω λόγω καθίστανται αποκρουστικά, άσχημα και πρέπει να νικηθούν. Γιατί όμως: διότι ο Οδυσσέας δεν έχει σκοπό να χαθεί μέσα στο Όν (αυτό συμβολίζει οι Σειρήνες, η Κίρκη, ο Άδης, κ.λ.π) αλλά να ανοίξει δρόμο μέσα στο σύμπαν ώστε να δημιουργήσει μέσα στο Όν ένα νησί σκοπού την Ιθάκη: όταν λέμε νήσον (εκ του νέω=κινούμαι) εννοούμε ότι ο Οδυσσέας δημιουργεί κάτι το μεγαλοφυές και πρωτότυπο το οποίο εκίνησε σύνολη την μετέπειτα φιλοσοφία και θεολογία: απομόνωσε την Ιθάκη από κάθε τι το συμπαντικό και απροσδιόριστο, ήλεγξε τον τόπο του, και τον έκανε ένα ξεχωριστό απομονωμένο τόπο μέσα στο σύμπαν, το οποίο βρέχεται παντού από το Όν αλλά αποτελεί ένα στέρεο ανθρωποκεντρικώς ελεγχόμενο τόπο.

 

Οι Ομηρικές λέξεις για το Χρόνο:

Χρόνος δηρός: μακρύς χρόνος

Λυκάβας: Ο ενιαυτός

Ενιαυτός: ο τελεσφόρος, ο φέρων σκοπόν χρόνος

Το θέρος

Η οπώρη

Χείμα: ο χειμών

Μείς: ο μήνας

Ήμαρ: η ημέρα

Ηώς: η αυγή

Έσπερος: η εσπέρα

Βουλυτός: η ώρη του ύπνου

Αμφιλύκη: η ώρα του λυκόφωτος

Κνέφας: το σκότος

Ζόφος: το σκότος

Αχλύς: η θεσπεσίη κακή πάχνη

Νύξ: τρία κομμάτια: 1) ηώς αμφιλύκη, 2) προς την θοήν νύκταν 3) νύξ ερεβεννή

 Οι περιπέτειες του : ἵημι

Η ετυμολογία της γνώσεως εις τον Όμηρον.

 Η αρχή του κόσμου εις τον Θαλήν είναι το ύδωρ: εις τον Πλατωνικόν Κρατύλον η βασική για τον Ελληνικό πολιτισμό λέξις «δράσις» παράγεται από το ύδωρ. Άρα η κίνησις του ύδατος, συμβολικά του ύδατος, η κίνησις του σύμπαντος να φέρει το σύνολο των δυνάμεων υπό μορφή ρεουσών δυνάμεων, χαρακτηρίζει τον Έλληνα μύστη και εραστή της συμπαντικής Σοφίας. Θα πρέπει οπωσδήποτε να κατανοήσουμε ότι η δράσις εις τους αρχέγονας Έλληνας δεν σημαίνει όσα η πλατωνική διαστρέβλωση μετάφερε, αλλά σημαίνει τη ροή δυνάμεων οι  οποίες εκ του σύμπαντς ρέουσες ωριμάζουν σε όλα τα επίπεδα τον Άνθρωπο. Η επικράτησις της λέξεως δράσεως ως συνώνυμης λέξεως με αυτή της πράξεως αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ατοπήματα: οφείλεται στο ότι ο άνθρωπος απομόνωσε το νού του σε κάποιες αλήθειες, (Ιδέα, θεός, κ.λ.π) τον ακινητοποίησε και φύλαξε τη δράση μόνο για την ηθική πράξη η οποία είναι η μόνη η οποία κινείται όταν φτιάξει κανείς μία ακίνητη ιδέα και έναν ακίνητο θεό ο οποίος απαιτεί ηθική δράση και μόνο.

Άρα σύμφωνα με το Θαλή δράσις είναι η ολική συμπαντική κίνησις του Ατόμου, το οποίο ενορατικά ενυπάρχει στην κίνηση του Όλου, σκεπτικά αντιλαμβάνεται τρόπους αυτού, συναισθάνεται τις ενέργειες γύρω του, πρακτικά μετουσιώνει κάποιες από αυτές τις δυνάμεις σε πράξη. Είμαστε ύδωρ άρα είμαστε μέρος της συμπαντικής δράσης, συνεχώς κινούμεθα διά των ρεουσών δυνάμεων χωρίς ποτέ να ησυχάζουμε. Η δράσις είναι η κοινή εφ΄όλων των ανθρώπων επιρροή του ύδατος, υπό αυτήν την άποψιν όλοι είμεθα κατά το σύμπαν και τη ροή του πεπαιδευμένοι. Η μεταφορά της γνώσης από το όλον του ανθρώπου στο νού του και μόνο, σε σχέση όχι με το σύμπαν αλλά με το αγαθόν (το οποίο μόνον ο Σωκράτης φαντάσθηκε και οι θρησκείες ακολούθησαν) όλα αυτά εσκέπασαν την ούτως ή άλλως υπάρχουσα κοινή ρέουσα συμπαντική γνώση, και δημιούργησαν την επικάλυψη του δυαλισμού (πλατωνική πολιτεία) σε πεπαιδευμένους και απαιδεύτους. Η παραχάραξις είναι συγκεκριμένη, διότι υποκρύπτει την οντολογική αλήθεια ότι το κοινό ύδωρ, η κοινή συμπαντική ρέουσα δράσις αφορά όλους, το σύμπαν ως δράσιν εννοεί την ροή όλων των δυνάμεών του εφ΄όλου του ανθρωπίνου προσώπου.

Ο Όμηρος είχε προλογίσει το Θαλή. Κατά τρόπο εξαιρετικό: ας τον παρακολουθήσουμε: η λέξις Fιδρίη σημαίνει γνώσις, εμπειρία: ας το προσέξουμε: ετυμολογικά η λέξις αυτή προέρχεται από το ύδωρ, και σημαίνει γνώσιν και εμπειρίαν, διότι ασχολείται με άλλο Υποκείμενο σε άλλο χωρικό περιβάλλον από αυτό που επέβαλε η καταστροφική νοητική φιλοσοφία η φυλακίσασα τον Άνθρωπο στον κύκλο των Ιδεών, στερώντας του το συμπαντικό άπειρο των υδατίνων ρεουσών δυνάμεων: ή λέξις λοιπόν Fιδρίη σημαίνει ότι διά της κινήσεως των ρεουσών (υδατίνων συμβολικά) δυνάμεων ο άνθρωπος γνωρίζει και γίγνεται έμπειρος: άρα γνώση είναι η δράση και εμπειρία η δράση: δεν είναι γνώση η σκέψη και η αφηρημένη νόηση: για αυτό ο Οδυσσέας ως δρών περιπλανώμενον Υποκείμενον γνωρίζει και γίγνεται πολύπειρος: άρα γνώσις εις τον Αρχέγονον Ελληνισμόν είναι η ενορατική περιδιάβασις ως Εαυτός ολιστικός μέσα στο Ήδη Υπάρχον Σύμπαν: το οποίον δεν περιορίζεται από καμμία Ιδέα και Αξία:

Γιατί ο Ποσειδώνας κατεδίωξε τον Οδυσσέα;

 

Μετά τον Τρωϊκό πόλεμο, μετά τον Πόλεμο περί του Ανθρωπίνου  Είναι και τα επιλεγέντα χαρακτηριστικά του Ανθρωπίνου προσώπου, ο Οδυσσέας έχοντας επιλέξει ώς κύριο χαρακτηριστικό της Υπάρξεώς του, το Νού, οδεύει πρός την Ιθάκη: ο συμβολισμός της Ιθάκης είναι ισχυρός: δεν συμβολίζει απλά το Σκοπό, αυτό είναι ελλιπές: συμβολίζει ότι για πρώτη φορά ο Άνθρωπος θέτει στο σύμπαν των υπερκοσμικών δυνάμεων (Θεοί) το δικό του σκοπό, ο οποίος διαφοροποιείται από τον Όλυμπο): ώστε λοιπόν ο συμβολισμός της Οδυσσείας είναι ισχυρότατος: ο κάθε άνθρωπος είναι ατομική οντολογική πορεία, διά της ζωής και του θανάτου έχουμε όλοι ατομικές πορείες και προορισμούς και δεν υπάγουμε σε ιδίους προορισμούς μέσα στο σύμπαν, αλλά στο δικό μας επιλεγέν σκοπό, κάτι το οποίο ξεχάσθηκε όταν οι θρησκείες ωμίλησαν ότι όλοι ερχόμαστε από τον ένα θεό και σε αυτόν υπάγουμε): ο Οδυσσέας λοιπόν επιλέγει ώς Ωραίο χαρακτηριστικό την ατομική οντολογική ανεξαρτησία (η Ωραία Ελένη Ψυχή για την οποία επολέμησε αυτό του προσέδωσε).