Το ποδόσφαιρο αναμφίβολα αντιπροσωπεύει τον κόσμο μας. Γενικά θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι τα παίγνια, ή οι αγώνες, έρχονται νωρίτερα από τα πνευματικά γεγονότα. Αρκεί να σκεφθούμε ότι οι Ολυμπιακοί αγώνες όπου ο άνθρωπος ήταν το κέντρο του Όλου ως σωματικά αγωνιζόμενος εμφανίσθηκαν αρκετά χρόνια πρίν στη δραματική ποίηση ο άνθρωπος και πάλι θα γίνει κέντρο του Όλου του αλλά πνευματικά. Ώστε το ποδόσφαιρο είναι ο κόσμος μας, η ζωή μας η ηθική μας.
Όλα υπάρχουν στον ισχυυρό συμβολισμό του ποδοσφαίρου: είναι προτύπωση του ευρυτέρου σύμπαντος: η μπάλλα παίζεται μέσα σε συγκεκριμένο χώρο και όχι έξω από αυτόν, όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους οι οποίοι δεν θα πρέπει να παραβούν τους θείους και πολιτειακούς κανόνες. Ο ποδοσφαιριστής δεν είναι ελεύθερος, κινείται σε όρια, όπως και ο καλός Θρησκευόμενος και ο καλός πολίτης. Εάν εξέλθει του χώρου η μπάλλα και όχι ο παίκτης, το παιχνίδι σταματά. Και στην θρησκευτική και πολιτική μας ζωή αυτό συμβαίνει, ολίγον κεκαλυμμένα: δεν μετρά ο άνθρωπος να χάσει τον έλεγχό του, κανείς δεν ασχολείται με τον άνθρωπο: δεν πρέπει να χαθεί η «μπάλλα», δηλαδή το σύνολο των νοητικών και ηθικών κανόνων οι οποίοι είναι η «μπάλλα» «παιχνιδιού» του κάθε ανθρώπου. Το κέντρο βάρους δεν είναι ο ποδοσφαιριστής, δεν είναι ο άνθρωπος, αλλά ή μπάλλα , το σύνολο της ηθικής κανονιστικότητας, να εισέλθει στα δίκτυα, να εισέλθει στα άδυτα του κακού που ως δίκτυ έχει επιβληθεί στη ζωή μας. Ο κάθε ένας από εμάς ως καλός ποδοσφαιριστής πρέπει να βάλει «γκόλ» σε όποιον και ό,τι του έχουν επιδείξει ώς αντίπαλο, ο θρησκευόμενος στον κακό σατανά με τις πράξεις του, ο πολιτευόμενος στον πολιτικό του αντίπαλο με τις κινήσεις του, κ.ο.κ.
Το ποδόσφαιρο στηρίζεται στο ότι πρέπει να υπάρχει αντίπαλος, πραγματικά κανείς από εμάς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αντίπαλο: η οντολογική αρμονία του Όλου, τεχνηέντως έχει απολεσθεί, όλα πλέον είναι διηρημένα σε δύο. Εγώ και ο Αντίπαλός μου, η μετατροπή του Άλλου σε Αντίπαλο είναι αναμενόμενη: χωρίς Αντίπαλο δεν υπάρχει παιχνίδι, χωρίς εχθρούς η ζωή μας δεν έχει κίνητρο κινήσεως: κινούμασθε μέσω της αγάπης προς αυτό που εμείς είμαστε και μέσω του μίσους για αυτό το οποίο είναι ο Άλλος. Αυτή η κίνηση είναι καθαρά ποδοσφαιρική. Επίσης είναι η ζωή μας: Βαυκαλιζόμεθα με το ποδόσφαιρο διότι συμβολίζει τη ζωή μας, την ίδια στιγμή που αγαπώμεν κάποιον ή κάτι πρέπει να μισούμε το αντίθετό του, προστατεύουμε τα δίχτυα της ζωής μας αλλά θέλουμε να διαλύσουμε τα δίχτυα του αντιπάλου.