Από το Θουκυδίδη στο Σωκράτη: πώς ο Αθηναίος ιστορικός προσέφερε το κώνειο στον Αθηναίο φιλόσοφο;

 

Από τη Μυθολογία των Ελλήνων έως το Λόγο των Ελλήνων, η ανθρώπινη εξέλιξη και πορεία περνά μέσα από δύο πολέμους: τον Τρωϊκό πόλεμο και τον Πελοποννησιακό πόλεμο: μετά από αυτούς τους πολέμους παύει να υπάρχει η Οντολογική Ελλάς και συνεχίζει να υφίσταται το νοητικό αντικαθρέπτισμα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλους, ένα ιδεατό κατασκεύασμα το οποίο απλά ως κιβωτός έσωσε όσα έπρεπε να γίνουν από τους ανθρώπους στη γή, στη βάση της θρησκειάς, του πολιτισμού, της πολιτικής, της κοινωνίας, της επιστήμης, της τεχνολογίας και της τελικής ανθρωπίνης τελεολογίας: Η Οντολογική Ελλάς έφυγε στα άστρα και από εκεί συνέχισε ένα ταξείδι το οποίο κάποια στιγμή θα γνωρίσουμε: στο Όλον.

Ο Θουκυδίδης είναι αυτός ο οποίος έθεσε την ταφόπετρα στην προσπάθεια του οντολογικού Ελληνισμού να κατεβάσει τον Όλυμπό στη γή: ο ιστορικός είναι σαφής: για τα αίσχη του Πελοποννησιακού πολέμου φταίει και ευθύνεται η ανθρωπίνη φύσις: η αληθεστάτη αυτή πρόφασις: Τι και αν οι Θεοί έδωσαν τόσες δυνάμεις στους ανθρώπους, τι και αν ποιητές και φιλόσοφοι, τραγωδοί και δραματουργοί, ρήτορες και άλλοι χάλασαν και ξόδευσαν κόπο και γράμματα για να καλύψουν την πραγματική ανθρωπίνη φύση: Τόλμησαν οι Έλληνες να κρύψουν την χαοτική ανθρωπίνη φύση κάτω από το θείο ανθρωπομορφισμό, ο Δίας ζευγάρωνε και ως κύκνος και ως ταύρος αλλά ήταν και ο Πατήρ Θεών και Ανθρώπων: ο κένταυρος Χείρων μισός ίππος προσέφερε το Θείο Αχιλλέα, ο Οδυσσέας θείος και συνετός εξηφάνισε τους μνηστήρες και δεν μπόρεσε και δεν εθέλησε να τους συγχωρήσει: Συμμαχούσαν και με τους Πέρσες οι Έλληνες, στην Κέρκυρα Πατέρας έσφαζε τον υιό του, έγκλημα δεν υπήρξε που δεν έγινε, οι λέξεις ( θα μας πεί ο μέγας Ιστορικός) έχασαν και άλλαξαν κατά την ειωθυίαν φύσιν την σημασίαν των, και έχασαν την νοητική καθολικότητά τους, δεν σήμαιναν πιά στον Πελοποννησιακό πόλεμο καθολικές ιδέες και αξίες, διότι χάθηκε το κοινό των ανθρώπων: πλέον οι λέξεις σήμαινε ότι ήθελε ο καθένας ξεχωριστά:

Η ανακάλυψη του Θουκυδίδη είναι μεγαλοφυής και καθαρά Οντολογική: αντιαριστοτελική και αντιπλατωνική αλλά καθαρά σωκρατική: διότι αυτό το οποίο έκανε ο Πλάτων είναι  να φορέσει το προσωπείο του δήθεν καλού στο Σωκράτη διότι ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης έθεσαν ως σκοπό της ζωής τους να κρυβούν από τη μεγίστη Θουκυδίδεια Αλήθεια: ότι για όλα φταίει η ανθρωπίνη φύσις, η οποία είναι αδήριτη, αμείλικτη, χάος και έρεβος, πορεία προς το άπειρον, χωρίς λόγο και συναίσθημα: όλα τα Ελληνικά όρια έσπασαν από τους ιδίους Έλληνες οι οποίοι μέσα από την Σπάρτη και την Αθήνα δοκίμασαν το μέγιστο ανθρώπινο πείραμα: μπορεί ο άνθρωπος να ομοιάσει προς κάτι το φαντασιακό όπως είναι η μορφή και οι αρετές της: προσπάθησαν οι Έλληνες: οι Αθηναίοι με τη φιλοσοφία και οι Σπαρτιάτες με τη δύναμιν: προσπάθησαν να μικρύνουν τον άνθρωπο ως Όν και να τον φανερώσουν ως μορφή και ύλη συγκεκριμένων ιδιοτήτων και αρετών:

Περί του σώματος και του πνεύματος.

 

Χωρίς το πνεύμα δεν υπάρχει σώμα, όπως και χωρίς το σώμα δεν υπάρχει πνεύμα. Χωρίς το νερό δεν υπάρχει πάγος όπως και χωρίς τον πάγο δεν υπάρχει νερό. Ο μέγας Ηράκλειτος μέσα από τον ορισμό του πολέμου τα προσδιόρισε τα αντίθετα κατά τρόπον οντολογικώς άρτιον: το ένα διαχωρίζεται σε δύο προκειμένου να αναπτυχθεί ολικά και επιτέλους διά της εμπύρου βουλήσεως να συνεχίσει το οντολογικό ταξείδι. Όσα σκέπτεται ο νούς αποτελούν χαρά του σώματος, όσα μπορεί το σώμα αποτελούν ανακούφιση του νοός. Ούτε το ένα είναι καλό ούτε το άλλο κακό. Εάν το πνεύμα είναι καλό έχει ανάγκη του κακού σώματος για να το αποδείξει, εάν το σώμα είναι καλό έχει ανάγκη το περιττό πνεύμα για να το αποδείξει.

Οδηγούμεθα λοιπόν στο ότι ο άνθρωπος δεν είναι πνεύμα και σώμα, αυτή η δυαλιστικότητα προσεχτικά σμιλεύθηκε στα πλατωνικά γραπτά, συνεχίσθηκε στον Αριστοτέλη (ο ορισμός της ουσίας ως μορφής και ύλης είναι ενδεικτικός) και αποθεώθηκε για τους γνωστούς ωφελιμιστικούς λόγους στους χριστιανούς. Ο άνθρωπος είναι η συνέχεια μιάς δυνάμεως οντικής πέρα από κάθε δυαλισμό, ειδικά εάν θεαθεί ως χθές (αήρ) ως παρών (γήϊνο στοιχείο) και αύριο (αιθέρας προς το επόμενο). Εξάλλου ο θεός-πνεύμα δεν μπορεί να κάνει όσα ο άνθρωπος και το αντίστροφο, διότι και οι δύο αυτές μεταβλητές αποτελούν εξ-όντωση της μιάς δυνάμεως του όντος Είναι. Ο θεός δεν μπορεί να «αμαρτήσει» αλλά  κάποιος πρέπει να προχωρήσει και αυτές τις δυνάμεις οντολογικά. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι «τέλειος» αλλά κάποιος πρέπει να είναι: Η αμαρτία μαζί με την τελειότητα όμως εξ-οντώνουν το όν και το προχωρούν στις επόμενες συνισταμένες του. Ώστε λοιπόν ο θεός και ο άνθρωπος είναι η συνέχεια της μιάς δυνάμεως, ώστε λοιπόν το πνεύμα και το σώμα αποτελούν ράγιες και οδό και συνέχεια της μιάς δυνάμεως.