Η Επανάσταση της Μαριονέτας.

 

Η Επανάσταση της Μαριονέτας.

Η Μαριονέτα έμαθε ότι Είναι Μαριονέτα: Δεν Είναι Μαριονέτα. Μπορεί να είναι κάτι άλλο ανώτερο ή κατώτερο. Ό,τα και άλλο και αν είναι το λησμόνησε. Κανείς δεν της το είπε κανείς δεν της το θύμισε. Όταν έρχονταν κάτι περίεργες αναμνήσεις ότι Είναι και κάτι άλλο το απωλογείτο ως αμαρτία. Όμως από όλες τις μαθήσεις αυτή έμαθε αυτή: άρα συνέχισε να μεγαλώνει σαν Μαριονέτα. Με όλες τις δυναμικές και τα χαρακτηριστικά του ρόλου της.

Τα όνειρα, η φαντασία, οι αναμνήσεις, οι ενοράσεις που είχε και της θύμιζαν άλλους εαυτούς και άλλες δυναμικές, γρήγορα την έμαθαν ότι είναι επικίνδυνες και σχιζοφρενικές. Τις παράτησε. Άρχισε να συνηθίζει το ρόλο  της. Εξάλλου την  δίδαξαν ότι η έξη, η συνήθεια, η ηθική (όπως είπαν και οι φιλόσοφοι) είναι η νέα φύση της. Η μαριονέτα γρήγορα έγινε ένα καλό ευθύγραμμο τμήμα: η Αρχή της ήταν ό,τι της επέτρεπαν να σκέπτεται ως Καλό, το τέλος της ήταν οι πράξεις και ο ρόλος που της επεφύλασσαν αυτές οι σκέψεις. Γρήγορα η ζωή της έγινε μία ρουτίνα: Κινείται ανάμεσα στον Θεό που την κινεί και λέγεται Καλλιτέχνης και στους πρακτικούς ρόλους της. Δεν έχει  δική της λαλιά, δεν έχει  δική της πράξη, όλα είναι κατευθυνόμενα από τον Καλλιτέχνη Θεό που την κινεί.

Όλο το πάζλ συμπληρώθηκε: όταν η Μαριονέτα μελαγχολεί ο Καλλιτέχνης που την κινεί την θυμίζει ότι Γεννήθηκε για να διασκεδάζει τους Άλλους  Γρήγορα η Μαριονέτα κατάλαβε ότι Είναι με βάση όσα της Λέγει ο Καλλιτέχνης Θεός κινητής  της, οι Άλλοι χάριν των οποίων κινείται, ο κόσμος που της έχουν ετοιμάσει. Ξέχασε το μονοπάτι που την οδηγεί σε κάτι το δικό της, ως σκέψη, κίνηση, προορισμό. Μία φορά που ο Καλλιτέχνης Θεός έπαιξε με τις μαριιονέτες του την  Οδύσσεια του Ομήρου η Μαριονέτα φοβήθηκε: είναι δυνατόν να τα κατάφερνα ποτέ (αναλογίσθηκε) και να νικούσα όλες αυτές τις Σκύλλες και Χάρυβδες και τα άλλα τέρατα;

Μελετώντας ένα κείμενο του κ.Στυλιανού Ράμφου.

 

Μελετώντας ένα κείμενο του κ.Στυλιανού Ράμφου.

Εμελέτησα κάποιο κείμενο του εκλιπόντος φιλοσόφου κ.Ράμφου, κατενόησα κατά τον καλύτερο τρόπο γιατί ήταν εκλεκτός των τηλεοπτικών καναλιών. Ας αναφέρω ότι ακούγοντας τον κ.Ράμφο από την τηλεόραση εσχημάτιζα συνεχώς την άποψη ότι μάλλον είναι ευπειθής και προσηνής, μη προκαλών αντιδράσεις και άγχος άρα εκλεκτός. Όσες φορές τον άκουσα ένοιωσα σαν το μικρό παιδί το οποίο παίζει αμέριμνο σε μία παραλία και ήσυχο ακούει τις παραινέσεις της Μητέρας του για το τι πρέπει να προσέχει. Εσχημάτισα την άποψη ότι η σχολή αυτή των φιλοσόφων δεν πρόκειται ποτέ να ταράξει τα ήρεμα νερά καμμίας παραλίας, κανενός συστήματος. Όπως είπε εξάλλου και ο κ.Γιανναράς, ο Ελληνισμός σώθηκε επί οθωμανοκρατίας επειδή οι Έλληνες και οι Ελληνίδες άναβαν τα καντήλια  τους και τα κεριά τους σε αγίους στο εικονοστάσι του σπιτιού τους και  στις εκκλησίες, όχι επειδή έφερον μέσα τους το πανάρχαιο ηρωϊκό ιδεώδες εκ του Ομήρου, εκ της Σπάρτης, εκ των Ηρώων του Ελληνισμού. Είπαμε: ο κάθε κόσμος είναι προτύπωση του πραγματικού κόσμου: έχει το εξώστρωμα, το μεσόστρωμα, το υπόστρωμα. Η επιφάνεια πάντοτε κυβερνά, το βάθος περιμένει υπομονετικά να έλθει κάποτε και αυτό και να γίνει επιφάνεια.

Ο κ.Ράμφος δεν  ήταν ρηξικέλευθος και καινοτόμος φιλόσοφος, Στην εργασία του για τον Νίτσε, την οποία εμελέτησα, αδυνατεί να κατανοήσει το βάθος του τεραστίου βουλησιοκράτη  αλλά και ιυπαρξιστού Γερμανού φιλοσόφου, το εύρος του Χάους στο οποίο οδηγεί ο Νίτσε την Έλλογον Φιλοσοφίαν, προκειμένου να της αφαιρέσει το Σωκρατικό και Πλατωνικό στήριγμα της Μεταφυσικής και να την αφήσει στο πραγματικό στήριγμα του ορμεμφύτου βιώματος πέρα από την λευκή μυθολογία της μεταφυσικής σύμφωνα με τον Ντεριντά. Ο κ.Ράμφος – έχω την αίσθηση- ότι εκινήθη γύρω από έναν στείρο Ανθρωποκεντρισμό, νεοδυτικού και μεταχριστιανικού τύπου, για αυτό εκινήθη ανάμεσα στα δύο μεγαλύτερα παρακλάδια του Ομηρικού Ανθρωποκεντρισμού: στο χριστιανισμό και στον μεταπροτεσταντικό ορθόδοξο σοσιαλισμό. Είναι ο φιλόσοφος ο οποίος δεν μπορεί να φαντασθή τον κόσμο χωρίς αυτόν τον  Άνθρωπο, ή με έναν Άνθρωπο τελείως διαφορετικό, όπως τον περιγράφει ο Νίτσε: Άνθρωπο της Οντολογικής του Πορείας, χωρίς σταθερά Μορφή και Ένυλο Είδος, περιπλανώμενος συμπαντικά από κόσμο σε κόσμο, από τους Λαιστρυγόνες στον Κύκλωπα και στην Κίρκη, χωρίς  Ιθάκη, Οντολογική Μορφή άπειρο πέρα από τα όρια του Λόγου. Δεν μπορεί ο κ.Ράμφος να φαντασθή ότι ο Άνθρωπος είναι απλά μία από τις άπειρες μορφές του όλου χωρίς σταθερά ιδέα και αξία ύπαρξης, στιγμή σε μία οντολογική συνέχεια η οποία θα μεταφέρει τον Άνθρωπο με πολλές Μορφές και  Είδη σε πολλούς Ωκεανούς Όρη και Κόσμους.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: φιλοσοφική παράφραση της ραψωδίας Α της Ιλιάδος.

 

Ο Χρύσης ικετεύει: η Απολλώνεια Ηλιακή ενέργεια είναι ικανή να εξαφανίσει κάθε τι το ανθρώπινο διότι είναι οντολογική συνέχεια η οποία περιέχει τον Άνθρωπο άρα μπορεί να τον χειρισθεί κατά το δοκούν. Για αυτό η ικεσία σημαίνει τη διακριτική πρωτοπαρουσίαση της Ηλιακής Απολλώνειας ενέργειας: ο Χρύσης ικετεύει: εύχεται να αποκτήσουν οι Αχαιοί την Τροία, εύχεται οι Αχαιοί να επιστρέψουν στην Πατρίδα τους σώοι και αβλαβείς. Η Απολλώνεια Ηλιακή ενέργεια έρχεται ήρεμη, αλλά είναι ενέργεια άγνωστη στους πολλούς και γνωστή στον μάντη Κάλχαντα, στο μεγάλο ενδιάμεσο. Δυστυχώς η επαφή του Όντος με τη Γή και τον Άνθρωπο ολοκληρώνεται (ας θυμηθούμε και τους κατακλυσμούς) μέσα από κατά-στροφές: η χαοτική δύναμις του Ηλίου Απόλλωνος πρέπει ανεξέλεγκτη να επιπέσει στους ανθρώπους διότι όλα είναι θέμα δυνάμεως: η ηρεμία της ικεσίας είναι οντολογικά άγνωστος: είναι ένα αποκύημα της φαντασίας του ποιητούπρίν αποκαλύψει τη μεγάλη αλήθεια: ο Ήλιος Απόλλων θα επιβάλει τη δύναμή του μέσα από τη χαοτική εξάσκηση της χαοτικής Απολλωνείας οντολογικής δυνάμεως: οι ιοί (τα βέλη) ως μεταφορείς της χαοτικής οντολογικής  δυνάμεως θα επιβάλουν τον Απολλώνειο τρόπο, την μετατροπή των ανθρώπων σε ηλιακώς κινούμενα όντα: διότι τελικά αυτό είναι ο Όμηρος: ο Ποιητής που μας έδειξε τον τρόπο που δημιουργήθηκε ο Ηλιακώς κινούμενος άνθρωπος. Διότι υπό το Φώς του Ηλίου θα μπορέσει ο Άνθρωπος να ίδη και την Ωραιότητα (Ελένη): και τα  δύο της χαρακτηριστικά: την οργή (εσωτερική κίνησις) του Αχιλλέως και τη νόησιν (εξωτερική κίνησις) του Οδυσσέως.

Δεν είναι τυχαίο βέβαια ότι η οργή του Αχιλλέως ως χαρακτηριστικό της Ωραιότητας επισυμβαίνει μέσα από την Απολλώνεια οργή: θα πρέπει να προσέξουμε ότι η Απολλώνεια οργή προκαλεί την Αχίλλειο οργή: άρα ο Αχιλλεύς αποτελεί τρόπο μεταφοράς της Απολλωνείας οργής στο Ανθρώπινο Βασίλειο: άρα τι είναι ακριβώς η Απολλώνειος οργή; Είναι η εσωτερική εργασία μεταφοράς του Ηλιακού τρόπου προς τους ανθρώπους: οι άνθωποι εσωτερικά απογεμίζουν από τον τρόπο του Ηλίου: αυτή είναι η εργασία ως οργή, πρέπει να είναι ολη αυτή η ηλιακή ωρίμανση οργή διότι είναι μανιώδης εργασία η οποία καταργεί τη λογική και μεταφέρει τον πρωτόλειο ηλιακό τρόπο. Δεν είναι τυχαίο ότι έπειτα έρχεται η Οδύσσεια, η σύνεσις της λογικής νοστικότητας του ανθρώπου.

Ο Αχιλλέας λοιπόν αποδέχεται την μεταφορά της Απολλώνειας οργής  δια του εαυτού του προς τους ανθρώπους. Διότι με αυτόν τον τρόπο ο ωκύμορος, γρηγορόζωος, υιός της Θέτιδος, μεταφέρει τις Ηλιακές εσωτερικές τροπικότητες στους ανθρώπους οι οποίοι θα πρέπει να υιοθετήσουν την αποφασιστικότητα του Ηλίου, την γρηγοράδα και την ικανότητα του Ηλίου, πρίν όλα αυτά διά του Οδυσσέως γίνουν νόησις σύνεσης και συνετής διαχείρισης εν τη πόλει των ηλιακών ακτίνων και του ηλιακού τρόπου. Ο Αχιλλεύς είναι το μεγάλο Θύμα της Απολλωνείας οργής διότι αυτός θα μεταφέρει τη συμπαντική ηλιακή τροπικότητα στους ανθρώπους, ως ένδειξη της ωραιότητος: ο Ηλιακός οργιαστικός τρόπος είναι το ένα πόδι της ωραιότητας: το άλλο είναι ο ηλιακός τρόπος της νοητικής ισορροπίας των κατανεμηθεισών δυνάμεων, αυτή όμως είναι η αποστολή του Οδυσσέως.

Ο Αγαμέμνονας αντιστέκεται στην μεταφορά (κατά ανθρωποκεντρικό τρόπο) της Απολλωνείας και Ηλιακής ενεργείας προς το ανθρώπινο βασίλειο: θα πρέπει να προσεχθεί πολύ αυτό το σημείο: δεν είναι τυχαίο ότι οι μινωΐτες δεν είχαν συμπεριλάβει τον Απόλλωνα στους Θεούς τους: δεν  είχαν ανάγκη της γνώσης, ήσαν ικανοποιημένοι με την σειρά και την τάξη του Βασιλέως ο οποίος ήταν εγγυητής μιάς καλής και σταθερής ζωής: άρα ο Χρύσηςγίγνεται μισητός από τον Αγαμέμνονα διότι καταργεί το μοντέλο του Βασιλέως έως εκείνη τη στιγμή: Βασιλεύς  είναι κυρίως ο μεταφέρων τη γνώση, ο φωτίζων τους ανθρώπους, η συμπαντικότητας της αποκεκαλυμμένης γνώσης (ο Απόλλων επιθυμεί της ικανοποίησης του ιερέως του0 είναι υπεράνω του παραδοσιακού Βασιλέως: ο Αγαμέμνων κατανοεί ότι η Βασιλεία του έχει όρια και αυτό τον αναγκάζει να αντιδράσει: ήδη οι Έλληνες διεστρωμάτωσαν προσεκτικά το σύμπαν σε επίπεδα δυνάμεων: ήταν συμπαντική η ματιά τους: στην Αυλίδα ένοιωσε ότι υπό την δύναμιν της αδελφής του Απόλλωνος , της Αρτέμιδος: δεν είναι τυχαίο ότι ο Βασιλεύς , η Βασιλεία, γίγνεται λεία δύο αδελφών : εάν ο Απόλλωνας είναι ο θεός της Γνώσεως (Ηλιακής φανεράςγνώσεως)η Άρτεμις ( εκ του αραρίσκω, και αρτύνω (συνδυάζω, παρασκευάζω) είναι αυτή η θήλεια δύναμις η οποία ενώνει το δάσος με τη ζωή, τη φύση με το σύμπαν και τον άνθρωπο, διά του δάσους (φύσεως) προχωρούν οι δυνάμεις του σύμπαντος προς τους ανθρώπους: υπάρχει και μία άλλη κρυφή αρμονία στα δύο αυτά αδέλφια η οποία δεν θα πρέπει να μας ξεφύγει:

Απόσπασμα από το βιβλίο μου; Εϊναι και Συνέχεια, εμβαθύνοντας στην φύση του ρωμαϊκού βυζαντίου....

 

Ας    γίνουμε   πιο συγκεκριμένοι: Το Βυζάντιο είναι  σημαντικό κυρίιως διότι  έδωσε (μετά τον Όμηρο  και  τον Πλάτωνα   και  τον Αριστοτέλη)  ένα νέο κοσμοθεωρητικό και  ανθρωποθεωρητικό μοντέλο καλύπτοντας  πλέον πλήρως κάθε ανθρώπινη ανάγκη  και επιθυμία διότι πλέον (μετά  το βυζάντιο)   ο  άνθρωπος είχε το δικό του σύμπαν  και δεν είχε  καμμία ανάγκη να  καταφύγει σε κάποιον   άλλον τύπο κόσμου ή   φύσης.  Δεν είναι τυχαίο το  ότι η  Δύση και η Ανατολή   έπειτα από την  πτώση της Κωνσταντινούπολης  έθεσαν   τα   θεμέλια  του  σημερινού    κόσμου,   βιομηχανική  επανάσταση,  τεχνολογία, επιστήμες, όλα αυτά  καθιερώθηκαν έπειτα από την   πτώση της Κωνσταντινουπόλεως, φυσικά δεν συζητούμε για πτώση της Πόλης. Αυτό το οποίο θα πρέπει να παραδεχθούμε  είναι το    ότι  το 1453 (όταν δηλαδή η   Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των οθωμανών) καμμία πτώση δεν έγινε, καμμία νέα κατάσταση δεν δημιουργήθηκε: η επίσημος Ιστορία, αυτή η οποία έχει δημιουργηθεί για να κρατεί τον  κόσμο στην αμάθεια και στην συναισθηματική προσπέλαση των γεγονότων έχει συζητήσει για μαρμαρωμένους βασιλιάδες,   για πάλι με χρόνια και καιρούς κ.λ.π. Κανείς δεν τολμά να παραδεχθεί αλήθειες διότι κανείς δεν θέλει να παραδεχθεί τα αυτονόητα, ότι δηλαδή η αόρατος εξουσία του κόσμου αυτού ποτέ δεν είδε την βυζαντινή αυτοκρατορία όπως την  είδαν οι χριστιανοί, οι ποικίλοι μελετητές , ο απλός χριστιανικός κόσμος,  ως δηλαδή μία   αυτοκρατορία στην οποία πρυτάνευσε ο Θείος Χριστιανικός Λόγος.  Όλα αυτά αποτελούν τρόπο διά του οποίου  οι βαρύτιμοι καθηγηταί απλώνουν τις σκέψεις τους και τις γνώσεις τους ως γέφυρες υπό των οποίων   περνά η αλήθεια η οποία βέβαια ξεσπά στα πλήθη. Θα πρέπει να συζητήσουμε μέσα από το πρίσμα της αοράτου εξουσίας, το πρίσμα αυτό βέβαια δεν υπάρχει σε καμμία βιβλιοθήκη  ούτε σε κανένα χειρόγραφο, αλλά όπως ο Σωκράτης χωρίς καμμία βιβλιογραφία συνέθετε τις οριστικές και επαγωγικές αρχές του, παρόμοια και εμείς μπορούμε να συνθέσουμε τις οριστικές και επαγωγικές αρχές οι οποίες διέπουν την ιστορική  σημαντικότητα του βυζαντίου.

Ας ξεκινήσουμε από ένα πολύ απλό ερώτημα: γιατί άραγε κανένας πόλεμος και καμμία επανάσταση δεν κατήργησε την   Ρώμη οδηγώντας στο Βυζάντιο, αλλά αντιθέτως ο αποκαλούμενος Μέγας Κωνσταντίνος απλά μετέφερε την πρωτεύουσα από την Ρώμη στην Κωνστντινούπολη και αβρόχοις ποσί η Ρώμη έγινε Βυζάντιο και όλα καλά; Εννοείται ότι το 330 α.κ.χ κανένα Βυζάντιο δεν υπήρχε, ο όρος είναι πολύ μεταγενέστερος,  άρα ποιο σχέδιο (γεωπολιτικό,  πολιτικό,   κυριαρχικό) είχε  ο Μέγας Κωνσταντίνος όταν διά της Κωνσταντινούπολης δημιουργήθηκε η πρώτη οικουμενιστική Αυτοκρατορία στην ανθρώπινη Ιστορία; Εάν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα τότε θα πρέπει  να απαντήσουμε στο επόμενο συνεπαγόμενο ερώτημα: πώς συνεχίσθηκε αυτό το πρωταρχικό σχέδιο σε οικουμενικό πλέον επίπεδο όταν   η Κωνσταντινούπολη το 1453 έπεσε στα χέρια των οθωμανών;

Αναλύοντας τον πίνακα του Διονυσίου Τσόκου: Η φυγή από την Πάργα.

 

Αναλύοντας τον πίνακα του Διονυσίου Τσόκου: Η φυγή από την Πάργα.

Η «φυγή από την Πάργα» είναι γνωστό ελαιογραφικό έργο του ζωγράφου Διονυσίου Τσόκου (1820-1862). Φιλοτεχνήθηκε περίπου το 1847, αναφέρεται στον συγκινητικό όσο και απάνθρωπο εκπατρισμό των κατοίκων της Πάργας το 1819 επειδή οι Άγγλοι επώλησαν την περιοχήν των στον Αλή πασά. Προτίμησαν να φύγουν ως εξόριστοι στους Παξούς στην Κέρκυρα και αλλού παρά να πέσουν σκλάβοι στα χέρια του τυράννου των Ιωαννίνων.

Ο πίνακας διδάσκει την απόπειρα τήρησης του Κοινού Λόγου όταν η Εξορία και η Προσφυγιά αποτελούν οδυνηρό μονόδρομο για τους Ανθρώπους. Οι κάτοικοι της Πάργας  έλαβον τα ιερά κειμήλια και τα ιερά οστά των προγόνων τους.

Ο Ζωγράφος κατά Έλλογο τρόπο καταδεικνύει ποιοι εγκαταλείπουν μία Πατρίδα όταν αυτή κινδυνεύει να χαθεί , ή έχει ήδη σκλαβωθεί από χέρια τυράννων. Φεύγει ο Ιερέας με τα ιερά μέσα  της Θείας Λατρείας ώστε οι Πρόσφυγες να μην χάσουν την επαφή τους με την Πίστιν των εκεί όπου θα υπάγουν.

Κάποιοι πολεμιστές τους οδηγούν στον νέο τόπο, διότι οι πολεμιστές και οι άνθρωποι οι οποίοι στις κατάλληλες ηλικίες μπορούν να πολεμήσουν για τα ιερά και τα όσια μένουν στις πατρογονικές Εστίες  ώστε μέχρι τέλους να τις υπερασπισθούν.

Φέυγουν οι Γέροντες και οι Γερόντισσες διότι λόγω Ηλικίας μάλλον  δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο βάρος του Αγώνος Επαναπελευθέρωσης. Επίσης οι Γυναίκες και τα Παιδιά ώστε η ζωή ως Ανθός να μεταφερθεί στο νέο μέρος από όπου θα ανθίσει και πάλι η ζωή για την Πατρίδα, για κάθε Νέα Πατρίδα.

Σκέψεις περί του «φόβου θανάτου».

 

Σκέψεις περί του «φόβου  θανάτου».

Ο «φόβος του θανάτου» προέρχεται από τα βάθη του ίδιου μας του μυαλού: Είναι γέννημα του δικού μας Νοός , δεν υπήρχε πάντοτε, υπάρχει από την στιγμή την οποία τον δημιούργησε ο άνθρωπος. Ο ΠΛάτωνας διεκήρυξε ότι η φιλοσοφία είναι φόβος θανάτου  αποδεχόμενος έμμεσα την απαράδεκτη αλήθεια ότι μαζί με όλα τα παραμύθια της νοητικής φιλοσοφίας έρχεται ως επιστέγασμα και ο φόβος θανάτου. Διότι φιλοσοφία χωρίς φόβο θανάτου δεν υπάρχει: καλλίτερα: φιλοσοφία η οποία περιορίζει πνευματικά τον άνθρωπο ανάμεσα σε ένα φαντασιακό Αγαθό και σε μία φαντασιακή ενσώματη ζωή δημιουργώντας χάος πρίν και μετά από αυτό το μικρό μεσοδιάστημα, αυτή η φιλοσοφία διασφαλίζει ότι θα υποδουλώσει τους ανθρώπους στην ενσώματη ζωή τους μέσω  του φόβου θανάτου.

Το ότι ο Πλάτων συνέδεσε την  φιλοσοφία με την φοβική ερευνητικότητα περί του θανάτου αποθεώνοντας την Πόλη και την Πολιτική φιλοσοφία αποδεικνύει ότι ο φόβος θανάτου, ανύπαρκτος οντολογικώς, γεννήθηκε όταν οι εξουσιαστές αυτού του κόσμου μέσω του οργάνου της φιλοσοφίας, εθέλησαν να απομονώσουν τον άνθρωπο στην Εδώ Ενσώματο κατάσταση προκειμένου να δημιουργήσουν μία Βασιλεία επί της Γής εξ-οντώνοντας τον Πλανήτη Γή και τις δυνάμεις του χρησιμοποιώντας μάλιστα τους ανθρώπους για αυτό το σκοπό: Ο φόβος θανάτου είναι αυτός ο οποίος υποδούλωσε  τους ανθρώπους σε μία σειρά επαλλήλων νοητικών και ηθικών φαντασιώσεων: σε μία  Ιδέα του Αγαθού, σε μία Ιθάκη, σε ένα Θεό, σε ένα καλύτερο τρόπο ζωής: Ο φόβος θανάτου σταμάτησε την ευθεία εξέλιξη  του ανθρώπου μέσα στο  Όν ως απροσδιόριστο Είναι Συνεχείας, και κυκλικά φυλάκισε τον Άνθρωπο. Διότι πλέον ο φόβος του Θανάτου ανέπτυξε μία άλογη αγάπη για την Ζωή: κυκλικά ο Άνθρωπος θέλει να γυρίζει γύρω από την Ιδέα και την Φύση έχοντας Σώμα βίωσης αυτών.

Ο Επίκουρος διετύπωσε την περίφημο διακήρυξη ότι ανοήτως οι άνθρωποι φοβούνται το θάνατο: όταν υπάρχουν αυτοί οι θάνατος δεν υπάρχει, όταν υπάρχει ο θάνατος δεν υπάρχουν οι ενσώματοι άνθρωποι: ολίγοι κατάλαβαν ότι ο Επίκουρος (δυστυχώς) ασπάζεται την αντιοντολογική στάση της Μη-Συνεχείας: δεν  υπάρχει Ζωή ή Θάνατος αλλά μία πορεία Συνεχείας η οποία εμφανίζει Μορφή (Ενσώματο Ζωή) Επαναφορά της Μη Ενσωμάτου Πορείας (Θάνατος) άρα όλα είναι ένα Οδυσσεϊκό ταξείδι το οποίο ξεκινά ως Δύναμη Α συνεχίζεται με Δύναμη Α1 εις το διηνεκές.

Άρα ο Φόβος Θανάτου είναι η Άγνοια αυτής της Οντολογικής πορείας: ο Φόβος Θανάτου είναι η Άγνοια της Συνεχειάς Μας: η Άγνοια ότι Όλα Είναι μέσα από συνεχείς ανακατανομές. Η Άγνοια ότι όλα Γίγνονται βάσει της  Νοστίζουσας Συνεχείας της  Ήδη Υπαρχούσης Αιθερίας Κινήσεως η οποία μας Συνέχει Όλους. Άρα η Άγνοια της Συνεχείας ενικήθη από την Υπογνώση της επικρατούσης Φιλοσοφίας (ειδικά από τον Πλάτωνα και έπειτα) ώστε οι άνθρωποι να υποταχθούν στο μεσοδιάστημα ανάμεσα στο Χάος της  Πρίν  Μη Μορφής και στο Χάος της Μετά Μη Μορφής ώστε πλήρως να εξουσιασθεί ο Ενσώματος ενδιάμεσος Άνθρωπος: η μεγίστη   Πλατωνική Απάτη η οποία συνεχίσθηκε στον Αριστοτέλη αλλά και στις θρησκείες του μονοθεϊσμού μέχρι να παγιωθεί μέσω της επικράτησης της ΕΠιστήμης η οποία στηρίζεται στην πλήρη υλική αποθέωση του Ανθρωπίνου Σώματος είναι το ότι το Σώμα δεν θεωρήθηκε άλλος τρόπος Οντολογικής συνεχείας των τεσσάρων ριζωμάτων (γής, αέρος, πυρός και ύδατος) δεν θεωρήθηκε ως Οντολογική Συνέχεια του Αέρος  του Ύδατος της Γαίας και του Πυρός αλλά αποκολλήθηκε από τις συμπαντικές καταβολές του, υλιστικοποιήθηκε, μετρήθηκε με συγκεκριμένες ιδέες και πράξεις, και σκλαβώθηκε κατά τον πλέον φρικώδη τρόπο στον κύκλο των μετρησίμων ιδεών και αξιών: εάν ο Άνθρωπος σκέπτεται αυτά και πράττει αυτά είναι Καλός εάν όχι είναι Κακός: Πού στο Σύμπαν μετρείται ο Αέρας, ο Αιθέρας, το Ύδωρ και η Γαία: γιατί οι Άπειρες αυτές Συμπαντικές δυνάμεις σταμάτησαν να δίδουν έναν Συμπαντικό Άνθρωπο Άπειρο και περιορισμένες   άρχισαν να  δίδουν έναν περιορισμένο ως Σκέψη και Ήθος ως Νόμος και Πόλιν άνθρωπο; Ο Φόβος του Θανάτου στηρίζεται στην αντιστροφή της Οντολογικής ελευθερίας, στην  Άγνοια του πραγματικού Οντολογικού Εαυτού μας, στην  μη δυνατότητα να φθάσουμε ως Ατομικοί Οδυσσείς στην  Ιθάκη μας.

Τρόπος διδασκαλίας Φιλολογικών Μαθημάτων ΓΕΛ (2026-2027) (πατήσθε στους συνδέσμους ή αντιγράψτε τους και έπειτα πατήσθε στις αντιγραμμένες διευθύνσεις).

 

file:///E:/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7/%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF/%CE%9B%CF%8D%CE%BA%CE%B5%CE%B9%CE%BF/%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%82%20%CE%B4%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82/%CE%95%CE%9E%CE%95%20-%20106336%20-%202026%20-%20%CE%9F%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CE%B3%CE%B9%CE%B1%20%CF%84%CE%B7%20%CE%B4%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82%20%CF%84%CE%B7%CF%82%20%CE%A6%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1%CF%82%20%CF%84%CE%B7%CF%82%20%CE%92%20%CF%84%CE%AC%CE%BE%CE%B7%CF%82%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CE%97%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%AE%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%85%20%CE%93%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D%20%CE%9B%CF%85%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85%20%CE%B3%CE%B9%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%20%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8C%20%CE%AD%CF%84%CE%BF%CF%82%202026%20202.pdf

Οδηγίες για την  διδασκαλία της  Φιλοσοφίας ΓΕΛ.

file:///E:/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7/%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF/%CE%9B%CF%8D%CE%BA%CE%B5%CE%B9%CE%BF/%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%82%20%CE%B4%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82/%CE%A3%CE%A5%CE%9D_106310_%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%91%CE%99%CE%91_%CE%95%CE%9B%CE%9B_%CE%93%CE%9B_%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%91%CE%99%CE%91%20%CE%95%CE%9B%CE%9B_%CE%93%CE%95%CE%9B%202026_2027.pdf

Οδηγίες για την διδασκαλία  Αρχαίων Ελληνικών ΓΕΛ

file:///E:/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7/%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF/%CE%9B%CF%8D%CE%BA%CE%B5%CE%B9%CE%BF/%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%82%20%CE%B4%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82/%CE%A3%CE%A5%CE%9D_106310_%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%91%CE%99%CE%91_%CE%95%CE%9B%CE%9B_%CE%93%CE%9B_%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%91%CE%99%CE%91%20%CE%95%CE%9B%CE%9B_%CE%93%CE%95%CE%9B%202026_2027.pdf

Οδηγίες  για  την διδασκαλία  Ιστορίας ΓΕΛ

Ποια είναι η διαφορα γνώσης και σοφίας;

 

Ποια είναι  η διαφορα γνώσης και σοφίας;

Είναι σαφές  ότι η Γνώση και η  Σοφία (σκεπτόμαστε το Tractatus-Logico-Philosophicus του Βιτκενστάϊν) αποτελούν δύο τελείως διαφορετικές πνευματικές και αξιακές συνθήκες, μεταβητές και άρα καταστάσεις. Η Γνώση είναι Οδός και Δρόμος ενώ η Σοφία είναι Κατάσταση, η Γνώση είναι Κίνηση ενώ η Σοφία είναι Ακινησία, η Γνώση είναι η Οδός προς την Ιθάκη ενώ η Σοφία είναι η Ιθάκη: Άρα ο Οδυσσέας όταν κατέκτησε την Γνώση έφθασε στην Σοφία της Ιθάκης, άρα η Γνώση είναι η Αιτία κατάκτησης της Σοφίας, άρα η Γνώση είναι το Γίγνεσθαι ενώ η Σοφία είναι το Είναι.

Η Γνώση είναι κατ΄αρχάς συν-είδηση ότι το Εδώ-Είναι είναι κάτι το ατελές άρα κάτι το οποίο θα πρέπει διά της Συν-εχείας του (όσα Συν-Έχει ο κόσμος και ο Άνθρωπος διά της Γνώσεως Συν-λέγονται άρα Συλλέγονται) να από-καλύψει όλα όσα κρύβει ως δύναμη και ενέργεια προκειμένου η γνωστοποίησις όλων αυτών να οδηγήσει στην  περαιτέρω πορεία, συνέχεια, ολοκλήρωση: άρα η Γνώση είναι Από-κάλυψη ήδη υπαρχόντων  στρωμάτων άρα δεν υπάρχει Γνώση του μηδενός, δεν υπάρχει Γνώση εκ της Αρχής  αλλά Γνώση διά Μέσου ήδη Υπάρχοντος: Για αυτό ακριβώς το Λόγο οι Άνθρωποι ως Τέτοιοι Είναι Σοφοί εάν δοθούν στην Μη Οδό  του Χάους, ο Λόγος όμως μόνον διά της Γνώσεως καθιστά τους Ανθρώπους Σοφούς (δηλαδή μη έχοντας ανάγκη περαιτέρω περιπλανήσεων ερευνών και οδών, άρα οι Θεοί είναι Σοφοί διότι είναι Ακίνητοι ως μετέχοντες της Ωλοκληρωμένης Γνώσεως, ενώ οι Άνθρωποι Γνωρίζουν διότι Κινούνται στην διά Μέσων παραγωγή και γένεση Γνώσης).

Άρα Σοφία είναι η Μετοχή σε Κάτι το οποίο δεν από-καλύπτεται έτι περαιτέρω: ο Δίας  είναι  Ίσος με το Φώς (Σοφός) διότι βλέπει το Όλον και δεν χρειάζεται στρώματα από-Κάλυψης άρα να Γίγνεται ως Ων (Γνώστης): Η Γνώση είναι η Εν-Συναίσθηση του Ανθρώπου ότι το Όλον είναι Κεκαλυμμένον και θα  πρέπει να Από-καλύπτεται φαινόμενο το φαινόμενο. Άρα η Γνώση είναι Πορεία ενώ η Σοφία Στάση, η Αθηνά στον Όμηρο Ίσταται  διότι είναι Ίση με το Φώς του  Όλου (Σοφή) ενώ ο Οδυσσέας περιπλανάται διότι πρέπει να  Γνωρίσει τα στρώματα του  Όλου (η Κίρκη είναι το Στρώμα της νίκης κατά του ζωώδους, ο Αίολος είναι το Στρώμα του Ελέγχου του μυαλού κ.ο.κ.).

Οι δομές λοιπόν της Γνώσης και της Σοφίας εγεννήθησαν όταν οι Άνθρωποι διεχώρισαν το Σύμπαν σε κάτι το Ήδη Ακίνητον Αιωνίως Υπάρχον και σε κάτι το Γενόμενον εν κινήσει  Τώρα: Σοφόν είναι αυτό το οποίο Ήδη Υπάρχει ως Ακίνητος Ουρανός ενάντια σε κάθε ροή αλλαγής, άρα η Ισότητα προς το Φώς χωρίς καμμία ανισορροπία νέας γνώσης είναι η Σοφία: η Αθηνά η οποία έρχεται από τον Ήδη Σοφό Νού του Νεφεληγερέτου Διός είναι Σοφή  διότι μετέχει του Ήδη Όντος: αντιθέτως ο Ηρακλής επειδή ακριβώς πρέπει να κινηθεί ώστε  διά των Άθλων (εκτύλιξη Φύσης και δυνάμεων) να αποκαλύψει κάθε κρυμμένη δύναμη Φύσης και Ανθρώπου είναι Γνώστης: άρα η Σοφία προϋπάρχει ενώ η Γνώση μεταϋπάρχει: άρα ο πλανήτης Κρόνος περιγράφει σχηματικά τέλεια την Σχέση Σοφίας και Γνώσης: η Σοφίια είναι η Εν-όραση της Ολικής Κατάστασης , εντός της ως μικρότερος κύκλος κινείται ο μικροκύκλος της Γνώσης: άρα ο Κ(Χ)ρόνος είναι η διάρκεια η οποία απαιτείται ώστε ο Άνθρωπος να κινηθεί από τον Ένα  κύκλο προς τον Άλλον: καλύπτοντας κάθε κενό: διότι η Πορεία από την Γνώση έως την Σοφίαν είναι η πορεία Από-Κάλυψης και Κάλυψης κάθε κενού προκειμένου όλες οι δυνάμεις να Από-καλυφθούν ολοκληρώνοντας το ταξίδι του Ανθρώπου από την Γνώση προς την Σοφία:

Το νέο μου βιβλίο, η μετάφρασή μου στο Μακιαβέλι και στις επιστολές του στον Τίτο Λίβιο.

 

Παραδίδω στο αναγνωστικό κοινό την μετάφρασή μου στο εξαιρετικό βιβλίο του Μακιαβέλι το οποίο αφορά όπως ο ίδιος αναφέρει πολλά πράγματα τα οποία ο ίδιος συνειδητοποίησε, και εμείς διιαβάζουμε και μαθαίνουμε αποκομίζοντας  χρήσιμα συμπεράσματα: Αξίζει να μελετηθή. 

Εδώ :(αντιγράψτε και πατήσθε στο σύνδεσμο ή πατήσθε απευθείας στο σύνδεσμο: καλή μελέτη).

file:///C:/Users/levnono/Downloads/%CE%9C%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%AD%CE%BB%CE%B9%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%A4%CE%AF%CF%84%CE%BF%CF%82%20%CE%9B%CE%AF%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CF%82..docx.pdf

Γιατί ο Όμηρος δεν αναφέρει ποτέ καμμία ασθένεια ή αρρώστεια σε σχέση με τους Ήρωές του;

 

Γιατί ο Όμηρος δεν αναφέρει ποτέ καμμία  ασθένεια ή αρρώστεια σε σχέση με τους  Ήρωές του;

Αυτό το οποίο επίσης μας εντυπωσιάζει στα Ομηρικά Έπη είναι η απουσία της εννοίας της ασθενείας, της αρρώστειας, της νόσου. Ας παραδεχθούμε ότι η μοναδική ίσως φορά κατά την οποία αναφέρεται νόσος είναι ο λιμός  ο οποίος απεστάλη στους Αχαιούς από τον Απόλλωνα διότι ο Αγαμέμνονας δεν επέστρεψε την κόρη του Χρύση, ιερέως του Απόλλωνος. Όμως και σε αυτήν την περίπτωση η νόσος δεν παραδίδεται ως κάτι το άγνωστο, το σωματοφάγο ή το μη γνωστόν: έχει αρχή  μέση και τέλος σε σχέση με την Γή και τον Ουρανό, την Τροία και τον  Όλυμπο: δεν έχει καμμία σχέση με την σημερινή δήθεν επιστημονική αντιμετώπιση της νόσου ως κάτι αγνώστου, ως κάτι το οποίο ξεφεύγει από τις δυνατότητες αυτοΐασης, και ως κάτι το οποίο ως φοβερό και μικροβιακό εναπόκειται μόνον στους επιστήμονες η ίασή της.

Η νόσος η οποία εδόθη στους Αχαιούς από τον Απόλλωνα παραδίδεται ως κάτι τελείως το έλλογο και αυτοϊάσιμο: απλώνεται και στην ανθρώπινη και στη θεία διάσταση, και ως νόσος νοσείται όχι η μικροβιακή μόλυνση αλλά η διάρρηξη των σχέσεων θεών και ανθρώπων: όταν ο Χρύσης έλαβε την Κόρη του η νόσος επαύθη: άρα νόσος είναι σχέση, πορεία, γνώση, εξέλιξη, πράξη, επαναφορά της κανονικότητας και όχι ο εσωτερικός φόβος με τον οποίο η επιστήμη εκάλυψε τις ασθένειες για να εξουσιάσει τους ανθρώπους: εάν μάλιστα σκεφθούμε ότι ο Απόλλωνας είναι ο Θεός της Ηλιακήσ Γνώσεως τότε νόσος είναι η απουσία γνώσης θεραπεία είναι η βιωματική επαναφορά της Γνώσης  ανάμεσα σε ανθρώπινες και συμπαντικές δυνάμεις: διότι στον Όμηρο και στον Οντολογικό Ελληνισμό Υγεία δεν Είναι η ατομική  ισορροπία των σωματικών στοιχείων (υγρών αερίων αίματος κ.λ.π): αλλά υγεία είναι η συνεχής ατρεκής σχέση ανάμεσα στις ανθρώπινες και συμπαντικέσ δυνάμεις ώστε ο Άνθρωπος να ευρίσκεται εν Οδυσσεϊκή πορεία, στον Όμηρο Υγιής είναι αυτός ο οποίος πολεμά και περιπλανάται και νοστίζει ώστε Υγεία είναι η συνεχής αλληλεπίδραση ανθρωπίνων και συμπαντικών δυνάμεων.

Για αυτό εξάλλου στην Ιλιάδα αναφέρεται θάνατος και λοιμός (ετυμολογία του lel (ινδοευρωπαϊκό θέμα για τον αφανισμό): δεν αναφέρονται συμπτώματα, ή βασανισμός αλλά μαζί με τον ωκύποδα Αχιλλέα η ασθένεια αναφέρεται ως πορεία η οποία οφείλεται σε διαρραγή των σχέσεων με τον γνωστικό Απόλλωνα, ασθενής δεν είναι αυτός ο οποίος νοσεί από άγνωστη ή γνωστή αιτία στο σώμα αλλά αυτός ο οποίος δεν κινείται  ως ο ωκύπους Αχιλλεύς σε σχέση με τις συμπαντικές και ανθρώπινες δυνάμεις: η ασθένεια είναι ανικανότητα πορείας για αυτό κα ο Όμηρος την αλήθεια την ονομάζει : ατρέκεια: αυτός που δεν τρέμει και δεν παρεκκλίνει του σκοπού του είναι ο  υγιής, αυτός αντιθέτως ο οποίος δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί σε μία συνισταμένη πορεία συμπαντικών και ανθρωπίνων και ο Σμινθεύς Απόλλων του το γνωστοποιεί είναι ο ασθενής: άρα η υγεία στον Όμηρο είναι Κίνησις (για αυτό και οι Ήρωες είναι πάντοτε Υγιείς διότι πάντοτε κινούνται σε σχέση με την Γή και τον Όλυμπο (άρα σε σχέση με το Είναι τους χθές και σήμερα και αύριο) ενώ ασθένεια είναι η ακινησία λόγω αγνοίας της Ηλιακής Απολλωνείας Κίνησης (όπως βλέπουμε στην Ιλιάδα όπου η Απολλώνεια Άγνοια φέρει την Αρρώστεια και ο Κάλχας με την γνώση του αποκαθιστά την Υγεία της Κίνησης (διότι και η θεραπεία της όλης κατάστασης είναι Κίνησις, η κινητική επιστροφή της  Χρυσηΐδος στον Πατέρα της).

Καταλαβαίνουμε βέβαια το εύρος της απάτης της σύγχρονης επιστήμης σε θέματα υγείας: η σύγχρονος Επιστήμη συνέχισε την Θρησκευτική ρητορική η οποία είναι αυτή η οποία εγέννησε την πνευματική ασθένεια αποκόπτοντας τον Άνθρωπο από την Οντολογική του Πορεία: ως εξής: Θεωρήθηκε ότι ο άνθρωπος είναι υγιής όχι ως οντολογική πορεία (αυτή έπρεπε να ξεχασθεί) αλλά ως στιγμή σε σχέση ακινησίας με το Θεό: άρα η λήθη της θείας εξάρτησης θεωρήθηκε ως ασθένεια πνευματική: το ίδιο έγινε από την επιστήμη της Ιατρικής σε θέματα σωματικής υγείας: αποκομμένος ο άνθρωπος από την συμπαντική του πορεία ελησμόνησε ότι οι σωματικές του δυνάμεις σχετίζονται με την εκτύλιξη των συμπαντικών δυνάμεων μέρος των οποίων είναι, ελησμόνησε ο Άνθρωπος ότι  εν τη Οντολογική πορεία ο Άνθρωπος γνωρίζει άψογα πώς να ιατρεύει όλα τα του σώματος σε σχέση με τις άπειρες οντολογικές δυνάμεις μαζί με τις οποίες κινείται: αντιθέτως απομονωμένος στην γή θεωρεί ότι οι ασθένειες του σώματος  έχουν να κάνουν όχι με την δική του οντολογική πορεία άρα  είναι οι δικές του ασθένειες τις οποίες θα θεραπεύσει μέσα από την δική του οντολογική πορεία, αλλά αντιθέτως θεωρεί ότι υπάρχει ως θεός ένας τύπος σώματος και  ό,τι δεν υπακούει σε αυτόν τον τύπο σώματος είναι ασθένεια  η οποία οφείλεται όχι σε συμπαντκές ή άλλες δυνάμεις αλλά σε χαοτικά πράγματα τα οποία ολίγα ξέρουν: άρα ενώ στον Όμηρο οι  Ήρωες είναι Ήρωες διότι επικοινωνούν με το σύνολο των συμπαντικών και ανθρωπίνων δυνάμεων ελέγχοντας την πορεία τους άρα ασθένεια είναι η δική τους αδυναμία πορείας προς τον δικό τους Όλυμπο την οποία αποκαθιστούν ως γνώση και πράξη αποκαθιστώντας ουσιαστικά την δική τους υγεία, στην σύγχρονο εποχή αποκομμένος ο άνθρωπος από τον δικό του Όλυμπο και την δική του σωματικοπνευματική πορεία  και δεμένος στον κοινό επιστημονικό τύπο υγιούς σώματος τον οποίο ελάχιστοι ξέρουν (οι ιατροί) υποπίπτει στο ότι μόνος ο ιατρός μπορεί εν στάσει να τον κάνει «καλά» διότι όλα είναι σε σχέση όχι με την τεράστια Απολλώνεια κοινή Ηλιακή γνώση η οποία θεραπεύει τους Ήρωες αλλά σε σχέση με αυτά που ολίγοι ξέρουν (ιατροί): άρα όλα γίνονται σωματικά μακριά από κάθε συμπαντική κίνηση η οποία αποκαθιστά την ευρύτερη ατομική υγεία του κάθε ανωτέρου Ανθρώπου: ο Αχιλλέας ασθενεί όταν διακόπτεται η υγιής σχέση του με την Ολύμπια και Γήινη ηρωϊκή του πορεία την οποία ως γρηγοροπόδαρος και ωκύμορος (γρήγορη μοίρα) αποκαθιστά , ενώ ο σημερινός άνθρωπος ασθενεί όταν αυτή η διακοπή πλήττει το σώμα επειδή το σώμα δεν έχει καμμία γνώση της πνευματικής και ενορατικής οντολογικής συνεχείας του ανθρώπου και κάθε διακοπή των συμπαντικών δυνάμεων πλήττει το σώμα διότι βιαίως μοιραία οι συμπαντικές δυνάμεις έλκουν τον άνθρωπο στην οντολογική του συνέχεια (κάτι που λαθεμένα ονομάσθηκε θάνατος):αυτό εξάλλου είναι και το σημαντικό στοιχείο της εδώ έρευνάς μας:

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ Ρητορική (1354a-1355a) Μτφ:Δ.Λυπουρλής.

 

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Ρητορική (1354a-1355a)

Μτφ:Δ.Λυπουρλής.

Η ρητορική βρίσκεται σε αναλογική σχέση με τη διαλεκτική: και οι δυο τους ασχολούνται με θέματα που, κατά κάποιο τρόπο, αποτελούν μέρος των γνώσεων όλων των ανθρώπων και δεν ανήκουν στο περιεχόμενο μιας συγκεκριμένης ειδικής επιστήμης. Αυτός είναι και ο λόγος που όλοι, λίγο πολύ, οι άνθρωποι ασκούν και τη μία και την άλλη. Όλοι, πράγματι, ως έναν βαθμό, οι άνθρωποι δοκιμάζουν και να κριτικάρουν ή να υποστηρίξουν ένα επιχείρημα και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους ή να γίνουν κατήγοροι. Μόνο που οι περισσότεροι άνθρωποι τα κάνουν όλα αυτά άλλοι στην τύχη και άλλοι από μια συνήθεια/ικανότητα που την απέκτησαν με άσκηση. Από τη στιγμή όμως που και οι δύο αυτοί τρόποι είναι δυνατοί, είναι φανερό ότι τα πράγματα αυτά μπορούν να γίνουν και με την εφαρμογή μιας ορισμένης μεθόδου.

Μπορούμε, πράγματι, να ψάξουμε με το μυαλό μας και να βρούμε γιατί κάποιοι πετυχαίνουν ενεργώντας από συνήθεια και άλλοι ενεργώντας στην τύχη· όλοι τότε θα βρεθούμε σύμφωνοι ότι αυτού του είδους η διερεύνηση είναι, στην πραγματικότητα, το έργο μιας τέχνης.
Εν πάση περιπτώσει όλοι οι ως τώρα συντάκτες εγχειριδίων ρητορικής τέχνης ένα μικρό μόνο μέρος αυτής της τέχνης μάς έχουν προσφέρει· γιατί, πραγματικά, οι αποδείξεις είναι το μόνο πράγμα που εμπίπτει στην περιοχή της τέχνης — όλα τα άλλα είναι συμπληρώματα· οι συγγραφείς όμως αυτοί δεν λένε τίποτε για τα ενθυμήματα, που είναι το «σώμα» της απόδειξης, και ασχολούνται κατά κύριο λόγο με πράγματα που βρίσκονται έξω από το θέμα: η διαβολή, ο οίκτος, η οργή και τα άλλα πάθη της ψυχής δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τη συγκεκριμένη υπόθεση· απλώς απευθύνονται στον δικαστή. Αν, επομένως, όλες οι δίκες διεξάγονταν με τον τρόπο που διεξάγονται σήμερα σε μερικές πόλεις, και μάλιστα στις ευνομούμενες, οι συγγραφείς αυτοί δεν θα είχαν απολύτως τίποτε να πουν. Γιατί όλοι οι άνθρωποι ή πιστεύουν ότι αυτό πρέπει να το ορίζουν ρητά οι νόμοι ή το κάνουν οι ίδιοι πράξη και απαγορεύουν να μιλάει κανείς έξω από το θέμα (έτσι γίνεται στον Άρειο Πάγο) — και φυσικά έχουν το δίκαιο με το μέρος τους· γιατί, βέβαια, δεν πρέπει να διαστρέφουμε τους δικαστές παρασύροντας τους σε οργή ή σε φθόνο ή σε οίκτο· αυτό θα ήταν σαν να στραβώναμε τον χάρακα που πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε.

Έπειτα είναι φανερό ότι το μόνο που έχουν να κάνουν οι διάδικοι είναι να αποδείξουν ότι το συγκεκριμένο γεγονός είναι ή δεν είναι έτσι, ότι συνέβη ή δεν συνέβη· για το αν είναι όμως σημαντικό ή ασήμαντο, δίκαιο ή άδικο, την απόφαση —στον βαθμό που δεν υπάρχει καθοριστικός λόγος του νομοθέτη— θα την πάρει πια μόνο ο δικαστής, και δεν είναι καθόλου δουλειά των διαδίκων να του τα μάθουν.

Τι αναφέρει ο Αριστοτέλης στην Ρητορική του για την Επική Ποίηση;

 

Τι αναφέρει ο Αριστοτέλης στην Ρητορική του για την Επική Ποίηση;

Εξαιρετικές οι αναφορές του Αριστοτέλους στην Ρητορική του για την Επική Ποίηση: αποδεικνύουν την όλη εμβρίθεια και εξαιρετική πνευματική βαθύτητα την οποία διέθετε ο Σταγειρίτης σε σχέση με όσα εξέταζε: Κατ΄αρχάς ο Φιλόσοφος αναφέρει ότι η Επική ποίηση είναι Ομοπάτριος και Ομομήτριος Ποίηση με την Δραματική Ποίηση για αυτό και έχει έντονο το πνευματικό και ψυχολογικό και ηθικό υπόβαθρο χαρακτήρων: Ο Σταγειρίτης σε αυτό το σημείο είναι εξαιρετικά σημαντικός :η Ποίηση των Ελλήνων γεννά Ανθρώπινο μοντέλο: γεννά Ανθρώπινη μορφή και είδος, χαρακτήρα διότι χαράσσει επί του Ανθρωπίνου πνεύματος και ψυχής και σώματος ιδέες και αξίες και τρόπο φέρεσθαι δημιουργώντας μοναδικό Πρόσωπο, μεταβάλλοντας το Αχανές Άτομο σε Συγκεκριμένο πρόσωπο έχον σκέψη ιδέα και φέρεσθαι: Ο Αριστοτέλης υπονοεί ότι ο Όμηρος (όπως και οι δραματικοί τραγωδοί και τελεστές) δεν χρειάσθηκαν θεό δημιουργό όπως οι ανατολίτες: αντιθέτως: είχαν όλη την πνευματική και ηθική διαύγεια διά της ήδη υπαρχούσης οντολογικής δυνάμεως (υπό την κάλυψη θεών και ανθρώπων) να ανακαινίσουν την ήδη υπάρχουσα οντολογική δύναμη και από αυτή να δωρίσουν πνεύμα και χαρακτήρα στον Οδυσσέα στον Αχιλλέα στην Πηνελόπη και στις λοιπές οντότητες των επών.

Στην Ρητορική του ο Αριστοτέλης κατά τρόπο σοφό χρησιμοποιεί (συζητώντας για την Επική ποίηση) τον πολύ σημαντικό όρο: Αναγνωρίσεις: πράγματι όπως αναφέρει ο Αριστοτέλης (και ολίγοι έχουν προσέξει και καταλάβη) συνολικά η επική ποίηση στηρίζεται στην Αναγνώριση, στην λειτουργία της Αναγνώρισης: όλη η Ανθρωποκεντρική δυναμική της Επικής Ποίησης προχωρεί μέσω της Αναγνώρισης: με την Οντολογική βέβαια δυναμική που αποπνέει η λέξις αυτή: ο Σταγειρίτης υπονοεί τα σαφή αλλά και τα ευνόητα: οι Ήρωες είναι φτιαγμένοι από την ίδια οντολογική δύναμη με τους θεούς : όλα τα πλάσματα της Συμπαντικής Φύσης είναι φτιαγμένα από την ίδια οντολογική δύναμη και θα πρέπει το ένα παρά τη διαφορετικότητα της μορφής να αναγνωρίζει το όμοιο σε σχέση με  την κοινή οντολογική δύναμη πλάσμα: άρα εδώ ο Σταγειρίτης υπονοεί κάτι το εκπληκτικό: όλα είναι το ίδιο , Θεοί και Άνθρωποι, διότι είναι και αποτελούνται από την ίδια και κοινή οντολογική δύναμη: άρα: ο Οδυσσέας Αναγνωρίζει την Αθηνά διότι είναι φτιαγμένος από την ίδια με αυτήν δύναμη: άρα ο Οδυσσέας είναι Ένα με την Αθηνά σε σχέση με την ιδέα της κοινής Οντολογικής δυνάμεως, την Σοφία: Άρα στην ίδια συχνότητα με τον Θαλή τον Μιλήσιο όλα είναι πλήρη της κοινής οντολογικής δύναμης άρα όλα είναι πλήρη θεών διότι όλοι μπορούν αναγνωρίσουν την κοινή οντολογική καταγωγή τους σε σχέση με τους θεούς άρα όλοι οι άνθρωποι μπορούν να αναγνωρίσουν τον κοινό οντολογικό εαυτό τους με τους θεούς και τις άλλες συμπαντικές οντότητες: Βέβαια εάν συζητήσουμε συλλήβδην για το Αριστοτελικό έργο θα κατανοήσουμε ότι ο Φιλόσοφος προσδίδει στην Αναγνώριση Ηθικό και Παιδαγωγικό χαρακτήρα: η Αναγνώριση πλησιάζει τον Πλατωνικό όρο της Ανάμνησης: ο Άνθρωπος πρέπει να Αναγνωρίσει πέρα από την διαφορετικότητα της μορφής την κοινή οντολογική δύναμη που τον συνδέει με το σύνολο των μορφών και από κάθε μορφή να αναγνωρίσει το κοινό οντολογικό κομμάτι ώστε να συμπληρώσει ο Άνθρωπος το δικό του Οντολογικό σύνθετο ενός ακεραίου Χαρακτήρος : ο Τηλέμαχος Αναγνωρίζει στην Αθηνά-Μέντη την κοινή οντολογική δύναμη γνωσιακής ωρίμανσης: άρα την ακολουθεί και την μιμείται ώς τρόπο και απόφαση. Πράγματι ωριμάζοντας συναισθηματικά και γνωσιακά οδεύει προκειμένου να εύρη τον Πατέρα του.