Οργάνωσις Κωνσταντινουπόλεως: Η μυστική οργάνωσις του Ελληνισμού της Ανατολής (1908-1912).

 

Το 1908 στην Κωνσταντινούπολη, ο Ιών Δραγούμης και ο Αθανάσιος Σουλιώτης – Νικολαΐδης ίδρυσαν τη μυστική οργάνωση  «οργάνωσις Κωνσταντινουπόλεως». Ο σκοπός της οργάνωσης ήταν κατ΄αρχάς αντισλαβικός, ειδικότερα η καταπολέμηση του βουλγαρικού κομιτάτου στη Θράκη και της βουλγαρικής προπαγάνδας στη Μακεδονία. Επίσης προωθούσε η οργάνωση αυτή την οργάνωση των Ελλήνων της Πόλης έναντι των νέων ιστορικών προκλήσεων. Η οργάνωση απέβλεπε στην απελευθέρωση του Ελληνικού στοιχείου της πάλαι ποτέ βυζαντινής αυτοκρατορίας μέσα και από τη σύμπραξη με το τουρκικό στοιχείο.  Υπήρξε μάλιστα μία μυστική συμφωνία με το Ελληνικό υπουργείο εξωτερικών το οποίο χρηματοδοτούσε μάλιστα δράσεις της οργάνωσης.

Όπως ήδη είπαμε η οργάνωση επεδίωκε την Ελληνοτουρκική προσέγγιση,  είχε έντονα αντισλαβικό χαρακτήρα και πρωτίστως προσπαθούσε να σώσει τον Ελληνισμό της Μακεδονίας και της Θράκης. Πρωτίστως βοηθούσε και το Μακεδονικό αγώνα, είχε μάλιστα ειδικό και ξεχωριστό τελετουργικό μύησης.

Η οργάνωση κατάφερε πράγματα και είχε κάποιες επιτυχίες: Επέτυχε να επανέλθουν στο Πατριαρχείο χωριά της επαρχίας των Δέρκων τα οποία η σχισματική βουλγαρική εξαρχία τα είχε ιδιοποιηθεί. Τα καταστήματα στην Κωνσταντινούπολη απομάκρυναν τις ξενόγλωσσες επιγραφές και τις αντικατέστησαν με Ελληνικές. Επίσης με συνεχείς παροτρύνσεις της οργάνωσης οι Έλληνες μαθητές έφυγαν από τα καθολικά σχολεία και φοιτούσαν πλέον σε αμιγώς Ελληνικά σχολεία. Κατάφερε η οργάνωση και ενδυνάμωσε τα Ελληνικά ήθη και έθιμα όπως και τις ανάλογες πολιτιστικές Ελληνικές κινήσεις στην περιοχή.

Καθώς η οργάνωση επανδρώθηκε από εξαιρετικά σημαντικές προσωπικότητες κατάφερε και έφερε στην εξουσία (πολιτική και θρησκευτική) της Κωνσταντινούπολης αξιολογώτατους ανθρώπους, είχε μάλιστα την μεγίστη επιρροή στους κύκλους του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ήλεγχε το ανώτατο συμβούλιο του Οικουμενικού πατριαρχείου, επίσης διέθετε δύο εβδομαδιαίες εφημερίδες την «πολιτική επιθεώρηση» αλλά και τη γαλλόφωνη “tribune des nationalites”. Η οργάνωση μέσα και από αυτόν τον τρόπο ήλεγχε πραγματικά την κοινή γνώμη της Πόλης, μπορούμε λοιπόν να καταλάβουμε ότι οι μετέπειτα καταστροφές και η εξαφάνιση του Ελληνικού στοιχείου από τις πατρογονικές εστίες της Ανατολής (Μικρά Ασία κ.λ.π) εξελίχθηκε κατ΄αρχάς σε οργανώσεις ενάντια στην «οργάνωση της Κωνσταντινούπολης» οι οποίες αυτές οργανώσεις συνέλαβαν τα ανθελληνικά τους σχέδια και τα εκπόνησαν πολεμώντας πνευματικά κατ΄αρχάς την οργάνωση της Κωνσταντινούπολης, η στρατιωτική πλευρά είναι η τελευταία.

Τι πραγματικά κρύβεται και υπονοείται στις επιστολές του Πλήθωνος προς τον Μανουήλ και Θεόδωρο Παλαιολόγο;

 

Οι επιστολές του Γεωργίου Γεμιστού Πλήθωνος προς τους Μανουήλ Β΄Παλαιολόγο (αυτοκράτορα του Βυζαντίου) και Θεοδώρου Β΄Παλαιολόγου (ηγεμόνος της Πελοποννήσου) αποκαλύπτουν αλήθειες τόσο ξεχασμένες από το χρόνο, ορατές όμως σε όποιον θέλει να τις ίδη. Σε αυτές τις επιστολές ο Πλατωνικός φιλόσοφος, προτείνει πλείστους όσους τρόπους προκειμένου η Πελοπόννησος να καταστή πόλις κράτος και τελικά να διατηρήσει την Ελληνική της συνέχεια, γενομένη Πόλις κράτος ανεξάρτητο, ιστορικά ελεύθερο, ανάχωμα στον οθωμανικό επεκτατισμό. Μέσα από τα μέτρα που προτείνει ο εξέχων αυτός φιλόσοφος μπορούμε να κατανοήσουμε πολλά για την πραγματική φύση του βυζαντίου, για την αιτία απωλείας του βυζαντίου, γιατί και ποιοι δεν άφησαν την Ελληνικότητα διά της Πόλεως κράτους της Πελοποννήσου να συνεχίσει το ιστορικό της ταξίδι: εάν είχε εισακουσθεί ο Πλήθων η Πελοπόννησος θα είχε τη δυναμική μίας Πόλεως-Κράτους τύπου της Αθήνας του Περικλέους, οι οθωμανοί δεν θα μπορούσαν να την κατακτήσουν, μέσα από την ένωσή της με την ευρώπη αυτή η Ελληνική Πόλη-Κράτος θα συνέχιζε την ιστορία των Ελληνικών Πόλεων-κρατών, ανανεώνοντας συνεχώς μέχρι σήμερα τον προαιώνιο Ελληνισμό: τίποτε όμως από όλα αυτά δεν έγινε, οι οθωμανοί κατέκτησαν τα πάντα, και μέσα από τις επιστολές του Πλήθωνος αναφύουν σημαντικά ερωτήματα: γιατί δεν μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα του βυζαντίου (το οποίο σύμφωνα με τον Πλήθωνα είναι συνέχεια της Ρώμης, η Ελληνικότητα υπήρχε στην Πελοπόννησο, στους απογόνους των Λακεδαιμονίων) από την Κωνσταντινούπολη στην Πελοπόννησο; Γιατί δεν οργανώθηκε ο Ελληνισμός της Πελοποννήσου με τον τρόπο του Πλήθωνος ώστε να καταστή Ελληνική Πόλις-Κράτος άβατη στους οθωμανούς, συνεχίζουσα την Ελληνική παράδοση και ως προάγγελος μιάς καινούργιας ακμαζούσης Ελλάδος; Γιατί το ρωμαϊκό κράτος , βυζαντινό κράτος, ενώ φαινομενικά δήθεν ανακάλυψε την Ελληνικότητά του δεν έκανε τίποτε ώστε να σώσει αυτή την Ελληνικότητά του, αντί αυτού καρτερικά περίμενε τους οθωμανούς να το κατακτήσουν;

Μήπως τελικά ετέθη σε εφαρμογή σχέδιο εξαφάνισης του Ελληνισμού (όπως τον εννοεί προαιωνίως ο Πλήθων ως σκέψη και πράξη συμπαντική επί της γής) διότι κανείς δεν έκανε τίποτε από όσα προτείνει ο Πλήθων, αντί αυτού η Ελλάδα και η ανατολή σκλαβώθηκαν στους οθωμανούς, η δύση ανέπτυξε ένα μίγμα Ελληνοχριστιανισμού το οποίο από την μία εξηφάνισε τον γνήσιο προαιώνιο Ελληνισμό, από την άλλη όμως μετήλλαξε όλες τις Ελληνικές αξίες σε προτεσταντικές οι οποίες μέσα από το πέρασμά τους στη βιομηχανική πολιτική και επιστημονική πραγματικότητα δημιούργησαν τον κόσμο που σήμερα κυβερνά η δύση. Διότι εάν είχαν εισακουσθεί οι προτάσεις του Πλήθωνος η Πελοπόννησος ως Πόλις-Κράτος θα διατηρούσε την ιστορική συνέχεια του γνησίου συμπαντικού Ελληνισμού.

Ο Πλήθωνας μέσα από τις επιστολές του αυτές στον Μανουήλ και στο Θεόδωρο, προτείνει την οικοδόμηση μιάς Ελληνικής Πολιτείας ώστε η Πόλις Κράτος που θα ιδρυθεί να συνεχίσει το λίκνο του Ελληνισμού: από την άλλη πλευρά καταλαβαίνουμε την κατάσταση που είχε περιπέσει το βυζάντιο μέσα από την αντιΕλληνική ανάπτυξή του και οικοδόμησή του με βάση όχι τον Ελληνικό συμπαντισμό αλλά το χριστιανικό ενισμό: ο ένας αυτοκράτορας είχε διαρρήξει κάθε σχέση με τους γαιοκτήμονες, οι ευνοούμενοι του αυτοκράτορος ήταν αυτοί οι οποίοι δέσποζαν στην πολιτική ζωή ακόμα και αν ανίκανοι ήταν, παντού υπήρχαν φόροι (λές και το προπατορικό αμάρτημα ξεπλενόταν με αυτόν τον τρόπο) δεν επικρατούσε η διάκριση των αξιών όπως στην Πλατωνική Πολιτεία όπου οι μέν θα είναι επίκουροι πολεμιστές  οι άλλοι επίκουροι εργάτες κ.λ.π. Η αντινοησιοκρατική ανάπτυξη του βυζαντίου με γνώμονα ότι ο θεός φροντίζει για τα πάντα είχε φέρει την Κωνσταντινούπολη σε κατάσταση αποσύνθεσης.

Ο Πλήθωνας προτείνει την ανοικοδόμηση μίας Πλατωνικής Πολιτείας με κέντρο τον άξιο Άνθρωπο ώστε να οικοδομηθεί μία σύγχρονη ελεύθερη και Ελληνική Πόλις – Κράτος στην Πελοπόννησο.

Περί της Γενοκτονίας των ΕλληνοΠοντίων.

 

Οι Έλληνες του Πόντου ζούσαν οργανωμένοι σε ακμάζουσες Ελληνορθόδοξες κοινότητες. Ασχολούνταν κυρίως με το εμπόριο και την αγροτική οικονομία. Μεγάλα εμπορικά κέντρα ήταν η Τραπεζούντα η Κερασούντα και η Σαμψούντα. Το ονομαστόν «φροντιστήριον της Τραπεζούντας» που είχει ιδρυθεί προς τα τέλη του 17^ου αι. υπήρξε το κέντρο της Ελληνικής παιδείας στην περιοχή.

Ο ποντιακός Ελληνισμός παρόλο που δεν διατηρούσε άμεση επαφή με την Ελλάδα είχε διασώσει ένα χαρακτηριστικό ιδίωμα της Ελληνικής. Η επικοινωνία με την Κωνσταντινούπολη και τη νότια Ρωσία και το ζωηρό εμπόριο της Τραπεζούντας και των άλλων λιμανιών της Μαύρης θάλασσας εξηγούν το σχετικά υψηλό πολιτιστικό επίπεδο και την εξαιρετικά ανεπτυγμένη συνείδηση της Ελληνικότητας των χριστιανών των παραλίων του αποκομμένου Πόντου, ο οποίος ακόμη και μετά την πτώση της Βασιλεύουσας ήταν ένα διαρκές λίκνο διατήρησης του αιωνίου Ελληνισμού.

Η επικράτηση των νεοτούρκων το 1908 (οι οποίοι όπως και ο κεμάλ ελέγχονταν από τα ισχυρότατα γερμανικά συμφέροντα στην περιοχή, οδήγησε στην αφ΄ενός ίδρυση του τουρκικού κράτους (το οποίο αντικατέστησε την πάλαι ποτέ οθωμανική αυτοκρατορία) και στην αφ΄ετέρου γενοκτονία των Αρμενίων, Ελληνοποντίων και στην ασύγκριτης τραγικότητας Μικρασιατική καταστροφή. Ουσιαστικά οι διωγμοί των Ελλήνων της περιοχής όπου οι νεότουρκοι εδημιούργησαν το τουρκικό κράτος είχαν ξεκινήσει από τις απαρχές του 20 ου αι, εντάθηκαν κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων αλλά και του πρώτου παγκοσμίου πολέομου με το σαθρό επιχείρημα ότι η προαιώνιος Ελληνική παρουσία στην περιοχή (η οποία σε κάθε περίπτωση είχε να κάνει με αναλλοίωτα ιστορικά Εθνικά και Πολιτιστικά χαρακτηριστικά) θα έθετε σε κίνδυνο τις τουρκικές πόλεις εάν αυτές δέχονταν Ελληνική επίθεση: Ελληνική επίθεση από τους Μικρασιάτες και τους Ποντίους οι οποίοι όχι μόνον ήταν πολιτισμένοι άνθρωποι αλλά και οικονομικά και κοινωνικά εξαιρετικής ευχέρειας και υπόληψης ώστε ήθελαν την Ειρήνη και τη Δημιουργία.

Γι αυτούς τους λόγους ξεκίνησαν οι εκτοπίσεις των Ελλήνων της Μικρασίας αλλά και του Πόντου  στο βάθος της τουρκίας, παράλληλα οργανώθηκαν τα τάγματα εργασίας στα οποία κατατάσσονταν άνδρες πάνω από την ηλικία των 45 ετών που οδηγούνταν για αγγαρείες στα λατομεία και δημόσια έργα στο βάθος της χώρας. Έτσι εξοντώθηκαν  εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου πράγμα που απετέλεσε αληθινή και διηνεκή τραγωδία για τον Ελληνισμό, ίδια βέβαια τύχη είχαν και οι Αρμένιοι.

H Mικρασιατική καταστροφή μέσα από τη λογοτεχνία.

 

Αναμφίβολα η Μικρασιατική άφησε ανεξίτηλα τα αποτυπώματά της στην ψυχή του διαχρονικού Ελληνισμού. Όμως ο πόνος στην ψυχή, γρήγορα μεταλλάχθηκε σε σκέψεις, ιδέες, θέληση για ζωή, τέχνη, δημιουργία. Ο Ελληνισμός είναι η διαλεκτική του πόνου και του νόστου, από τον Οδυσσέα έως το Σολωμό και το Σεφέρη. Ο Μικρασιατικός πόνος, ο ξεριζωμός από τις απέναντι Πατρίδες, μετουσιώθηκε σε υψηλής αξίας τέχνη, σε λόγου τέχνη όπου τα μηνύματα αγκαλιά με την καλλωπισμένη έκφραση, υπηρετούν τριττό σκοπό: δεν πρέπει οι Νεοέλληνες να ξεχάσουν, η Μικρασιατική Γή συνεχώς πρέπει να μας ομιλεί, πάντα η Μητέρα Ελλάδα επιβάλλεται να ονειρεύεται τα χαμένα παιδιά της, να τα αναπολεί. Πράγματι η Μικρασιατική καταστροφή έγινε εφαλτήριο παραγωγής εξαιρετικής λογοτεχνίας, ποιητικής και πεζής, η οποία εκπαιδεύει, θυμίζει, αναπολεί και ονειρεύεται.

 

1.Γιώργος Σεφέρης: « Περάσαμε κάβους πολλούς…».

 

Ως νέος Όμηρος ο βραβευμένος Έλληνας ποιητής σε αυτό το ποίημά του παρουσιάζει τους Μικρασιάτες πρόσφυγες ως Οδυσσείς στο πέλαγος, το οποίο δίδει το νόστο της Μητέρας Ελλάδος (…περάσαμε κάβους πολλούς, πολλά νησιά, η θάλασσα που φέρνει την άλλη θάλασσα…). Η επιλογή είναι κίνηση, η θάλασσα πάντα κινεί προς την Πατρίδα, ο Οδυσσέας πάντα θα νικά και θα προχωρεί: μετεμψύχωση του Βασιλέως της Ιθάκης οι Μικρασιάτες ξεριζωμένοι νοιώθουν όπως και ο υιός του Λαέρτη ένοιωθε στο νησί της Καλυψούς: πικραμένοι, αδικημένοι, αθώοι που σήκωσαν στις πλάτες ασύμμετρο ιστορικό βάρος (…δυστυχισμένες γυναίκες, κάποτε με ολολυγμούς κλαίγανε τα χαμένα τους παιδιά…).