Γιατί η Ιθάκη δεν ταυτίζεται με τον Άδη;
Ένα από τα πλέον σημαντικά μηνύματα τα οποία περνά ο Όμηρος στην Οδύσσειά του, είναι η μη ταύτιση του Άδου με την Ιθάκη. Η μη ταύτιση του κοινού τόπου θανάτου όλων των ανθρώπων με τον προορισμό του Νόστου του Οδυσσέως. Σε κάθε περίπτωση ο Όμηρος θα μπορούσε να θέσει τον Άδη ως μετέπειτα στάδιο της Ιθάκης. Εάν πράγματι ο Θάνατος ήταν κοινός για όλους, κοινός ως τόπος, κατάσταση, προορισμός. Άρα τι πραγματικά κρύβεται ( σε καθαρά οντολογική βάση στην προτίμηση του Ομήρου πρώτα να θέσει τον Άδη και έπειτα την Ιθάκη; Κυρίως γιατί;
Ας ξεκινήσουμε από την Προσωπική Οδδυσεϊκή δομή: Για πρώτη φορά παραδίδεται στην ιστορική ανθρωπίνη Γραμματεία το πρότυπο ενός ανεξαρτήτου, ενδελεχούς, πλήρως σκοποθετικού ανθρώπου, ο οποίος κινείται σε διακριτό νοητικό και αξιακό ρόλο σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους και το θεό, και τους θεούς: άρα ο Οδυσσέας αντιπροσωπεύει τον μοναδικό Άνθρωπο ο οποίος ακολουθεί την ατομική οντολογική του οδό έχοντας την πνευματική ικανότητα για αυτό, μιάς και καθοδηγείται από τη συμπαντική σοφία (Αθηνά): άρα η συμπαντική σοφία στον Όμηρο είναι η ατομική Οντολογική νοστίζουσα πορεία του ανθρώπου προς την Ιθάκη του. Άρα δεν πεθαίνουν όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο, δεν υπάγουν στον ίδιο τόπο, δεν έχουν όλα τα όντα κοινή αρχή και κοινό τέλος.
Ο Άνθρωπος λοιπόν μπορεί όταν «πεθάνει» να μην υπάγει εκεί όπου υπάγουσιν οι άλλοι αλλά να ακολουθήσει την δική του ανεξάρτητη και αυτόνομη οντολογική οδό προς άλλους κόσμους και άλλες καταστάσεις, πέρα από την κοινή κατάληξη του Άδου, του Χάρου, του Κάτω κόσμου, της μετενσάρκωσης ή μετεμψύχωσης, όλα αυτά αναιρούνται στην Οδύσσεια και στην αυτόνομη οντολογική πορεία του Οδυσσέα.