Πέρασαν πραγματικά χρόνια πολλά από τα Εθνικά κριτήρια του Ηροδότου: το όμαιμον, το ομόφυλον, το ομόθρησκον, το ομονοούν, το ομόγλωσσον. Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που οι Αθηναίοι ήταν Έθνος επειδή ήσαν ενωμένοι ενώπιον του κοινού τρόπου θέασης του κόσμου, της φύσεως, της Πόλεως. Η Γή γύρισε πολλές φορές περί τον Ήλιον από τότε που Έθνος ήταν οι Σπαρτιάτες επειδή ήσαν ενωμένοι ενώπιον του συμπαντικού και οντολογικού τρόπου ζωής. Το Έθνος τότε δεν ήταν κράτος, αλλά το κράτος εστηρίχθη ως τρόπος πολιτειακής διοικήσεως επί του Έθνους: το Έθνος ζούσε και χωρίς το κράτος διότι φυσικές και συμπαντικές δυνάμεις κρατούσαν ενωμένους τους ανθρώπους ενώπιον μιάς κοινής οντολογικής και υπαρξιακής πορείας. Οι Σπαρτιάτες είτε είχαν κράτος είτε ήταν μόνοι τους το ίδιο «μολών λαβέ» θα βροντοφώναζαν στους επελαύνοντας Πέρσες.
Ήταν ο Πλατωνικός ευνομισμός απόρροια της απλέτου νοησιοκρατικότητας αυτού του φιλοσόφου ο οποίος για πρώτη φορά συντάραξε συθέμελα τις οντολογικές βάσεις του Έθνους (κράτους): ο Πλάτων εδημιούργησε μία καινή νοησιοκρατική ανθρωπίνη φύση, αποκόπτοντας σταδιακά τον Άνθρωπο από τις φυσικές συμπαντικές καταβολές του, συνδέοντάς τον μάλιστα με το πολιτικό περιβάλλον της πόλεως: εκεί ο Άνθρωπος δεν καθοδηγείται από την εσωτερική οντολογική φωνή του αλλά από την εξωτερικότητα του νόμου, αν και στην Πολιτεία η δικαιοσύνη είναι η εσωτερική ισορροπία ανάμεσα στο λογιστικό θυμοειδές και επιθυμητικό. Ο Αριστοτέλης απετελείωσε το έργο του διδασκάλου του. Εκτός πόλεως για τον Αριστοτέλη ο άνθρωπος εστί ή θηρίον ή θεός: άρα το Έθνος στηρίζεται όχι στα ενδότερα οντολογικά και υπαρξιακά κριτήρια του συμπαντικού ανθρώπου αλλά στα εξωτερικά κριτήρια του νόμου, των κρίσεων, των εξουσιών, της πολιτικης διαχείρισης: σταδιακά το Έθνος (κράτος) καθίσταται πλέον πρακτική πολιτική παράμετρος, και απολλύει τον φυλετικό άμα και συμπαντικό εσωτερικό και άπειρο χαρακτήρα του. Το Έθνος (κράτος) πλέον καθίσταται τρόπος εκτύλιξης πολιτικών και στρατιωτικών σχεδίων, και ολίγοι έχουν καταλάβει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος με αυτόν τον τρόπο εχρησιμοποίησε το Έθνος (κράτος) των Ελλήνων προκειμένου να κατακτήσει τον κόσμο: το Έθνος (κράτος) πλέον ήταν προσαρμοσμένη πολιτική και στρατιωτική οντότητα, έρμαιο στα χέρια των εξουσιαστών του κόσμου, που πλέον είχαν τη θαυμαστή ικανότητα να πείθουν τους ανθρώπους του Έθνους (κράτους) για τα σχέδιά τους, τα οποία πλέον δεν είναι κοινά αλλά φαίνονται ως κοινά. Επειδή πλέον το Έθνος κράτος δεν έχει συμπαντικούς εσωτερικούς προσδιορισμούς αλλά χρησιμοποιούνται οι άνθρωποι που συναποτελούν το Έθνος (κράτος) ως ομάδα εξουσιαστικά ελεγχομένη, πλέον το Έθνος κράτος με κριτήρια νόμου , πολιτικής, εδαφικής εξάπλωσης και οικονομίας (αυτά ενώνουν τους ανήκοντες σε ένα Έθνος (κράτος) προωθεί τα εξουσιαστικά σχέδιά του (ο ηγεμών πλέον αντιμετωπίζει τους υπηκόους του ως νόμιμα ελεγχομένους και όχι ως συμπαντικά ισαξίους έχοντας οντολογικά ανωτέρους Εθνικά προσδιορισμούς, θεωρούμε μάλιστα ότι αυτό το στάδιο του Ελληνισμού ελάχιστα έχει παραδοθεί (ακόμα και στην Ελληνική Γραμματεία, μικρά ανάμνησις είναι η Λακωνική Πολιτεία).