Η Πλατωνική προέλευση της θεραπείας του παραλύτου από τον Ιησού.
Η καινή διαθήκη μπορεί
αναμφιβόλως να διαβασθεί κατά φιλοσοφικό μόνον
τρόπο. Υπό αυτό το πρίσμα θα κατανοηθεί ότι αποτελεί το μεταελληνιστικό
τέλος της ανθρωποκεντρικής σωκρατικής φιλοσοφίας. Ο Ιησούς ως το ιδανικο
ανθρώπινο μοντέλο (κατά το Σωκράτη) φαντάζει ως ο μετααπολογητικός Σωκράτης
μέσα στα χρόνια:επαγωγικά λόγια, οριστικοί λόγοι, ο άνθρωπος ως το σημείο
αναφοράς του κόσμου και των γνωστών δυνάμεών του, η υψηλή και ψιλή στάση έναντι
του θανάτου, η διάκριση ψυχής και σώματος. Κυρίως όμως επανέρχεται κεκαλυμμένη
μέσω των θελογικών εφευρημάτων (η βασιλεία του θεού, ο παράδεισος, η ανάσταση
των νεκρών κ.λ.π) πλήρως η θεωρία του
Μένωνος περί την ανάμνηση, η θεωρία του Φαίδωνος περί την αθανασία της ψυχής,
περί την σκληράν διάκρισιν της προϋπαρχούσης αθανάτου ψυχής και του φθαρτού
σώματος. Θα λέγαμε ότι συλλήβδην η καινή
διαθήκη αποτελεί συνέχεια των πλατωνικών διαλόγων, επειδή μάλιστα έπρεπε
το βιβλίο αυτό να επιβληθεί σε εκατομμύρια ανθρώπων ενεδύθη το θρησκευτικό
λατρεία μανδύα προκειμένου διά του
θρησκευτικού συναισθήματος να επιβληθεί ευκολότερα στα πλήθη ώστε ξαφνικά οι
βυζαντινοί λαοί να αποκτήσουν έναν νούν τον χριστιανικόν τρόπο σκέψης και
πράξης.
Η πλατωνική λοιπόν προέλευσις της καινής διαθήκης είναι
έκδηλος στα θαύματα αλλά και στις παραβολές
του Ιησού. Εξάλλου στη Γαλιλαία όπου πρωτοεδίδαξε –όχι στην Ιερουσαλήμ-
ήταν αποικία (κατά κάποιον τρόπον Ελλήνων (υπήρχε πλουσιώτατο Ελληνικό παρελθόν
(ναός του Διός κ.λ.π). Ας ασχοληθούμε με τη θεραπεία του παραλυτικού: του
παραλυτικού της Καπερναούμ: Κατά Μάρκον , κεφ. Β΄, 1-12. Ο Ιησούς ευρισκόταν σε
οικία, οι άνθρωποι όταν το έμαθαν (κάποιοι από αυτούς) έφεραν έναν παραλυτικό
συγγενή τους. Ο Ιησούς (κατ΄αρχάς δεν του είπε: σήκω και περιπάτει, αλλά :
αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι»: Έπειτα προκειμένου να ολοκληρώσει τη θεραπεία του
παραλυτικού (ενώπιον των Φαρισαίων οι οποίοι αντιπροσώπευαν το παλαιό κατεστημένο του τόπου) είπε το
περίφημον: «άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει».
Κατ΄αρχάς ο Όμηρος αποθεώνει την έννοια της κινήσεως: σημαντικά θαύματα του Ιησού έχουν να κάνουν
με την κίνησιν: η κίνησις (σωματική και πνευματική (η σωματική κίνησις των Ολυμπιακών αγώνων
είναι προτύπωσις της πνευματικής αξιακής κίνησης των Ανθρώπων προς τον Όλυμπον των
αιωνίων δυνάμεων) αποτυπωνεται στον ωκύποδα και ωκύμορον Αχιλλέα, ο οποίος
κινείται γρήγορα προς τον ουρανόν της Μοίρας του: ο Οδυσσέας επιτυγχάνει τον
νόστον του μέσω της κινήσεώς του εις το πέλαγος των πολυτρόπων περιπλανήσεών
του. Ο παραλυτικός είναι ο άνθρωπος ο οποίος ακινητοποιήθηκε και πρεπει να
κινηθεί: ο Σωκράτης στον Φαίδωνα, κατά
τρόπο εκπληκτικής διαλεκτικής σαφηνείας, αποκαθιστά την αιωνία μεταζωϊκή και
θανάτια κίνησιν της ψυχης: ο Θεός αποστέλλει κίνδυνον και ανάγκην ώστε ο Σοφός να
κινηθεί προς την αιωνιότητα της Γνώσεως: όχι τυχαία ο Ιησούς αποκαθιστά την
κίνησιν και περνά το μήνυμα: κινηθείτε,
η κίνησις είναι αυτή που κινεί τα
όντα στον σκοπόν των. Ο Σωκράτης κινείται προς την ερίβωλον Φθίαν όπως ο
παραλυτικός κινείται προς την βασιλεία των ουρανών (πλατωνική ανάμνησιν του
κόσμου των ιδεών).
Εις τον Φαίδωνα η αθανασία της ψυχής προϋποθετει την διάκρισίν της από το σώμα το θνητό και το παθογόνο: ο παραλυτικός της Καπερναούμ εκκινείται σε αυτό το δυαλιστικό ξυρό μονοπάτι: η τελεία και καθαρά ψυχή κινεί το σώμα ακέραιο προς το θάνατο και την διακριτή απελευθέρωσιν σώματος και ψυχής: