Ο έλεγχος της βούλησης ως το τελευταίο στάδιο της πολιτικής. Η κατασκευή σήμερα του καθολικού ανθρώπου.

 

Ο έλεγχος της βούλησης  ως το τελευταίο   στάδιο της πολιτικής. Η κατασκευή σήμερα του καθολικού ανθρώπου.

Η εποχή μας διαθέτει ένα μεγάλο χαρακτηριστικό. Η κάθε εποχή το διαθέτει. Διότι είναι εκείνο το χαρακτηριστικό το οποίο την αναδεικνύει. Αναφερόμαστε στο χαρακτηριστικό εκείνο το οποίο προσπαθεί να γεννήσει νέες κουλτούρες επιστήμες και πολτιικές προκειμένου η εποχή μας να φανεί καλύτερη και πλέον εξελιγμένη σε σχέση με άλλες προηγούμενες εποχές. Η ιστορία του ανθρωπίνου γένους είναι μία κοινή και εξελισσομένη δύναμις, αλλά η δομή η αιτία η ιδέα η αξία η οποία κυριαρχεί σε κάθε εποχή προσπαθεί μανιωδώς να συλληφθεί με ένα νέο τρόπο από την επομένη εποχή. Μοιάζει με την τεκνοποιΐα των ανθρώπων. Το παλαιό προσπαθεί μέσα από το χρόνο να εμφανισθεί δήθεν ως νέο αλλά προσπαθεί να καθιερωθεί ως νέο ενώ γνωρίζει ότι είναι το παλαιό μεταμφιεσμένο.

Η πλέον μεταμφιεζομένη διαχρονικά και διιστορικά έννοια είναι η έννοια της πολιτικής. Η πολιτική δεν έχει να κάνει με όσα αναφέρονται σε περισπούδαστα βιβλία (ας αναφέρουμε τα πολιτικά του Αριστοτέλους): η πολιτική έχει να κάνει με το ότι ήταν αδύνατον οι άνθρωποι ευρισκόμενοι μέσα στο οργανωμένο όλον της φύσης να μην διοργανώσουν και αυτοί ένα ανάλογο Όλον το οποίον ωνόμασαν Πόλιν: η Πόλις είναι η τρίτη μετάλλαξη του Όντος μετά το βασίλειο των Θεών και της Φύσεως: εάν προσέξουμε θα διαπιστώσουμε ότι όλα αυτά τα βασίλεια έχουν διαδοχικές φάσεις διαμόρφωσης.

Το βασίλειον των θεών ξεκινά από τη νίκη  των θεών επί των Γιγάντων: άρα συναισθάνεται τις τεράστιες δυνάμεις του: το ίδιο και το βασίλειο της  Φύσεως ξεκινά από τους κατακλυσμούς άρα κατανοεί τις τεράστιες φυσικές και συμπαντικές δυνάμεις του. Το βασίλειο (Πόλις) των ανθρώπων ξεκινά μέσα από πολέμους (Τρωϊκός) άρα και αυτό συναισθάνεται τις άπειρες και τρομερές δυνάμεις και δυνατότητές του.

Στη συνέχεια το βασίλειο των Θεών διά του Διός (Πατήρ θεών τε και ανθρώπων) συσσώρευσε τις συμπαντικές δυνάμεις οι οποίες του αναλογούσαν: είναι η εποχή όπου ο Προμηθέας κλέπτει την τέχνη και το Φώς προκειμένου να εξελιχθούν και να αναπτυχθούν όλα τα όντα της Γαίας: είναι η εποχή όπου η Γή συντίθεται από την αρετή της δημιουργίας: ουρανός θάλασσα γή και αέρας κοσμούν τη γή: αναλόγως η  Πόλις ομορφαίνει μέσα από την μόφωση την ελευθερία την πνευματικότητα και τις αξίες που γεννώνται.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι οι δομές του θεού της φύσης και της πόλης κατασκευάσθηκαν. Έπρεπε ανά εποχή να προσαρμόζονται στα μοντέλα του ανθρώπου και της κοινωνίας. Έπρεπε όμως ως καλά αδελφάκια να συνεργάζονται. Εάν προσέξουμε θα κατανοήσουμε πλήρως τις διαχρονικές συνεργασίες τους: στον Όμηρο οι θεοί καθορίζουν τις ιδέες και τις αξίες των Ηρώων, οι οποίοι στην  Δημοκρατία του Περικλέους αποδιώχνουν τους θεούς και τους αντικαθιστούν με τον ανθρώπινο Νού: διαμορφώνεται λοιπόν μία αρκετά καινοφανής κατάσταση: ο Νούς του ανθρώπου ως θεός καθοδηγεί την Πόλιν η οποία έχει μετατρέψει τη Φύση σε ιδέες και αξίες.

Τα χρόνια περνούσαν και ο Μέγας Αλέξανδρος μεγάλωσε τον κόσμο: οι τρείς δομές συνεργάσθηκαν και πάλι: ο θεός η φύση και ο άνθρωπος: ο θεός η πόλις και ο άνθρωπος: τώρα ο θεός έγινε περισσότερο άνθρωπος (προσωπολατρεία αυτοκράτορος) προκειμένου η φύση να γίνει περισσότερο αυτοκρατορία: σταδιακά το βυζάντιο έδωσε την καλύτερη εκδοχή όλων των συνεργασιών ανάμεσα στα τρία μεγέθη: ο θεός έγινε άνθρωπος και η φύση έγινε τελείως πόλις (ελεγχομένη εκκλησία): για πρώτη φορά οι άνθρωποι ηλέγχθησαν μέσα από την κλειστή  δομή της εκκλησίας: αλλά ηλέγχθησαν πνευματικά: οι πόλεμοι  φανερώνουν ότι δεν μπορούσαν να ελέγξουν τους ανθρώπους  ηθικά και βουλητικά για αυτό (για θρησκευτικούς και άλλους λόγους) τους έστελναν να σκοτώνονται στα πεδία των μαχών).

Σταδιακά όμως ο θεός και η πόλις και ο άνθρωπος πέρασαν σε ένα νέο στάδιο (το οποίο αποτυπώνεται στη νέα φιλοσοφία των Hobbes, Makiaveli, Locke, κ.λ.π): στη δύση του μεταχριστιανικού λόγου το μεγάλο στοίχημα είναι ο θεος να παραμείνει στον άνθρωπο ως Νούς, η Φύση να γίνει εργοστάσιο, κοινωνία, σχολείο, σπίτι, κέντρα διασκέδασης, lifestyle. Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι η μεταβυζαντινή  ευρώπη είναι ο τρόπος σύζευξης θεού και φύσεως και ανθρώπου: ο θεός έγινε ο επιστήμονας άνθρωπος η φύση κλείσθηκε στο εργοστάσιο, στα μαγαζιά, στα κλάμπ, στα σούπερ μάρκετ κ.λ.π.

Από τον Οδυσσέα έως το Σωκράτη, το τέλος της Αληθείας ή η μετάλλαξη Αυτής;

 

Τι ενώνει άραγε και τι χωρίζει τον Οδυσσέα σε σχέση με το Σωκράτη; Οι διαφορές τους είναι φυσικές μεταλλάξεις της μίας οντολογικής δυνάμεως που ενώνει τα πάντα, ή οι διαφορές τους ανοίγουν ανήκεστα χάσματα ανάμεσά τους τόσα ώστε να συζητούμε για το ότι ο Σωκράτης εξηφάνισε τις Οδυσσεϊκές οντολογικές αλήθειες ή τις παρουσίασε μεταλλαγμένες και προσιτές στον πολύ κόσμο μεταλλάσσοντας το οντικό μεγαλείο σε νοησιοκρατικό κατάστημα το οποίο έχει ως οροφή τη μεταφυσική και ως δάπεδο την εμπειρία και όλα αυτό φυλακίζει κάθε άμεση βιωματική αυτογνώση του όλου;

Ο Οδυσσέας κινείται ως Ύπαρξις ο Σωκράτης όχι, ο Σωκράτης είναι ακίνητος στο χώρο. Ο Οδυσσέας δεν σκέπτεται ο Σωκράτης μόνον αυτό πράττει. Ο Οδυσσέας πράττει και διά της πράξεως απελευθερώνει τις οντολογικές δυνάμεις του, ο Σωκράτης δεν πράττει διά της ομιλίας (συναναστροφής) απελευθερώνει εσωτερικές μυστικές δυνάμεις του ανθρώπου: Ο Οδυσσέας δεν χρειαζόταν να πίει το κώνειο διότι βίωνε την ερίβωλον Φθίαν, όλα τα επίπεδα ζωής και θανάτου, διότι δεν σκεπτόταν αλλά βίωνε: ο Σωκράτης αντίθετα ακίνητος στο χώρο εάν δεν έπιε το κώνειο δεν υπήρχε περίπτωση να βιώσει όσα βίωσε ο κατεβαίνων στον Άδη Οδυσσέας: Ο Οδυσσέας είναι ήρωας ως βιωματικός ενορατικός σύνδεσμος ανάμεσα σε Γή και Όλυμπο, ο Σωκράτης είναι αντιήρωας σύνδεσμος νοητικά του Εδώ και του Εκεί, ο Οδυσσέας έχει σύνολο μορφής και πράξης εντυπωσιακής ενώ ο Σωκράτης σύνολο μορφής και σκέψης, εξωτερικά ο Ιθακήσιος Βασιλεύς είναι επιβλητικός ο Σωκράτης είναι αποκρουστικός: άρα ενώ ο Οδυσσέας θεωρεί ότι ο άνθρωπος δεν είναι σώμα και πνεύμα αλλά ένα ενιαίο όλον κίνησης πέρα από σκέψη και πράξη που χρειάζεται ένα επιβλητικό σύνολο οντικών δυνάμεων ( ως σώμα και πνεύμα αλλά ενιαίως) ο Σωκράτης υποπίπτει σε έναν άγνωστο στον Όμηρο δυαλισμό, το σώμα αχρηστεύεται και γίνεται απαραίτητος μόνον ο Νούς: άρα ο Άνθρωπος αχρηστεύεται ως όλον (ο Ήρωας ταύτιζε στην εντυπωσιακή του εμφάνιση τη μία δύναμη η οποία ως σωματικοπνευματική τον οδηγούσε στο σύμπαν) και αποκτά σημασία μόνον ως κρυφή διασκεπτική οντότητα. Άρα ο Οδυσσέας παύει να υπάρχει ως ενιαία οντολογική αδιάσπαστη δύναμις η οποία άμεσα και βιωματικά προχωρεί στο σύμπαν ως τέτοιο, στο Σωκράτη έχουμε τον ακίνητο άνθρωπο ο οποίος πνευματικά φέρει στο νού του μέρος του σύμπαντος χωρίς να ασχοληθεί βιωματικά με αυτό.

Το πρόβλημα είναι τεράστιο και έχει να κάνει με το ότι ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης θυσιάζοντας τον οντολογικό άνθρωπο, αυτόν ο οποίος άμεσα και βιωματικά ως μία δύναμις ανοίγεται στο Όν ως τέτοιο, άνοιξαν το δρόμο στην θρησκευτική πολιτική και κάθε άλλου είδους εξουσιαστικότητα η οποία διά θεού και ηθικής έκλεισαν το σύμπαν, αρπάχθηκαν από μέρος ιδεών και διά της  επιτρεπτέας σκέψης έφεραν όσο σύμπαν ήθελαν στον άνθρωπο της υποταγής.

Η έννοια του χάους εις τον Αριστοτέλη και η θεωρία της αιωνίου ανακυκλήσεως του Νίτσε.

 

  

   Εάν ασπασθούμε την πίστη ότι πρώτα υπήρξε το ον και μετά η φιλοσοφία φθάνουμε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι όλες οι θεωρείες της φιλοσοφίας οδηγούν στο ον, και βέβαια μεταξύ τους επικοινωνούν πλησιάζοντας όλο και πιο πολύ την οντολογική αλήθεια και πραγματικότητα.Από αυτή την άποψη όλες οι προσωπικές εκτιμήσεις των φιλοσόφων στα συστήματά τους αποτελούν κλίμακες που πορεύονται προς το ον.Όταν λοιπόν ο Αριστοτέλης στο έργο του «Περί ψυχής»μας αναφέρει «ίσως είναι αναγκαίο να διερευνήσωμε πρώτα μέσα σε ποιο από τα γένη βρίσκεται η ψυχή και τι είναι,εννοώ αν είναι ουσιώδης μορφή και ουσία,ή ποιόν ή ποσόν,ή και κάποια άλλη από τις κατηγορίες που ξεχωρίσαμε,και ακόμη αν είναι κάτι από τα πράγματα που βρίσκονται στην κατάσταση του δυνάμει ή μάλλον κάποια ενδελέχεια.»(Αριστοτέλης,Περί ψυχής,εις.μτφ.σχόλια.Β.Τατάκης,Δαίδαλος,εκδ.Ι  .Ζαxαρόπουλος,402b.)θέτει τα θεμέλια μιάς έρευνας γύρω από την οντολογική θεμελίωση των μερών της φιλοσοφίας και του σκοπού αυτών. Σε αυτό λοιπόν το απόσπασμα διακρίνεται η απουσία της άμεσης γνώσης και η προσπάθεια νοητικής θεμελίωσης του οντολογικού ρόλου της ψυχής.Μήπως όμως αυτό σημαίνει ότι ο Αριστοτέλης –και όχι μόνον-κτίζει ένα σύστημα οντολογικά ανύπαρκτο,γνωσιολογικά υπαρκτό,προκειμένου να ωθήσει τους συνανθρώπους του προς την πορεία του όντος(στην οποία πορεία η ψυχή είναι το πρώτο στάδιο);Μήπως δηλαδή ο άνθρωπος στην προσπάθειά του να «ξεγελάσει»το χάος ,το μόνον αληθινά υπάρχον,προσπαθεί να δημιουργεί με τα πνευματικά του εργαλεία πράγματα που ο χρόνος(ο μεγάλος φρουρός του χάους)γρήγορα καταστρέφει;Ο Νίτσε ίσως κάτι τέτοιο υπενόησε όταν έγραψε «Θλίψη είναι η γνώση :όσοι πιότερο γνωρίζουν πιο βαθιά κλαιν για την μοιραία αλήθεια.Το δένδρο της ζωής δεν είναι το δένδρο της γνώσης»(Ντάνιελ Λέβυ,Φρ.Νίτσε,Μτφ:Άρης Δικαίου,εκδ.Λογοτεχνική,σελ.30).