Η γραφή έως τον 6ο αι α.κ.χ ήταν μεγαλογράμματη, έπειτα (ειδικά από τον 9ο αι.α.κ.χ) αντικαταστάθηκε από την μικρογράμματη γραφή: Το όλο θέμα έχει να κάνει με την ανθρώπινη ελεγξιμότητα στο χριστιανικό βυζάντιο: Όταν λέγει κάποιος ΕΛΕΝΗ (το πνεύμα και ο τόνος και τα σημεία στίξης εισήχθησαν και αυτά έπειτα από τον 6.αι στο βυζάντιο) δεν χρειάζεται εξωτερικό πνεύμα και τονισμό: σύμφωνα με την εσωτερική συμπαντική του ενόραση σε σχέση με το υποκείμενο ΕΛΕΝΗ λέγει: ΕΛΕΝΗΗ τονίζοντας όποιο μέρος της λέξεως νοιώθει: όπως αναφέρει ο Τσόμσκι η γλώσσα στηρίζεται σε κοινό επιβληθέν πνευματικό και ψυχολογικό υπόβαρθο άρα πρέπει όλοι οι άνθρωποι να τονίζουμε το ίδιο τιςλέξεις: η μεγαλογράμματη αρχή ήταν δείγμα της ατομικής οντλογικής ελευθεριότητος του ανθρώπου ο οποίος επρόφερε συμπαντικά τις λέξεις όπως αυτός ένοιωθε τον αέρα που εισερχόταν και εξερχόταν διά των λέξεων στο νού του στις φωνητικές του χορδές. Στη μεγαλογράμματη αρχή λέγεις την ΕΛΕΝΗ σύμφωνα με τα δικά σου ατομικά και μοναδικά συναισθήματα και σκέψεις: υπό αυτήν την έννοια η λέξη ΘΕΟΣ προφέρεται ατομικά , προκαλεί ατομικά αντανακλαστικά και αυτό η εξουσιότης αυτού του κόσμου (η οποία καθορίζει και τη γλώσσα δεν το θέλει): διότι όποιος λέγει ΘΕΟΣ ή ΘΕΕΟΣ ή ΘΕΟΟΣ αντιλαμβάνεται το θεό με διαφορετικό τρόπο.
Η μικρογράμματη γραφή είναι η πλήρως εξουσιαζομένη γραφή η
οποία εξαναγκάζει το σύνολο των ανθρώπων
να τονίζουν και άρα να αντιλαμβάνονται τις λέξεις με ένα κοινό τρόπο άρα η
κοινή προφορά οδηγεί σε κοινό τρόπο σκέψης και πράξης; Τονίζοντας όλοι οι
άνθρωποι το Θεό στο Ό τον αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο μέσα από την κοινή
ακουστική επανάληψη του ονόματος του
Θεού: Οι τόνοι αποτελούν εξουσιαστικά απώλεια της συμπαντικής προσωδίας της λέξης,
οι λέξεις ομοιώνονται και τονίζεται το μέρος εκείνο το οποίο καθιστά τις λέξεις
όμοιες ακουστικά άρα χάνουν οι λέξεις την ατομική οντολογική προσέγγιση ανά
προφορά και άτομο: όλοι τώρα τονίζουν Άνθρωπο
, ενώ στη μεγαλογράμματη γραφή κάποιος μπορεί να θεωρούσε τελείως διαφορετικά
τη λέξη: ΑΝΘΡΩΠΟΣ (υπό την έννοια ότι θα τόνιζε το μέρος εκείνο το οποίο
ανταποκρινόταν στον εαυτό του άρα θα είχαμε πολλές προφορές άρα πολλές νοηματοδοτήσεις
μίας λέξης άρα πολλά είδη ανθρώπου αντιλαμβανομένου του κόσμου και του εαυτού
του διά της λέξης με πολλούς τρόπους. Η
οξεία επιβάλλει το κοινό ανέβασμα των λέξεων η βαρεία το κοινό κατέβασμα και η
περισπωμένη το κοινό δέσιμο μακροχρόνων φωνηέντων.
Η μεγαλογράμματη γραφή είχε ως δασεία το F και το Η: έλειπε η ψιλή και η δασεία: όμως στο χριστιανικό και μανιχαϊστικό βυζάντιο όλα ήταν διπλά, στον κόσμο του καλού και του κακού δεν γίνεται να γλιτώσουν οι λέξεις από το παιχνίδι του καλού και του κακού: Η δασεία ως πνεύμα φέρει τη γλυκύτητα του καλού ενώ η ψιλή το απότομο του κακού, η γλυκύτητα μεταβάλλει (όντως το π ενώπιον δασείας θα γίνει φ άρα επί+οδός =εφοδος): με αυτόν τον τρόπο όλοι οι άνθρωποι γίνονται ομοίως γλυκείς ή απότομοι: η λέξις: FΕΛΕΝΗ τόνιζε τη δασύτητα του Ε γενικώς, το F ως δασεία δεν επηρέαζε άμεσα το Ε ήταν ένα ανεξάρτητο γράμμα το οποίο μπορεί σε κάποια χείλη να επροφέρετο τελείως ανεξάρτητα του Ε: στην λέξη όμως Ελένη