.jpg)
Αντιγράφουμε από τη βίβλο: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα
έθνη, βαπτίζοντας αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος,
διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν» (Ματθ.28,19-20). O Iησούς λοιπόν σε αυτό το απόσπασμα προσφέρει το στίγμα το δικό του
και της εποχής του,προς τους μαθητές του,
συζήτηση γίγνεται με τους μαθητές του. Τους λέγει λοιπόν ότι θα πρέπει
να πορευθούν σε όλα τα γνωστά Έθνη, να βαπτίσουν τους ανθρώπους εκεί στο όνομα της
αγίας τριάδος και στη συνέχεια να τους πείσουν να τηρούν τις εντολές του Ιησού:
έχουμε λοιπόν δύο σημαντικά μεγέθη (πνευματικά κατ΄ουσίαν) τα οποία πλέον
χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη ζωή (στην μετέπειτα ανθρώπινη ιστορία αυτά τα δύο
μεγέθη επικράτησαν ολοκληρωτικά: έχουμε το μέγεθος της πειθούς και της πίστης:
η πίστις εξάγεται εκ του ρήματος πείθω άρα στην ουσία έχουμε την έννοια της πειθούς.
Ήδη το κλίμα είχε καλλιεργηθεί προς την έννοια της πειθούς μέσα από την
Ελληνική Γραμματεία η οποία με την Ελληνιστική εποχή είχε κατακλύσει τον κόσμο:
Ο Πλάτων και ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης δεν ομιλούν απλά για να ομιλούν :
θέλουν να πείσουν: Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Πολιτεία (λές και το
αντιγράφουμε από τη βίβλο) ο Σωκράτης προσπαθεί να πείσει τους συνομιλητές του
ότι οι πεπαιδευμένοι δεν θα πρέπει να κάθονται στην ησυχία τους στην νήσο των
Μακάρων αλλά θα πρέπει να καταβούν στη Γή να φωτίσουν τους ανθρώπους: ο
Αριστοτέλης επίσης θεωρεί ως σώφρονα άνθρωπο αυτόν και μόνον ο οποίος πράττει
σύμφωνα με τη λογική του.
Σταχυολογώντας όλα τα παραπάνω οδηγούμεθα στα παρακάτω
συμπεράσματα:
1.Ως άτομα δεν είμαστε κάτι το συγκεκριμένο σε σχέση με τη
Φύση ως οντολογική χαοτική συνέχεια.
2.Είμαστε ή γιγνόμεθα κάτι μόνον και εφόσον προσδιορισθούμε
με ένα νού (ο οποίος θα ονομασθεί θεός) τα κελεύσματα του οποίου πρέπει να
εκτελούμε.
3.Δεν έχουμε φύση (ή η συμπαντική οντολογική ούτως υπάρχουσα
φύση δεν υπολογίζεται) αλλά πρέπει διά της επιμελείας της διδαχής και της παιδείας
(από τον Πλάτωνα έως το Σωκράτη και τον Αριστοτέλη έως το διδάσκαλο Ιησού) να
θεμελιωθεί αυτή η καινή λογική φύση του ανθρώπου που δεν θα περιέχει τίποτε το
συμπαντικό αλλά όσα ο νούς των παραπάνω διδασκάλων θα εμφυτεύσει στους ανθρώπους
: αρετές, ιδέες, έννοιες και αξίες.
4.Πειθόμεθα σε αυτά τα κελεύσματα των δασκάλων διότι διαφορετικά θα μείνουμε άλογοι, σταδιακά αυτή η αλογία (από τον Πλάτωνα έως τον Ιησού) θα ταυτισθεί σε κόλαση, τιμωρία, επανερχομός τιμωρητικός στη γη κ.λ.π).