Η Ομηρική Οδύσσεια σηματοδοτεί τη γένεση του Ανθρωποκεντρισμού, ο οποίος κυριολεκτικά αποθεώθηκε επί Σωκράτους. Δεν υπάρχει τίποτε στην Οδύσσεια το οποίο να μην επαναλαμβάνεται (μέσα βέβαια από τον Πλατωνικό νοησιοκρατισμό) στην κλασσική Ελληνική φιλοσοφία του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους.
Η βάσις του Ομηρικού Ανθρωποκεντρισμού είναι ο λόγος, ως επικοινωνιακό πλαίσιο μεταφοράς πειθούς μέσω μηνυμάτων. Μέσα στο Ομηρικό Ανθρωποκεντρισμό της Οδύσσειας ο λόγος ως μεταφορά μηνυμάτων, ενημέρωσης, και νέων αγγελιών, συμβαίνει ανάμεσα σε πομπούς και δέκτες. Ο Όμηρος είναι ο εισηγητής του διαλόγου, ο καθιερωτής της ομιλίας, ο ομηρικός λόγος είναι η μεταφορά διά της πειθούς ελλόγων ερεθισμάτων και συζητήσεων ανάμεσα σε θεούς , σε ανθρώπους, σε θεούς και ανθρώπους. Το πλαίσιο της Αριστοτελικής ρητορικής, των επιχειρημάτων και της πειθούς, αυτοφυές υπάρχει στη δυναμική του πρωτόλεια μορφή στον Όμηρο.
Ο Όμηρος είναι αυτός ο οποίος δημιουργεί τους θεούς και τους ανθρώπους ως πομπούς και δέκτες. Ο ομηρικός λόγος διαλύει την έννοια του θεού ως τρομακτικού όντος, το οποίο δεν πείθει αλλά επιβάλλει, επίσης διαλύει την έννοια του ανθρώπου ως παθητικού δέκτου ο οποίος άνθρωπος απλά χειραγωγείται και καθοδηγείται χωρίς καμμία δυνατότητα αντίδρασης.
Το υλικό της επικοινωνιακής σχέσης ανάμεσα σε πομπούς (θεούς και ανθρώπους) και δέκτες (θεούς και ανθρώπους) αντλείται από το πολιτιστικό και ιδεολογικό πλαίσιο της εποχής, το οποίο διαλύεται από τον ποιητή και συντίθεται και πάλι υπό μορφή επιχειρημάτων και συλλογισμών οι οποίοι πείθουν τους ομιλητές θεούς και ανθρώπους: ώστε οι σκέψεις και οι πράξεις είναι προϊόν και αποτέλεσμαι πειθούς και όχι επιβολής έξωθεν ή άνωθεν.
Η Μούσα Καλλιόπη ως πομπός μεταφέρει όλα εκείνα τα μηνύματα στον Ποιητή δέκτη ο οποίος πείθεται ότι αξίζει να ομιλήσει για τον νέο τύπο του Οδυσσεϊκού πολυπλάγκτου και πολυπράγμονος ανθρώπου ο οποίος προσεκτικά προετοιμάζεται στην Ελληνική γραμματεία. Πείθεται μέσα από το επιχείρημα ότι ο Οδυσσέας είναι πολύπαθος, είναι αγωνιστής ο οποίος πάλεψε για τον εαυτό του και τους συντρόφους του, ώστε το λογικό συμπέρασμα έρχεται αβίαστα: αξίζει ο ποιητής να ασχοληθεί με ένα τέτοιο τύπο ανθρώπου. Ο οποίος εγκαινιάζει την εποχή του Ανθρωποκεντρισμού του δικαίου και του πολυπράγμονος ανθρώπου.
.jpg)