.jpg)
Σε αυτόν το διάλογο ο Πλάτων διακρίνει το φυσικό από τον πνευματικό κόσμο: Ο φυσικός είναι ο κόσμος που χάνεται ενώ ο πνευματικός κόσμος είναι ο αιώνιος κόσμος: αυτό όμως που δεν λέγει ο Αθηναίος φιλόσοφος, και δεν το αναφέρει διότι ούτε αυτός το γνωρίζει ούτε κανείς από τους ανθρώπους, είναι το πότε συνέβη αυτή η συμπαντική μοιρασιά, ποιο είναι το σημείο τομής, υπάρχει άραγε κάποιο σημείο όπου κομμάτι του ενός κόσμου είναι και λίγο κομμάτι του άλλου κόσμου; Ή ξαφνικά ο ένας κόσμος σταμάτησε να συνεχίζει ως πνευματικός και συνέχισε τη συνέχειά του ως φυσικός; Άρα λοιπόν είναι έωλη κάθε συζήτηση περί δυαλισμού διότι μέσα στο σύμπαν, στο άπειρο σύμπαν, κανείς δεν μπορεί να χωρίσει τίποτε μιάς και οι άπειρες χαοτικές δυνάμεις του απείρου δεν τέμνονται διότι ποτέ δεν σταθεροποιούνται αλλά συνεχώς κινούνται και αυτό(ετερο)πλουτίζονται, ώστε το να απομονώσει κανείς κάποιες δυνάμεις και να τις ονομάσει φυσικές ή πνευματικές είναι αντιοντολογική γενίκευση ανύπαρκτη σε αυτό που υπάρχει πραγματικά.
Η Δημιουργία του κόσμου χωρίζεται σε τρία σημεία: του νοός, της ανάγκης, της ανάγκης και του νοός. Θα πρέπει όμως να σημειωθεί ότι και πάλι πουθενά δεν διευκρινίζεται πόσο κομμάτι του Όλου Όντος δημιουργείται, πόσο μέρος του Όλου Είναι μένει απ΄έξω από αυτή τη δημιουργία, η οποία ενώ είναι μία φυσιολογική ανακατανομή οντολογικών δυνάμεων, όχι δημιουργία, ανακατανομή δυνάμεων, αντιθέτως διαφημίζεται από τον Πλάτωνα ως δημιουργία, στρώνοντας βέβαια το έδαφος στις μετέπειτα βιβλικές αιτιάσεις. Ας μην αναφερθούμε στην υφέρπουσα αντίφαση: αφού οι άνθρωποι διά του νοός κατανοούν τη δημιουργία του κόσμου γιατί δεν γνωρίζουν τις πλήρεις δυνάμεις που συνεργάσθηκαν σε αυτή τη δημιουργία ώστε να ελέγξουν πλήρως τον κόσμο τους συνταυτιζόμενοι με το δημιουργό; Γιατί ο δημιουργός μένει υψιπετής υπέρ τη γήϊνη πραγματικότητα; Γιατί ξαφνικά η σχέση του ανθρώπου με το όλον γίνεται σχέση ανωτέρου-κατωτέρου αν και ο άνθρωπος διά του νοός κατανοεί και γνωρίζει; Σε ποιο σημείο το όν διαχωρίζεται από τον άνθρωπο; Σε ποιο σημείο οι οντικές δυνάμεις είναι απλά δυνάμεις σκέψης και όχι ικανότητας; Ίσως η απάντηση είναι στο σημείο όπου κάποια εξουσιαστικότητα αυτού του κόσμου απεφάσισε να χωρίσει κομμάτια του όλου προκειμένου όλοι και όλα να ταξιονομηθούν και να ελεγχθούν.
Εάν σκεφθούμε ότι ο Πλάτων γράφει αυτό το διάλογο στην τελευταία περίοδο της ζωής του, όταν η Ελλάδα έχει χάσει το κύρος της και την ισχύ της, όταν επέρχεται έντονος συγκρητισμός με την ανατολή, καταλαβαίνουμε ότι οι άνθρωποι θέλουν να νοιώσουν τη γή σαν σπίτι τους, να ασφαλιστούν σε σχέση με κάποιον δημιουργό-προστάτη, ο οποίος θα μεταλλαχθεί σε ηγεμόνα τύπου Μεγάλου Αλεξάνδρου: η Ελληνική εποχή η οποία έδωσε το συμπαντικό λόγο, η Ελληνική εποχή του Οντολογικού Ανθρώπου που ταύτιζε σύμφωνα με τον Παρμενίδη
