Η διδασκαλία μου στην Ιστορία της β΄γυμνασίου στο κεφάλαιο του Ιουστινιανού και του Ηρακλείου στο 4ο Γυμνάσιο Μυτιλήνης.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορία Β΄Γυμνασίου.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορία Β΄Γυμνασίου.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Διδάσκοντας τον Ιουλιανό στην Ιστορία γυμνασίου και λυκείου.
Αυτό το οποίο θα προσπαθήσουμε σε αυτή την εργασία να συζητήσουμε είναι το ότι ο Ιουλιανός δεν προσπάθησε να αναβιώσει την Ελληνική κουλτούρα, το Ελληνικό ιδεαλιστικό αξιακό σύστημα, αλλά ένα συγκρητικό μείγμα θεοτήτων, δοξασιών, τελετών, το οποίο σε σημεία του ίσως ώς ανατολίτικες δοξασίες δεν είχε πάντα στενή ή και καθόλου σχέση με τον Ελληνισμό των προπλατωνικών και πλατωνικών χρόνων. Άρα πρέπει να προσεχθεί το γεγονός ότι ο Ιουλιανός δεν προσπάθησε ακριβώς να επαναφέρει το Ελληνικό συμπαντικό ή νοησιοκρατικό σύστημα (αυτό κατά ένα μέρος είχε απορροφηθεί από τη χριστιανική δογματική και το υπόλοιπο ήταν αδύνατον να αναβιωθεί διότι απαιτούσε άλλο χώρο, χρόνο, πεδίο εφαρμογής. Άρα ο Ιουλιανός προσπάθησε να επαναφέρει ένα μεταΕλληνιστικό συνθετικό σύνολο θεοτήτων με κοινό παρονομαστή την απροσδιόριστη συμπαντικότητα ενάντια στην προσωπική ενυπόστατη φύση του Ιησού.
Θεωρούμε λοιπόν ότι σε βάθος χρόνου ο Ιουλιανός δεν είναι βέβαια μεμονωμένο φαινόμενο, εάν σκεφθούμε ότι το σύστημά του είναι πολύ κοντά στο Νεοπλατωνισμό και ακόμα στην ανατολική διαμαρτύρηση του χριστιανισμού, στο Ισλάμ, στη βάση ότι και ο Ιουλιανός όπως ο Νεοπλατωνισμός και το Ισλάμ, αρνείται την προσωπικότητα του θείου, προωθεί έναν παρεφθαρμένο πλατωνισμό, ειδικά στο σύστημά του των τριών Ηλίων. Ώστε η σωστή θεώρηση (μάλλον) του Ιουλιανού είναι η εξής: ο Ιουλιανός συνθέτει την τάση εκείνη στο βυζάντιο σύμφωνα με την οποία πρίν την ολοκληρωτική επικράτηση του προσωπικού χριστιανισμού, μέσα από τα Ελληνικά και Ελληνιστικά σπλάχνα της αυτοκρατορίας ξεπήδησε η διαμαρτύρηση του Ιουλιανού η οποία συνίσταται στα εξής: η Ελληνική ορφική παράδοση του Ηλίου, όπως μεταλλάχθηκε στον Πλάτωνα ώς Νούς, αυτή μεταφέρθηκε στις Ελληνιστικές μάζες μέσω του νοήμονος στωϊκισμού και Επικουρισμού (οι οποίοι ενάντια σε κάθε προσωποποίηση του θείου προσπάθησαν να στηρίξουν ηθικά και βιωματικά τον Έλλογο νοητό άνθρωπο) ώστε οι άνθρωποι να μην εμμείνουν σε κάποια πρόσκαιρη προσωποποίηση του Νοός αλλά να συνεχίσουν κατά Ελληνικό τρόπο και στο Βυζάντιο να νοιώθουν την απειρία του όλου, τη νοητή θέαση του σύμπαντος στη βάση απροσώπων δυνάμεων, ώστε οι άνθρωποι να διαφυλάξουν την οντολογική απρόσωπη συνέχειά τους. Διαβάζοντας τα έργα του Ιουλιανού (Επιστολές, κατά Γαλιλαίων) διαβλέπουμε πέραν των άλλων την άποψή του ότι επάνω στην προσωποποίηση του θεού στο πρόσωπο του Ιησού θα μπορούσε να στηριχθεί ένα εξουσιαστικό κράτος το οποίο χρησιμοποιώντας τον θεό πρόσωπο θα μπορούσε να προτάξει εφιαλτική ηθική στον άνθρωπο (σύμφωνα με την ενανθρώπιση του Ιησού) οδηγώντας στην εγκλειστότητα του ανθρώπου εδώ): άρα ο Ιουλιανός δεν προσπάθησε τόσο να αναστήσει το Ελληνικό πάνθεον διότι το θεολογικό του σύστημα αλλά και η πρακτική του απείχαν πόρρω από το γνωστό σε εμάς Ελληνικό πάνθεον: ο Ιουλιανός διείδε ότι μέσα από τον ενανθρωπησθέντα Ιησού το βυζάντιο θα μπορούσε να ενώσει όλους τους υπηκόους κάτω από μία κοινή πίστη η οποία θα εμπόδιζε την πίστη του Ιουλιανού στον Ήλιο και στην ελευθερία του και στην απροσδιοριστία του, η οποία κρατεί ελευθέρους συμπαντικά τους ανθρώπους: ο Ιουλιανός δεν είχε πρόβλημα τόσο με το χριστιανικό δογματισμό όσο με την εξουσιαστικότητα της νέας θρησκείας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)