Η προέλευσις της χριστιανικής πίστεως από το Δελφικό Λόγο.
Στην περιοχή των Δελφών και πρίν τη λατρεία του Θεού Απόλλωνος (με βάση πήλινα ειδώλια ορθίων γυναικείων μορφών τα οποία ευρέθησαν στην περιοχή) λατρευόταν η θεά Γαία. Από τον 11ο αι. από τα γεωμετρικά δηλαδή χρόνια εμφανίσθηκαν ανδρικά χάλκινα αναθήματα, γεγονός το οποίο μαρτυρεί την αντικατάσταση της θεάς Γαίας από το θεό Απόλλωνα. Η παρουσία γρυπών (οι οποίοι έχουν αετίσιο κεφάλι, λιονταρίσιο σώμα και φιδίσιο σώμα) αποτυπώνει ότι το μαντείο των Δελφών υπό το φώς του Απόλλωνος απλώνεται στα τρία επίπεδα: ουράνιο, γήϊνο και υποχθόνιο.
Άρα οι Δελφοί μέσα από την εσωτάτη δύναμιν της Γαίας, της κινουμένης οντολογικώς γαίας, υιοθετούν το Φώς της Ηλιακής Γνώσεως η οποία αποκτάται ως εξωτερίκευσης της εσωτάτης οντολογικής γνώσεως (η θεοποίηση του Απολλουομένου και Απολλυομένου Απόλλωνος σηματοδοτεί την καθαρτική γνώση (Απολούω) της απολεσθείσης (απόλλυμι) χαοτικής γνώσης: ο Απόλλων είναι η καθάρια ηλιακή γνώση όπως απλώνεται από τον Ήλιο προς τους Ανθρώπους: ο Απόλλων σηματοδοτεί την καθάρια Φωτεινή πορεία της Γνώσης: όπως ο Ήλιος φωτίζει τα πάντα, διά του Ηλίου όλες οι συμπαντικές δυνάμεις οι οποίες ασχολούνται με τον κόσμο μας φωτίζονται, ο Απόλλωνας γνωρίζει τη σειρά τους και τη μεταφέρει ως γνώσιν σημείων στους ανθρώπους: Άρα όλα γύρω μας είναι γνώσις προερχομένη εκ του Ηλίου και του τρόπου: διαεπίπεδη γνώσις: ως ακολούθως:
Το μαντείο των Δελφών σηματοδοτεί την αποκτηθείσα δύναμη τα όντα να μπορούν να κατανοήσουν την πορεία του Φωτός σε όλα τα επίπεδα: ο Ήλιος ρίπτει τις ακτίνες του και καθοδηγεί τους ανθρώπους και τα όντα στην επίγεια ζωή τους: επίσης καθορίζει την πορεία ζωής διά της φωτοσύνθεσης και λοιπές άλλες λειτουργίες: σε γνωσιακό επίπεδο διά του Ηλίου έρχονται προς τον Άνθρωπο το σύνολο των ιδεών και αξιών: το Αγαθό, το Ωραίο, το Καλό: η συμμετρία η ομόνοια η ισορροπία: η συνένωσις των αντιθέτων, το όλον, η ενδελέχεια, η εξέλιξη. Η θεοποίησις του Απόλλωνος ως Ηλιακού γνωσιακού Φωτός φανερώνει ότι ο Ήλιος μεταφέρει όλες εκείνες τις δυνάμεις οι οποίες ως σκέψις και βούλησις καθορίζουν τη ζωή των ανθρώπων: ως Φώς, κίνησις, ενέργεια, αιτία και αποτέλεσμα: όταν ο Θεός σηματοδότησε ότι τα ξύλινα τείχη θα σώσουν την Αθήνα, εννοούσε ότι υπό το φώς του Ηλίου, οι άνθρωποι μπορούσαν να θέσουν όλα τα δεδομένα ώστε να κατανοήσουν ότι τα πλοία θα σώσουν την παραθαλάσσια Ελλάδα από τους Πέρσες: ο Ήλιος ως πνευματική (εσωτερική) και αντιληπτική (εμπειρική) περιχωρήθηκε ως γνώσις στο θεό Απόλλωνα: επειδή οι Μυκηναίοι λάτρευαν ακόμα τη Μινωϊκή Γαία και επειδή διά της Ελένης αντικατέστησαν την Γαία διά της Ωραιότητοας του Νοός και της Οργής, δεν ήθελαν ακόμη τον Απόλλωνα: τον Απόλλωνα τον εθέλησε η μεταΑρχαϊκή Ελλάδα διότι έμαθε να μετατρέπει το Ηλιακό Φώς σε σκέψη, αξία, νόηση, συναίσθημα, βούληση, πράξη,εξέλιξη: π.χ υπό το φώς του Ηλίου βλέπει κανείς ότι ο καιρός είναι καλός, υπό το φώς του Ηλίου ο άνθρωπος σκέπτεται καλά πράγματα, άρα όλα αυτά συναινούν ότι όλα θα πάνε καλά: αυτή η γνώση περιχωρήθηκε στο μαντείο των Δελφών ως Ηλιακή Απολλώνεια γνώση.
Είναι η γνώση του Μαντείου των Δελφών: αναλύεται όμως σε δύο επίπεδα (κοιτάζοντας τον Ήλιο το καταλαβαίνουμε αυτό πολύ καλά): το πρώτο επίπεδο είναι το καθαρά αισθητικό επίπεδο: βλέποντας τα σύννεφα μπορεί να είπει το μαντείο: σύμφωνα με τα σημεία θα βρέξει: το δεύτερο επίπεδο (είναι και αυτό το οποίο μας ενδιαφέρει και είναι το πλέον σημαντικό): αφορά την πρώτη νοητική μετατροπή της εξωτερικής ενέργειας του Ηλίου ως φυσικού φαινομένου σε εσωτερική γνώση: από αυτήν την άποψη το μαντείο των Δελφών είναι η πρώτη μετατροπή της εξωτερικής ενεργείας σε εσωτερική γνώση (πρόδρομος του Πλάτωνος και του χριστιανισμού).
Ας το προσέξουμε: ο Ήλιος (από τους Ορφικούς ακόμα) προσφέρει όραση, φαινόμενα, δεδομένα. Όλα αυτά καταλήγουν ως παραστάσεις στο ανθρώπινο μυαλό: το ανθρώπινο μυαλό ενώνει όλα τα δεδομένα των οφθαλμών και τα μετατρέπει σε κοινότητα δυνάμεων και ενεργειών παράγοντας γνώση ιδεών και αξιών. Διότι καθ΄όλη την ανθρώπινη διιάρκεια της ανθρωπίνης ιστορίας συμβαίνουν τα ίδια φαινόμενα: αυτά σημαίνει το μαντείο των Δελφών: άρα το ανθρώπινο μυαλό πίσω από τα φαινόμενα διείδε τις κοινές αιτίες, αποτελέσματα, επισυμβαίνοντα: άρα ο χρησμός (εκ του χρήσιμος) είναι αυτό το οποίο χρησιμοποιεί ο άνθρωπος για να ενώσει τα φαινόμενα και να παράξει τα κοινά νοούμενα: αιτίες, αποτελέσματα, γεγονότα, καταστάσεις: διότι όλα οδηγούν σε όλα υπό τις δυνάμεις του κοινού Ηλίου.