Η έννοια της Πατρότητας.
Ο Πατήρ είναι Επί της Ροής: δηλαδή προσφέρει το υλικό οντολογικής συνεχείας και παραγωγής μορφών το οποίο διά της Εν τη Ροή (Μήτηρ) παράγει τη μορφή και το περιεχόμενό της, τον Άνθρωπο και όλες τις έμβιες και έμψυχες μορφές.
Εορτή του Πατρός. Ας αναλύσουμε την οντολογικότητα της Πατρότητας. Ως γνωστόν επί της αρχής των Πολιτισμών η έννοια του Πατρός απουσίαζε ως αρχή οντολογικής συνεχείας. Οι προσωκρατικοί ασχολούνται με τη Μητρότητα του Σύμπαντος ανάγοντας τα ριζώματα σε Αιτίες Μητρότητας: Το Θάλειον Ύδωρ, το Αναξιμάνδρειον Άπειρον, ο Αήρ του Αναξιμένους, το Ηρακλείτειον Πύρ, το Παρμενίδειον Όλον, δεν είναι επί της Ροής, Πατρικά Στοιχεία. Είναι εν τη Ροή τα Μητρικά στοιχεία τα οποία συνεχίζουν τη Ροή του Όντος και επί της γής και διά της γής. Για αυτό και οι Έλληνες αρνήθηκαν την Πατρική δημιουργία του Σύμπαντος κάτι που εδέχθησαν οι Εβραίοι μέσα από τη Γένεση (η οποία είναι το προοίμιο της γένεσης της Πατρικότητας σε αυτόν τον κόσμο).
Το ίδιο ακριβώς θα μπορούσαμε να πούμε και για τους πρώτους Ελλαδίους πολιτισμούς: απουσιάζει η έννοια της Πατρότητας: η θεά της γονιμότητας στην Μινωϊκή Κρήτη αποδεικνύει ότι περισσότερο οι άνθρωποι ένοιωθαν συνέχεια ενός υφισταμένου Οντολογικού συνεχούς Όλου παρά ότι ήθελαν αυτοί να καταλάβουν την αρχή και να προκαλέσουν τη συνέχειά του.
Η εποχή της Μητριαρχείας σηματοδοτεί το Οντολογικό στάδιο της Ανθρωπότητας: για αυτό το λόγο σε αυτό το στάδιο απουσιάζει η σκέψη, ο λόγος, ο νούς, η αιτία: οι άνθρωποι νοιώθουν και είναι μέρος μιάς ατελεύτητης ροής η οποία ως Μητρότητα είναι εν Ροή και παρασύρει τους πάντες και τα πάντα στη δημιουργία των ουσιών, των μορφών κάθε μορφή ζωής έρχεται και φεύγει και οι άνθρωποι δεν επιθυμούν να εξέλθουν της οντολογικής ενορατικής ροής.
Η πατρότητα (επί της ροής) σηματοδοτεί τη θέληση του ανθρώπου να ίδη τον Εαυτό του ως Εξωτερικό Υποκείμενο με ορατές συνέπειες: να καθορίσει τα όρια της δύναμης την οποία ως εξωτερικό υποκείμενο θα μπορέσει να ελέγξει, να δημιουργήσει αρχή και τέλος σε αυτή τη δύναμη, αυτή τη δύναμη να τη μερίσει σε ιδέα, φύση, άνθρωπο, ώστε φτιάχνοντας μία κυκλική οικία, να κλειστεί σε αυτή παράγοντας μορφές και ζωή.
Ο Πατήρ λοιπόν είναι αυτός ο οποίος απομονώνει τον κόσμο μας από την κυκλική του πορεία και διά του κόσμου που κατασκευάζει προκαλεί ζωές. Το κέντρο τώρα φεύγει από τη Μητρότητα (από τη Ροή της δυνάμεως ως τέτοιας) και αναφέρεται στον Πατέρα: οι Έλληνες τα έδωσαν τέλεια όλα αυτά: η Πατρότητα είναι η απαρχή του κόσμου μας, του κυκλικού μικροκόσμου μας ο οποίος ξεκινά από την Ιδέα της Αιτίας και διά των τρόπων της (φύσις) προκαλεί μορφές (Άνθρωπος): για αυτό εφευρέθηκε η μυθολογία: πώς αλλοιώς οντολογικές δυνάμεις όπως η Ροή του Ουρανού θα εγένοντο ευνουχισμένοι Πατέρες, πώς αλλοιώς ο Κρόνος (ο οντολογικός χρόνος) θα εγένετο Πατήρ (θα έχανε δηλαδή την ατελεύτητο ως τέτοια ροή του μεταλλασσόμενος σε αρχή παραγωγής μορφών;)πώς αλλοιώς οι δυνάμεις του Σύμπαντος (βούληση(Ζεύς)) θα εγένετο ο Πατήρ θεών και ανθρώπων δηλαδή το σταμάτημα της οντολογικής ροής και η απαρχή κατασκευής προσκαίρων μορφών προκειμένου ο κόσμος μας να μικροϋπάρξει για λίγο κοροϊδεύοντας το Όλον;