Πάρθεν, K.Kαβάφης.

 

Αυτές τες μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια,για τ’ άθλα των κλεφτών και τους πολέμους,πράγματα συμπαθητικά· δικά μας, Γραικικά. Διάβαζα και τα πένθιμα για τον χαμό της Πόλης5«Πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη».Και την Φωνή που εκεί που οι δυο εψέλναν,«ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης»,ακούσθηκε κι είπε να πάψουν πια«πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα βαγγέλια»10πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη. Όμως απ’ τ’ άλλα πιο πολύ με άγγιξε το άσματο Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσακαι με την λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνωνπου ίσως όλο πίστευαν που θα σωθούμε ακόμη. 15Μα αλίμονον μοιραίον πουλί «απέ την Πόλην έρται»με στο «φτερούλν’ αθε χαρτίν περιγραμμένονκι ουδέ στην άμπελον κονεύ’ μηδέ στο περιβόλιεπήγεν και εκόνεψεν στου κυπαρίσ’ την ρίζαν».Οι αρχιερείς δεν δύνανται (ή δεν θέλουν) να διαβάσουν20«Χέρας υιός Γιαννίκας έν» αυτός το παίρνει το χαρτί,και το διαβάζει κι ολοφύρεται.«Σίτ’ αναγνώθ’ σίτ’ ανακλαίγ’ σίτ’ ανακρούγ’ την κάρδιαν.Ν’ αοιλλή εμάς, να βάι εμάς, η Ρωμανία πάρθεν.» [1921]