ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Β΄ ΤΕΤΡΑΜΗΝΟΥ (γ΄γυμνασίου).

 

Α ΚΕΙΜΕΝΟ:

Υποταχτήκαμε λοιπόν άλλη μια φορά, τι άλλο μπορούσε να γίνει. Ανήκουμε τώρα στην απίθανη κοινωνία των καταχθόνιων πλασμάτων. Είμαστε οι πολίτες του χαρακώματος. Αυτό μας δαμάζει μέρα με τη μέρα, μας αφομοιώνει. Μας χωνεύει, μας λιώνει σιγά-  σιγά έτσι σαν ένα μακρύ κι άντερο. Το χώμα απλώνει το χρώμα του στα πρόσωπα, στα χέρια, γεμίζει την όσφρηση, εξοικειώνεται με την αφή. Κατόπι λίγο-λίγο ποτίζει με τη μουχλιασμένη ανάσα του την ανθρώπινη ψυχή. Η πλήξη ξανακαθίσει πάνω στα κορμιά και στις ψυχές, ένα άμορφο, πνιγερό στοιχείο, ένα βουνό από σταχτί ξασμένο μπαμπάκι. Εκεί μέσα τυλίγεται, μπερδεύεται, βογκά από ασφυξία και παραδέρνει ο νους.

Κανένας απ΄ έξω δεν παίρνει είδηση από το δράμα. Ο αγώνας είναι άνισος και αφύσικος. Στο τέλος τα βάζεις κάτω και παραδίνεσαι. Έρχεται μια μέρα που η λέρα, η ψείρα, ο βαριεστισμός μπαίνουν από παντού και σε κουρσεύουν. Κείνη τη μέρα λοιπόν είναι που το χαράκωμα σε παραδέχεται για δικόν του. Το σκουλήκι παύει να σε ξαφνιάζει. Το ποντίκι μπαίνει στο γελιό  και ροκανίζει γαλέτα. Το ακούς κάτω από το μάγουλο γιατί έχεις το γελιό για προσκέφαλο. Χτυπάς με το χέρι, όχι τίποτα, να φύγει, να σ΄ αφήσει να κοιμηθείς μια στάλα.

Προχθές βράδυ ένας υποδεκανέας από τη Λήμνο πάτησε μιάν άγρια κραξιά, που όλοι στ΄ αμπρί του πετάχτηκαν κι άρπαξαν τα όπλα. Δεν ήταν τίποτα. Ένα ποντίκι τούτρωγε το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού. Όλοι θύμωσαν κ΄ έριξαν σε κείνον το φταίξιμο, που κοιμόταν ξεπαπουτσωμένος. Μιάν άλλη νύχτα ο Φύκος, ο υπερέτης, σηκώθηκε με το μισό του κεφάλι κουρεμένο. Στην αρχή το πήραν για κακή φάρσα, ύστερα κατάλαβαν πώς οι ποντικοί φάγανε τα μαλλιά του γιατί είχε κοιμηθεί κάτω από το λυχνάρι και το λίπος έσταζε από το φυτίλι και έπηζε στα μαλλιά του. Από κείνη τη νύχτα κοιμάται με το δίκωχο κι από πάνου βάζει τη κάσκα.

Νεοελληνική γλώσσα γ΄γυμνασίου: προτεινόμενο διαγώνισμα.

 

 

ΚΕΙΜΕΝΟ: Ειρήνη

Η ειρήνη είναι μια από τις πιο παρεξηγημένες και ταλαιπωρημένες έννοιες απ' όσες χρησιμοποίησε ο άνθρωπος μέχρι σήμερα. Θεωρήθηκε ανακωχή, το μεσοδιάστημα δύο πολέμων, ονομάστηκε ‘ένοπλη’ ή φάνηκε πως είναι η απαρχή για έναν καινούργιο πόλεμο. Πάντοτε δηλαδή συνδεόταν το περιεχόμενό της με τον πόλεμο, όχι τόσο για να φανεί η αντίθεσή της μ' αυτόν, όσο για να υποτιμηθεί η αξία της και ο ρόλος της στη ζωή του ανθρώπου.‘Είρω’ σημαίνει ‘ενώνω’. Η ειρήνη δηλαδή εκφράζει την ενότητα, τη συμφιλίωση των ανθρώπων, τη θέλησή τους για επικράτηση ενός τρόπου ζωής απαλλαγμένου από τις συγκρούσεις ανάμεσα στα έθνη και τους ανταγωνισμούς στο επίπεδο της καθημερινής ζωής.

(...) Είπαμε πως ειρήνη είναι η συμφιλίωση των ανθρώπων. Συμφιλίωση που δεν έχει τυπικό χαρακτήρα ούτε ξεκάθαρο νομικό περιεχόμενο· δεν πρόκειται για μια σύμβαση μικρής ή μεγάλης διάρκειας. Αν συνέβαινε εύκολα κάτι τέτοιο θα ήταν αρκετό να πούμε πως οι άνθρωποι είναι ‘ενωμένοι’ ή ‘συμφιλιωμένοι’, αφού είναι όντα κοινωνικά. Η ειρήνη όμως δεν είναι η προϋπόθεση της κοινωνικότητας αλλά ο σκοπός της· είναι η συνεκτική δύναμη των κοινωνιών. Επομένως η ειρήνη δεν είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου (στη φύση ο ανταγωνισμός των ειδών είναι κανόνας) αλλά η δικαίωσή του ως όντος κοινωνικού, που εξασφαλίζεται με την αναζήτηση της ποιότητας της ζωής.

Νεοελληνική γλώσσα γ΄γυμνασίου: διαγώνισμα προτεινόμενο.

 

Α΄Κείμενο.

Το νερό.

α)Υγρότοποι:πηγή ζωής.

 

Όπως δέχονται οι περισσότεροι επιστήμονες,η ζωή ξεκίνησε μέσα στο νερό και σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από αυτό.Κανένας οργανισμός δεν μπορεί ναεπιβιώσει χωρίς καθόλου νερό.Δεν είναι λίγα τα είδη που περνούν ολόκληρητη ζωή τους μέσα σ’ αυτό και άλλα που αναπαράγονται κοντά σε υδάτινα πε-ριβάλλοντα.

Ο άνθρωπος ακόμα και σήμερα εξαρτάται άμεσα από τα οικοσυστήματα,πουτο βασικό τους χαρακτηριστικό είναι το νερό.Μεγάλος αριθμός ζώων,φυτών καιπουλιών με πολύπλοκα δίκτυα βιολογικών σχέσεων ζει μέσα στους υγρότοπους.Τα οφέλη τους είναι τεράστια.Προστατεύουν τις γεωργικές εκμεταλλεύσεις απότις πλημμύρες,αφού έχουν την ικανότητα να συγκρατούν τα εποχιακά βρόχινα νερά.Η βλάστηση που υπάρχει σε αυτούς εμποδίζει τη διάβρωση στις ακτές

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Β΄ ΤΡΙΜΗΝΟΥ, γ΄γυμνασίου.

 

 

ΕΠΙΘΕΤΟ:…………………

ΟΝΟΜΑ:…………………..

ΤΜΗΜΑ:…………………..

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ:…………..

 

Α ΚΕΙΜΕΝΟ:

Υποταχτήκαμε λοιπόν άλλη μια φορά, τι άλλο μπορούσε να γίνει. Ανήκουμε τώρα στην απίθανη κοινωνία των καταχθόνιων πλασμάτων. Είμαστε οι πολίτες του χαρακώματος. Αυτό μας δαμάζει μέρα με τη μέρα, μας αφομοιώνει. Μας χωνεύει, μας λιώνει σιγά-  σιγά έτσι σαν ένα μακρύ κι άντερο. Το χώμα απλώνει το χρώμα του στα πρόσωπα, στα χέρια, γεμίζει την όσφρηση, εξοικειώνεται με την αφή. Κατόπι λίγο-λίγο ποτίζει με τη μουχλιασμένη ανάσα του την ανθρώπινη ψυχή. Η πλήξη ξανακαθίσει πάνω στα κορμιά και στις ψυχές, ένα άμορφο, πνιγερό στοιχείο, ένα βουνό από σταχτί ξασμένο μπαμπάκι. Εκεί μέσα τυλίγεται, μπερδεύεται, βογκά από ασφυξία και παραδέρνει ο νους.

Κανένας απ΄ έξω δεν παίρνει είδηση από το δράμα. Ο αγώνας είναι άνισος και αφύσικος. Στο τέλος τα βάζεις κάτω και παραδίνεσαι. Έρχεται μια μέρα που η λέρα, η ψείρα, ο βαριεστισμός μπαίνουν από παντού και σε κουρσεύουν. Κείνη τη μέρα λοιπόν είναι που το χαράκωμα σε παραδέχεται για δικόν του. Το σκουλήκι παύει να σε ξαφνιάζει. Το ποντίκι μπαίνει στο γελιό  και ροκανίζει γαλέτα. Το ακούς κάτω από το μάγουλο γιατί έχεις το γελιό για προσκέφαλο. Χτυπάς με το χέρι, όχι τίποτα, να φύγει, να σ΄ αφήσει να κοιμηθείς μια στάλα.

Διαγώνισμα στη Νεοελληνική Γλώσσα Γ΄Γυμνασίου.