Η μεταφυσική του σώματος.
Όσο και αν φαίνεται παράξενο ή παράδοξο το σώμα ως αντίθεση στο πνεύμα ή ως αυτούσια πηγή γένεσης συναισθημάτων-πράξεων και νοήσεων, αποτελεί την κυρία μεταβλητή η οποία καθόρισε την πολιτισμική πορεία του ανθρώπου.Εάν προσέξουμε το σώμα είναι αυτό το οποίο καθορίζει την πορεία του πνεύματος και της ψυχής, διότι είναι η βιολογική ύπαρξις διά της οποίας δραστηριοποιείται ανθρωπίνως το πνεύμα: το πνεύμα στο ανθρώπινο σώμα γίγνεται ανθρώπινο πνεύμα, διότι το πνεύμα σε άλλα πεδία και δομές χαρακτηρίζει άλλες υπάρξεις (ας αναφέρουμε τα φαντασιακά όντα θεών, αγγέλων κ.λ.π).
Μία λοιπόν προσεκτική ματιά στην ιστορία του ανθρωπίνου πνεύματος θα κατεδείκνυε την πολύ σημαντική παρατήρηση ότι το σώμα καθόρισε την πνευματική και ηθική ανάπτυξη και εξέλιξη του ανθρωπίνου γίγνεσθαι: χωρίς το σώμα το πνεύμα είναι αήρ κενός περιεχομένου. Γι΄αυτό και εις την Ελληνικήν Μυθολογίαν έρχεται η γένεσις της μορφής: για πρώτη φορά η συμπαντική δύναμις αποκτά σωματική διάσταση, ο Δίας είναι πνεύμα αέναον και αείζωον, αφύσικον και υπερφυσικόν στις δυνατότητές του, αλλά έχει σώμα: για πρώτη το σώμα εκ του σώζω έρχεται προκειμένου να σώσει συγκεκριμένες κινήσεις του πνεύματος το οποίον χωρίς το σώμα θα ήταν αήρ αιθήρ κίνησις χωρίς ανθρώπινο ενδιαφέρον (αναφερόμαστε στον άνθρωπο ως πνευματικοσωματική οντότητα): άρα ο άνθρωπος υπάρχει όταν έρχεται το σώμα ως σωτηρία και σώζουσα (φιλοξενούσα) δύναμις τον αέρα που κινεί ως πνεύμα και ψυχή τον άνθρωπο. Η στερεοποίησις του αέρος ως σώματος σημαίνει την ύπαρξιν του ανθρώπου και συγχρόνως το σώμα ως οίκημα και δομή φιλοξενούσα το πνεύμα καθίσταται σημείο αναφοράς της ανθρωπίνης εξέλιξης: επειδή ακριβώς οι Έλληνες ένοιωσαν ότι το πνεύμα φιλοξενείται στο σώμα επέδειξαν τέτοια προσήλωση και ιερότητα στο θεσμό της φιλοξενίας.
Άρα στην Ελληνική Μυθολογία και υπό το φώς του Ηλίου (ουσιαστικά η Γιγαντομαχία και η Τιτανομαχία (εάν συνδυάσουμε τα εδάφια του Ησιόδου) δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η εσωτερικοποίησις των χαοτικών συμπαντικών δυνάμεων σε ανθρώπινα σώματα) ο διαμοιραστής Δίας διεμοίρασε τις δυνάμεις του χάους ώστε αυτές να αποκτήσουν συγκεκριμένη μορφή η οποία σταδιακά εξελίχθηκε σε σώμα και πνεύμα: στην αρχή το σώμα ήταν πνεύμα και το πνεύμα σώμα, διότι στην απαρχή της οντογένεσης του σώματος αυτό το οποίο μας ενδιέφερε είναι η έξοδος των χαοτικών δυνάμεων από το άμορφο πόρευμά τους, και η μετατροπή χαοτικών δυνάμεων σε υπό τον Ήλιο συγκεκριμένες μορφικές δυνάμεις οι οποίες σταδιακά θα εγένοντο σώμα και πνεύμα.
Όμως αυτή η στερεοποίησις και εμφάνισις των χαοτικών δυνάμεων σε σωματικές μυθολογικές μορφές (σε στιγμές όπου το σώμα (είναι λάθος η λέξη στη μυθολογία διότι το σώμα και το πνεύμα ταυτίζονται και το σώμα τίποτε δεν σώζει) και το πνεύμα είναι ένα διότι σε αυτό το επίπεδο μας ενδιαφέρει απλά η μορφοποίηση των χαοτικών οντολογικών δυνάμεων (στην αρχή η σωματική μορφή και η χαοτική δύναμις αυτής της μορφοποίησης ταυτίζονταν) έφερε την ανθρωπίνη μορφή η οποία όμως δεν έχει σώμα και πνεύμα αλλά είναι μορφοποίηση των χαοτικών δυνάμεων: εμφάνισις μορφής με την πινελιά του Ηλίου: αργότερα θα γίνει διαμοιρασμός σε πνεύμα και σώμα: για αυτό οι μυθολογικές οντότητες δρούν ως μία χαοτική μορφοποιηθείσα βέβαια δύναμις: ο Ηρακλής μέσα από τους 12 άθλους αποδεικνύει του λόγου το αληθές ότι δηλαδή το σώμα δεν διαιρείται σε σώμα και πνεύμα, Είναι, είναι ένας τρόπος εμφάνισης της χαοτικής οντολογικής δυνάμεως η οποία αυτοδιανέμεται: για αυτό ο Ήρωας μπορεί διά του σώματος ως καθεαυτής οντότητος να κάνει όλα όσα έκανε: διά του σώματος περνά τις κορυφαίες ιδέες και αξίες, της αφοβίας, της καύσης των πειρασμών κ.λ.π. Αν προσέξουμε στον Ηρακλή δεν υπάρχει η διάστασις πνεύματος και σώματος υπό την έννοια ότι ο Ήρωας εμφιλοχωρείται από μία ενιαία δύναμιν δράσης και ολοκλήρωσης των πράξεών του. Στιγμή δεν διστάζει ενώπιον του λέοντος, στιγμή δεν διστάζει ενώπιον της Λερναίας Ύδρας. Παρατηρούμε ότι το Όν εμφανίζει δυνάμεις του ως στερρά μορφή η οποία δεν είναι ούτε σώμα ούτε πνεύμα: ο Ηρακλής δεν είναι ούτε σώμα ούτε πνεύμα (αυτό είναι και η προσφορά της Μυθολογίας η οποία διεστράφη υπό του Λόγου) αλλά μία στερρά μορφή εμφανιζομένων οντολογικών δυνάμεων οι οποίες αυτοδρούν και περνούν ιδέες και αξίες: έπειτα συνέβη η έλλογος διαστροφή, η στερρά μορφή να διαχωρισθεί: σε σώμα το οποίο σώζει τις οντολογικές δυνάμεις οι οποίες στερεοποιήθηκαν διά του σώματος.
Αυτό πολύ καλύτερα το διακρίνουμε στην Οδύσσεια: δεν αναφέρεται πουθενά η ηλικία του Οδυσσέως: δεν έχει καμμία σημασία: διότι ο Ήρωας είναι μετασχηματισθείσα οντολογική δύναμις πέρα από υλικό σώμα και αέρινο πνεύμα: είναι στερεοποιηθείσα ως τέτοια οντολογική δύναμις: για αυτό εξάλλου εν στιγμή η Αθηνά έχει τη δυνατότητα να μετατρέπει τον Οδυσσέα σε νεαρό αλλά και σε γεροντώτερο: διότι όλα είναι μετατροπές δυνάμεων πέρα από τις ιδιομορφίες που μετέπειτα χαρακτήρισαν το σώμα (ότι είναι νέο, γερνά, το πνεύμα είναι αιώνιο κ.λ.π).
Άρα το σώμα στη Μυθολογία είναι η οντολογική δύναμις ως τέτοια. Γι αυτό ο Ήρωας Αχιλλεύς επιθυμεί της καλυτέρας κατανομής οντολογικής δυνάμεως ως μορφή, διότι μόνον με αυτόν τον τρόπο θα επιτύχει την υστεροφημία και τα κλέη ανδρών: Πολύ αργότερα ο Σωκράτης ως άσχημος σωματικά θα υποτιμήσει το σώμα (διαλύοντας την Ελληνική αξιολογία της ενιαίας σωματικά και πνευματικά οντολογικής δυνάμεως) διότι πλέον η ενιαία στερρά οντολογική κατάστασις θα διαλυθεί και θα διχοτομηθεί σε σώμα και πνεύμα: το σώμα δήθεν συγκρατεί και σώζει την μεταφερθείσα οντολογική δύναμιν: από αυτή την άποψη το σώμα υποχωρεί στο ανώτερο και αθάνατο και ανώλεθρο πνεύμα που μεταφέρει.