Ο χορός στους στίχους του Α΄στασίμου (1254-1255) αναφέρεται και λέει ότι: «τι΄ναι θεός, τι μη θεός, και τι’ ναι ανάμεσά τους;». Πρόκειται πράγματι περί βαθυθστοχάστων στίχων,η νοηματοδότηση των οποίων μπορεί να βοηθήσει να καταλάβουμε σε ποιο τύπο Ανθρώπου καταλήγει ο Ευριπίδης. Διότι οι τραγωδίες είναι σημαντικές και για την πλοκή αλλά κυρίως για το ποιο μοντέλο ανθρώπου προτείνουν, πώς δηλαδή μεταπλάθουν ανθρωποκεντρικά τους μύθους.
Θεωρούμε λοιπόν ότι η Ελένη κάθεται στον θρόνο της ανάμεσα στους Θεούς και σε μία χαώδη κατάσταση η οποία δεν υπακούει σε Θεούς. Εάν σκεφθούμε ότι ο Θεός είναι η τάξη, η συμπαντική τάξη σε συμπαντικές χαώδεις δυνάμεις, η Ελένη αντιπροσωπεύει την τελική αρμονική τεθείσα τάξη υπέρ της τάξης των αρμονικών Θεών και κατά της αταξίας του χάους.
Ο Ευριπίδης, ο νοησιοκρατικός και σοφιστής Ευριπίδης, αποκαθιστά κατά νοητικό τρόπο την έννοια του Ωραίου: Η Ελένη ως το τελικό νοερό Ωραίο τίθεται ανάμεσα στην συμπαντική τάξη και στην συμπαντική αταξία ως αρμονική συνένωση όλων των πνευματικών και αξιακών δυνάμεων οι οποίες τόσο απλόχερα παραδίδονται στην τραγωδία του Ευριπίδου «Ελένη». Η Ελένη ανάμεσα στη συμπαντική τάξη και στη συμπαντική αταξία, ανάμεσα σε Θεούς και μη θεούς, ουσιαστικά ανάμεσα σε κατάσταση με Θεούς και σε κατάσταση μη θεών προσφέρει τις δυνάμεις της Γνώσης ενάντια σε κάθε Φαίνεσθαι. Ο Άνθρωπος καθοδηγείται να γνωρίσει τι γύρω του τον ενώνει με τη συμπαντική του συνέχεια, με την εσωτερική συνέχεια, με τις πραγματικές δυνάμεις οι οποίες πίσω από τα φαινόμενα καθοδηγούν οντικά τον άνθρωπο.