Η Φιλοσοφία δεν υπήρχε πάντοτε: σύμφωνα με τη διάταξη των όντων από το Θωμά τον Ακινάτη, ό,τι δεν υπήρχε πάντοτε, σημαίνει ότι υπόκειται στο νόμο της γένεσης και της φθοράς. Η φιλοσοφία σαφέστατα είναι απροσδιόριστο μέγεθος, μέγεθος το οποίον έχει αλλάξει πολλά πρόσωπα διαχρονικά: ο Όμηρος δεν εφιλοσόφησε υπό την έννοια ότι παρέδωσε ως ενορατική δύναμη τη Σοφία-Αθηνά, ο Πλάτων εφιλοσόφησε διότι κατέστησε τη φιλοσοφία διακρική ικανότητα μερικών νόων: γενικά ως Φιλοσοφία ωρίσθη η αγάπη του ανθρωπίνου Νοός να συλλαμβάνη όσα κάποιοι άλλοι εσκέφθηκαν και διά της παιδείας τα μετέδωσαν: άρα η Φιλοσοφία δεν έχει καμμία θέση στην κοινωνία των θεών, των Ηρώων, των ανθρώπων οι οποίοι βυθίζονται στην Οντολογική τους συνέχεια: η φιλοσοφία είναι η προσπάθεια του Υποκειμένου, το οποίο έχει εξέλθει της οντολογικής συνεχείας, και προσπαθεί διά του Νοός, να τη συλλάβει πνευματικά και όχι βιωματικά: προσπαθεί βέβαια αυτή τη βιωματική έλλειψη να την καλύψει κάπως με το μύθευμα της ηθικής. Η φιλοσοφία λοιπόν είναι η προσπάθεια του πεπτωκότος ανθρώπου να συλλάβει πνευματικά και να πράξει κάποια από αυτά, όσα εκτυλίσσονται στο Όν και πέφτουν ως ολίγα στη γήϊνη πραγματικότητα: από αυτήν την άποψη η προσωκρατική φιλοσοφία ξεκίνησε όταν ο άνθρωπος συνειδητοποίησε ότι δεν συμμετέχει πραγματικά στην κίνηση του ύδατος του αέρος και του πυρός αλλά ως εξωτερικότητα διά του Νοός μπορεί απλά να ομιλήσει για όλα αυτά: η Πλατωνική φιλοσοφία και η Αριστοτελική φιλοσοφία ξεκίνησαν όταν οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι δεν συμμετέχουν στην οντολογική ακολουθία αλλά μπορούν να την αναπαραστήσουν ως ψέμα (την οποία εβάφτισαν αληθή Ιδέα) στο μυαλό τους, και να την επιβάλουν στους ανθρώπους: ο πλατωνισμός και ο αριστοτελισμός δεν έχουν καμμία σχέση με τον Οντολογικό Ελληνισμό (πλήρως ξεχασμένος) αποτελούν βέβαια τη βάση των θρησκειών των πολιτικών και των επιστημών (αντιοντολογικά μεγέθη) διότι απομονώνουν τον άνθρωπο όλοι αυτοί μαζί από την οντολογική ακολουθία και επιβάλουν μία πρόσκαιρη άποψη για ένα φαντασιακό μέγεθος το οποίο λέγεται θεός, πόλις, υγεία: τη στιγμή κατά την οποία μέσα στο Όν όλα Είναι και συνεχίζονται: αόριστα και απροσδιόριστα.
Ειδικά η Πλατωνική φιλοσοφία είναι αυτή η οποία στηρίζεται στην αρχή της συγκεκριμενικότητας: ο Σωκράτης προσπαθεί να επιβάλει το συγκεκριμένο δίκαιο και το συγκεκριμένο απόλυτο υποκείμενο: αυτό προσπάθησαν οι θρησκείες και η πολιτική, αυτό προσπάθησε η επιστήμη όταν ωμίλησε περί την Φύσιν και τον Άνθρωπον, αυτό προσπαθεί η ψηφιακή εποχή η οποία αποτελεί την ολοκλήρωση της κυκλικότητας του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους: όλα γίγνονται συγκεκριμένα και πλήρως φανερά διά της ηλεκτρονικής πληροφορίας σε όλους, αυτός εξάλλου είναι και ο σωκρατικός πόθος: δεν έχει σημασία το χωροχρονικό εύρος αλλά η παραγωγή του συγκεκριμένου και ελεγχομένου από όλους προς όλους κόσμου και η ολοσχερής διάχυσις της πληροφορίας (αυτός εξάλλου είναι και ο διακαής πόθος του Σωκράτους στην πλέον ανόητο αλληγορία του σπηλαίου)(πώς είναι δυνατόν το Όν που είναι παντού να μην είναι σε σπήλαιο;).