Σχολή Φιλοσοφίας:Ο Φιλολογικός Κήπος του Όντος.

Η πολιτικοποίηση του α-συνειδήτου. Όταν το ασυνείδητο των μαζών εκδικείται.

Η Ιστορία έχει σειρά. Η Ιστορία είναι προφήτης. Ο Ιστορικός γερμανικός θετικισμός επιστημονικοποίησε πλήρως την Ιστορία, την προσκόλλησε στον νοησιοκρατικό μεταφυσικισμό του Εγέλου και στον μεταχριστιανικό σοσιαλιστικό εσχατολογισμό του Μάρξ και πλέον καθόρισε ότι ο άνθρωπος ισούται με το σύνολο της Ιστορίας του. Ισούται με το σύνολο των σκεψεών του και πράξε. Η Ιστορία ως περίκλειστο ανάκτορο έκλεισε μέσα της όλη την ανθρώπινη ζωή, ως σκέψεις και πράξεις, τίποτε δεν συμβαίνει και δεν ενδιαφέρει εκτός Ιστορίας. Μόνον οι σκέψεις και οι πράξεις των ανθρώπων μας ενδιαφέρουν. Η Ιστορία είναι η μεγάλη υπηρέτρια του Ανθρωποκεντρισμού από τον Όμηρο και δώθε. Αυτή τη στιγμή εάν ομιλήσει ένα σύννεφο θα αδιαφορήσουμε γιατί δεν προκαλεί αυτή η κίνηση Ιστορία. Ακόμη και αν το σύννεφο μας είπει τι θα γίνει στον πλανήτη γή, δεν μας ενδιαφέρει, διότι το μόνον που μας ενδιαφέρει είναι οι σκέψεις και οι πράξεις των ανθρώπων.

Ο Ανθρωποκεντρισμός δέχθηκε το δώρο του Όντος που είναι η Ιστορία: όπως και ο θεός θαύμασε το δημιούργημά του, παρόμοια και ο άνθρωπος ζεί σε σχέση με τις σκέψεις του και τις πράξεις του. Αλλά και η Ιστορία περνά από ποικίλα στάδια. Κατ΄αρχάς ενώ κάποτε δεν υπήρχε ανθρωποκεντρισμός διότι το Όν διένειμε με άλλο τρόπο τις δυνάμεις του, ενώ κάποτε δεν υπήρχε ιστορία, όταν ο Άνθρωπος εξήλθε της σειράς του Όντος και με το νού του παρατηρούσε τα πάντα, τότε γεννήθηκε η Ιστορία. Όμως θα πρέπει να προσέξουμε κάτι πολύ σημαντικό: η Ιστορία είναι η μετάβαση του Ανθρώπου στη θέση του θεού της γένεσης: ο Άνθρωπος νοιώθει ότι έχει ιδέες και σκέψεις ώστε να δημιουργήσει τον κόσμο του και το ανθρωπομοντέλο του: Αυτή είναι η Ιστορία: το σύνολο των οντολογικών δυνάμεων οι οποίες ως αχανείς χαοτικές και αδυσώπητες προωθούν τον άνθρωπο προς το χάος, δεν ενδιαφέρουν: αυτές δεν γίγνονται ιστορία: όπως Ιστορία δεν έγινε το παρελθόν του Θεού: πού ακριβώς ήταν ο Θεός πρίν τον Παράδεισο; Κανείς δεν γνωρίζει, αντίθετα όλοι γνωρίζουν την μετέπειτα Ιστορία του.

Άρα λοιπόν ο Ηρόδοτος, ικανοποιημένος από τον πλούτο Ελλήνων Ιώνων και άλλων, εντυπωσιασμένος από την πρόοδο των ανθρώπων, από τις νίκες και ποικίλες προόδους των Ελλήνων, από την εξέλιξη των Περσών, εντυπωσιασμένος από το ότι οι άνθρωποι της εποχής του,εξελίσσονται, κάνει ο Ηρόδοτος μία πολύ απλή πρόταση: η οποία θα τον εξελίξει σε πατέρα της Ιστορίας. Τι κάνει ο Πατέρας; Μεταφέρει μορφή και είδος το οποίο διά της γυναικείας μήτρας εμφανίζει το νέο άνθρωπο: Αυτό έκανε και ο Ηρόδοτος: όλα τα ανθρώπινα πεπραγμένα γεννούν έναν παιδί : την ιστορία, διότι ο Πατήρ Άνθρωπος βάζει τα έργα και τις σκέψεις και η Μητέρα χρόνος τα πλάθει σε δομές, έννοιες, γεγονότα, πολιτισμούς και λοιπές καταστάσεις. Ιστορία όμως είναι τα φανερά ιδεολογήματα και πεπραγμένα, δεν είναι η ασυνείδητη επενέργεια των γιγάντων, η υπερσυνειδητή κίνηση των νεφελών, ούτε το άγνωστο κάλεσμα του όντος.

Η Ιστορία ως μηχανή παραγωγής ιδεών, αξιών, γεγονότων και συμβάντων, θέλει φαγητό,πράξεις, λάθη, σωστά, συμβάντα, απονεννοημένες πράξεις, συνειδητές και ασυνείδητες πράξεις κ.λ.π. Οι άνθρωποι δεν χορταίνουν να ταίζουν την Ιστορία. Σταδιακά όλοι καταλαβαίνουν γιατί πρέπει να υπάρχει Ιστορία, και κυρίως γιατι πρέπει να την ταίζουν τόσο συνειδητά κα απροσμέτρητα οι άνθρωποι: Κάποιοι έφτιαξαν ένα θεό ως αποθήκη σκέψεων και πράξεων, σήμερα έχουμε τις τράπεζες ως υλικό αποθετήριο: χωρίς την Ιστορία, την τράπεζα από όπου οι γενεές δανείζονται και ξοδεύουν σκέψεις, γεγονότα και πράξεις, δεν υπάρχει ζωή, ούτε συνέχεια: η Ιστορία ως σύνολο συνειδητών σκέψεων και πράξεων οι οποίες διά της παιδείας και της ιδεοποίησης και αξιοποίησης των γεγονότων καθίστανται γνώση και ηθική για τις επόμενες γενεές, αυτή η ιστορία γίγνεται τράπεζα από όπου οι γενεές δανείζονται πρότυπα, ιδέες και αξίες, λάθη και σωστά, τροφή για τις σκέψεις τους και τις πράξεις τους.

Από τον Πλάτωνα έως τον Ιησού: ο θάνατος του Μύθου.

Ο Μύθος είναι το πρώτο παιδί του προλογικού Χάους. Ενώ είναι πλασμένος από τα ίδια χαοτικά υλικά του Λόγου δεν είναι λόγος διότι κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για την Αθηνά ως Σοφία διότι δεν γνωρίζει το εύρος αυτής της συμπαντικής σοφίας. Διότι κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για την αχανή δύναμιν του Διός διότι δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει το ανθρωποκεντρικό βήμα του μύθου: ποιος μπορεί να λογέψει (να ομιλήσει) για τις ανείπωτες δυνάμεις των μυθικών οντοτήτων: μόνον να τις βιώσει μπορεί και ενορατικά να τις διαισθανθεί: ας δώσουμε ένα παράδειγμα: ο Τηλέμαχος δεν μπορεί να ομιλήσει για την Αθηνά-Μέντη διότι ο λόγος είναι δεδομένα που αρνείται να παράσχει ο μύθος, μπορεί όμως να νοιώσει ο Τηλέμαχος το ανείπωτο δυναμικό εύρος της Θεάς της Σοφίας.

Άρα ο Μύθος υπό την έννοια των ταξιθετημένων δεδομένων τα οποία χρειάζονται την πραγματικότητα και τον ανθρωπάκο της πραγματικότητας να τα κατανοήησει και να τα θέσει σε μία σειρά κατανόησης, υπό αυτήν την έννοια δεν είναι Λόγος. Ο Μύθος ως το πρωτότοκο παιδί του Χάους, του Ερέβους, του Όλου, είναι ασύλληπτος κίνησις συμπαντικών δυνάμεων οι οποίες αρνούνται τη μετέπειτα αστεία Λογική του υποοντολογικού ανθρώπου (όπως αυτός εμφανίζεται στον Πλάτωνα και στη χριστιανική διανόηση). Εάν τώρα σκεφθούμε ότι το πρώτο υλικό ανθρωπίνης συνεχείας είναι οι οντολογικές δυνάμεις ως τέτοιες θα καταλάβουμε ότι ο μύθος είναι ο Οντολογικός Πατήρ του Ανθρώπου, είναι αυτός ο οποίος του δίδει τις χαοτικές πρώτες δυνάμεις (ανεξάρτητες, ατομικές και ολοκληρωτικές) προκειμένου να συνεχίσει ως ατομικότητα χαοτική το συμπαντικό του ταξείδι στη γαία: ο Οδυσσέας ως Μυθική οντότητα κληρονομεί τις άπειρες δυνάμεις του χάους (τη δύναμιν του Διός, τη Σοφία της Αθηνάς, την πληροφορία του Ερμή) ώστε ως ατομικότητα να προχωρήσει στην οντολογική χαότητα: για τον μύθο η γαία δεν είναι κοινωνία ανθρώπων, αυτά είναι Αριστοτελικά φληναφήματα, για τον Μύθο η γαία είναι ένας ακόμη χώρος εκτύλιξης συμπαντικών ατομικών δυνάμεων ώστε τα όντα ως ατομικότητες να συνεχίσουν το χαοτικό ταξείδι τους, συναντώμενα στα ρείθρα του Όντος.

Ο Μύθος λοιπόν δεν υπολογίζει τη γαία ως χωριστό χώρο για αυτό και όλα τα ανθρωπομορφοποιεί: Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μύθος είναι η ασυσσώρευτος κίνησις όλων των όντων, η διαρκής μετατροπή των ανθρώπων σε ζώα, σε φυτά, σε άστρα, ο Μύθος είναι η απόλυτος κίνησις, η ανυπαρξία πράξεως και σκέψεως, η ενιαία οντολογική δύναμις ως δράσις και κίνησις: για αυτό από το Μύθο απουσιάζουν όλα τα ανόητα Πλατωνικά και Σωκρατικά εργαλεία τα οποία θα σκλαβώσουν ως σκέψεις συναισθήματα και πράξεις τους μετέπειτα ανθρώπους: δεν υπάρχουν στους μύθους έννοιες (ο Δίας γεννά την Αθηνά Σοφία από το κεφάλι του, αυτό είναι δύναμις υπάρξεως οντολογικών τρόπων μέσα μου, δεν έχει να κάνει με όσα ιδεολογήματα έπειτα γέννησε η φιλοσοφία, η Αθηνά είναι ο τρόπος κίνησης του σύμπαντος που θα πρέπει να συνεχίσω ως ατομικότητα: η Σοφία δεν είναι τρόπος σκέψης (για αυτό και έχει το γράμμα Φ (φώς) αλλά φωτεινός οντολογικός δρόμος.Δεν υπάρχουν στους μύθους συναισθήματα αγνοίας και αμαρτίας (όλοι γίγνονται όλα και απολαμβάνουν το διασυμπαντικό ταξείδι τους): επίσης στους μύθους δεν υπάρχει περιορισμός πράξεων, οι οντολογικές χαοτικές δυνάμεις δεν περιορίζονται αλλά ο Δίας μπορεί ως Ταύρος (απόλυτος δύναμις) να κλέψει την Ευρώπη (ευρεία άποψη των πραγμάτων): όλα Είναι ως δυναμική συνέχεια: ο μύθος εξάλλου καταρρίπτει και την Πλατωνική αλλά και την Αριστοτελική κίνηση: ο Πλάτων προσπάθησε διά της Ιδέας να κινήσει την αυτοκίνηση: όμως ο μύθος είναι η απόλυτος κίνησις του όλου ως όλον (κάτι που εμπερικλείει και τον άνθρωπο ως άνθρωπο συνέχεια του Όντος και όχι της Ιδέας (όπως περιορίζει τον άνθρωπο ο Πλάτων): επίσης ο μύθος δεν γνωρίζει το πρώτο κινούν ακίνητον του Αριστοτέλους (διότι μέσα στο Όν όλα είναι διαρκής κίνησις ως μετατροπή όλων σε όλων κατά βαθύ οντολογικό τρόπο και όχι ως αλλαγή θέσης απλά ή μορφής εξωτερικής όπως διατείνεται ο Σταγειρίτης ο οποίος εξηφάνισε την οντολογικότητα της δύναμης). Ο μύθος είναι ο ανεπιτήδευυτος τρόπος του Όντος πριν αυτός εισχωρήσει σε ανθρώπινα μυαλά, προκρουστείως επεξεργασθεί και γίνει αντικείμενο ανθρωπίνης εξουσιαστικότητας. Ο μύθος λοιπόν προωθεί και προχωρεί τον αγνό και πρώτο τρόπο του Όντος ως κίνησις, ελευθέρα δύναμις, ανεπιτήδευτος πρόοδος και υπέρβασις του όλου: ο μύθος δεν γνωρίζει νού, σκέψη, πράξη, ήθος, βούληση: ο μύθος είναι σώμα εκ του σώματος του όντος: είναι η αιθέρια κίνησις του Όντος πρίν κλεισθεί στους λογικούς περιορισμούς της φιλοσοφίας και θεολογίας.

Τώρα που τελείωσαν οι Πανελλαδικές εξετάσεις…

Οι Πανελλαδικές εξετάσεις 2023-2024 ανήκουν στο παρελθόν. Είναι και αυτές παρελθόν όπως οι προηγούμενες των προηγουμένων ετών. Ανακοινώθηκαν και πάλι οι γενικοί στατιστικοί μέσοι όροι: ας συζητήσουμε για την Έκθεση: και πάλι το 13% (περίπου) έγραψε κάτω από τη βάση. Αμέσως ξεκίνησαν τα σχόλια: ο κοινός παρονομαστής των σχολίων είναι ο εξής: δεν γίνεται δουλειά στα σχολεία, τα παιδιά μας δεν μαθαίνουν γράμματα, το επίπεδο πέφτει κ.λ.π.

Νομίζω ότι υπάρχει δίκαιο ή μορφή δικαίου στον παραπάνω κοινό παρονομαστή. Όντως είναι αποκαρδιωτικό το 13% των διαγωνιζομένων μαθητών να γράφουν σε μάθημα Έκφρασης και Γνώμης κάτω από τη βάση: Συζητούμε για περίπου 10.000 περίπου μαθητές. Όντως επίσης υπάρχει ευθύνη και των εκπαιδευτικών (αν και όσοι εύκολα οδηγούνται σε σχόλια είναι φανερό ότι ούτε 1 ώρα δεν έχουν διδάξει σε αίθουσα Ελληνικού Γυμνασίου ή Λυκείου ώστε να διαπιστώσουν τις συνθήκες δουλειάς, εκπαιδευτικής δουλειάς του Έλληνος εκπαιδευτικού).

Όλοι όμως οι επικριτές αγνοούν κάποια σημαντικά πράγματα (ίσως διαπιστώσεις) τις οποίες εδώ προτιθέμεθα να διατυπώσουμε. Κατ΄αρχάς η Έκθεση δεν είναι πλέον μάθημα παραγωγής λόγου: έχει αρκετή θεωρία και ασκήσεις, άρα κάποιος μαθητής απλά μπορεί να εκφρασθεί πολύ καλά απλά όμως μπορεί να μην έχει διαβάσει τη θεωρία ώστε να απαντήσει σε ασκήσεις (όπως στην Ιστορία και στα Μαθηματικά): άρα η Έκθεση δεν αντιπροσωπεύει την ικανότητα παραγωγής λόγου (μόνο) αντιπροσωπεύει και το βαθμό μελέτης: είναι δυνατόν λοιπόν κάποιος μαθητής με πολύ καλό λέγειν αλλά επειδή δεν έχει διαβάσει τη θεωρία του μαθήματος να μην γράψει: άρα μειώνονται και οι ευθύνες των εκπαιδευτικών, οι οποίοι έμαθαν στο μαθητή Έκφραση και Λόγο, απλά εκείνος δεν μελέτησε κατά μόνας.

Το λάθος των επικριτών όμως δεν ευρίσκεται μόνον σε αυτό το σημείο: Το σχολείο πλέον, ευρισκόμενο στην ψηφιακή εποχή αποτελεί για το παιδί όχι μονόδρομο αλλά επιλογή: υπάρχουν πάμπολλες πλέον πηγές γνώσης: οι εκπαιδευτικοί πασχίζουν να προσφέρουν στα παιδιά ό,τι παραπάνω μπορούν αλλά είναι εποχή όπου το παιδί μπορεί χωρίς να ασχοληθεί με το σχολείο να επιτύχει λαμπρή επαγγελματική καριέρα: άρα η ίδια η ζωή έχει ακυρώσει την Έκθεση, πλέονη γλώσσα έχει χάσει τον οντολογικό γνωσιολογικό και αξιακό χαρακτήρα της, έχει καταστή απλό επικοινωνιακό μέγεθος, άρα το σχολείο δεν μπορεί να εμβαθύνει στη γλώσσα ως φορέα νοημάτων και ηθών: ενσυνειδήτως οι μαθητές επιλέγουν τη γλώσσα ως επικοινωνία (όπως συνέβη με τα ιερογλυφικά) η γλώσσα μάλιστα σήμερα ψηφιακώς αντικαθίσταται από εικονίδια και συντομογραφίες: άρα η Έκθεση είναι περιττή στη ζωή των παιδιών: δεν τους χρειάζεται: οι επικριτές των εκπαιδευτικών ας γυρίσουν 70 χρόνια πίσω και ας σκεφθούν ότι τα παιδιά αποτύγχαναν σε γενικές εξετάσεις στην έκθεση όταν αυτή ήταν γλώσσα ιδεών και αξιών, όταν ετίθετο ως αρχαίο ρητό, όταν οι μαθητές την είχαν πραγματική ανάγκη και δεν μπορούσαν όμως να ανταποκριθούν: διότι το σχολείο είναι σαν την Εκκλησία: πολλοί οι κλητοί ολίγοι δε οι εκλεκτοί: και αυτό δεν αλλάζει από εποχή σε εποχή.

Ο πόλεμος ως δημιουργός καπιταλιστικής οικονομίας. Το παράδειγμα της Σπάρτης.

Η καπιταλιστική οικονομία ως σκέψη έχει τις ρίζες της στη συσσώρευση των δυνάμεων στο θεό: όπως ο θεός κατέχει τις ιδέες και αξίες οι οποίες σώζουν τον κόσμο και τον άνθρωπο, παρόμοια ο πλούτος (υλικός πλούτος και μέσα παραγωγής πλούτου) συσσωρεύονται σε ανθρώπους οι οποίοι απαρτίζουν την τάξη των κεφαλαιούχων. Δεν είναι βέβαια μόνον η μηχανή η οποία εγέννησε το καπιταλιστικό φαινόμενο: η συσσώρευση του πλούτου επιτυγχάνεται αναμφίβολα μέσω της μηχανής: η μηχανής σημαίνει ότι γεωμετρικά και συστηματικά παράγεται εμπόρευμα και πλούτος, αυτή η μηχανιστικότητα ως σύστημα συσσωρεύει χρήμα.

Όμως η μηχανή παραγωγής πλούτου ποικίλλει από εποχή σε εποχή: όταν συζητούμε για μηχανή εννοούμε κάθε τρόπο ο οποίος συστηματικά και ασταμάτητα παράγει και συσσωρεύει χρήμα: ο θεός αποτελεί αιτία συσσώρευσης πλούτου και γένεσης του καπιταλιστικού φαινομένου (στο όνομα του θεού κινούνται σε ναούς τεράστια ποσά): επίσης το εμπόριο αποτελεί αιτία γένεσης του καπιταλιστικού φαινομένου. Η φυσική διαδικασία άντλησης φυσικών και πλουτοπαραγωγικών πόρων αποτελεί αιτία γένεσης καπιταλιστικού φαινομένου: π.χ: σε ένα φυσικό περιβάλλον ανακαλύπτεται πετρέλαιο: αυτό και μόνον είναι επαρκής και ικανή συνθήκη γένεσης καπιταλιστικής οικονομίας διότι συσσωρεύεται ο πλούτος στα χέρια ολίγων.

Διαχρονικά όμως και διϊστορικά η κύρια πηγή συσσώρευσης πλούτου, η μηχανή παραγωγής πλούτου και συγκέντρωσης του πλούτου σε συγκεκριμένες πολιτικές καταστάσεις είναι ο πόλεμος: το βυζάντιο και η ρώμη (π.χ) θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν (μέσα στην απόλυτη αυτοκρατορική συσσώρευση πλούτου) ως καπιταλιστικές κοινωνίες, έχουσες ως βασικό πόλο συσσώρευσης του πλούτου , ως μηχανή συσσώρευσης του πλούτου, τον πόλεμο. Ο πόλεμος συσσώρευε απίστευτο πλούτο, αλλά όχι για όλους, κυρίως για τον αυτοκράτορα και την καμαρίλα του, αλλά και για ευρείες κοινωνικές μάζες, όχι όμως όλες. Διότι οι κυρίως πολεμιστές, αυτοί που σήκωναν το βάρος του πολέμου εξαφανίζονταν μέσα από τα σωματικά και άλλα προβλήματα: αντίθετα οι άρχουσες τάξεις λυμαίνονταν τα λάφυρα και τον κυριευόμενο πλούτο, καθιστάμενες καπιταλιστικά πλούσιες τάξεις: ως έχουσες μάλιστα τον πλούτο μπορούσαν κάλλιστα να κυριαρχούν στον ευρύτατο όχλο. Εννοείται ότι αυτού του είδους ο οικονομικός καπιταλισμός συνεπάγεται την εξαθλίωση του λαού, συνεπάγεται τη συσσώρευση πλούτου και εξουσίας σε ολίγους με αποτέλεσμα σταδιακά οι πολλοί να εξαθλιώνονται, να διαλύεται η Εθνική και κοινωνική συνεκτικότητα, και να κινδυνεύει η εκ θεμελίων συνοχή και συνέχεια του Έθνους κράτους, ή των αυτοκρατοριών.

Η Οντολογία του Παραδείσου.

Natura non fiat saltus. Η Φύση δεν κάνει ανασφαλή άλματα έλεγαν οι Λατίνοι. Πόσο κόπο έδωσε ο Ηρακλειτος προκειμένου να φτιάξει τα ενδιάμεσα μεγέθη ανάμεσα στο Πύρ και στον Άνθρωπο: το λόγο, τη λογική προόδου του Πυρός, της Βουλήσεως του Όλου; Διότι εθέλησε να είπει κάτι το αυτονόητο: ανάμεσα σε κάτι χαώδες και σε κάτι ανθρώπινο μεσολαβεί κάτι, ώστε ήρεμα να γίνονται οι μεταβάσεις από το Όν προς τον Άνθρωπο. Ο Πλάτων επίσης ξόδεψε πολύ χρόνο και κόπο ώστε ανάμεσα στον χαοτικό κόσμο του Όλου και στην Πολιτεία του και στον Πολίτη του να δημιουργήσει αρχές μετάβασης: τις ιδέες, τις αξίες, το Αγαθό, το μεγάλο ενδιάμεσο. Ο Άνθρωπος δεν προχωρεί μέσα από το χάος αλλά μέσα από μία μεταχαοτική κατάσταση η οποία ηρεμεί το χάος και ετοιμάζει κάτι για τον Άνθρωπο, εύπεπτο και κατανοητό.

Μέσα στα χρόνια αυτό το είδαμε πολλές φορές: ο Μάρξ ανάμεσα στο καπιταλιστικό βαρβαρισμό και στον Άνθρωπο έδωσε τη δικτατορία του προλεταριάτου: πάντα μία θεωρία, ένα όνειρο, μία ελπίδα, ηρεμεί τον Άνθρωπο και τον καθιστά ικανό για νέες πράξεις και καταστάσεις. Ο Χάϊντεγγερ δεν άφησε τον Άνθρωπο έναντι του Χάους αλλά του προσέφερε το μεγάλο ενδιάμεσο, τη Μέριμνα: Η Μέριμνα ηρεμεί τον Άνθρωπο υπαρξιακά και τον ετοιμάζει για την μετάβασή του στο δικό του θάνατο και στην υπαρξιακή πορεία του προς το Είναι.

Αλλά αυτό δεν πράττει και σήμερα ο ψηφιακός και εικονικός πολιτισμός μας;Ανάμεσα στο χάος της ζωής μας και στην πορεία μας σε αυτή τη ζωή εναπόκειται η πολιτική: η οποία ηρεμεί το χάος και προσφέρει στον άνθρωπο δράσεις και ελπίδες ώστε να αντεπεξέλθη στις προκλήσεις της αστικής ζωής.

Άρα καταλήγουμε ότι στην ιστορία του πνεύματος, στην ιστορία γένεσης της σκέψης, του Λόγου, του Πολιτισμού και του Ήθους υπάρχουν τρία στάδια, Είναι και μετάβασης προς μία καινούργια κατάσταση του Είναι: Υπάρχει το Χάος, το Ά-γνωστο, το Αν-ομόλγητο, το Α-φιλόξενο. Αυτό δανείζει κάποιες δυνάμεις του σε κάτι που εξέρχεται από μέσα του ώς νέο: Διότι το Χάος εμπεριέχει τις δυνάμεις και ενέργειες ώστε να προχωρήσει σε μία νέα κατάσταση νέας κατανομής των δυνάμεων.Μέσα από αυτή την ενδιάμεση κατάσταση το χάος λησμονείται, όλοι ασχολούνται με την ενδιάμεση κατάσταση και γεννάται από αυτή την κατάσταση ο Άνθρωπος και ο πολιτισμός του.

Ο Παράδεισος ώς οντολογική κατάσταση είναι ενδιάμεση κατάσταση: Ανάμεσα στο χάος και στον Άνθρωπο ο οποίος ετοιμάζεται. Ας το προσέξουμε: θα μπορούσε να εξέλθη ο Άνθρωπος απ΄ευθείας μέσα από το Χάος; Aυτό φαντάζει ώς αδύνατον υπό την έννοια ότι το χάος θα έφερνε χάος: αν και ουσιαστικά ο Θεός, η Φύση, ο Άνθρωπος, είναι μεταχαοτικές καταστάσεις από τα ίδια υλικά. Άρα το σωστό ερώτημα είναι εάν από το χάος θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε απ΄ευθείας στο θεό στη φύση στον άνθρωπο: αυτό όμως συνέβη: άρα ουσιαστικά ο θεός και η φύση και ο άνθρωπος προήλθε από το χάος. Όμως επειδή είναι όλα φτιαγμένα από τις ίδιες δυνάμεις ουσιαστικά ο θεός και η φύση και ο άνθρωπος είναι χάος: Διότι δεν άλλαξε τίποτε στο χάος παρά μόνον η ανακατανομή των δυνάμεων: σε αυτό το σημείο σφάλλεται ο Ησίοδος: όλα δεν προήλθαν απλά από το χάος αλλά είναι πάντα χάος έστω και αν οδηγούνται σε λογικές και μεταλογικές καταστάσεις: η λήθη του χαοτικού οδήγησε στην τυραννία του μερικοποιημένου λόγου, στον περιορισμό των ανθρωπίνων δυνατοτήτων, στον διαστασιακό εγκλωβισμό του ανθρώπου, στον μερικό άνθρωπο.

Η προέλευσις της χριστιανικής πίστεως από το Δελφικό Λόγο.

Στην περιοχή των Δελφών και πρίν τη λατρεία του Θεού Απόλλωνος (με βάση πήλινα ειδώλια ορθίων γυναικείων μορφών τα οποία ευρέθησαν στην περιοχή) λατρευόταν η θεά Γαία. Από τον 11^ο αι. από τα γεωμετρικά δηλαδή χρόνια εμφανίσθηκαν ανδρικά χάλκινα αναθήματα, γεγονός το οποίο μαρτυρεί την αντικατάσταση της θεάς Γαίας από το θεό Απόλλωνα. Η παρουσία γρυπών (οι οποίοι έχουν αετίσιο κεφάλι, λιονταρίσιο σώμα και φιδίσιο σώμα) αποτυπώνει ότι το μαντείο των Δελφών υπό το φώς του Απόλλωνος απλώνεται στα τρία επίπεδα: ουράνιο, γήϊνο και υποχθόνιο.

Άρα οι Δελφοί μέσα από την εσωτάτη δύναμιν της Γαίας, της κινουμένης οντολογικώς γαίας, υιοθετούν το Φώς της Ηλιακής Γνώσεως η οποία αποκτάται ως εξωτερίκευσης της εσωτάτης οντολογικής γνώσεως (η θεοποίηση του Απολλουομένου και Απολλυομένου Απόλλωνος σηματοδοτεί την καθαρτική γνώση (Απολούω) της απολεσθείσης (απόλλυμι) χαοτικής γνώσης: ο Απόλλων είναι η καθάρια ηλιακή γνώση όπως απλώνεται από τον Ήλιο προς τους Ανθρώπους: ο Απόλλων σηματοδοτεί την καθάρια Φωτεινή πορεία της Γνώσης: όπως ο Ήλιος φωτίζει τα πάντα, διά του Ηλίου όλες οι συμπαντικές δυνάμεις οι οποίες ασχολούνται με τον κόσμο μας φωτίζονται, ο Απόλλωνας γνωρίζει τη σειρά τους και τη μεταφέρει ως γνώσιν σημείων στους ανθρώπους: Άρα όλα γύρω μας είναι γνώσις προερχομένη εκ του Ηλίου και του τρόπου: διαεπίπεδη γνώσις: ως ακολούθως:

Το μαντείο των Δελφών σηματοδοτεί την αποκτηθείσα δύναμη τα όντα να μπορούν να κατανοήσουν την πορεία του Φωτός σε όλα τα επίπεδα: ο Ήλιος ρίπτει τις ακτίνες του και καθοδηγεί τους ανθρώπους και τα όντα στην επίγεια ζωή τους: επίσης καθορίζει την πορεία ζωής διά της φωτοσύνθεσης και λοιπές άλλες λειτουργίες: σε γνωσιακό επίπεδο διά του Ηλίου έρχονται προς τον Άνθρωπο το σύνολο των ιδεών και αξιών: το Αγαθό, το Ωραίο, το Καλό: η συμμετρία η ομόνοια η ισορροπία: η συνένωσις των αντιθέτων, το όλον, η ενδελέχεια, η εξέλιξη. Η θεοποίησις του Απόλλωνος ως Ηλιακού γνωσιακού Φωτός φανερώνει ότι ο Ήλιος μεταφέρει όλες εκείνες τις δυνάμεις οι οποίες ως σκέψις και βούλησις καθορίζουν τη ζωή των ανθρώπων: ως Φώς, κίνησις, ενέργεια, αιτία και αποτέλεσμα: όταν ο Θεός σηματοδότησε ότι τα ξύλινα τείχη θα σώσουν την Αθήνα, εννοούσε ότι υπό το φώς του Ηλίου, οι άνθρωποι μπορούσαν να θέσουν όλα τα δεδομένα ώστε να κατανοήσουν ότι τα πλοία θα σώσουν την παραθαλάσσια Ελλάδα από τους Πέρσες: ο Ήλιος ως πνευματική (εσωτερική) και αντιληπτική (εμπειρική) περιχωρήθηκε ως γνώσις στο θεό Απόλλωνα: επειδή οι Μυκηναίοι λάτρευαν ακόμα τη Μινωϊκή Γαία και επειδή διά της Ελένης αντικατέστησαν την Γαία διά της Ωραιότητοας του Νοός και της Οργής, δεν ήθελαν ακόμη τον Απόλλωνα: τον Απόλλωνα τον εθέλησε η μεταΑρχαϊκή Ελλάδα διότι έμαθε να μετατρέπει το Ηλιακό Φώς σε σκέψη, αξία, νόηση, συναίσθημα, βούληση, πράξη,εξέλιξη: π.χ υπό το φώς του Ηλίου βλέπει κανείς ότι ο καιρός είναι καλός, υπό το φώς του Ηλίου ο άνθρωπος σκέπτεται καλά πράγματα, άρα όλα αυτά συναινούν ότι όλα θα πάνε καλά: αυτή η γνώση περιχωρήθηκε στο μαντείο των Δελφών ως Ηλιακή Απολλώνεια γνώση.

Είναι η γνώση του Μαντείου των Δελφών: αναλύεται όμως σε δύο επίπεδα (κοιτάζοντας τον Ήλιο το καταλαβαίνουμε αυτό πολύ καλά): το πρώτο επίπεδο είναι το καθαρά αισθητικό επίπεδο: βλέποντας τα σύννεφα μπορεί να είπει το μαντείο: σύμφωνα με τα σημεία θα βρέξει: το δεύτερο επίπεδο (είναι και αυτό το οποίο μας ενδιαφέρει και είναι το πλέον σημαντικό): αφορά την πρώτη νοητική μετατροπή της εξωτερικής ενέργειας του Ηλίου ως φυσικού φαινομένου σε εσωτερική γνώση: από αυτήν την άποψη το μαντείο των Δελφών είναι η πρώτη μετατροπή της εξωτερικής ενεργείας σε εσωτερική γνώση (πρόδρομος του Πλάτωνος και του χριστιανισμού).

Ας το προσέξουμε: ο Ήλιος (από τους Ορφικούς ακόμα) προσφέρει όραση, φαινόμενα, δεδομένα. Όλα αυτά καταλήγουν ως παραστάσεις στο ανθρώπινο μυαλό: το ανθρώπινο μυαλό ενώνει όλα τα δεδομένα των οφθαλμών και τα μετατρέπει σε κοινότητα δυνάμεων και ενεργειών παράγοντας γνώση ιδεών και αξιών. Διότι καθ΄όλη την ανθρώπινη διιάρκεια της ανθρωπίνης ιστορίας συμβαίνουν τα ίδια φαινόμενα: αυτά σημαίνει το μαντείο των Δελφών: άρα το ανθρώπινο μυαλό πίσω από τα φαινόμενα διείδε τις κοινές αιτίες, αποτελέσματα, επισυμβαίνοντα: άρα ο χρησμός (εκ του χρήσιμος) είναι αυτό το οποίο χρησιμοποιεί ο άνθρωπος για να ενώσει τα φαινόμενα και να παράξει τα κοινά νοούμενα: αιτίες, αποτελέσματα, γεγονότα, καταστάσεις: διότι όλα οδηγούν σε όλα υπό τις δυνάμεις του κοινού Ηλίου.

Ας ξεκινήσουμε αυτή την έρευνα ερευνώντας την ετυμολογία των λέξεων-κλειδιών : η σωτηρία προέρχεται από το ρ. σώζω το οποίο σημαίνει: καλύπτω, διαφυλάττω, προστατεύω, κλείνω σε κάτι. Η ψυχή (εκ του ρ. ψύχομαι) σημαίνει το κομμάτι εκείνο του ανθρωπίνου Είναι (όχι όλο το ανθρώπινο Είναι (αυτό είναι το σημαντικό λάθος το οποίο επισυμβαίνει όταν συζητούμε για την ψυχή: η ψυχή δεν αντιπροσωπεύει το ανθρώπινον Όλον (το οποίον παραμένει δυναμικώς και οντολογικώς άγνωστον) αλλά ένα μέρος αυτού το οποίον όταν έρχεται σε επαφή με τις συμπαντικές δυνάμεις του κόσμου μας ψύχεται και σταθεροποιείται. Αναμφίβολα είναι εντελώς λάθος η προσέγγισις της αθανασίας της ψυχής από το Σωκράτη στο Φαίδωνα διότι η ψυχή δεν είναι το όλον του Ανθρώπου (ο οποίος παραμένει μέγεθος παντελώς απροσδιόριστον) αλλά κομμάτι ψυχόμενον του ανθρωπίνου όλον, το οποίον δεν μπορεί να υποταχθεί σε κανόνες αθανασίας διότι δεν ξέρουμε τις πραγματικές οντολογικές δυνατότητες του πραγματικού ανθρωπίνου όλου.

Άρα η έννοια της σωτηρίας της ψυχής, εντελώς λανθασμένα, υπακούει στον παρακάτω συλλογισμό. Οι δυνάμεις εκείνες οι οποίες ως ψυχή εψύχθησαν και σταθεροποιήθηκαν, αυτές οι οποίες απετέλεσαν αυτό το οποίο ονομάζουμε Πρόσωπο, δεν πρέπει να χαθούν, αλλά θα πρέπει να διατηρηθούν και σε μία ασώματο κατάσταση. Άρα ομιλούμε για σωτηρία της ψυχής σαν να ομιλούμε για ασώματη διατήρηση μετά θάνατον των σωματικών δυνάμεων οι οποίες εν ζωή απετέλεσαν την έννοια του προσωπικού ανθρώπου: άρα ουσιαστικά λέγοντας σωτηρία της ψυχής λέμε πώς είναι δυνατόν η διατήρηση μετά θάνατον του προσωπικού ανθρώπου. Η εξίσωση υφίσταται ως εξής: ο σωματικός άνθρωπος έχει μέσα του τις δυνάμεις οι οποίες σταθεροποιήθηκαν ως ψυχή: άρα όταν αυτές εξωτερικευθούν μετά θάνατον δεν θα πρέπει να αποσχισθούν από την προσωπική ταυτότητα: άρα συζητούμε ότι η σωτηρία της ψυχής έχει να κάνει με το ότι οι δυνάμεις της ψυχής είναι προσωπικές άσχετα εάν υπάρχει σώμα υλικό ή αιθέριο: άρα: η σωτηρία της ψυχής σημαίνει ότι μπορεί να κατασκευασθεί ένα ανθρώπινο όλο το οποίο είτε εν υλικώ σώματι είτε εν αιθερίω σώματι μπορεί να διατηρήσει σε προσωπικό επίπεδο (μετά θάνατον σε οντολογικό επίπεδο) όσα κατέκτησε στη γή σε σωματική κατάσταση: ουσιαστικά λοιπόν έχουμε την εξής εξίσωση: το σώμα της ύλης δεν χάνεται αλλά επιτέλους αντιμετωπίζεται ως αιθέριο κομμάτι του όντος άρα είναι εύκολο να διατηρηθούν όλες οι δυνάμεις της ψυχής που αποκτήθηκαν στο υλικό σώμα και στο αιθέριο σώμα: η σωτηρία της ψυχής (όσο και αν το αρνείται ο Σωκράτης και οι χριστιανοί) αποκαλύπτει την μεγάλη αντίφαση των πλατωνικών και χριστιανικών συστημάτων: το σώμα είναι μέρος του όλου , κινείται και μετατρέπεται σε σώμα ικανό να διατηρήσει ες αεί τις δυνάμεις της ψυχής, άρα το σώμα είναι αθάνατο για αυτό και μπορεί να διατηρησει και να σώσει τις αποκτηθείσες δυνάμεις της ψυχής.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι το Σωκρατικό δόγμα (το οποίο απετέλεσε το προπύργιο του χριστιανικού δόγματος της αθανασίας της ψυχής) στηρίζεται σε μία μεγίστη αντίφαση: επειδή το σώμα είναι ίδιας ποιότητας με την ψυχή για αυτό μετά θάνατον το σύνολο το προσωπικό που κατασκευάσθηκε επί γής σώζεται επί ουρανού στην μεταθανάτιο πραγματικότητα. Άρα ο Σωκράτης και το χριστιανικό δόγμα δεν ετόλμησαν να είπουν το αυτονόητο: ό,τι υπάρχει στη γή και κατασκευάζεται ως σώμα και ψυχή είναι οντολογικώς αιώνιο, άρα μπορεί να διατηρηθεί και στην μεταθανάτιο ζωή: διότι εάν το σώμα ήταν φθαρτό τότε οι δυνάμεις της ψυχής θα έχαναν τον οντολογικό προσανατολισμό τους, διότι χωρίς σώμα δεν υπάρχει ψυχή, οι δυνάμεις του όλου σε σχέση με το σώμα ψύχονται και αποτελούν την ψυχή, άρα η σωτηρία της ψυχής έγκειται στο ότι αποκαλύπτεται η μεγάλη αλήθεια: όλα τα γήϊνα όντα είναι ανακατανομές οντολογικώς δυνάμεων, οι οποίες για λίγο γίγνονται σώμα και ψυχή και έπειται συνεχίζουν ως ενιαία δύναμις (σωτηρία ψυχής): αυτή όμως η ενιαία δύναμις (σωτηρία ψυχής) αποτελείται από τις δυνάμεις του γηΐνου σώματος και της ψυχομένης σωματικότητας (ψυχής) οι οποίες αναδιανέμονται στην μετάθάνατον συνέχειά τους αλλοιώς.

Για αυτό και οι χριστιανοί δεν μπόρεσαν να αποφύγουν αυτήν την οντολογική αλήθεια και παρουσιάζουν τον Ιησού να ανασταίνεται με σώμα. Δεν υπάρχει σωτηρία της ψυχής χωρίς σώμα, Η ψυχή και το σώμα είναι ή ίδια αναδιανεμομένη οντολογική δύναμη η οποία συνεχίζει την οντολογική της κατανομή: αντί ο Σωκράτης και οι χριστιανοί να είπουν αυτήν την αλήθεια , ωμίλησαν αποκομμένα για σωτηρία ψυχής. Δεν υπάρχει βέβαια σωτηρία ψυχής διότι δεν υπάρχει ψυχή, αλλά μόνον οντολογική συνέχεια.

Η πραγματική γένεσις του μαρξισμού.

O Kάρολος Μάρξ εγεννήθη το 1818 και απέθανε το 1883. Γνήσιο τέκνο της Ευρώπης και των σαρωτικών αλλαγών οι οποίες συνέβησαν στη γηραιά ήπειρο κατά αυτές τις χρονολογικές περιόδους. Ο Κάρολος Μάρξ ως στοχαστής ολοκληρώνει επί της γής το χριστιανικό κύκλο ο οποίος είχε αρχίσει από τον ουρανό όταν κατά την απαρχή των σταυροφοριών και κατά την άλωση της Πόλης ο χριστιανικός ανθρωπισμός του Βυζαντίου μεταφέρθηκε στη Δύση. Πλέον μπορούμε να καταλάβουμε ότι ο χριστιανικός ανθρωπισμός του Βυζαντίου (αυτός ο οποίος ώθησε τους βασιλείς της Μακεδονικής δυναστείας να προσπαθούν να επιβάλουν κοινωνική δικαιοσύνη κατά των ισχυρών επ΄ωφελεία των αδυνάτων, αυτός ο οποίος είχε δημιουργήσει τις κακώσεις (φορολογικά βάρη σε πλουσίους του βυζαντίου επ ΄ωφελεία των αδυνάτων οικονομικά τάξεων) ολοκληρώνεται σε ευρωπαϊκό βιομηχανικό επίπεδο στην εποχή του Καρόλου Μάρξ,άρα δεν ομιλούμε για ένα φιλόσοφο ανεξάρτητο, αλλά για μία ελεγχομένη εξουσιαστικά τάση η οποία εκφράζεται στον Κάρολο Μάρξ. Ο χριστιανικός ανθρωπισμός του Βυζαντίου ολοκληρώνεται μέσα από το διαλεκτικό υλισμό του Καρόλου Μάρξ: όπως ο Χριστιανός αυτοκράτωρ έλεγε ο Ιησούς μέσα από την νίκη επί της αμαρτίας θα νικήσει το κακό και θα επιβάλλει την Βασιλεία του καλού, παρόμοια και ο Κάρολος Μάρξ έλεγε ότι ο καπιταλισμός θα καταρρεύσει ώστε η επανάσταση του προλεταριάτου να επιβάλει επί της γής την εποχή της ανθρωπίνης ευτυχίας. Ίδια εσχατολογία χαρακτηρίζει και τα δύο συστήματα απλά το πνεύμα του χριστιανισμού αντικαθίσταται ως καλό από τη μαρξικη ύλη, η αμαρτία στον χριστιανισμό ως διακοπή σχέσεων με το θεό στο μαρξισμό γίγνεται διακοπή σχέσεων των ανθρώπων με το όνειρο της αυτοδιαχείρισης των μέσων παραγωγής κ.λ.π.

Όταν λοιπόν έπεσε η Πόλις στους οθωμανούς στη δύση μεσουράνησε ο παπικός ρωμαιοκαθολικισμός. Ο παπικός ρωμαιοκαθολικισμός ως πρωτότοκο τέκνο της αίρεσης του Αρειανισμού, μέσα από το filioque σαφέστατα διαφοροποιήθηκε από την Ορθόδοξο παράδοση. Συγκεκριμένα αφαίρεσε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του θεού (προσδίδοντάς τα στον Υιό) ώστε ο θεός των ρωμαιοκαθολικών κατέστη μία αφηρημένη απομακρυσμένη συμπαντικά οντότητα. Άρα η δύση προχώρησε σε ένα βήμα πρωτόγνωρο για την πολιτισμική ιστορία της ανθρωπότητας. Ο Θεός κατέστη ένα αφηρημένο μέγεθος το οποίο διά του πάπα ελεγχόταν στο μυαλό και στην πράξη του πιστού: η συνέπεια είναι σημαντική: ευρισκόμαστε στις απαρχές της Αναγεννήσεως: ο άνθρωπος σταματά να φοβείται μεταφυσικώς το θεό και διά του πάπα γίγνεται όλο και πιο γήϊνος. Άρα μοιραία ο πάπας γίγνεται μέν καθοριστής της ανθρώπινης ζωής αλλά για πρώτη φορά άνθρωπος καθορίζει άνθρωπο και όχι θεός άνθρωπο. Εάν σκεφθούμε και την υφέρπουσα βιομηχανική και επιστημονική επανάσταση ο άνθρωπος αρχίζει να αναπτύσσει μία πρωτόγνωρη ψυχολογική και πνευματική ιδιοσυγκρασία: δεν ασχολείται με το θεό ως τέτοιο αλλά έχει δώσει τον τρόπο του θεού στον πάπα: άρα εάν είναι καλός έναντι του πάπα όλα θα πάνε καλά στηη ζωή του. Θέλει όμως για πρώτη φορά να απολαύσει μία ζωή η οποία για πρώτη φορά ανοίγεται μπροστά του χωρίς θεό συγκεκριμένο, σε μία γή η οποία εάν είναι καλός ο άνθρωπος έναντι του πάπα όλα είναι καλά. Αυτό το οποίο συζήτησε ο Μάρξ στην πολιτική οικονομία του ως δικαίωμα εγεννήθηε σε αυτή τη χρονική στιγμή: το δικαίωμα εάν έναντι του πάπα είμαι εντάξει, έχω όλο το δικαίωμα να απολαύσω την ζωή αυτής της γαίας.

Η έννοια της Πατρότητας.

Ο Πατήρ είναι Επί της Ροής: δηλαδή προσφέρει το υλικό οντολογικής συνεχείας και παραγωγής μορφών το οποίο διά της Εν τη Ροή (Μήτηρ) παράγει τη μορφή και το περιεχόμενό της, τον Άνθρωπο και όλες τις έμβιες και έμψυχες μορφές.

Εορτή του Πατρός. Ας αναλύσουμε την οντολογικότητα της Πατρότητας. Ως γνωστόν επί της αρχής των Πολιτισμών η έννοια του Πατρός απουσίαζε ως αρχή οντολογικής συνεχείας. Οι προσωκρατικοί ασχολούνται με τη Μητρότητα του Σύμπαντος ανάγοντας τα ριζώματα σε Αιτίες Μητρότητας: Το Θάλειον Ύδωρ, το Αναξιμάνδρειον Άπειρον, ο Αήρ του Αναξιμένους, το Ηρακλείτειον Πύρ, το Παρμενίδειον Όλον, δεν είναι επί της Ροής, Πατρικά Στοιχεία. Είναι εν τη Ροή τα Μητρικά στοιχεία τα οποία συνεχίζουν τη Ροή του Όντος και επί της γής και διά της γής. Για αυτό και οι Έλληνες αρνήθηκαν την Πατρική δημιουργία του Σύμπαντος κάτι που εδέχθησαν οι Εβραίοι μέσα από τη Γένεση (η οποία είναι το προοίμιο της γένεσης της Πατρικότητας σε αυτόν τον κόσμο).

Το ίδιο ακριβώς θα μπορούσαμε να πούμε και για τους πρώτους Ελλαδίους πολιτισμούς: απουσιάζει η έννοια της Πατρότητας: η θεά της γονιμότητας στην Μινωϊκή Κρήτη αποδεικνύει ότι περισσότερο οι άνθρωποι ένοιωθαν συνέχεια ενός υφισταμένου Οντολογικού συνεχούς Όλου παρά ότι ήθελαν αυτοί να καταλάβουν την αρχή και να προκαλέσουν τη συνέχειά του.

Η εποχή της Μητριαρχείας σηματοδοτεί το Οντολογικό στάδιο της Ανθρωπότητας: για αυτό το λόγο σε αυτό το στάδιο απουσιάζει η σκέψη, ο λόγος, ο νούς, η αιτία: οι άνθρωποι νοιώθουν και είναι μέρος μιάς ατελεύτητης ροής η οποία ως Μητρότητα είναι εν Ροή και παρασύρει τους πάντες και τα πάντα στη δημιουργία των ουσιών, των μορφών κάθε μορφή ζωής έρχεται και φεύγει και οι άνθρωποι δεν επιθυμούν να εξέλθουν της οντολογικής ενορατικής ροής.

Η πατρότητα (επί της ροής) σηματοδοτεί τη θέληση του ανθρώπου να ίδη τον Εαυτό του ως Εξωτερικό Υποκείμενο με ορατές συνέπειες: να καθορίσει τα όρια της δύναμης την οποία ως εξωτερικό υποκείμενο θα μπορέσει να ελέγξει, να δημιουργήσει αρχή και τέλος σε αυτή τη δύναμη, αυτή τη δύναμη να τη μερίσει σε ιδέα, φύση, άνθρωπο, ώστε φτιάχνοντας μία κυκλική οικία, να κλειστεί σε αυτή παράγοντας μορφές και ζωή.

Ο Πατήρ λοιπόν είναι αυτός ο οποίος απομονώνει τον κόσμο μας από την κυκλική του πορεία και διά του κόσμου που κατασκευάζει προκαλεί ζωές. Το κέντρο τώρα φεύγει από τη Μητρότητα (από τη Ροή της δυνάμεως ως τέτοιας) και αναφέρεται στον Πατέρα: οι Έλληνες τα έδωσαν τέλεια όλα αυτά: η Πατρότητα είναι η απαρχή του κόσμου μας, του κυκλικού μικροκόσμου μας ο οποίος ξεκινά από την Ιδέα της Αιτίας και διά των τρόπων της (φύσις) προκαλεί μορφές (Άνθρωπος): για αυτό εφευρέθηκε η μυθολογία: πώς αλλοιώς οντολογικές δυνάμεις όπως η Ροή του Ουρανού θα εγένοντο ευνουχισμένοι Πατέρες, πώς αλλοιώς ο Κρόνος (ο οντολογικός χρόνος) θα εγένετο Πατήρ (θα έχανε δηλαδή την ατελεύτητο ως τέτοια ροή του μεταλλασσόμενος σε αρχή παραγωγής μορφών;)πώς αλλοιώς οι δυνάμεις του Σύμπαντος (βούληση(Ζεύς)) θα εγένετο ο Πατήρ θεών και ανθρώπων δηλαδή το σταμάτημα της οντολογικής ροής και η απαρχή κατασκευής προσκαίρων μορφών προκειμένου ο κόσμος μας να μικροϋπάρξει για λίγο κοροϊδεύοντας το Όλον;

Ο χωρισμός του κράτους είτε από την εκκλησία είτε από την επιστήμη.

Το ερώτημα έρχεται ως ακολούθως: τι πραγματικά αντιπροσωπεύει το κράτος, η επιστήμη και η εκκλησία; Εάν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα μας περιμένει ένα δεύτερο: αυτές οι ανθρώπινες δομές πρέπει οπωσδήποτε να είναι ενωμένες ή συσχετιζόμενες, είναι δυνατόν να πορεύονται παράλληλα μέσα στην ανθρώπινη ιστορία;

Οι δύο φύλακες του Διός ήταν η Βία και το Κράτος: το κράτος ως λέξη έχει ετυμολογική συγγένεια με το κεράννυμι: αναμιγνύω δυνάμεις και κυριαρχώ: έχει σχέση με τα παραθετικά του αγαθός: κρείττων: είναι η καλυτέρα επιλογή διακυβέρνησης του ανθρώπου: το ρήμα κρατέω-ω σημαίνει νικώ και επικρατώ: άρα το Κράτος είναι η συμπαντική δύναμις η οποία έρχεται από τα σπλάχνα του Ηλίου: ο Ήλιος είναι ο κυρίαρχος διότι διαμοιράζει και ελέγχει τις δυνάμεις ζωής σε όλη τη φύση και τα πλάσματά της. Αναγωγικά από τη Φύση (από τον Ήλιο) ο Άνθρωπος φτιάχνει το δικό του Ήλιο , το Κράτος, προκειμένου αναμιγνύοντας δυνάμεις σκέψης, ήθους και βούλησης, προχωρώντας ως το έσχατο καλό το Κράτος διότι με αυτόν τον τρόπο ενώνει τους ανθρώπους ενώπιον κοινών κρατικών σκοπών και ενδελεχών κινήσεων, άρα το Κράτος νικά την ατομικότητα και προσφέρει την συλλογικότητα , την ολότητα και τον κοινό δρόμο στους ανθρώπους.

Το Κράτος λοιπόν μεταφέρει τη φυσική ισορροπία στην ανθρώπινη κοινωνία:το Κράτος είναι η δημιουργία ενός φυσικού υποκαταστάτου προσαρμοσμένο στον Άνθρωπο: όπως ο Ήλιος κατευθύνει τις συμπαντικές δυνάμεις παρόμοια και το Κράτος ελέγχει τους ανθρώπους και τους κατευθύνει: για αυτό οι κατά καιρόν Ηγεμόνες εθεωρήθησαν Ήλιοι και το απόλυτο Εγώ: για αυτό πρώτα οι άνθρωποι ένοιωσαν τη δύναμη του Ηλίου,των φυσικών δυνάμεων, των συμπαντικών δυναμικών, έπειτα τις έκαναν Κράτος: από τη θεά της γονιμότητας, το Δία των δυνάμεων, το θεό της Δημιουργίας, εφθάσαμε στο πολιτικό κράτος.

Με αυτόν τον τρόπο οι άνθρωποι κατάλαβαν τη μεγάλη φυσική διαδικασία: τη συσσώρευση: Συσσώρευσαν λοιπόν τις φυσικές δυνάμεις, τις μετήλλαξαν σε ιδέες και αξίες, τις ενεφύσησαν στους ανθρώπους, αυτές οι ιδέες και αξίες ένωσαν τους ανθρώπους υπό το κράτος. Τα άλογα ζώα δεν χρειάζονται κράτος διότι καθοδηγούνται από το κοινό ένστικτο. Άρα το κράτος είναι ένωση ανθρώπων υπό κοινές ιδέες και αξίες όχι μόνον χάριν επιβίωσης αλλά και χάριν προόδου, ενδελέχειας, εξέλιξης, επίτευξης σκοπών. Ποιος όμως είναι ο φορέας εκείνος ο οποίος θα ετοιμάσει την ένωση των ανθρώπων ώστε αυτοί να ενωθούν ενώπιον του κράτους; Είναι η θρησκεία: η θρησκεία μεταφέρει όλες τις δυνάμεις της φύσεως σε έναν κεντρικό υποδοχέα, σε μία κεντρική δύναμη συσσώρευσης, στο Θεό: είναι η πρώτη έλλογος εξωτερίκευσις του ανθρώπου στην προσπάθειά του να κατανοήσει το μηχανισμό της φύσης και να τον μεταφέρει σε ανθρώπινο περιβάλλον: η θρησκεία βασίζεται σε μία κεντρική αφαίρεση: τα φαινόμενα γύρω μας, τα πλανητικά σώματα, τα γήϊνα σώματα, αποτελούνται από δύο συνιστώσες: την ύλη και την οντολογική δύναμη της συνέχειάς της στο χρόνο, αυτή η δύναμη τα γεννά, τα εξελίσσει, τα αναπαραγάγει, τους δίδει διάρκεια στο χρόνο: εννοώντας ο άνθρωπος αυτή τη δύναμη ενώνεται με τα φαινόμενα διότι ανακαλύπτει αυτή τη δύναμη και σε αυτόν: άρα εφαρμόζει αυτή την οντολογική δύναμιν εφ΄όλου του επιστητού: ο άνθρωπος αντιμετωπίζει το σύμπαν ως κινουμένη εξελικτική δύναμιν την οποία βλέπει και σε φαινόμενα και σε νοούμενα: ο άρχων της δυνάμεως αυτής είναι ο θεός, ένα φαντασιακό μέγεθος το οποίο συσσωρευτικά συγκεντρώνει το σύνολο των συμπαντικών δυνάμεων: όπως η κεντρική υδρευτική δεξαμενή συσσωρεύει το νερό και από εκεί υδροδοτείται όλη η πόλη, παρόμοια η συμπαντική δύναμις συγκεντρώνεται σε ένα κεντρικό νοητικό μέγεθος όπως είναι ο θεός και από εκεί τροφοδοτείται πνευματικά και αξιακά όλη η ανθρώπινη πόλις: για αυτό η κρατική εξουσία επιθυμεί της θρησκευτικής εξουσίας: αυτά τα δύο μεγέθη αναγκαστικώς πορεύονται μαζί , διότι η θρησκεία ενώνει υπό το θεό όλους τους ανθρώπους ώστε να τους κυριαρχήσει το κράτος:

Όπως έχουμε είπει τρείς πόλεμοι καθόρισαν την ιστορική, πνευματική και αξιολογική πορεία του Ελληνισμού: ο Τρωϊκός, οι Περσικοί, ο Πελοποννησιακός πόλεμος. Οι τρείς αυτοί πόλεμοι προσέδωσαν στον Ελληνισμό τα στοιχεία τα οποία μετεξελίχθηκαν σε Πόλη, Πολιτισμό, Παιδεία και Εξέλιξη.

Σε οικουμενικό επίπεδο κάπως με αυτόν τον τρόπο προχώρησαν ιστορικά συλλήβδην οι λαοί και οι πολιτισμοί τους. Επειδή ακριβώς –σε αντίθεση με τη σημερινή εποχή- οι άνθρωποι δεν είχαν κοινές πληροφορίες, κοινές επιστημονικές και τεχνολογικές καταβολές να τους ενώνουν, ευρίσκοντο μάλλον σε ένα φυσικό περισσότερ περιβάλλον, διά του πολέμου επικρατούσαν τα στοιχεία της ιστορικής συνεχείας, όπως μέσα από κατακλυσμούς και φυσικές καταστροφές επιβίωναν και εξελίσσοντο νέες φυσικές και ανθρώπινες μορφές ζωής. Οι Κινέζοι πολέμησαν για την εξέλιξή τους, οι λαοί της θάλασσας, οι Ασσύριοι, οι Χετταίοι, οι Σημίτες. Παραδίδεται στην παλαιά διαθήκη το περιστατικό του πολέμου (μορφής πολέμου) ανάμεσα σε Εβραίους και Αιγυπτίους το οποίο ωδήγησε στο περιστατικό της Ερυθράς θαλάσσης, εκεί όπου (όπως λέγεται) ήνοιξε η θάλασσα σε δύο ώστε να περάσουν οι εκλεκτοί του θεού. Αυτό όμως απετέλεσε ισχυρό συμβολισμό για τους Εβραίους: σήμανε ότι ανάμεσα στο καλό και στο κακό αυτοί θα βαδίσουν το δρόμο της θείας μεσότητας. Επίσης οι πόλεμοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου ωδήγησαν στο θέμα του γορδίου δεσμού ο οποίος ως συμβολισμός προσέφερε την ιδέα του νοός ο οποίος πάντα κάτι σκέπτεται ώστε να επιλύσει δύσκολες καταστάσεις.

Άρα σε κάθε πόλεμο αναδεικνύονται νέες πνευματικές και ηθικές αξίες οι οποίες συνεχίζουν όσα πρεσβεύει ο νικητής και όσα πρεσβεύει ο ηττημένος αλλά με τον τρόπο του νικητού: η ιστορία και οι πόλεμοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου ανέδειξαν αυτή την οπτική πλευρά των πολέμων: οι Πέρσες ενικήθησαν όμως μέσα από την πολυπολιτισμική προοπρική του Μακεδόνος βασιλέως αναδείχθησαν όλες οι πλευρές του περσικού πολιτισμού: η φαινομενικότητα, η αλλαζονεία, ο πλούτος κ.λ.π. Σε συνδυασμό με τον Ελληνικό λόγο όλα αυτά ωδήγησαν στον Ελληνιστικό κόσμο.

Θα πρέπει πνευματικά να οδηγηθούμε στο μυκηναϊκό κόσμο: η Έννοια του Βασιλέως (Άνακτος) (διαφορετικά μεγέθη αλλά αξιολογικά ομοειδή) ήταν κάτι το πρωτόγνωρο για τις πρώτες πολιτισμικές κοινωνίες: ο θεσμός αυτός είχε ευδοκιμήσει στην Μινωϊκή Κρήτη, φαίνεται όμως ότι η Μυκηναϊκή εφαρμογή του είχε κάποιες ιδιαιτερότητες.

Είναι αναμφίβολα σαφής ο συμβολισμός του μήλου το οποίο έφαγαν οι πρωτόπλαστοι Αδάμ και Εύα στον κήπο της Εδέμ. Όλο το σκηνικό ως θεατρική αποτύπωση αποκαλύπτει νοήματα τα οποία αναντίρρητα προκύπτουν. Ο Θεός έφτιαξε ένα πνευματικό δημιούργημα. Ας προσέξουμε ότι το πνευματικό αυτό δημιούργημα είχε ένα κύριο χαρακτηριστικό: ο Θεός ήλεγχε τα πάντα, άρα ήταν η πλήρης πνευματική απολυταρχία από το θεό προς τους ανθρώπους. Σε καθαρά κοινωνική και πολιτική βάση αυτό δεν μας εκπλήσσει: Την εποχή όπου εγράφη η γένεσις μεσουρανούσε η έννοια του μονάρχη: ήταν φυσικό ο θεός να παρουσιάζεται ο απόλυτος πνευματικός άρχοντας επί του ουρανού.

Το μεγάλο θέμα είναι το εξής: γιατί απομονώθηκε το δένδρο του καλού και του κακού; Ή μάλλον καλλίτερα; Ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό; Εάν προσέξουμε το καλό ορίζεται ως κάτι το αρνητικό ενώ το κακό ως κάτι το θετικό: Καλό είναι η μη βρώσις του καρπού του δένδρου του απαγορευμένου καρπού: κακό είναι η βρώσις: άρα καλό είναι η μη υπακοή στη συνέχεια του πνευματικού κόσμου: διότι μήλο είναι η ανθρωπίνη συνέχεια του παραδείσου επί της γής: εάν σκεφθούμε ότι η ανακάλυψις του Ωρα(Ωραία Ελένη) ξεκίνησε και αυτή από την ιστορία του αεθλίου μήλου (μήλου της έριδος) τότε θα καταλάβουμε ότι ο θεός απηγόρευσε την συνέχεια της ανθρωπίνης πορείας επί της γής: Απαγορεύοντας ο θεός την βρώσιν του μήλου , ουσιαστικά απηγόρευσε την απεξάρτηση του ανθρώπου από την πνευματικότητα του παραδείσου και την έναρξη της γήϊνης βιωματικής ζωής. Εάν σκεφθούμε ότι η βιωματική ζωή απεξαρτεί το Είναι από το δέον διότι ο άνθρωπος βιωματικά δημιουργεί τη δική του πορεία προς την Ιθάκη του, τότε καταλαβαίνουμε ότι ο θεός επι ουδενί λόγω δεν ήθελε αυτήν την ελευθέρα βιωματική πορεία του ανθρώπου: για αυτό και εξεδίωξε τους πρωτοπλάστους από τον παράδεισο: όλη αυτή η κατάσταση του παραδείσου είναι ο θάνατος ο οποίος μας περιμένει ο οποίος κάποιους από εμάς μας αναβάζει στον παράδεισο πρίν ξαναελθουμε στη γή.

Επί της ουσίας λοιπόν: ο θεός απαγορεύει το μήλο ως απόκτηση της βιωματικής ταυτότητος του Ανθρώπου η οποία θα του δώσει την ευκαιρία να δημιουργήσει τη δική του Ιθάκη μέσα από το ταξίδι της δικής του γνώσης και ηθικής: ο άνθρωπος κατάλαβε ότι για να το καταφέρει αυτό θα πρέπει να ενδυθεί τους τρόπους της φύσης για αυτό και ένοιωσε γυμνός όταν έφαγε το μήλο. Ο Θεός θεωρεί ως κακό την δημιουργία Οδυσσεϊκής βιωματικής ταυτότητος πορείας στην γήϊνη Πατρίδα διότι με αυτόν τον τρόπο θα έχανε τον έλεγχο του ανθρώπου: Ονομάζεται μάλιστα ως αμαρτία η διακοπή των σχέσεων θεού και ανθρώπου λόγω της τεχνικής έλλογης ικανότητας του ανθρώπου να συνεχίσει το οντολογικό του ταξίδι ενάντια στην εμμένεια του πνευματικού παραδείσου.

Εν ολίγοις: ο θεός δεν επιθυμεί της συμπαντικής συνεχείας. Επιθυμεί την υποστατική εμμένεια του Αδάμ και της Εύας στον κόσμο όπου διά του πνεύματός του εδημιούργησε. Την ίδια τάση βλέπουμε και στο Δία τον μη επιθυμούντα να διαμοιράσει την Σοφία του Φωτός εις τους ανθρώπους. Άρα θεωρείται αμαρτία στη γένεση η συνέχεια του Αδάμ και της Εύας στην Ιθάκη της επί της γής: τώρα μπορούμε να καταλάβουμε ότι για τους οντολόγους Έλληνες ο παράδεισος ήταν η Τροία με την έννοια της επιλογής εαυτού, του Ωραίου Εαυτού, της νόησης (Οδυσσέας) και της ενσυναίσθησης (Αχιλλέας). Ο Θεός της γένεσης απαγορεύει το νόστο, πιστεύει στον εγκλεισμό του ανθρώπου στον παράδεισο. Γιατί όμως;

Προτεινόμενο διαγώνισμα προαγωγικών εξετάσεων Ιουνίου ( με ενδεικτικές απαντήσεις). Νέα Ελληνικά κείμενα.

Προτεινόμενο διαγώνισμα προαγωγικών εξετάσεων Ιουνίου ( με ενδεικτικές απαντήσεις).

Νέα Ελληνικά κείμενα.

Α΄.Κείμενο.

Β΄Σχεδίασμα,Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Διονυσίου Σολωμού.

Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει·

λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.

Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει·

στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:

«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ’ έχω ’γώ στο χέρι;

οπού συ μου ’γινες βαρύ κι ο αγαρηνός το ξέρει».

O απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε,

κι όσ’ άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ’ άρματα σε κλειούνε.

…Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει,

και μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι,

π’ ολονυχτίς εσύσμιξε* με τ’ ουρανού τα κάλλη.

Και μες στης λίμνης τα νερά, όπ’ έφθασε μ’ ασπούδα,

έπαιξε με τον ίσκιο της γαλάζια πεταλούδα,

που ευώδιασε τον ύπνο της μέσα στον άγριο κρίνο·

το σκουληκάκι βρίσκεται σ’ ώρα γλυκιά κι εκείνο.

μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη·

η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι.

Ο έλεγχος της βούλησης ως το τελευταίο στάδιο της πολιτικής. Η κατασκευή σήμερα του καθολικού ανθρώπου.

Η εποχή μας διαθέτει ένα μεγάλο χαρακτηριστικό. Η κάθε εποχή το διαθέτει. Διότι είναι εκείνο το χαρακτηριστικό το οποίο την αναδεικνύει. Αναφερόμαστε στο χαρακτηριστικό εκείνο το οποίο προσπαθεί να γεννήσει νέες κουλτούρες επιστήμες και πολτιικές προκειμένου η εποχή μας να φανεί καλύτερη και πλέον εξελιγμένη σε σχέση με άλλες προηγούμενες εποχές. Η ιστορία του ανθρωπίνου γένους είναι μία κοινή και εξελισσομένη δύναμις, αλλά η δομή η αιτία η ιδέα η αξία η οποία κυριαρχεί σε κάθε εποχή προσπαθεί μανιωδώς να συλληφθεί με ένα νέο τρόπο από την επομένη εποχή. Μοιάζει με την τεκνοποιΐα των ανθρώπων. Το παλαιό προσπαθεί μέσα από το χρόνο να εμφανισθεί δήθεν ως νέο αλλά προσπαθεί να καθιερωθεί ως νέο ενώ γνωρίζει ότι είναι το παλαιό μεταμφιεσμένο.

Η πλέον μεταμφιεζομένη διαχρονικά και διιστορικά έννοια είναι η έννοια της πολιτικής. Η πολιτική δεν έχει να κάνει με όσα αναφέρονται σε περισπούδαστα βιβλία (ας αναφέρουμε τα πολιτικά του Αριστοτέλους): η πολιτική έχει να κάνει με το ότι ήταν αδύνατον οι άνθρωποι ευρισκόμενοι μέσα στο οργανωμένο όλον της φύσης να μην διοργανώσουν και αυτοί ένα ανάλογο Όλον το οποίον ωνόμασαν Πόλιν: η Πόλις είναι η τρίτη μετάλλαξη του Όντος μετά το βασίλειο των Θεών και της Φύσεως: εάν προσέξουμε θα διαπιστώσουμε ότι όλα αυτά τα βασίλεια έχουν διαδοχικές φάσεις διαμόρφωσης.

Το βασίλειον των θεών ξεκινά από τη νίκη των θεών επί των Γιγάντων: άρα συναισθάνεται τις τεράστιες δυνάμεις του: το ίδιο και το βασίλειο της Φύσεως ξεκινά από τους κατακλυσμούς άρα κατανοεί τις τεράστιες φυσικές και συμπαντικές δυνάμεις του. Το βασίλειο (Πόλις) των ανθρώπων ξεκινά μέσα από πολέμους (Τρωϊκός) άρα και αυτό συναισθάνεται τις άπειρες και τρομερές δυνάμεις και δυνατότητές του.

Στη συνέχεια το βασίλειο των Θεών διά του Διός (Πατήρ θεών τε και ανθρώπων) συσσώρευσε τις συμπαντικές δυνάμεις οι οποίες του αναλογούσαν: είναι η εποχή όπου ο Προμηθέας κλέπτει την τέχνη και το Φώς προκειμένου να εξελιχθούν και να αναπτυχθούν όλα τα όντα της Γαίας: είναι η εποχή όπου η Γή συντίθεται από την αρετή της δημιουργίας: ουρανός θάλασσα γή και αέρας κοσμούν τη γή: αναλόγως η Πόλις ομορφαίνει μέσα από την μόφωση την ελευθερία την πνευματικότητα και τις αξίες που γεννώνται.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι οι δομές του θεού της φύσης και της πόλης κατασκευάσθηκαν. Έπρεπε ανά εποχή να προσαρμόζονται στα μοντέλα του ανθρώπου και της κοινωνίας. Έπρεπε όμως ως καλά αδελφάκια να συνεργάζονται. Εάν προσέξουμε θα κατανοήσουμε πλήρως τις διαχρονικές συνεργασίες τους: στον Όμηρο οι θεοί καθορίζουν τις ιδέες και τις αξίες των Ηρώων, οι οποίοι στην Δημοκρατία του Περικλέους αποδιώχνουν τους θεούς και τους αντικαθιστούν με τον ανθρώπινο Νού: διαμορφώνεται λοιπόν μία αρκετά καινοφανής κατάσταση: ο Νούς του ανθρώπου ως θεός καθοδηγεί την Πόλιν η οποία έχει μετατρέψει τη Φύση σε ιδέες και αξίες.

Τα χρόνια περνούσαν και ο Μέγας Αλέξανδρος μεγάλωσε τον κόσμο: οι τρείς δομές συνεργάσθηκαν και πάλι: ο θεός η φύση και ο άνθρωπος: ο θεός η πόλις και ο άνθρωπος: τώρα ο θεός έγινε περισσότερο άνθρωπος (προσωπολατρεία αυτοκράτορος) προκειμένου η φύση να γίνει περισσότερο αυτοκρατορία: σταδιακά το βυζάντιο έδωσε την καλύτερη εκδοχή όλων των συνεργασιών ανάμεσα στα τρία μεγέθη: ο θεός έγινε άνθρωπος και η φύση έγινε τελείως πόλις (ελεγχομένη εκκλησία): για πρώτη φορά οι άνθρωποι ηλέγχθησαν μέσα από την κλειστή δομή της εκκλησίας: αλλά ηλέγχθησαν πνευματικά: οι πόλεμοι φανερώνουν ότι δεν μπορούσαν να ελέγξουν τους ανθρώπους ηθικά και βουλητικά για αυτό (για θρησκευτικούς και άλλους λόγους) τους έστελναν να σκοτώνονται στα πεδία των μαχών).

Σταδιακά όμως ο θεός και η πόλις και ο άνθρωπος πέρασαν σε ένα νέο στάδιο (το οποίο αποτυπώνεται στη νέα φιλοσοφία των Hobbes, Makiaveli, Locke, κ.λ.π): στη δύση του μεταχριστιανικού λόγου το μεγάλο στοίχημα είναι ο θεος να παραμείνει στον άνθρωπο ως Νούς, η Φύση να γίνει εργοστάσιο, κοινωνία, σχολείο, σπίτι, κέντρα διασκέδασης, lifestyle. Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι η μεταβυζαντινή ευρώπη είναι ο τρόπος σύζευξης θεού και φύσεως και ανθρώπου: ο θεός έγινε ο επιστήμονας άνθρωπος η φύση κλείσθηκε στο εργοστάσιο, στα μαγαζιά, στα κλάμπ, στα σούπερ μάρκετ κ.λ.π.

Ενδεικτικό διαγώνισμα, Ιλιάδα, β΄ γυμνασίου (με απαντήσεις).

Κείμενο:

Π, 818-850. (Πάτροκλος και Έκτορας).

Και ο Έκτωρ απ’ τες φάλαγγες, άμ’ είδε τον γενναίον

Πάτροκλον ν’ αποσύρεται κονταροπληγωμένος,

προχώρησε, του εστήθη εμπρός, και μέσα εις το λαγγόνι 820

την λόγχην όλην έμπηξε κι η άκρη εβγήκε πέρα.

Έπεσε και κατήφεια στους Αχαιούς εχύθη.

Και ως λέοντας και αδείλιαστος αγριόχοιρος στο όρος

μάχονται μεγαλόψυχα για μια μικρή βρυσούλα,

ότι να πιουν θέλουν και οι δυο με λύσσαν, ώσπου ο χοίρος 825

ασκομαχώντας ξεψυχά στον λέοντ’ αποκάτω·

ομοίως τον ανδράγαθον υιόν του Μενοιτίου,

πολλών φονέα μαχητών ο Πριαμίδης Έκτωρ

με λόγχην εθανάτωσε κι επάνω του εκαυχήθη:

«Την πόλιν μας, ω Πάτροκλε, θαρρούσες ν’ αφανίσεις, 830

και δούλες στην πατρίδα σου να πάρεις τες γυναίκες,

ανόητε! Και ακούραστα γι’ αυτές ετρικυμίζαν

τ’ άλογα τα φτερόποδα του Έκτορος, κι εκείνος,

― που είμαι πρώτος μαχητής των φιλομάχων Τρώων,

και δεν θα ιδούν, ενόσω ζω, την δουλικήν ημέρα· 835

και τώρα σε τα όρνεα θα φάγουν εις την Τροίαν.

Άθλιε! Δεν σε ωφέλησεν ο ανδρείος Αχιλλέας·

θα σου παράγγελνε πολλά την ώραν που εκινούσες:

“Να μη γυρίσεις Πάτροκλε ιππόμαχε, στα πλοία

πριν σχίσεις εις του Έκτορος τα στήθη τον χιτώνα 840

βαμμένον εις το αίμα του”· αυτά θα είπ’ εκείνος

και αυτά τα λόγια σ’ άρεσαν, ανόητος ως είσαι».

Και, Πάτροκλε, του απάντησες με την ψυχήν στο στόμα:

«Έκτορ, καυχήσου όσο ημπορείς, τώρα που ο Ζευς και ο Φοίβος

την νίκην σού εχάρισαν ― και αυτοί με καταβάλλουν 845

Η Πλατωνική αντίφαση της αθανάτου ψυχής.

Η βασικοτέρα Πλατωνική αντίφαση είναι η εξής: ο θεός είναι αθάνατος άρα ελεύθερος μέσα στο σύμπαν και στη συμπαντική συνέχειά του. Η ανθρωπίνη ψυχή –σύμφωνα με τον Πλατωνικό Φαίδωνα- είναι αθάνατος: αλλά αυτό δεν αρκεί: εάν σε αυτή τη ζωή δεν είναι δικαία θα βασανίζεται (στην Πολιτεία στο μύθο του Αριδαίου συζητει για χιλιόχρονη τιμωρία θυμίζοντας τις χριστιανικές εσχατολογίες) ενώ εάν σε αυτή τη ζωή είναι δίκαιος ο άνθρωπος τότε η ψυχή του θα απολαμβάνει την αθάνατο συνέχειά της (σταδιακά θα απαλλαχθεί και από τη σειρά των σωματικών φυλακίσεών της και θα ίπταται στο ελεύθερο συνεχές σύμπαν).

Άρα η αθανασία της ψυχής δεν έχει καμμία σχέση με την αθανασία του θεού: η αθανασία της ψυχής είναι υπό όρους ενώ η αθανασία του θεού είναι απόλυτος: αυτό πώς είναι δυνατόν; Εάν κάτι είναι αθάνατον δεν σημαίνει ότι δεν πεθαίνει, είναι ανώλεθρο, αλώβητο από τις μορφικές ταλαντεύσεις και συνεχίζει ακάθεκτο τη συμπαντική και οντοογική του πορεία;

Αναμφίβολα ο Πλάτων αντιφάσκει σε αυτό το σημείο: γιατί όμως; Ποιο πράγμα του δίδει τη δυνατότητα να συνδέσει την δήθεν αθάνατο ψυχή του με την διαδικασία η άδικος ψυχή να τιμωρείται ενώ η δικαία να αμείβεται (θέσις η οποία αποθεώθηκε στους χριστιανούς;):Περίτεχνα ο Πλάτων εστήριξε τη δημιουργία της ψυχής του στην πονηρά μεταφορά της μυθολογίας και του Ελληνικού οντολογικού σύμπαντος μέσα στη φιλοσοφία του. Είναι κάτι το οποίο ελάχιστα έχει επισημανθεί και αξίζει να το δούμε.

Πώς είναι δυνατόν η αθάνατος ψυχή όταν φεύγει από το σώμα να χαρακτηρίζεται με όρους του σώματος και της σωματικής ζωής; Δικαία, άδικος, σώφρων, ασώφρων κ.λ.π; Άρα η αθάνατος ψυχή κρατεί χαρακτηριστικά του σώματος; Μα πώς αυτό είναι δυνατόν αφ΄ής στιγμής το σώμα εξαφανίζεται. Πώς είναι δυνατόν η αθάνατος και αέρινος ψυχή να είναι δικαία ή άδικος αφ΄ής στιγμής είναι αήρ όν ανώλεθρος συνέχεια; Η απορία λύεται εάν κατανοήσουμε το πλατωνικό παίγνιο προκειμένου να στηριχθεί το νοησιοκρατικό του σύστημα το οποίο σκοπό είχε να κλείσει τον άνθρωπο στον κύκλο των ιδεών προκειμένου να φτιαχθεί μία οικία του ιδεατού όλου ενός πλήρως ελεγχομένου ανθρώπου.

Τα όπλα του Πλάτωνος προκειμένου να φτιάξει αυτή την (ανύπαρκτο οντολογικά) δήθεν αθάνατος μεταφυσική καθαρά ψυχή του (στον Φαίδωνα και αλλού) είναι δύο: η γλώσσα και η μυθολογία. Οι μυθολογικές νοητικοποιούνται μέσα από τη γλώσσα, επικοινωνούν όλες οι μυθικές μορφές με τον άνθρωπο μέσω της γλώσσης: ώς ιδέα, αξία, ήθος, πράξη, βούληση, συνέχεια. Άρα ο Δίας ώς αγαθό έχει εισέλθει σε γλωσσικές φόρμες και επικοινωνεί με τους ανθρώπους: το ίδιο για το σύνολο των θεών, θεοτήτων, ημιθέων, κατωτέρων και άλλων θεών, άλλων μορφών ζωής (ανθρωπομορφισμός, ερπετοειδή, αλλομορφικά όντα κ.λ.π): άρα όλη η μυθολογία ώς κίνησις οντοτήτων διά της πλατωνικής γλώσσης μετατρέπεται σε ιδέες και αξίες, επειδή αυτές οι μυθολογικές οντότητες (θεοί, χίμαιρες, ερινύες, θεότητες κ.λ.π) είναι παντού στο σύμπαν , όταν ο Πλάτων τις έκρυψε μέσα στη γλώσσα, στις ιδέες και αξίες της γλώσσας, η γλώσσα κατά κάποιο τρόπο έγινε ο μεταφορέας όλων των μυθολογικών οντοτήτων οι οποίες τώρα διά της γλώσσας φωνάζουν στο ανθρώπινο μυαλό τις ιδέες τις αξίες κ.λ.π: στην απολογία του Σωκράτους το διακρίνουμε έντονα αυτό:

Η πρώτη νύχτα γάμου των Σπαρτιατών.

Αλιεύσαμε στο διαδίκτυο ασύλληπτης ευηθείας και κακονόησης δημοσιεύματα για την περίφημη πρώτη νύχτα του γάμου των Σπαρτιατών. Δυστυχώς (το έχουμε τονίσει αυτό πολλαπλώς) η ενασχόληση με τα Ελληνικά πατρώα κείμενα δεν είναι εύκολη υπόθεση: για κανέναν: δεν υπάρχει φιλόλογος ο οποίος να μπορεί να καταλάβει τη βαρύτητα των λέξεων (διότι πολύ απλά δεν έχει ζήσει στην Αρχαία Ελλάδα): αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα παρερμηνεύουμε αισχρώς τα ιερά κείμενα των προγόνων μας λέγοντες ανυπόστατα πράγματα. Επί τω προκειμένω η παρανόηση του θέματος «η πρώτη νύχτα του γάμου των Σπαρτιατών» (όπως θα δούμε) στηρίζεται στη φρικτή παρανόηση της λέξεως : εραστής/

Ο εραστής και ο ερώμενος παράγονται από το εράω-ώ, το οποίο σημαίνει : αγαπώ. Ή μάλλον: στη νέα Ελληνική είναι αμετάφραστο διότι καταστρέφουμε την Ελληνικότητα του ρήματος εάν το μεταφράσουμε : ως αγαπώω. Σημαίνει κάτι το οποίο μόνον οι Έλληνες μέσα στο σύμπαν που ζούσαν κατανοούσαν ενορατικά και βιωματικά, εμείς δεν μπορούμε να το καταλάβουμε, το καταστρέφουμε εάν το μεταφράσουμε σύμφωνα με το χριστιανικό: αγαπώ. Στο κείμενο του Πλουτάρχου από αυτό το ρήμα έχει προέλθει όλη η ανόητη παρανόηση για την πρώτη νύχτα του γάμου των Σπαρτιατών η οποία ήταν συνέχεια του ήθους και της αξίας των Σπαρτιατών.

Το ερώ (σανκριστικά rasah= υδρεύω, κυλώ, διαρρέω) δεν έχει καμμία σχέση με τη σημερινή χυδαιοποίηση του εννοήματος : εραστής: το ρήμα ως παράγωγο της ροής σημαίνει ότι εν τη ροή του συμπαντικού όλου όπου ζούσαν οι Έλληνες ρέει η αισθηματική και πνευματικότης του όλου: άρα ερώ σημαίνει ότι μεταφέρω στον Άλλον την ρέυουσα δύναμη του όλου ως συναίσθημα και πνεύμα: άρα ο εραστής είναι αυτός ο οποίος μεταφέρει στον ερώμενο την ρέουσα δύναμη του παγανιστικού όλου μέσα στο οποίο άνθισε ο Σπαρτιατικός οντολογικός πολιτισμός: οι Έλληνες διά του εραστού εννοούσαν τον ρεύσαντα σε πνευματικό επίπεδο τη ροή του όλου στον ερώμενον: για αυτό και ο Πλάτων αναφέρει τον Σωκράτην ως εραστή ρέοντα τη δύναμη του όλου; Σε πνευματικό επίπεδο: σε αυτή τη βάση ο εραστής Σπαρτιάτης ήταν ο ρέων την πνευματική δύναμιν του συμπαντικού ρέοντος όλου στον ερώμενο Σπαρτιάτη σε οντολογικό επίπεδο: η λέξις κατά-στράφηκε όταν ο μονοθεϊσμός δεν άντεξε αυτό το επίπεδο της ανθρωπίνης σχέσης και επειδή ήθελε όλα να τα συνδέσει με το θεό ωνόμασε ως εραστή και ερώμενο μόνον και κυρίως τους σωματικά συνδεομένους: αυτό όμως δεν ίσχυε με αυτές τις λέξεις στην εποχή του Λυκούργου, του Σωκράτους κ.λ.π.

Έχουμε αποδείξει σε πλείστα όσα γραπτά μας ότι ο εραστής και ο ερώμενος είναι η διά του Άλλου ανταλλαγή της ρεούσης συμπαντικής δυνάμεως: άρα ο νέος Σπαρτιάτης ο οποίος περνά τις δοκιμασίες είναι εραστήςη του απείρου και νεωτέρου Σπαρτιάτου, του ερωμένου, διότι ρέει προς αυτόν δυνάμεις εσωτερικής και εξωτερικής ηθικής και οντολογικής ωρίμανστης: πώς είναι δυνατόν (σύμφωνα με τον Πλούταρχο στο σχετικό έργου του για το Λυκούργο) οι νέοι νυμφευόμενοι Σπαρτιάτες να συνευρίσκονται γρήγορα με τη συμβία ως νεόνυμφοι,έπειτα να επιστρέφουν στους τόπους εκπαίιδευσης (προκειμένου όπως λέγει ο Πλούταρχος να μην απορροφηθούν από την ηδονή ) και εκεί πώς είναι δυνατόν στα στρατόπεδα (σύμφωνα με ανόητα και ατεκμηρίωτα σημειώματα του διαδικτύου) να δίνουν άλλη ανυπόστατη έννοια στις έννοιες του εραστού και ερωμένου. Τίποτε από αυτά δεν ισχύει, εάν κάποιος απλά θέσει σε σειρά τη ζωή και τις αξίες των οντολόγων Σπαρτιατών.

Γιατί αργεί η βασιλεία των ουρανών;

Το σύνολο των κοσμοθεωρητικών συστημάτων του κόσμου μας χαρακτηρίζονται από την τάση τους να προσφέρουν μία νοητή αρχή αλλά και ένα νοητό τέλος στον κόσμο μας και στον άνθρωπο: τέλος και με την αριστοτελική έννοια (σκοπός) αλλά και με την χρονική έννοια (τελευταίο όριο χρόνου).

Από τη στιγμή κατά την οποία ο Νούς έγινε ο ρυθμιστής της ανθρώπινης ζωής ένα νέο μέγεθος εμφανίσθηκε (πρωτότοκο παιδί της μεταφυσικής): η εσχατολογία. Ο λόγος περί εσχάτων καταστάσεων: η οντολογία της εσχατολογίας είναι ξεκάθαρη: αφ΄ής στιγμής δεχόμαστε ένα νοητό ξεκίνημα του κόσμου και του ανθρώπου θα πρέπει να φαντασθούμε και ένα νοητό τέλος αυτών.Υπάρχει όμως ένα δομικό πρόβλημα στις εσχατολογίες , το οποίο τουλάχιστον εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε.

Ας πάρουμε την εχατολογία των χριστιανών: υπάρχει η βασιλεία των ουρανών όπου οι καλοί θα γευθούν την αιωνιότητα και οι κακοί θα γευθούν τα τιμωρητικά άσχημα της κολάσεως. Δηλαδή θα υπάρχει για πάντα το ζεύγος θεού και ανθρώπου; Πώς αυτό είναι δυνατόν; Αφ΄ής στιγμής ο θεός θα εξισωθεί με τον άνθρωπο γιατί θα χρειάζεται και ο θεός και ο άνθρωπος και όχι ένα μέγεθος; Η ιστορία με τον Ιησού (Θεάνθρωπος) περιέχει ένα οντολογικό ατόπημα: αφ΄ής στιγμής η ανθρώπινη φύση μπορεί επάξια να σταθεί δίπλα στο θεό γιατί οι άνθρωποι υποφέρουν και ο θεός είναι τόσο αλώβητος; Γιατί διαλύθηκε το θεανθρώπινο μοντέλο του Αδάμ και της Εύας και του θεού ως κάτι το ενοποιητικό; Άρα όταν ο θεός εξεδίωξε τον Αδάμ και την Εύα εξεδίωξε ένα κομμάτι του εαυτού του (διότι βάσει του Ιησού όλα ήταν θεανθρώπινα γιατί μπορεί η ανθρώπινη φύση να ενωθεί τελείως με τη θεϊκή φύση): άρα γιατί στην εσχατολογία της βασιλείας των ουρανών δεν δέχεται ο θεός το ανθρώπινο κομμάτι του ως τέτοιο αλλά μέρος αυτού (διότι οι δίκαιοι θα υπάγουν στον παράδεισο ενώ οι άδικοι στην κόλαση). Οι άδικοι αποτελούν κομμάτι του θείου μέρους άρα ο θεός διώχνοντας τους αδίκους διώχνει κομμάτι του εαυτού του, πράγμα αδύνατο. Η εσχατολογία αφήνει έξω του παραδείσου οριστικά κομμάτι της ανθρωπίνης δημιουργίας, πώς αυτό είναι δυνατόν αφ΄ής στιγμής ο θεός τα έκανε όλα καλά; Επίσης κατοχυρώνει αιωνίως την ύπαρξη παραδείσου και κολάσεως ενώ ο θεός έφτιαξε τον κόσμο ως ενιαίο μέγεθος λίαν καλώς; Δηλαδή δεν θα επιστρέψουν όλοι στον παράδεισο; Πότε φτιάχθηκε η κόλαση η οποία μάλιστα θα είναι και αιώνια;

Το θεμελιώδες όμως πρόβλημα το οποίο ήδη τονίσαμε είναι άλλο. Η εσχατολογία αποτελεί το κλείσιμο του ΄κοσμικού κύκλου και την απελευθέρωση της οντολογικής συνεχείας των δυνάμεων οι οποίες για λίγο απετέλεσαν τον κόσμο μας και έγιναν και άνθρωποι: άρα ουσιαστικά ή εσχατολογία απελευθερώνει όλα όσα απετέλεσαν την αρχή του κόσμου και του ανθρώπου: τα οποία ως οντολογικές δυνάμεις θα συνεχίσουν το οντολογικό τους ταξείδι: δημιουργώντας νέους κόσμους και μορφές: άρα πώς είναι δυνατόν στη βασιλεία των ουρανών να ξαναϋπάρξουν όλα όσα υπήρξαν στη γή πρόσκαιρα στην διάστασή μας; Η εσχατολογία λαμβάνει το υλικό από τον πρόσκαιρο κόσμο και άνθρωπο και το απολυτοποιεί αυθαίρετα ως αιώνιο ενώ όλα είναι πρόσκαιρες μετατροπές της μιάς και ανωλέθρου δυνάμεως η οποία έπειτα από κάθε μορφή δημιουργεί νέα μορφή, δεν σέβεται καμμία εσχατολογία αλλά όλα τα διαλύει τα ξαναφτιάχνει και τα προωθεί με νέες ανακατανομές δυνάμεων.

Από την Πλατωνική ιδέα στην μαρξιστική ιδέα. Ποια είναι η διαφορά;η πρόοδος ως πλήρης λογικοποίηση.

Τι ακριβώς εννοούσε ο Πλάτων λέγοντας ιδέα; Δεν έχει κατά ανάγκη σχέση η λέξη αυτή με τη θεωρία ή την πνευματική ενατένιση των πραγμάτων. Για αυτό εξάλλου ο Αθηναίος φιλόσοφος δεν έμεινε στη στείρα θεωρία αλλά προσπάθησε να πλαισιώσει το σύστημά του με ηθικές αξίες και κυρίως να πλαισιώσει τις ιδέες του μέσα σε ένα ολοκληρωτικό πολιτικό σύστημα.

Η ιδέα ως ετυμολογία σχετίζεται με το ρήμα οράω-ώ, β΄αόριστος είδον, τι βλέπει λοιπόν ο Πλάτων και το καταθέτει ως ιδέα; Βλέπει και ορά συμπαντικές δυνάμεις οι οποίες διέπουν τον κόσμο του. Άρα πρέπει οι δυνάμεις αυτές να αποκτήσουν όνομα,, ταυτότητα, χαρακτήρα, αυτό είναι η ιδέα. Η Πλατωνική ιδέα λοιπόν είναι η πνευματική αλλά και παρατηρητική δυνατότητα ταξιθέτησης των δυνάμεων τις οποίες βλέπει ενορατικά ο άνθρωπος και πρέπει να τις βάλει σε μία σειρά: η ιδέα είναι σειρά ταξιθέτηση κατηγοριοποίηση δυνάμεων συμπαντικών κοσμικών οντολογικών οι οποίες από το μυαλό καταβαίνουν στην όραση (αίσθηση πνεύματος) και εισέρχονται στην ιδεατή κατηγοριοποίηση: άρα η ιδέα είναι τάξη σύνολο δομή: η ιδέα του αγαθού είναι οι δυνάμεις της πορείας της ανακατανομής της ισορροπίας της εξέλιξης όπως τις παρατηρούμε από τον ήλιο έως τη γή, από την ισορροπία των πλανητών, του φυσικού και εμβίου περιβάλλοντος.

Άρα η Πλατωνική ιδέα είναι η ικανότητα του ανθρώπου να ταξιθετεί τις δυνάμεις που κινούν τον κόσμο και τον άνθρωπο: είναι ή ύστατη αφαιρετική διαδικασία, αυθαίρετη και ανύπαρκτη οντολογικά: τι σημαίνει ότι κάποιες δυνάμεις τις κατηγοριοποιώ και τις προσφέρω ως ιδέες, ως οργανωμένα σύνολα δυνάμεων που επηρεάζουν τον άνθρωπο και τον κόσμο; Σημαίνει ότι διαλύω την οντολογκή συνέχεια, επιλέγω κάποιες δυνάμεις ώστε να τις καταστήσω ιδέες και με αυτές να κτίσω την οικία που θα ονομάσω Πόλιν και Ανθρώπινο πολιτισμό. Οι πλατωνικές ιδέες δεν είναι αυθύπαρκτες οντολογικές δυνάμεις, ο Πλάτων τις φοβήθηκε, φοβήθηκε τον Όμηρο, και προσπάθησε όλα να τα κλείσει στο ανθρώπινο μυαλό μέσα από την απροσμέτρητη νοησιοκρατία του: αυτό το μυαλό αυθαίρετα ταξιθετεί τις δυνάμεις του όλου που χρειάζεται με το νού του και τις δομεί σε σύνολα ώστε να φανούν ως ιδέες και επειδή αυτές θα οδηγήσουν και θα καθοδηγήσουν τον άνθρωπο (εκ του άγω) ονομάζονται αξίες.

Άρα δεν υπάρχει καμμία ιδέα του καλού του ωραίου, του κακού, του βλαβερού: απλά επιλέγω δυνάμεις οι οποίες είναι χρήσιμες για το πολιτικό μοντέλο του ανθρώπου που θέλω να κτίσω: πρώτα στο πλατωνικό μυαλό υπάρχει η δόμηση του κόσμου χωρίς ιδέες και έπειτα κατασκευάζονται οι ιδέες: για αυτό σε ολους τους διαλόγους του μέσα από ατέρμονες συζητήσεις προσπαθεί να πείσει τους πολίτες συζητητές για τις κατασκευασθείσες ιδέες οι οποίες επειδή δεν είναι αυθύπαρκτες οντολογικά αλλά είναι αφαιρετικά σωκρατικά σκευάσματα πρέπει δια της πειθούς να επιβληθούν στην πόλη και στην πολιτική.

Η Οντολογία της Αναστάσεως.

Η Ανάστασις ετυμολογικά προέρχεται από την πρόθεση ανα+το ρήμα: ίστημι: Μάλιστα προέρχεται από το θέμα του β΄αορίστου =έστην, το οποίο είναι παθητικής διαθέσεως με μετοχή: στάς-στάσα-στάν: στάθηκα: άρα Ανάστασις σημαίνει ότι υπό κάποιας δυνάμεως καταφέρνω και στέκομαι και πάλι όρθιος. Το επίρρημα ανασταδόν στον Όμηρο σημαίνει ότι στέκομαι και καταφέρνω υπό μιάς δυνάμεως να είμαι όρθιος.

Άρα ο Ελληνικός Οντολογισμός έδωσε και πάλι τα υλικά στο χριστιανισμό να δομήσει την δογματική του διδασκαλία με την οποία εκυβέρνησε και κυβερνά την οικουμένη. Εάν όμως προσέξουμε θα ιδούμε ότι η Ανάστασις του Ιησού απλά επαναφέρει κατά εικονικό και ανθρωποκεντρικό τρόπο όσα ειπώθηκαν από τους θείους προσωκρατικούς φιλοσόφους: ας το παρακολουθήσουμε.

Το σύνολο της προσωκρατικής φιλοσοφίας είναι καθαρά οντολογικό: οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι θεώρησαν ότι δεν υπάρχει ζωή και θάνατος αλλά μία ανώλεθρος και άφθαρτος και ατελεύτητος δύναμις η οποία συνεχώς υπάρχει αλλά με άλλες μορφές: δηλαδή: η δύναμις του ανθρώπου: η δύναμις του ανθρώπου είναι μία ανώλεθρος άφθαρτος και αθάνατος: απλά αποκτά μορφές οι οποίες εναλλάσσονται ανάμεσα στο πνεύμα και στο σώμα, όμως η κοινή ανθρώπινη δύναμις είναι αθάνατος και άφθαρτος για αυτό και ο άνθρωπος πάντα υπάρχει, έως ότου τουλάχιστον θα υπάρχει η ανώλεθρος οντολογική δύναμις η οποία τον κινεί.

Η ανακάλυψις των προσωκρατικών είναι κομβική: το Θάλειον ύδωρ, το Ηρακλείτειο πύρ, το Αναξιμάνδρειον Άπειρον, ο αήρ του Αναξιμένους είναι οι αιώνιες και άφθαρτες και ανώλεθρες δυνάμεις οι οποίες ούτε ζούν ούτε πεθαίνουν απλά διαμοιράζουν τις δυνάμεις του όλου και προκαλούν τις μορφές οι οποίες είναι μεταβολές και μετατροπές της μίας οντολογικής ανωλέθρου δυνάμεως.

Δεν υπάρχει ζωή και θάνατος για τους προσωκρατικούς: το Παρμενίδειον όλον αυτό ακριβώς υποδηλώνει: αρνούμενο την κίνηση ουσιαστικά δέχεται την επαναληπτικότητα της μιάς και ανωλέθρου δυνάμεως η οποία συνέχει τα πάντα: δηλαδή: όλα Είναι , όλα Είναι μέρος ενός καλοαρμονισμένου όλα, έρχονται και παρέρχονται και πάντα όλα υπάρχουν λές και δεν κινούνται: εγώ φεύγω ο υιός μου έρχεται πάντα κάποιος άνθρωπος θα υπάρχει άρα ο δικός μου θάνατος σημαίνει ότι η γένεσις του υιού μου ισοδυναμεί με την δική μου ανάσταση.

Όλες αυτές οι προσωκρατικές οντολογικές θεάσεις έμειναν σε φυσικό επίπεδο: γιατί; Εδώ υπάρχει μία σημαντική επισήμανση την οποία λίγοι αναμοχλεύουν: ο άνθρωπος της εποχής των προσωκρατικών, ζώντας μέσα στις φυσικές δυνάμεις, στο κοσμικό συμπαντικό γίγνεσθαι, δεν ένοιωθε ότι ζεί και πεθαίνει όπως το ένοιωθε ο άνθρωπος της εποχής του Ιησού: ο άνθρωπος της εποχής των προσωκρατικών ένοιωθε ότι έρχεται και φεύγει όπως οι συμπαντικές δυνάμεις της βροχής, τα φύλλα των δένδρων, το χιόνι, η φωτιά. Ένοιωθε ότι είναι φυσική δύναμις ερχομένη και φεύγουσα και επανερχομένη. Ο άνθρωπος των προσωκρατικών ήταν σύνολο συμπαντικών δυνάμεων,ώριμος ως προς τη συμπαντική κινητικότητά του. Οι θεοί του αυτό αντιπροσώπευαν: ότι οι δυνάμεις του ουρανού, τα άστρα, οι ποταμοί, η γή, ο άνθρωπος μέσα σε όλα αυτά, είναι όλα αυτά δυνάμεις που έρχονται και επανέρχονται σε ένα ατελεύτητο παιχνίδι της ανωλέθρου δυνάμεως: δεν υπάρχει ζωή και θάνατος αλλά μόνον ροή: για αυτό και ο Ευριπίδης θέτει το παιχνίδι της Αλήθειας της Ωραίας Ελένης να πηγάζει από την Ήρα (ροή): Σε αυτό το ανθρώπινο μοντέλο ο Θαλής και οι λοιποί ηύρον το αθάνατο στοιχείο του ύδατος ,του πυρός, του απείρου και του αέρος, για να δηλώσουν ότι οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν αλλά η παραμόνιμη δύναμις που τους κινεί ως ύδωρ, πύρ, άπειρο, αήρ, μένει: άρα οι άνθρωποι ζούν, πεθαίνουν, ανασταίνονται, επί του σταθερού στοιχείου σύμπαντος που τους κινεί: απλά η ανάστασις σε αυτό το επίπεδο είναι κυριολεκτική: οι άνθρωποι ξαναστέκονται στα πόδια τους μέσω των απογόνων οι οποίοι συμβολίζουν την ανάσταση με διαφορετική μορφή των πατέρων τους και μητέρων τους, πάντως όλοι συμβολίζουν την αιωνιότητα της ανωλέθρου δυνάμεως η οποία τους κινεί.