Η Ηθική Οντολογία του ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου του 1940.

 

Η Ηθική Οντολογία του  ΟΧΙ της 28^ης Οκτωβρίου του 1940.

Μία από τις πλέον  σημαντικές  έννοιες στην Ιστορία Ενός Έθνους είναι η Συνέχεια: Συνέχεια  Σκέψης, Πράξης, Ήθους, Δράσης.  Η Συνέχεια αποδεικνύει  την  αρραγή Συν-ένωση και διάρκεια όλων εκείνων  των Στοιχείων τα οποία χαρακτηρίζουν μία Πόλιν Κράτος, μία Ένωση Ανθρώπων Έθνος, μία Δημιουργία Αυτοκρατορία.

Το ΌΧΙ στους Ιταλούς ήταν αρκετά περίεργο ως εκτύλιξη συμβάντος. Υπάρχουν συγκεκριμένες διαφορές στο ΟΧΙ του Λεωνίδα στους Πέρσες και στο   ΌΧΙ του Ιωάννου Μεταξά στον Ιταλό πρέσβη Εμμανουέλε Γκράτσι: Ο Ξέρξης έλαβε το Υπερήφανο ΟΧΙ του Σπαρτιάτου Βασιλέως (υπό την Μορφήν του Μολών Λαβέ) σε μία στιγμή κατά την οποία 2.500.000 στρατιώτες της Περσικής Αυτοκρατορίας υπήρχαν απέναντί του. Άρα δεν υπήρχε το προνόμιο της Σκέψης, της διαπραγμάτευσης, της αναβολής: Πολλά χρόνια αργότερα ο μωάμεθ αυτός ο οποίος κατέστρεψε την Κωνσταντινούπολη εθέλησε να του παραδοοθή η Πόλις: Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είπε και Αυτός το Υπερήφανό του ΟΧΙ στον οθωμανό εισβολέα αλλά και αυτός είχε δίπλα του και απέναντί του τα στίφη των βαρβάρων οθωμανών οι οποίοι από στιγμή σε στιγμή θα παρέδιδαν στην λήθη του χρόνου την Υπερήφανη Πόλιν του Βασιλέως. Εκείνο το ξημέρωμα του Οκτωβρίου (28 Οκτωβρίου) του 1940 Ιταλοί δεν υπήρχαν στην Ελλάδα, εισβολέας ακόμη δεν είχε φανή: άρα το ΟΧΙ της 28^ης Οκτωβρίου 1940 ήταν εξαιρετικά δουλεμένο ως γνώση, εκτίμηση, συνέπεια, τρόπος  και συνειδητοποίηση στο μυαλό του Ανθρώπου ο οποίος είπε στον Ιταλό πρέσβη: έχουμε πόλεμο λοιπόν: ο Λεωνίδας είπε το Μολών Λαβέ μέσα σε πόλεμο, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος  το ίδιο: Και τα τρία ΟΧΙ του μακραίωνος Ελληνισμού απορρέουν από την Κοινή  Αρχή της Ελευθερίας, της Τιμής, της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Το ΟΧΙ του Λεωνίδα και του Παλαιολόγου υπακούουν στην ενσυναισθητική λογική του αμέσου: Τώρα πρέπει να απαντήσω και απαντώ Τώρα: Ζώ το Παρόν πράττω  στο Παρόν, διά του Παρόντος εν στιγμή  περνώ στην αιωνιότητα: ο Λεωνίδας και ο  Παλαιολόγος ζωντανεύουν την Στιγμή: αποδεικνύουν εν στιγμή το τεράστιο Εθνικό και Αξιακό υπόβαθρό τους. Το ΟΧΙ όμως της 28^ης Οκτωβρίου του 1940 δείχνει βαθεία συνείδηση και γνώση μέλλοντος, διότι όλα ήταν σκοτεινά ακόμη και Ιταλικός στρατός δεν είχε φανή: Το ΟΧΙ της 28^ης Οκτωβρίου συμπληρώνει τον Λεωνίδα και τον Παλαιολόγο διότι δείχνει ότι οι Έλληνες δεν είναι αυθόρμητοι εν στιγμή, δεν αποδεικνύουν την τεράστια Εθνική αξία  τους εν αυθορμήτω στιγμή: Δεν πράττουσιν   μόνο μέσα από την οργή και την μήνιν της στιγμής ως ο Αχιλλέας: Λένε το ίδιο οργισμένο ΟΧΙ και ευρισκόμενοι σε λογική εκτίμηση των γεγονότων, το ΟΧΙ της 28^ης Οκτωβρίου 1940 είναι το ΌΧΙ του ελλόγου Οδυσσέως, είναι η λογική εκτίμηση των γεγονότων και η συνεπαγομένη ηθική απάντηση η οποία νικά το Χρόνο, προσφέρει την Εθνική συνέχεια της Αξίας και Ήθους της Ελληνικής Ανδρείας. Αποδεικνύει ότι ο Έλληνας είτε ως Αχιλλέας εν οργή στιγμής είτε ως ο Οδυσσέας εν Νοήσει διαρκείας και εκτίμησης των χρόνων και των γεγονότων, πάντοτε ο Έλληνας οδηγεί την Ελλάδα στην Ιθάκη και στν Όλυμπο της Απόφασης και του Ήθους.

Όποια άλλη χώρα και εάν έλεγε ΟΧΙ στον Ιταλό εισβολέα δεν θα ήταν το ίδιο: το Ελληνικό ΟΧΙ ήταν το  ΟΧΙ της Πλατωνικής ιδανικής Πολιτείας η οποία έδειξε στους ανθρώπους το καθολικό βίωμα της τελείας Πολιτείας έπειτα από την έξοδο από το σπήλαιο της βαρβαρότητας: Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η Ιταλία του Μουσολίνι απετελείτο από μάζες Ιταλών  οι οποίες κατεσπάρασσαν η μία την άλλη και η κατάκτηση αθώων χωρών ήταν η απεγνωσμένη προσπάθεια η Ιταλία να εύρη τον ιστορικό της δρόμο: ελάχιστοι γνωρίζουν ότι οι Έλληνες ενίκησαν μία χώρα η οποία δεν είχε ούτε στο ελάχιστο Εθνική ομοψυχία και Εθνικό κοινό λόγο, οι Έλληνες ενίκησαν διότι είχαν Ένα παλμό μία ψυχή μία κοινή Ανδρεία και Σκοπό, απόγονοι του Λεωνίδου και του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

Διότι το Ελληνικό ΟΧΙ ήταν το ΌΧΙ του Αριστοτέλους ο οποίος στα Πολιτικά του προσφέρει την Πολιτεία της μεσότητας και του Ήθους: ο Κόσμος περίμενε την Ελληνική πηγή να αναβλύσει το Νερό της Οικουμενικότητας, περίμενε την Αντιγόνη και τον Οιδίποδα να βροντοφωνάξουν το ΌΧΙ σε κάθε Κρέοντα: το ΌΧΙ της Ελληνικής 28^ης Οκτωβρίου έδωσε αυτό που πάντοτε έδιδε κάθε Ελληνική τραγωδία: μίμησιν πράξεως σπουδαίας και τελείας. Ο κόσμος μιμήθηκε τους Έλληνες και ο Ελληνισμός για μία ακόμη φορά καθοδήγησε τον κόσμο, το ΌΧΙ λοιπόν έλαβε τις τεράστιες οικουμενικές διαστάσεις βγαλμένες από τα σπλάχνα του Αριστοτελικού λόγου ως μίμησιν πράξεως σπουδαίας και τελείας :οι Έλληνες της Πίνδου εμιμούντο τον Λεωνίδα και τον Παλαιολόγο στην υπεροχότερη δραματική παράσταση της ζωής των. Αποδεικνύοντας την ποθητή συνέχεια του Ελληνισμού, και την κληρονομιά συνεχείας την οποία όλοι φέρουμε μέσα μας και στις πράξεις μας. Ως απόγονοι μεγάλων Ελλήνων.