Απόσπασμα από το ετοιμαζόμενο βιβλίο μου: κατά του Πλατωνικού Τιμαίου.

 

Επίσης ακόμη μία πασιφανής Πλατωνική αντίφαση είναι και η ακόλουθη: Μέσω του μυθεύυματος του Πλατωνικού Δημιουργού ο Πλάτων συναινεί στην Λήθη του Ανωτέρου Ανθρωπίνου Εαυτού: Αφ΄ής στιγμής ο Άνθρωπος φαντάζεται έναν άλλον Δημιουργόν γιατί να μην φαντάζεται στην θέση αυτή τον Εαυτόν του; Γιατί ο Πλάτων αν και αποθέωσε την Ανάμνηση ως οδηγούσα στο Αγαθό βυθίζει στην Λήθη τον Άνθρωπο διότι τον αποκόπτει από την ανάμνηση ενός ανωτέρου Ανθρωπίνου Εαυτού ο οποίος αυτός και όχι κάποιος άλλος δημιούργησε τον Κόσμον;  Γιατί ένας άλλος διαφορετικός από τον Άνθρωπο Δημιουργός να δημιουργούσε τον Κόσμο  και άρα τον Άνθρωπο; Όλοι οι νόμοι και οι εμπειρίες μας έγκεινται στο ότι το Όμοιο εξελισσει και μεταλλάσσει το Όμοιο: κάτι το διαφορετικό από άλλο κόσμο και ύλη δεν δημιουργεί κάτι το  Όμοιο: άρα δεν μπορούμε να συζητούμε για έναν Δημιουργό παρά μόνον Άνθρωπο: Από άλλες εποχές και άλλων ξεχασμένων δυνατοτήτων: γιατί ο Πλάτων βυθίζει στην λήθη αυτόν τον ξεχασμένο Άνθρωπο Δημιουργό και γεννά αυθαίρετα στην θέση του ένα άλλης ποιότητας μέγεθος; Ο Μύθος της Ατλαντίδος μας δίδει μία πρώτη απάντηση: Καταργουμένου του Βασιλέως πρέπει οπωσδήποτε να ανακαλυφθεί ένας άλλος συμπαντικός Βασιλέας ώστε να ελεγχθή το ανθρώπινο γένος: η εποχή του Πλάτωνος οδηγεί την ανθρωπότητα από την εποχή της Ποίησης και του Μύθου στη εποχή του Νοητικού Λόγου: ο Νοητικός όμως Λόγος είναι απεσταλμένος συμπαντικών οντοτήτων διότι τα χαρακτηριστικά του Χώρου και του Χρόνου του πρέπει να δικαιολογήσουν ένα τεράστιο νέο μεταφυσικό άνοιγμα των ανθρώπων.

Ας γίνουμε πιο ξεκάθαροι: τώρα το Βασίλειο θα είναι το Σύμπαν (όσο σύμπαν ως ιδέα και κόσμος και αξία Αγαθού χωρεί στο Νού του ανθρώπου): άρα έχουμε μετατροπή του Υλικού και Μυθολογικού Χώρου σε νοητικό Χώρο: άρα αυτός ο Χώρος θα πρέπει να  ζωντανεύσει ώστε να κινήσει πνευματικά τον Άνθρωπο: άρα το τεράστιο Πλατωνικό λάθος (κάτι το οποοίο χαρακτήρισε και την μετέπειτα χριστιανική θεολογία όπως γενικότερα την θεολογία του μονοθεϊσμού) είναι η απόρριψη της μυθολογικής συνέχειας και η προσπάθεια μίας καθαρά νοητικής νέας περιόδου σε θέματα κοσμολογίας και ανθρωπολογίας, ο άνθρωπος δεν μπορεί να έχει καμμά σχέση με την μυθική περίοδο, τώρα έχει νού είναι κάτι το νέο:

Άρα: αντί να συνεχισθεί επί του μυθολογικού ανθρώπου η μετάβασή του σε έναν νέο νοητικό Εαυτό ο οποίος θα έχει χαρακτηριστικά μυθώδους ανθρώπου αποκτώντας όμως και τα νοητικά νέα χαρακτηριστικά του, ο Πλάτων προκειμένου να εξαφανίσει την μυθώδη πλευρά του Ανθρώπου διατηρεί τον Μύθο ως φαντασιακή σύλληψη των πραγμάτων μόνο στο θέμα του Δημιουργού και της Ατλαντίδας: Αποκόπτει πλήρως τον Άνθρωπο από την μυθώδη πλευρά του διότι τον αποκόπτει από κάθε τι το Ηρωϊκό και τον μετατρέπει να έναν δούλο του Νοός και του Κάθε Σωκράτους.

Άρα μοιραία έρχεται ο Δημιουργός και η Ατλαντίδα ως η συνεκτική ένωση με την μυθώδη εποχή η οποία όμως διά αυτών των μεγεθών θα μετατραπεί σε εποχή Λόγου διότι ο Άνθρωπος θα λέγει και θα πράττει όσα για τα οποία μπορεί να ομιλήσει.Ο μυθώδης Αχιλλέας επειδή ως Χώρος δεν είναι κλεισμένος σε μία Ατλαντίδα και ως Ωκύμορος δεν φοβείται κανέναν Δημιουργό δεν μπορεί να μετατραπεί σε Έλλογο δούλο: Για αυτό δεν επιλέγονται οι Μυκήνες ή η Φθία για το απαραίτητο μυθολογικό  αρχέτυπο: Οι Ήρωες των Ελλήνων ως θείοι Υπεράνθρωποι μεσάζοντες αποκλείεται να υποταχθουν στην υποδουλικότητα του λανθασμένου Πλατωνικου λόγου; για αυτό ο πανέξυπνος Αθηναίος επιλέγει για το απαραίτητο μυθολογικό αρχέτυπο του έργου του την φαντασιακή Ατλαντίιδα. Ο Οδυσσέας δεν επρόκειτο ποτέ να υποκύψει στην αστειότητα του Σωκρατικού ακινήτου λόγου: ο Οδυσσέας ένα ξέρει ότι όλα μπορεί να τα μάθει εάν έχει νόστο και σκοπό, άρα επιλέγεται η Ατλαντίδα. Ο Πλάτων δεν μπορεί να αποφύγει την απαρχή του Δημιουργού του Τιμαίου στηρίζοντάς την σε έναν πόλεμο: ο Τρωϊκός πόλεμος και ο Όμηρος δεν πρόκειται να ξεγελασθούν από τον ανατολίτικο λόγο του: ο Τρωϊκός Πόλεμος είναι ο Ελληνικός Πόλεμος δόμησης του Ανθρώπου της Οργής και του Νόστου: ο Πλάτων απεχθάνεται κάθε μοντέλο Ωραίου και Αυτοτελούς ανθρώπου, απεχθάνεται τους Ήρωες: δεν πρόκειται αυτοί να υποταχθούν σε λόγο: για αυτό επιλέγει τον φαντασιακό πόλεμο της Ατλαντίδος: εκεί έχασαν οι Άριστοι, εκεί ο Βασιλέας βυθίσθηκε, εκεί η ιλύς (λάσπη) του Ωκεανού έγινε αβαθής, εκεί ο Ωκεανός έγινε απροσπέλαστος: και εδώ ευρίσκεται η μεγίστη Πλατωνική αντίφαση την οποία κανείς δεν σημειώνει: ενώ ο Όμηρος στηρίζεται στα ίδια μεγέθη (Ωκεανού, Βασιλέων κ.λ.π.) ο  Πλάτων απορρίπτει τον Όμηρο διότι με αυτόν δεν πρόκειται να ξεγελάσει τους Έλληνας: Πώς να πείς στον αναγνώστη της Ιλιάδος ότι είσαι αγνοών, ότι είσαι κακός ως αγνοών την Αλήθεια, τη στιγμή κατά την οποία οι Αθηναίοι τρέφονταν από τους Ήρωες και είχαν ως πρότυπο όχι την ανάμνηση ή την μαιευτικότητα αλλά ότι διά της μελέτης της Ιλιάδος εγένοντο δυνάμει Αχιλλείς και Οδυσσείς: έπρεπε ο Πλάτων να πετάξει τα Ομηρικά έπη αλλοιώς δεν θα εγένοντο εξουσία οι νοησιοκρατικοί υποτακτικοί ανατολίζοντες λόγοι του. Ο Τίμαιος αυτό πράττει: αντικαθιστά την Ελληνική Μυθολογία με την Ατλαντίδα, αλλάζει το αναμνησιακό δυναμικό των ανθρώπων και καθιστά τους ανθρώπους υποχείρια της Πλατωνικής αυθαιρέτου νοησιοκρατίας (η οποία περιέργως λατρεύθηκε από κάθε θεολογικό και πολιτικό επικρατούν σύστημα, ας αναφέρουυμε ότι εσώθησαν όλα τα πλατωνικά έργα, όχι όμως του Επικούρου και άλλων).