ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Β΄ ΤΕΤΡΑΜΗΝΟΥ (γ΄γυμνασίου).

 

Α ΚΕΙΜΕΝΟ:

Υποταχτήκαμε λοιπόν άλλη μια φορά, τι άλλο μπορούσε να γίνει. Ανήκουμε τώρα στην απίθανη κοινωνία των καταχθόνιων πλασμάτων. Είμαστε οι πολίτες του χαρακώματος. Αυτό μας δαμάζει μέρα με τη μέρα, μας αφομοιώνει. Μας χωνεύει, μας λιώνει σιγά-  σιγά έτσι σαν ένα μακρύ κι άντερο. Το χώμα απλώνει το χρώμα του στα πρόσωπα, στα χέρια, γεμίζει την όσφρηση, εξοικειώνεται με την αφή. Κατόπι λίγο-λίγο ποτίζει με τη μουχλιασμένη ανάσα του την ανθρώπινη ψυχή. Η πλήξη ξανακαθίσει πάνω στα κορμιά και στις ψυχές, ένα άμορφο, πνιγερό στοιχείο, ένα βουνό από σταχτί ξασμένο μπαμπάκι. Εκεί μέσα τυλίγεται, μπερδεύεται, βογκά από ασφυξία και παραδέρνει ο νους.

Κανένας απ΄ έξω δεν παίρνει είδηση από το δράμα. Ο αγώνας είναι άνισος και αφύσικος. Στο τέλος τα βάζεις κάτω και παραδίνεσαι. Έρχεται μια μέρα που η λέρα, η ψείρα, ο βαριεστισμός μπαίνουν από παντού και σε κουρσεύουν. Κείνη τη μέρα λοιπόν είναι που το χαράκωμα σε παραδέχεται για δικόν του. Το σκουλήκι παύει να σε ξαφνιάζει. Το ποντίκι μπαίνει στο γελιό  και ροκανίζει γαλέτα. Το ακούς κάτω από το μάγουλο γιατί έχεις το γελιό για προσκέφαλο. Χτυπάς με το χέρι, όχι τίποτα, να φύγει, να σ΄ αφήσει να κοιμηθείς μια στάλα.

Προχθές βράδυ ένας υποδεκανέας από τη Λήμνο πάτησε μιάν άγρια κραξιά, που όλοι στ΄ αμπρί του πετάχτηκαν κι άρπαξαν τα όπλα. Δεν ήταν τίποτα. Ένα ποντίκι τούτρωγε το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού. Όλοι θύμωσαν κ΄ έριξαν σε κείνον το φταίξιμο, που κοιμόταν ξεπαπουτσωμένος. Μιάν άλλη νύχτα ο Φύκος, ο υπερέτης, σηκώθηκε με το μισό του κεφάλι κουρεμένο. Στην αρχή το πήραν για κακή φάρσα, ύστερα κατάλαβαν πώς οι ποντικοί φάγανε τα μαλλιά του γιατί είχε κοιμηθεί κάτω από το λυχνάρι και το λίπος έσταζε από το φυτίλι και έπηζε στα μαλλιά του. Από κείνη τη νύχτα κοιμάται με το δίκωχο κι από πάνου βάζει τη κάσκα.

Περί του Πλατωνικού διαλόγου «Τιμαίου»,κάποιες ενστάσεις επί αυτού.

 

Σε αυτόν το διάλογο ο Πλάτων διακρίνει το φυσικό από τον πνευματικό κόσμο: Ο φυσικός είναι ο κόσμος που χάνεται ενώ ο πνευματικός κόσμος είναι ο αιώνιος κόσμος: αυτό όμως που δεν λέγει ο Αθηναίος φιλόσοφος, και δεν το αναφέρει διότι ούτε αυτός το γνωρίζει ούτε κανείς από τους ανθρώπους, είναι το πότε συνέβη αυτή η συμπαντική μοιρασιά, ποιο είναι το σημείο τομής, υπάρχει άραγε κάποιο σημείο όπου κομμάτι του ενός κόσμου είναι και λίγο κομμάτι του άλλου κόσμου; Ή ξαφνικά ο ένας κόσμος σταμάτησε να συνεχίζει ως πνευματικός και συνέχισε τη συνέχειά του ως φυσικός; Άρα λοιπόν είναι έωλη κάθε συζήτηση περί δυαλισμού διότι μέσα στο σύμπαν, στο άπειρο σύμπαν, κανείς δεν μπορεί να χωρίσει τίποτε μιάς και οι άπειρες χαοτικές δυνάμεις του απείρου δεν τέμνονται διότι ποτέ δεν σταθεροποιούνται αλλά συνεχώς κινούνται και αυτό(ετερο)πλουτίζονται, ώστε το να απομονώσει κανείς κάποιες δυνάμεις και να τις ονομάσει φυσικές ή πνευματικές είναι αντιοντολογική γενίκευση ανύπαρκτη σε αυτό που υπάρχει πραγματικά.

Η Δημιουργία του κόσμου χωρίζεται σε τρία σημεία: του νοός, της ανάγκης, της ανάγκης και του νοός. Θα πρέπει όμως να σημειωθεί ότι και πάλι πουθενά δεν διευκρινίζεται πόσο κομμάτι του Όλου Όντος δημιουργείται, πόσο μέρος του Όλου Είναι μένει απ΄έξω από αυτή τη δημιουργία, η οποία ενώ είναι μία φυσιολογική ανακατανομή οντολογικών δυνάμεων, όχι δημιουργία, ανακατανομή δυνάμεων, αντιθέτως διαφημίζεται από τον Πλάτωνα ως δημιουργία, στρώνοντας βέβαια το έδαφος στις μετέπειτα βιβλικές αιτιάσεις. Ας μην αναφερθούμε στην υφέρπουσα αντίφαση: αφού οι άνθρωποι διά του νοός κατανοούν τη δημιουργία του κόσμου γιατί δεν γνωρίζουν τις πλήρεις δυνάμεις που συνεργάσθηκαν σε αυτή τη δημιουργία ώστε να ελέγξουν πλήρως τον κόσμο τους συνταυτιζόμενοι με το δημιουργό; Γιατί ο δημιουργός μένει υψιπετής υπέρ τη γήϊνη πραγματικότητα; Γιατί ξαφνικά η σχέση του ανθρώπου με το όλον γίνεται σχέση ανωτέρου-κατωτέρου αν και ο άνθρωπος διά του νοός κατανοεί και γνωρίζει; Σε ποιο σημείο το όν διαχωρίζεται από τον άνθρωπο; Σε ποιο σημείο οι οντικές δυνάμεις είναι απλά δυνάμεις σκέψης και όχι ικανότητας; Ίσως η απάντηση είναι στο σημείο όπου κάποια εξουσιαστικότητα αυτού του κόσμου απεφάσισε να χωρίσει κομμάτια του όλου προκειμένου όλοι και όλα να ταξιονομηθούν και να ελεγχθούν.

Εάν σκεφθούμε ότι ο Πλάτων γράφει αυτό το διάλογο στην τελευταία περίοδο της ζωής του, όταν η Ελλάδα έχει χάσει το κύρος της και την ισχύ της, όταν επέρχεται έντονος συγκρητισμός με την ανατολή, καταλαβαίνουμε ότι οι άνθρωποι θέλουν να νοιώσουν τη γή σαν σπίτι τους, να ασφαλιστούν σε σχέση με κάποιον δημιουργό-προστάτη, ο οποίος θα μεταλλαχθεί σε ηγεμόνα τύπου Μεγάλου Αλεξάνδρου: η Ελληνική εποχή η οποία έδωσε το συμπαντικό λόγο, η Ελληνική εποχή του Οντολογικού Ανθρώπου που ταύτιζε σύμφωνα με τον Παρμενίδη

σημειώσεις σε κείμενα νέων Ελληνικών κειμένων α΄γυμνασίου: το ξανθό παιδί, η νέα παιδαγωγική, Λεώνη, το πιο γλυκό ψωμί, το παιδί με τα σπίρτα, τα κόκκινα λουστρίνια.

 

Κείμενα Νεοελληνικής λογοτεχνίας α΄γυμνασίου.

Ανάλυση κειμένων.

Α. Το πιο γλυκό ψωμί.

1.Ενότητες και πλαγιότιτλοι:

1^η: κάποτε ήταν ένας πλούσιος βασιλιάς….που λέει ο λόγος: η ανορεξία του βασιλιά.

2^η: όπου κάποια μέρα….θα γιατρευτείς:  η συμβουλή του σοφού γέροντα.

3^η: από την ίδια μέρα…και περίμενε: Η αποτυχημένη προσπάθεια εφαρμογής της συμβουλής.

4^η: άκουσε βασιλιά μου…του απάντησε εκείνος: η δοκιμασία του βασιλιά.

5^η: σε λίγο βγήκανε τα καρβέλια…και εμείς έτσι: η θεραπεία του προβλήματος.

Β.Αφηγηματικές παρατηρήσεις – τεχνικές:

Ο αφηγητής είναι ετεροδιηγηματικός, παντογνώστης και αμέτοχος στην ιστορία, σε γ΄πρόσωπο αφηγείται.Έουμε βέβαια κάποια β΄ενικό (παιδί μου) α΄πληθυντικό (τρώγαμε) για να αποδοθούν όλες οι ψυχολογικές διακυμάνσεις της ιστορίας.

Η γλώσσα είναι απλή, καθημερινή, προφορική, κυριαρχεί ο μικροπερίοδος λόγος (διάλογος, ερωταποκρίσεις) προκειμένου να δοθούν όλες οι πλευρές σκέψης και πράξης των ανθρωπίνων χαρακτήρων.

Έχουμε επίσης λαϊκές φράσεις και ιδιωματισμούς (λιμπιζότανε =ήθελε πολύ).

Το ύφος είναι απλό και κατανοητό.

Γιατί απορρίπτουμε τη θεωρία του Δαρβίνου και γενικά την έννοια του εξελικτισμού.

 

Όλα μέσα στην ανθρώπινη ιστορία υπακούουν στον εξελικτισμό ο οποίος την απαρχή του έχει στην κλασσική φιλοσοφία του 5^ου αι. Ο Σωκρατικός ανθρωποκεντρισμός επροίκησε την ανθρωπότητα με τη μανία του εξελικτισμού, θεωρήθηκε λοιπόν ότι οι άνθρωποι διά της παιδείας έχουν την τάση και την ικανότητα της πνευματικής προόδου, ο Αριστοτέλης μάλιστα όλο αυτό το προσάρμοσε στην ηθική εξέλιξη του Ανθρώπου. Ο χριστιανισμός απογείωσε την έννοια του εξελικτισμού σε ηθικό κυρίως και συναισθηματικό επίπεδο, ισχυριζόμενος ότι ο άνθρωπος ως αμαρτωλός πρέπει να εξελιχθεί σε μία μορφή αγίου ο οποίος θα κληρονομήσει τη Βασιλεία των Ουρανών: θεωρούμε ότι σε αυτά λοιπόν υπάρχει η πρώτη σπερματική διατύπωση των όσων ισχυρίσθηκε ο Δαρβίνος και οι λοιποί εξελικτιστές, διότι ο χριστιανισμός διατύπωσε την άποψιν ότι στη Βασιλεία του θεού θα επιβιώσει ο ισχυρότερος ηθικά όπως και ο Σωκράτης ισχυρίσθηκε ότι στην τελεία πολιτεία θα επιβιώσει ο ισχυρότερος γνωσιολογικά.

Ο Δαρβίνος προσάρμοσε όλα αυτά στην κοινωνία που μετέφερε μαζί του ο διαφωτισμός, η αναγέννηση και η μεταρρύθμιση: η καινοτομία του Δαρβίνου είναι ότι έλαβε τη σκυτάλη από το Σωκράτη και τον Χριστιανισμό και μετέφερε την εξελικτικότητα στη φύση, και αυτό είναι κάτι το οποίο ελάχιστα έχει αναλυθεί, ας σκεφθούμε και τις συζητήσεις του Ρουσσώ περί τη φύση. Από το σωκρατισμό ανθρωποκεντρισμό και το χριστιανικό θεοκεντρισμό η εξελικτικότητα μεταφέρθηκε στις δυνάμεις της φύσης, αυτή η καινοτομία συμβαίνει παράλληλα με ό,τι καινούργιο φέρει μαζί της η αναγέννηση και ο διαφωτισμός και η μεταρρύθμιση: έχοντας πλέον λάβει η εποχή του Δαρβίνου από τους Έλληνες την ανθρωποκεντρική φιλοσοφία τους, από τους χριστιανούς το θεάνθρωπο θεό τους, ένα μένει: δημιουργικά όλα αυτά να τα αναλύσει και ως πνευματικές και ηθικές ιδιότητες να τα ονομάσει γεννήματα δυνάμεων οι οποίες είναι έτοιμες να εισέλθουν στο νέο ευρωπαίο άνθρωπο, το σύνολο αυτών των δυνάμεων ονομάσθηκε φύση: η φύση λοιπόν του Δαρβίνου δεν έχει καμμία σχέση με την Οντολογία του Είναι, με το προαιώνιο Όν, κομμάτια του οποίου ανακαλύψαμε στους Παρμενίδη, Ηράκλειτο, κ.α. Η δαρβινική φύση είναι η συνολική δυναμική του ανθρώπου που θεωρεί ότι είναι μικρός και αγνοών, κακός και αμαρτωλός και θα πρέπει να εξελιχθεί σε γνώστη, ηθικό, σεσωσμένη οντότητα. Επειδή όμως το σύνολο των δυνάμεων του δαρβινικού κόσμου καλύπτει όλο τον μικρόκοσμο όπου άρχισε να επιδρά η νεοευρωπαϊκή κουλτούρα, αυτό το σύνολο των δυνάμεων επεκτάθη σε όλο το μέγεθος του ανθρωπίνου ζωϊκού και φυτικού βασιλείου: ενάντια στην μεγίστη Παρμενίδεια αλήθεια ταύτισης του Είναι με τη νόηση (ταυτόν εστίν τε νοείν και είναι) ενάντια στη μεγίστη οντολογική αλήθεια ότι όλα την ίδια στιγμή είναι τα πάντα, ο Δαρβίνος εφαρμόζει τις σωκρατικές και χριστιανικές αρχές εξέλιξης σε όλη τη φύση, η οποία ως σύνολο προβλεπομένων δυνάμεων πλέον ελέγχεται: ο Δαρβίνος δεν ασχολείται με την εσώτατη φύση των όντων τα οποία διέπονται από την πλέον βασική αρχή ότι όλα Είναι το ίδιο και το ίδιο Είναι όλα ως κομμάτια της μίας και ανωλέθρου οντικής δυνάμεως η οποία απλά αναδιανέμει μορφές και δυνάμεις πρίν τις ξαναμαζέψει. Ο Δαρβίνος  και οι εξελικτιστές ασχολούνται με την εξωτερική δύναμη της φυσικής προσαρμογής η οποία οντολογικά είναι μία απειροελάχιστη δύναμη διότι τα όντα ζούν σε όλους τους κόσμους λόγω της μίας και αναλλοίωτης και κοινής εσωτάτης οντολογικής δυνάμεως η οποία δεν εξελίσσεται αλλά αναδιανέμεται ως τελεία και διηνεκής.

Ασχολούμενος λοιπόν ο Δαρβίνος με τη φυσική προσαρμογή ουσιαστικά εξέφρασε την πίστη των αστών, των ανθρώπων της νέας εποχής της επιστήμης και των ανακαλύψεων, οι οποίοι ήθελαν να κυριαρχήσουν στη γή, ο εξελικτισμός τους έδινε όλα τα επιχερήματα: δεν μας ενδιαφέρει η εσωτάτη και παραμόνιμη και αναλλοίωτη φύση μας, θα πρέπει να φανεί ότι η τάξη των ανακαλύψεων, των βιομηχάνων, των επιστημόνων, της ιεράς εξέτασης, οι μεταρρυθμιστές, είναι η νέα τάξη η πιο εξελικτική βαθμίδα, ο άνθρωπος σε σχέση με τα ζώα, είναι η πιο υψηλή εξελικτική βαθμίδα κοσμικής προσαρμογής προκειμένου αυτό το νέο είδος ανθρώπου και σειράς να βάλει και να επιβάλει την εξουσιαστική σειρά του.

Οι απαντήσεις μας στα θέματα των Πανελλαδικών εξετάσεων στη συνεξέταση Γλώσσας και Κειμένων. 3/6/2022.

 

Τα θέματα παραδίδονται εδώ:

https://www.poukamisas.gr/wp-content/uploads/2022/06/them_nea_logot_gel.pdf

οι απαντήσεις μας:

Πανελλήνιες εξετάσεις 2021-2022.

Ενδεικτικές απαντήσεις στα υποβληθέντα θέματα.

Θέμα Α.

Α1.

Ο συγγραφέας του κειμένου γνωρίζοντας το τι πραγματικά συμβαίνει γύρω από το μάθημα της Ιστορίας προτείνει διαφόρους λόγους ώστε οι μαθητές να πεισθούν και να προσέξουν και αυτό το μάθημα. Κατ΄αρχάς θεωρεί ότι όλοι οι σύγχρονοι άνθρωποι είναι ζωντανές αποδείξεις για τη σπουδαιότητα της Ιστορίας διότι οι πιο πολλές ανθρώπινες ικανότητες έρχονται από το παρελθόν.Ο άνθρωπος μέσα από την ιστορική συνέχεια αποκτά συλλογική ταυτότητα και ο συγγραφέας διαπιστώνει ότι με αυτόν τον τρόπο κερδίζει την αυτογνωσία. Εν τέλει ο συγγραφέας παραδέχεται ότι η ιστορία είναι η ατομική μας δασκάλα που κάνει τους ανθρώπους καλύτερους και πιο αυτεγνωσμένους.

Θέμα Β.

Β1.

1.Λ

2.Λ

3.Σ

4.Σ

Β2.

Τα θέματα των Πανελληνίων εξετάσεων των ΕΠΑΛ με δικές μου απαντήσεις. (2/6/2022).

 Τα θέματα παρατίθενται σε αυτόν το σύνδεσμο:

https://www.esos.gr/sites/default/files/articles-legacy/them_nea_epal_220602_0.pdf

Οι απαντήσεις μου:

Απαντήσεις:

1^η δραστηριότητα.

Α1.

Α)Το κείμενο σε αυτές τις παραγράφους παρουσιάζει δύο συγκεκριμένα προβλήματα που σχετίζονται με τη διατροφή: αρχικά επισημαίνει ότι η αστικοποίηση άλλαξε τις διατροφικές συνήθειες των ανθρώπων εισάγοντας στο διατροφολόγιο πολλές ανθυγιεινές τροφές. Επίσης σημειώνεται ότι η αύξηση του παγκοσμίου πληθυσμού του πλανήτη επιβαρύνει τη διατροφική αλυσίδα των ανθρώπων της πόλης, διότι πολλοί άνθρωποι θα πρέπει να τρέφονται σύμφωνα με τα καταναλωτικά πρότυπα της πόλης.

Β)Η επίκληση στο συναίσθημα επιτυγχάνεται με τα παρακάτω μέσα πειθούς:

1) η χρήση του θαυμαστικού στη φράση «μεγάλες διαφορές!» τονίζει την ανάγκη να νοιώσουν  με θαυμασμό οι άνθρωποι ότι κάτι πρέπει να αλλάξει στο σενάριο της ανθρώπινης διατροφής.

2) η μεταφορική χρήση του ρ. «μαγειρεύουμε» συνδυάζει κατά μεταφορικό τρόπο την ανάγκη συνδυασμού της σωστής διατροφής με την οικοδόμηση ενός πιο υγιούς και σώφρονος κόσμου.

3) Η χρήση της προστακτικής «στήριξε» απευθύνεται στο θυμοειδές του αναγνώστη οποίος πρέπει να βγεί από το λήθαργο και να ασχοληθεί και με το σοβαρό θέμα της διατροφής το οποίο είναι θέμα και σωματικής αλλά και πνευματικής υγείας.

 

2^η δραστηριότητα.

Όταν η οθωμανική αυτοκρατορία δεν έγινε αιγυπτιακή επαρχία με την επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων.

 

Η οθωμανική αυτοκρατορία και η τουρκία είναι καθαρά ετερόφωτες δομές οι οποίες πάντα στηρίζονταν και θα στηρίζονται σε ισχυρούς πνευματικούς και πολιτικούς προστάτες: έλαβαν από το βυζάντιο την πολιτειακή επιβίωση με την οποία ξεπέρασαν το νομαδικό εαυτό τους δημιουργώντας κράτος (Ορχάν ο Α΄). Όταν είδαν ότι δεν άντεχαν τις ιστορικές πιέσεις διότι δεν είχαν το πνευματικό και πολιτικό υπόβαθρο να αντεπεξέλθουν στις ιστορικές προκλήσεις τότε η ρωσία και οι λοιπές ευρωπαϊκές δυνάμεις τους έδωσαν χείρα βοηθείας προκειμένου να μην εξαφανισθεί η οθωμανική αυτοκρατορία και μετέπειτα η  τουρκία και η ρωσία ή οι λοιπές ευρωπαϊκές δυνάμεις θέσουν άνετα εαυτόν στον πλούτο της ανατολής.

Συγκεκριμένο παράδειγμα αποτελεί η ιστορία του Ηγεμόνος της Αιγύπτου Μωχάμεντ Άλι, ο οποίος κατ΄αρχάς βοήθησε αποφασιστικά το σουλτάνο μαχμούτ Β΄στέλλοντας τον υιό του Ιμπραήμ πασά στην Πελοπόννησο ώστε να καταστείλει την Ελληνική επανάσταση. Ο γαλλικά εκπαιδευμένος στρατός του Αιγυπτίου στρατηγού έφερε σε δύσκολη θέση τους Έλληνας όμως ο Μοχάμεντ Άλι διείδε ότι η ευρώπη επιθυμεί αυτόνομη Ελλάδα ώστε ελέγχοντας Ελλάδα και οθωμανική αυτοκρατορία να προωθηθεί για πρώτη φορά στην Ιστορία προς τα Ανατολικά: ο Αιγύπτιος μονάρχης κυριολεκτικά παρακαλούσε το σουλτάνο να προσφέρει αυτονομία στους Έλληνες, και όταν έγινε λόγω της σουλτανικής αδιαλλαξίας η ναυμαχία του Ναυαρίνου όπου ολοκληρωτικά  εξαφανίσθηκε ο αιγυπτιακός και οθωμανικός στόλος, ο Μοχάμεντ Άλι διέκοψε κάθε σχέση με το σουλτάνο και μάλιστα ξεκίνησε την πλήρη κατάληψη της οθωμανικής αυτοκρατορίας διότι ως Αιγύπτιος μονάρχης είχε δημιουργήσει ένα εξαιρετικά οργανωμένο και ισχυρό κράτος. Όλοι μας μπορούμε να φαντασθούμε τη ροή της ιστορίας εάν ο Μοχάμεντ Άλι είχε διαλύσει την οθωμανική αυτοκρατορία, ο Ελληνισμός απλωνόταν προς την Ανατολή και οι περιοχές της ανατολής θα ελέγχονταν από δυνάμεις οι οποίες είχαν αιώνια Εθνικά και Ιστορικά δικαιώματα σε περιοχές της Μικράς Ασίας και όχι μόνον.

Το 1831  ο Ιμπραήμ πασάς εισήλθε και πολιόρκησε τη Συρία επειδή η οθωμανική αυτοκρατορία εδέχθη 6.000 αιγυπτίους οι οποίοι έφυγαν από την Αίγυπτο μη αντέχοντας τις συνθήκες ζωής εκεί.  Ο Ιμπραήμ πασάς ενίκησε και τον Κιουταχή και όποιον άλλον έστειλε ο σουλτάνος και σε ολίγους μήνες κατέλαβε όλη τη Συρία, θέτοντας βάση να προχωρήσει προς την Κωνσταντινούπολη. Το 1832  ο Ιμπραήμ πασάς κατενίκησε περνώντας την οροσειρά του Ταύρου το Χουσεΐν πασά και πλέον ελέγχοντας την πλήρη Ανατολία ήταν ένα βήμα να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη και την οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία ήταν γίγαντας με ξύλινα πόδια, και εδώ φαίνεται ότι εάν οι Έλληνες ήταν ομονοούντες και πραγματικά όλοι μαζί στον αγώνα θα είχαν κυριεύσει πρώτοι αυτοί την οθωμανική αυτοκρατορία.

Ευριπίδου Ελένη, γ΄γυμνασίου αρχαία Ελληνικά από μετάφραση: φύλλο εργασίας με απαντήσεις.

 

ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 2 (ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ)

1. Η ταυτότητα του ήρωα: Είναι ο Τεύκρος, ο γιος του Τελαμώνα (βασιλιά της Σαλαμίνας). Είναι εξόριστος από τον πατέρα του, επειδή δεν προσπάθησε να αποτρέψει την αυτοκτονία του αδερφού του, Αίαντα, ο οποίος αυτοκτόνησε, επειδή δεν άντεξε που τα όπλα του Αχιλλέα μετά το θάνατό του δεν δόθηκαν στον ίδιο αλλά στον Οδυσσέα. Ήρθε στην Αίγυπτο, για να βρει τη μάντισσα Θεονόη, για να πάρει οδηγίες για το πώς θα φτάσει στην Κύπρο, επειδή έχει πάρει χρησμό από τον Απόλλωνα να ιδρύσει εκεί μια αποικία με το όνομα Σαλαμίνα. Όλα αυτά τα πληρο-φορούμαστε πλέον μέσα από διάλογο (το δράμα δηλαδή αποκτά θεατρικότητα).

Οι πληροφορίες που αποσπά η Ελένη: α) Οι Έλληνες επέστρεψαν από την Τροία εκτός από το Μενέλαο που εξαφανίστηκε στο πέλαγος μαζί με την Ελένη της Τροίας. β) Όλοι θεωρούν το Μενέλαο νεκρό, γιατί χάθηκε στη μέση του πελάγους. γ) Η μητέρα της Ελένης, η Λήδα, αυτοκτόνησε από ντροπή για την κόρη της. δ) Η τύχη των αδερφών της Ελένης παραμένει αβέβαιη. Άλλοι λένε πως σκοτώθηκαν και αυτοί για λόγους τιμής και αξιοπρέπειας, επειδή τους ντρόπιασε η Ελένη, και άλλοι πως έγιναν θεοί - αστέρια (= ο αστερισμός των Διδύμων - προστάτες των ναυτικών). ε) Επιβεβαιώνεται ότι η Ελένη είναι μισητή στους Έλληνες και στ) ότι η Τροία καταστράφηκε ολοσχερώς πριν από επτά χρόνια. Οι πληροφορίες αυτές την καθιστούν τραγικό πρόσωπο γιατί α) γκρεμίζουν τη μοναδική ελπίδα της ότι ο Μενέλαος θα έρθει να τη σώσει και β) αυξάνουν τις ενοχές της, γιατί η Ελένη στην πραγματικότητα είναι αθώα και συνεπώς άδικος ο χαμός των προσφιλών της προσώπων.

2. Τραγική ειρωνεία: Στίχοι: 90-91, 91-93, 96-97, 98-100, 102-103, 134, 140, 142, 146, 150, 187-191.

«Είναι» - «φαίνεσθαι» ( = το παιχνίδι ανάμεσα στην πλάνη και την αλήθεια): Στίχοι: 91-93, 96-97, 102-103, 142, 143, 146, 187-191.

απόσπασμα απο το ετοιμαζόμενο βιβλίο μου : "πέρα από τη ζωή και το θάνατο".

 

Βλέπει και καταλαβαίνει λοιπόν ο δραματικός ήρωας ότι ένα από τα σημαντικότερα και εγκληματικά λάθη της νοησιοκρατικής φιλοσοφίας των Αθηνών είναι ο δυαλισμός σώματος και πνεύματος ο οποίος καταστροφικά προδίδει ως λύσιν σε όλα μα όλα τα δραματικά δήθεν αδιέξοδα το θάνατο (την απελευθέρωση του πνεύματος από το σώμα τη στιγμή κατά την οποία διά της οντικής συνεχείας το σώμα θα αναλυθεί σε όσα το αποτελούν και θα ενωθεί με το πνεύμα με το οποίο ούτως ή άλλως είναι μία κοινή οντολογική δύναμις) το θάνατο ως απελευθέρωση του πνεύματος από το σώμα: η Αντιγόνη λυτρώνεται διά του θανάτου, ο Οιδίποδας το ίδιο επιθυμεί, ο Ευριπίδης θέτει την Ελένη και το Μενέλαο σχεδόν προσομοίωση θανάτου να κάμνουν κ.α

Ουσιαστικά λοιπόν η νοησιοκρατική φιλοσοφία γεννά τη δραματική ποίηση, η οποία δεν έχει επιλογή: θα πρέπει να κινηθεί μέσα στο πλαίσιο οντολογικής λήθης που την έχει τοποθετήσει η νοησιοκρατική φιλοσοφία: το αρχηγικό στοιχείο της δραματικής ποίησης είναι ο Ξενοφάνειος Νούς, ο οποίος συνεχώς οιστρηλατείται από το διονυσιακό οντολογικό στοιχείο το οποίο άντεξε στις νοησιοκρατικές πιέσεις των Αθηναίων φιλοσόφων οι οποίοι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να το εξαφανίσουν:  ο Νούς εξήγαγε τον άνθρωπο από την οντολογική σειρά και τον έκανε παρατηρητή της Οντολογικής πορείας, μοιραία –όπως ήδη είπαμε – αυτή η Υποκειμενοποίηση του ανθρώπου τον διχοτόμησε σε δύο κομμάτια: ο νούς θεωρήθηκε αθάνατος, ενώ το σώμα φθαρτό, ο νούς θεωρήθηκε ότι συνεχώς συμμετέχει την οντολογική πορεία, ενώ το σώμα θέλει συνεχώς ανατροφοδότηση μέσα από τη γένεση: Ο νούς θεωρήθηκε ως ο ομφάλιος λώρος ο συνδέων τον άνθρωπο με το άπειρο ενώ το σώμα θεωρήθηκε αυτό το οποίο δειλά δειλά προσπαθεί να ζήσει έξω της οντολογικής πορείας κλέβοντας δυνάμεις από αυτή. Μοιραία ζωή θεωρήθηκε η αυτοτελής ύπαρξη του κάθε σώματος ενώ η ανανέωσή του θεωρήθηκε θάνατος, αν και οντολογικά η μία και αδιάσπαστη πορεία είναι δύναμις πέρα από τη ζωή και το θάνατο.

Σε αυτό το σημείο επεμβαίνει η δραματική ποίηση η οποία αντιπροσωπεύει την απέλπιδα προσπάθεια του Αθηναίου πολίτη να ξαναεύρη την απολεσθείσα θέση του μέσα στο όν, ο Αθηναίος είδε όσα ποτέ δεν σταμάτησε να βλέπει ο Σπαρτιάτης (η δραματική ποίηση είναι μίμηση περισσότερο της Σπαρτιατικής κοινωνίας της δυνάμεως του Ταϋγέτου παρά της Αθηναϊκής κοινωνίας του Νοός) : η δραματική ποίηση είναι η προσπάθεια όχι  του ασυνειδήτου (ο Διόνυσος απλά χτυπά την πόρτα) αλλά του Νοός να αυτοεξαφανισθεί ώστε να επιτρέψει στον Άνθρωπο να επανενωθεί με το Όν ως τέτοιο: η δραματική ποίηση σηματοδοτεί μία αντίστροφο οντολογική γένεση του ανθρώπου, μία επαναφορά του στην οντολογική σειρά του Όλου: μοιραία όμως ο δραματικός ήρωας δεν μπορεί να αρνηθεί όσα ψεύτικα εδημιούργησε η νοησιοκρατική φιλοσοφία του Ξενοφάνους και των άλλων: ο δραματικός ήρωας βλέπει το σώμα του ότι μακριά από την οντολογική διαδοχή των δυνάμεων θεωρείται ως κάτι το φθαρτό: διά του νοός του συλλαμβάνει το ποτάμι του Είναι που κυλά δίπλα του και βλέπει ότι ούτε ζωή υπάρχει ούτε θάνατος αλλά κίνησις:

Ο θάνατος του Σωκράτους: Louis David (1877).

Πιστεύουμε τα εξής για αυτόν τον πίνακα:

Ο Σωκράτης ευρίσκεται σε όρθια λογική στάση επαφής με τις δυνάμεις που πρεσβεύει: δεν είναι ήρεμος ούτε ατάραχος διότι τα χέρια του και τα πόδια του ευρίσκονται σε στάση κινήσεως: όμως είναι δημιουργικά αυτοκυρίαρχος διότι η ελικοειδής κίνησις των άκρων του φανερώνει ότι κινείται πνευματικά και ψυχικά πανέτοιμος για το μεγάλο αυτόβουλο ταξείδιον: Η αριστερά χείρ του είναι σε ορθή γωνία με υψωμένο το δείκτη: σαφέστατα δείχνει τον ουρανό και την μελλούμενη επίσκεψή του στον κόσμο των Ιδεών, επίσης η ορθή γωνία του χεριού του φανερώνει την πλήρη αυτοκυριαρχία του και την τελειότητα των σκέψεών του διότι το χέρι του ως απόληξη εσωτερικών δυνάμεων τις θέτει στην ισορροπία της αρμονικής ορθής γωνίας η οποία ορθή γωνία θαυμάσθηκε από τον Πυθαγόρα ποικιλοτρόπως: Επίσης το αριστερό χέρι δεν είναι το χέρι της λογικής, επικοινωνεί με το δεξιό εγκεφαλικό ημισφαίριο και είναι το ενορατικό απηγορευμένο από τη θρησκεία χέρι ( οι χριστιανοί κάνουν το σταυρό τους με το δεξί χέρι ως επικοινωνούν με το αριστερό έλλογο ημισφαίριο του εγκεφάλου) άρα ο Σωκράτης καταδεικνύει ότι δεν θα πρέπει να ακολουθούμε τη λογική όσο το άπειρο ενορατικό συμπαντικό συναίσθημα μέσα μας το ενώνων ημάς με το Όν, από αυτήν την άποψιν ο ζωγράφος θέτει το Σωκράτη να αναιρεί την εμμονή του Πλάτωνος στη νοησιοκρατία, εδώ ο Σωκράτης εμφανίζεται ως συναισθηματικά πράττων και αναχωρών.

Το σώμα του διδασκάλου είναι ανελυμένο: σαν να ευρίσκεται σε έναν ιδιότυπο σταυρό: τα χέρια δημιουργούν γωνία ορθή και το αριστερό πόδι με το υπόλοιπο σώμα δημιουργεί το σχήμα του σταυρού: ο διδάσκαλος ανοίγεται στο σύμπαν και γνωρίζει ότι διά των χειρών και των πόδων επέρχονται όλες εκείνες οι συμπαντικές δυνάμεις οι οποίες μας κυβερνούν και μας ταξιδεύουν :ήλθε ή ώρα του ταξειδίου και ο διδάσκαλος ανοίγει το σώμα του σε όλες τις δυνάμεις οι οποίες τώρα είναι σε φάση ανόδου: δεν είναι τυχαίο ότι και οι χριστιανοί ίδια σταυρική στάση επέλεξαν διά τον Ιησού: όλοι οι θάνατοι δεν είναι ίδιοι: γνωρίζουμε ότι ανάλογα με το πώς θα πεθάνεις ανάλογα το έσω θα ταξιδεύσει στο επόμενο σύμπαν: ο ελευθεριακός σταυρωτός θάνατος (όπως του Σωκράτους) απελευθερώνει τις εσωτερικές δυνάμεις του μαιευτικού και τις ωθεί προς την τελείαν αναχώρησιν.

Το περιβάλλον είναι θλιβερό και σκοτεινό ενάντια στο Ελληνικό φώς, θυμίζει περισσότερο βιβλικό περιβάλλον: ο Πλάτων αν και νεώτατος όταν έφυγε ο διδάσκαλος παρουσιάζεται γέρων ίσως διότι ο ζωγράφος απέδωσε το γηρασμένο από τη στενοχώρια έσω και όχι το σωματικό νέο έξω: Αποδίδεται η αξιολογική διαφορά του Σωκράτους με τους μαθητές του: σχεδόν όλοι θρηνούν και είναι διαφορετικοί από την υπερήφανη στάση του διδασκάλου διότι είναι ο όχλος, οι ανήμποροι, αυτοί που δεν κατάλαβαν τίποτε από το δίδαγμα του διδασκάλου ή το κατάλαβαν μόνο θεωρητικά: ο ένας που κρατεί τον αριστερό πόδα του Σωκράτους είναι ο χείριστος όλων διότι μάλλον προσπαθεί να τον εμποδίσει και να τον ψευτοπαρηγορήσει μη καταλαβαίνοντας το οντολογικό  θέμα που διακυβεύεται: ο Σωκράτης πρέπει να απαντήσει στο Θουκυδίδη και να δώσει τη δική του απάντηση ες αεί: ο άνθρωπος ένα τρόπο έχει να καθαγιάσει την αισχρά φύση του: να φύγει από το περιβάλλον της αισχρότητας, ο άνθρωπος ο ταξιδεύων στο σύμπαν αποκαθίσταται και είναι η απάντηση στο Θουκυδίδη, διότι όταν η ψυχή ευρεθεί στο σύμπαν καθάρεται και αποκαθίσταται στην ύστατη οντική της πορεία. Το παιχνίδι είναι οντολογικό και κανείς εκεί δεν φαίνεται να το έχει συνειδητοποιήσει: λείπει η νεότητα, λείπει ο Αλκιβιάδειος χαρακτήρας, μάλλον όλοι είναι γέροι από στενοχώρια αλλά και νέοι κλαίοντες: ο ζωγράφος δεν εθέλησε να μεταφέρει το κλίμα του γυμναστηρίου όπου ο Σωκράτης ωμιλούσε σε νέους πεπαιδευμένους δυνητικά σώματι και πνεύματι: το βιβλικό περιβάλλον δείχνει την ανείπωτη θλίψη όλων για την αναχώρηση του διδασκάλου.

Ο ένας δείκτης είναι υψωμένος: η μία αλήθεια, το Έν υπάρχει:

υλικό για την 5η ενότητα νεοελληνικής γλώσσας γ΄γυμνασίου.

 

Η αξία της ειρήνης:

·        Ευημερία, πρόοδος ανθρώπων και κοινωνίας.

·        Ασφάλεια, αυτοπεποίθηση, πίστη στο μέλλον.

·        Σεβασμός ανθρώπινων δικαιωμάτων, ύπαρξη ελευθερίας και δικαιοσύνης.

·        Βελτίωση βιοτικού επιπέδου του ανθρώπου, προσπάθεια επίλυσης κοινωνικών προβλημάτων, δημιουργία δίκαιης και δημοκρατικής κοινωνίας.

·        Άνθηση γραμμάτων και τεχνών, η επιστημονική έρευνα στην υπηρεσία του ανθρώπου.

·        Συνεργασία, συναδέλφωση λαών, προώθηση διαλόγου ως μέσου επίλυσης των διαφορών.

Αίτια πολέμου:

·        Οικονομικά –> Τα συμφέροντα και ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών / η ανάγκη πρόσβασης σε πηγές ενέργειας, σε πρώτες ύλες και ο έλεγχος των αγορών.

·        Πολιτικά –> α) Η ιμπεριαλιστική (επεκτατική) πολιτική ορισμένων κρατών, β) η προσπάθεια των υπερδυνάμεων να αποκτήσουν ηγεμονικό ρόλο στη  διεθνή σκηνή.

·        Ιδεολογικά –> Ο πολιτικαντισμός, ο θρησκευτικός φανατισμός και ο ρατσισμός.

·        Ηθικά  –> Η ανθρώπινη απληστία, η έλλειψη ανθρωπιστικής καλλιέργειας, ο αμοραλισμός

·        Άλλα αίτια –> α) Το πρόβλημα του υπερπληθυσμού (αναζήτηση ξένων εδαφών),β) προαιώνιο μίσος μεταξύ χωρών, γ) εμφύλιοι πόλεμοι (σύγκρουση κοινωνικών τάξεων ή θρησκευτικών ομάδων).

Συνέπειες πολέμου:

·        Εγκλήματα κατά της ανθρώπινης ζωής και της αξιοπρέπειας του ατόμου (απώλεια ανθρώπινων ζωών, τραυματισμοί, βασανιστήρια, πείνα κ. α).

Λεξικόν δημώδους Ελληνικής Ε.Κριαρά. 

Πατήσθε στο σύνδεσμο.

Εξαιρετικός σύνδεσμος για το υλικό του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού σε σχέση με το Βυζάντιο. 

Πατήσθε στο σύνδεσμο.

Βιβλίο έκθεσης έκφρασης γ΄λυκείου (πατήσθε στο σύνδεσμο). 

περί του κειμένου της εκθέσεως: οι αρετές του κειμένου.

 

Κειμενικές λειτουργίες.Οι βασικές  λειτουργίες που αναγνωρίζονται σε κάθε κείμενο(DeBeaugrande,  R., Dressler, W. 1981:5, Αρχάκης 2005:59-63, Ματσαγγούρας 2001:47), ανεξαρτήτως του είδους και του στόχου του,είναι:

α) Η συνοχή (cohesion): αναφέρεται στους γραμματικούς τρόπους σύνδεσης των δομικών στοιχείων του κειμένου. Γενικότερα αφορά στα ποικίλα γλωσσικά μέσα, με τα οποία οι προτάσεις συνδέονται μεταξύ τους, ώστε να αποτελέσουν μεγαλύτερες ενότητες λόγου.

β) Η συνεκτικότητα (coherence): αναφέρεται στις εννοιολογικές συνδέσεις των δομικών στοιχείων, τις οποίες προβάλλει στον αναγνώστη το κείμενο. Είναι η αλληλουχία σημασιών, που καθιστά ένα κομμάτι λόγου κατανοητό ως κείμενο.

γ) Η προθετικότητα (intentionality): είναι οι γενικότερες πεποιθήσεις, στάσεις και επιδιώξεις του δημιουργού (Μπαμπινιώτης 1984: 123). Η κωδικοποίηση ενός μηνύματος, η γλωσσική του δόμηση έχει ως σκοπό την αποκωδικοποίησή του από τον αναγνώστη στον οποίο απευθύνεται. Επομένως, η προθετικότητα είναι ο παράγοντας που μας υποδεικνύει ότι ο πομπός ενός κειμένου (προφορικού ή γραπτού) έχει συνειδητή πρόθεση επίτευξης συγκεκριμένων στόχων με την  παραγωγή του κειμένου του, δηλαδή η προθετικότητα αναφέρεται στην επικοινωνιακή λειτουργία και το μήνυμα που έχει κατά νου ο συγγραφέας.

δ)  Η πληροφορικότητα (informativity): είναι ο παράγοντας που μας υποδεικνύει ότι, για να είναι αποδεκτό ένα κείμενο, πρέπει να περιέχει καικαινούριες πληροφορίες για συγκεκριμένους αποδέκτες και, δηλαδή η πληροφορικότητα αναφέρεται στον τρόπο και στο βαθμό που το κείμενο επαληθεύει ή διαψεύδει τις κειμενικές προσδοκίες του αναγνώστη.

Από το Θουκυδίδη στο Σωκράτη: πώς ο Αθηναίος ιστορικός προσέφερε το κώνειο στον Αθηναίο φιλόσοφο;

 

Από τη Μυθολογία των Ελλήνων έως το Λόγο των Ελλήνων, η ανθρώπινη εξέλιξη και πορεία περνά μέσα από δύο πολέμους: τον Τρωϊκό πόλεμο και τον Πελοποννησιακό πόλεμο: μετά από αυτούς τους πολέμους παύει να υπάρχει η Οντολογική Ελλάς και συνεχίζει να υφίσταται το νοητικό αντικαθρέπτισμα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλους, ένα ιδεατό κατασκεύασμα το οποίο απλά ως κιβωτός έσωσε όσα έπρεπε να γίνουν από τους ανθρώπους στη γή, στη βάση της θρησκειάς, του πολιτισμού, της πολιτικής, της κοινωνίας, της επιστήμης, της τεχνολογίας και της τελικής ανθρωπίνης τελεολογίας: Η Οντολογική Ελλάς έφυγε στα άστρα και από εκεί συνέχισε ένα ταξείδι το οποίο κάποια στιγμή θα γνωρίσουμε: στο Όλον.

Ο Θουκυδίδης είναι αυτός ο οποίος έθεσε την ταφόπετρα στην προσπάθεια του οντολογικού Ελληνισμού να κατεβάσει τον Όλυμπό στη γή: ο ιστορικός είναι σαφής: για τα αίσχη του Πελοποννησιακού πολέμου φταίει και ευθύνεται η ανθρωπίνη φύσις: η αληθεστάτη αυτή πρόφασις: Τι και αν οι Θεοί έδωσαν τόσες δυνάμεις στους ανθρώπους, τι και αν ποιητές και φιλόσοφοι, τραγωδοί και δραματουργοί, ρήτορες και άλλοι χάλασαν και ξόδευσαν κόπο και γράμματα για να καλύψουν την πραγματική ανθρωπίνη φύση: Τόλμησαν οι Έλληνες να κρύψουν την χαοτική ανθρωπίνη φύση κάτω από το θείο ανθρωπομορφισμό, ο Δίας ζευγάρωνε και ως κύκνος και ως ταύρος αλλά ήταν και ο Πατήρ Θεών και Ανθρώπων: ο κένταυρος Χείρων μισός ίππος προσέφερε το Θείο Αχιλλέα, ο Οδυσσέας θείος και συνετός εξηφάνισε τους μνηστήρες και δεν μπόρεσε και δεν εθέλησε να τους συγχωρήσει: Συμμαχούσαν και με τους Πέρσες οι Έλληνες, στην Κέρκυρα Πατέρας έσφαζε τον υιό του, έγκλημα δεν υπήρξε που δεν έγινε, οι λέξεις ( θα μας πεί ο μέγας Ιστορικός) έχασαν και άλλαξαν κατά την ειωθυίαν φύσιν την σημασίαν των, και έχασαν την νοητική καθολικότητά τους, δεν σήμαιναν πιά στον Πελοποννησιακό πόλεμο καθολικές ιδέες και αξίες, διότι χάθηκε το κοινό των ανθρώπων: πλέον οι λέξεις σήμαινε ότι ήθελε ο καθένας ξεχωριστά:

Η ανακάλυψη του Θουκυδίδη είναι μεγαλοφυής και καθαρά Οντολογική: αντιαριστοτελική και αντιπλατωνική αλλά καθαρά σωκρατική: διότι αυτό το οποίο έκανε ο Πλάτων είναι  να φορέσει το προσωπείο του δήθεν καλού στο Σωκράτη διότι ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης έθεσαν ως σκοπό της ζωής τους να κρυβούν από τη μεγίστη Θουκυδίδεια Αλήθεια: ότι για όλα φταίει η ανθρωπίνη φύσις, η οποία είναι αδήριτη, αμείλικτη, χάος και έρεβος, πορεία προς το άπειρον, χωρίς λόγο και συναίσθημα: όλα τα Ελληνικά όρια έσπασαν από τους ιδίους Έλληνες οι οποίοι μέσα από την Σπάρτη και την Αθήνα δοκίμασαν το μέγιστο ανθρώπινο πείραμα: μπορεί ο άνθρωπος να ομοιάσει προς κάτι το φαντασιακό όπως είναι η μορφή και οι αρετές της: προσπάθησαν οι Έλληνες: οι Αθηναίοι με τη φιλοσοφία και οι Σπαρτιάτες με τη δύναμιν: προσπάθησαν να μικρύνουν τον άνθρωπο ως Όν και να τον φανερώσουν ως μορφή και ύλη συγκεκριμένων ιδιοτήτων και αρετών:

Από τον Οδυσσέα έως το Σωκράτη, το τέλος της Αληθείας ή η μετάλλαξη Αυτής;

 

Τι ενώνει άραγε και τι χωρίζει τον Οδυσσέα σε σχέση με το Σωκράτη; Οι διαφορές τους είναι φυσικές μεταλλάξεις της μίας οντολογικής δυνάμεως που ενώνει τα πάντα, ή οι διαφορές τους ανοίγουν ανήκεστα χάσματα ανάμεσά τους τόσα ώστε να συζητούμε για το ότι ο Σωκράτης εξηφάνισε τις Οδυσσεϊκές οντολογικές αλήθειες ή τις παρουσίασε μεταλλαγμένες και προσιτές στον πολύ κόσμο μεταλλάσσοντας το οντικό μεγαλείο σε νοησιοκρατικό κατάστημα το οποίο έχει ως οροφή τη μεταφυσική και ως δάπεδο την εμπειρία και όλα αυτό φυλακίζει κάθε άμεση βιωματική αυτογνώση του όλου;

Ο Οδυσσέας κινείται ως Ύπαρξις ο Σωκράτης όχι, ο Σωκράτης είναι ακίνητος στο χώρο. Ο Οδυσσέας δεν σκέπτεται ο Σωκράτης μόνον αυτό πράττει. Ο Οδυσσέας πράττει και διά της πράξεως απελευθερώνει τις οντολογικές δυνάμεις του, ο Σωκράτης δεν πράττει διά της ομιλίας (συναναστροφής) απελευθερώνει εσωτερικές μυστικές δυνάμεις του ανθρώπου: Ο Οδυσσέας δεν χρειαζόταν να πίει το κώνειο διότι βίωνε την ερίβωλον Φθίαν, όλα τα επίπεδα ζωής και θανάτου, διότι δεν σκεπτόταν αλλά βίωνε: ο Σωκράτης αντίθετα ακίνητος στο χώρο εάν δεν έπιε το κώνειο δεν υπήρχε περίπτωση να βιώσει όσα βίωσε ο κατεβαίνων στον Άδη Οδυσσέας: Ο Οδυσσέας είναι ήρωας ως βιωματικός ενορατικός σύνδεσμος ανάμεσα σε Γή και Όλυμπο, ο Σωκράτης είναι αντιήρωας σύνδεσμος νοητικά του Εδώ και του Εκεί, ο Οδυσσέας έχει σύνολο μορφής και πράξης εντυπωσιακής ενώ ο Σωκράτης σύνολο μορφής και σκέψης, εξωτερικά ο Ιθακήσιος Βασιλεύς είναι επιβλητικός ο Σωκράτης είναι αποκρουστικός: άρα ενώ ο Οδυσσέας θεωρεί ότι ο άνθρωπος δεν είναι σώμα και πνεύμα αλλά ένα ενιαίο όλον κίνησης πέρα από σκέψη και πράξη που χρειάζεται ένα επιβλητικό σύνολο οντικών δυνάμεων ( ως σώμα και πνεύμα αλλά ενιαίως) ο Σωκράτης υποπίπτει σε έναν άγνωστο στον Όμηρο δυαλισμό, το σώμα αχρηστεύεται και γίνεται απαραίτητος μόνον ο Νούς: άρα ο Άνθρωπος αχρηστεύεται ως όλον (ο Ήρωας ταύτιζε στην εντυπωσιακή του εμφάνιση τη μία δύναμη η οποία ως σωματικοπνευματική τον οδηγούσε στο σύμπαν) και αποκτά σημασία μόνον ως κρυφή διασκεπτική οντότητα. Άρα ο Οδυσσέας παύει να υπάρχει ως ενιαία οντολογική αδιάσπαστη δύναμις η οποία άμεσα και βιωματικά προχωρεί στο σύμπαν ως τέτοιο, στο Σωκράτη έχουμε τον ακίνητο άνθρωπο ο οποίος πνευματικά φέρει στο νού του μέρος του σύμπαντος χωρίς να ασχοληθεί βιωματικά με αυτό.

Το πρόβλημα είναι τεράστιο και έχει να κάνει με το ότι ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης θυσιάζοντας τον οντολογικό άνθρωπο, αυτόν ο οποίος άμεσα και βιωματικά ως μία δύναμις ανοίγεται στο Όν ως τέτοιο, άνοιξαν το δρόμο στην θρησκευτική πολιτική και κάθε άλλου είδους εξουσιαστικότητα η οποία διά θεού και ηθικής έκλεισαν το σύμπαν, αρπάχθηκαν από μέρος ιδεών και διά της  επιτρεπτέας σκέψης έφεραν όσο σύμπαν ήθελαν στον άνθρωπο της υποταγής.

Θεωρία έκθεσης – έκφρασης Λυκείου. Διάκριση συλλογισμών.

 

Ως προς τη συλλογιστική πορεία.

1.Παραγωγικός: από μία γενική θέση στην αρχή της παραγράφου έχουμε μετάβαση σε μία ειδική στο τέλος της: βέβαιο συμπέρασμα.

Εφαρμογή:

Η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι σύμφυτη με τη δημοκρατία.

Η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης αναγνωρίζεται ως ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου.

Άρα κάθε δημοκρατική πολιτεία προστατεύει την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης των πολιτών της.

Εκτίμηση: Ο συλλογισμός βέβαια είναι παραγωγικός. Στην πρώτη (μείζονα) προκείμενη διατυπώνεται μία γενική θέση που αφορά τη σύνδεση της δημοκρατίας με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία στηρίζεται σε πραγματικά στοιχεία τα οποία και είναι αποδεκτά από όλους. Στην δεύτερη προκείμενη (ελάσσονα) γίνεται αναφορά σε μια  ειδικότερη έννοια δηλαδή την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης ως ένα από τα προαναφερθέντα ανθρώπινη δικαιώματα. Τέλος καταλήγει σε ένα συμπέρασμα που αφορά σε αυτή την ειδικότερη έννοια της δεύτερης προκείμενης, την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης.

Η πορεία βέβαια είναι από το γενικό προς το ειδικό.

 

2. Επαγωγικός: από μία ή περισσότερες ειδικές θέσεις στην αρχή της παραγράφου έχουμε μετάβαση σε μία γενική στο τέλος της παραγράφου. Πιθανόν συνήθως συμπέρασμα (ατελής επαγωγή). Όταν περιλαμβάνει όλες τις επιμέρους περιπτώσεις τότε η επαγωγή και το συμπέρασμά της είναι βέβαιο (τελεία επαγωγή).

Εφαρμογή:  

Περί της θυσίας του αλεκτρύονος από τους μαθητάς του Σωκράτους.

 

Ας ασχοληθούμε και με τον αλεκτρύονα, αφού κατ΄αρχάς υπενθυμίσουμε την όλη ιστορία. Ολίγον πρίν ο Σωκράτης να πίει το κώνειο και να ταξιδέψει στην ερίβωλον Φθίαν, ο Σωκράτης απευθύνεται στον Κρίτωνα ζητώντας του να προσφέρει ως θυσία στο ιατρό Ασκληπιό έναν κόκκορα λέγοντάς του: «τω Ασκληπιώ οφείλομεν αλεκτρύονα, αλλά απόδοτε και μη αμελήσητε» (118a7-8, Φαίδων). Η κίνηση αυτή του Σωκράτη η οποία – ας σημειώσουμε- είναι πολυσυζητημένη- ερμηνεύεται διττώς, και βέβαια πολύ ενδιαφέρει την όλη μας εδώ έρευνα: κατ΄αρχάς ο Σωκράτης με αυτά τα λεγόμενά του, με την απαίτησή του να θυσιασθεί ένας αλεκτρύονας στο Θεό Ιατρό Ασκληπιό, αποδίδει την πίστη στον δυαλισμό σώματος και ψυχής: προσπαθεί να είπει ότι όπως ο κόκκορας απελευθερώνεται από το σώμα του και διά της θυσίας του η δύναμις που τον κινεί απελευθερώνεται στο σύμπαν, παρόμοια και ο άνθρωπος όταν πεθαίνει χωρίζεται η ψυχή εκ του σώματος, και απελευθερωθείσα η ψυχή ταξιδεύει στους οντολογικούς δρόμους της: ουσιαστικά ο Σωκράτης προχωρεί σε μία θεατρικοποίηση του παναρχαίου εθίμου της θυσίας: όπως θα απελευθερωθεί το ένδον του αλεκτρύονος και θα συνεχίσει το αχανές ταξείδιόν του παρόμοια και ο Σωκράτης διά του κωνείου θα αφήσει το σώμα του και το οντολογικό ένδον μέρος του θα συνεχίσει το οντολογικό ταξείδι.

Παραδίδεται όμως και ακόμη μία εξήγηση: Ο αλεκτρύονας απαρτίζεται συμβολικά από δύο μέρη: το ορατό και το αόρατο: αφαιρώντας το ορατό τον απελευθερώνεις από όλα όσα απαρτίζουν το αόρατο μέρος του το οποίο απελευθερωμένο ταξιδεύει στο σύμπαν και στη συνέχειά του: παρόμοια και ο άνθρωπος: χάνοντας και θυσιάζοντας όλα όσα ψευδή έχει ο άνθρωπος στο νού του (δοξασίες, ψεύδη κ.α) απελευθερώνεται από όλα όσα πρέπει να θυσιάσει και ελεύθερος συνεχίζει το ταξείδι του. Η θυσία αυτή αποδίδει πλήρως την μαιευτική τέχνη του Σωκράτους ο οποίος διαρκώς θυσίασε τις δοξασίες, τις κοινωνικές επικαλύψεις, τα ψεύδη, προκειμένου ελεύθερο το πνεύμα του να προχωρήσει προς τους συμπαντικούς δρόμους του. Εξάλλου και οι θυσίες προς τους θεούς αυτή ακριβώς τη νοηματική είχον, να φανεί ότι απελευθερώνεται το αιώνιο μέρος του ζώου και χάνεται το φθαρτό.

Ετυμολογίες.

 1.Ξεκινά ο Ήλιος περί την ροήν (πρωΐ) την πορεία του, την αποστολή του, και σταδιακά φθάνει ες πέρας (εσπέρα) την αποστολή του αυτή: Δεν ρέει Φώς νη εκ ρέει= νύξ έρχεται, σταδιακά και πάλι εκκινεί περί την ροή.

2.Λέμε λοιπόν " αγόρασα τούτο φθηνά". Η φιλοσοφία της λέξεως "φθηνά" αποκαλύπτει την οικονομική σκεπτική των Ελλήνων: κάποια πράγματα τα οποία θεωρώ σημαντικά ή δεν θέλω ναν αποκομίσω κέρδη από αυτά οι Έλληνες τα έδιδαν στους άλλους οι οποίοι είχαν και την ευθύνη τους, αποκτούσαν λοιπόν σχέσιν ευθύνης πρός αυτά τα πράγματα: άρα αυτό το πράγμα ήταν "φθηνό" από την ευθύνη με την οποία το αποκτούσε κανείς, από τη λέξη ευθύνη με παραφθορά εξάγεται το φθηνό: σταδιακά η υλική επικράτηση του παντός βοήθησε να ταυτισθεί η λέξη φθηνά με λίγα χρήματα όμως δεν σημαίνει αυτό, σημαίνει ότι αποκτώ κάτι χωρίς χρήματα διότι φέρω την ευθύνη του (ευθυνό=φθηνό). Εξαιρετική συνώνυμη λέξη απαντάται στον Αγησίλαο του Ξενοφώντος όπου λέγεται ότι ο Μέγας Σπαρτιάτης ανήρ αποκτούσε φίλους μέσα από αντιπροίκες(ευθύνες (φθηνές) δηλαδή απέδιδε πράγματα χωρίς χρήματα αλλά τα έδιδε στην ευθύνη των άλλων που τα χάριζε.

file:///C:/Users/home/Downloads/%CE%91%CE%9E%CE%99%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%97%CE%A3%CE%97%20%CE%A6%CE%99%CE%9B%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%99%CE%9A%CE%A9%CE%9D%20%CE%9C%CE%91%CE%98%CE%97%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%A9%CE%9D%20%CE%93%CE%A5%CE%9C%CE%9D%CE%91%CE%A3%CE%99%CE%9F%CE%A5_compressed.pdf 

Τρόπος εξέτασης μαθημάτων Γυμνασίου (2021-2022) (Πατήσθε στο σύνδεσμο).

https://www.esos.gr/arthra/78224/tropos-exetasis-ton-mathimaton-gel 

Ο τρόπος εξέτασης των μαθημάτων του Λυκείου.

Πατήσθε στο σύνδεσμο.

Περί της Γενοκτονίας των ΕλληνοΠοντίων.

 

Οι Έλληνες του Πόντου ζούσαν οργανωμένοι σε ακμάζουσες Ελληνορθόδοξες κοινότητες. Ασχολούνταν κυρίως με το εμπόριο και την αγροτική οικονομία. Μεγάλα εμπορικά κέντρα ήταν η Τραπεζούντα η Κερασούντα και η Σαμψούντα. Το ονομαστόν «φροντιστήριον της Τραπεζούντας» που είχει ιδρυθεί προς τα τέλη του 17^ου αι. υπήρξε το κέντρο της Ελληνικής παιδείας στην περιοχή.

Ο ποντιακός Ελληνισμός παρόλο που δεν διατηρούσε άμεση επαφή με την Ελλάδα είχε διασώσει ένα χαρακτηριστικό ιδίωμα της Ελληνικής. Η επικοινωνία με την Κωνσταντινούπολη και τη νότια Ρωσία και το ζωηρό εμπόριο της Τραπεζούντας και των άλλων λιμανιών της Μαύρης θάλασσας εξηγούν το σχετικά υψηλό πολιτιστικό επίπεδο και την εξαιρετικά ανεπτυγμένη συνείδηση της Ελληνικότητας των χριστιανών των παραλίων του αποκομμένου Πόντου, ο οποίος ακόμη και μετά την πτώση της Βασιλεύουσας ήταν ένα διαρκές λίκνο διατήρησης του αιωνίου Ελληνισμού.

Η επικράτηση των νεοτούρκων το 1908 (οι οποίοι όπως και ο κεμάλ ελέγχονταν από τα ισχυρότατα γερμανικά συμφέροντα στην περιοχή, οδήγησε στην αφ΄ενός ίδρυση του τουρκικού κράτους (το οποίο αντικατέστησε την πάλαι ποτέ οθωμανική αυτοκρατορία) και στην αφ΄ετέρου γενοκτονία των Αρμενίων, Ελληνοποντίων και στην ασύγκριτης τραγικότητας Μικρασιατική καταστροφή. Ουσιαστικά οι διωγμοί των Ελλήνων της περιοχής όπου οι νεότουρκοι εδημιούργησαν το τουρκικό κράτος είχαν ξεκινήσει από τις απαρχές του 20 ου αι, εντάθηκαν κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων αλλά και του πρώτου παγκοσμίου πολέομου με το σαθρό επιχείρημα ότι η προαιώνιος Ελληνική παρουσία στην περιοχή (η οποία σε κάθε περίπτωση είχε να κάνει με αναλλοίωτα ιστορικά Εθνικά και Πολιτιστικά χαρακτηριστικά) θα έθετε σε κίνδυνο τις τουρκικές πόλεις εάν αυτές δέχονταν Ελληνική επίθεση: Ελληνική επίθεση από τους Μικρασιάτες και τους Ποντίους οι οποίοι όχι μόνον ήταν πολιτισμένοι άνθρωποι αλλά και οικονομικά και κοινωνικά εξαιρετικής ευχέρειας και υπόληψης ώστε ήθελαν την Ειρήνη και τη Δημιουργία.

Γι αυτούς τους λόγους ξεκίνησαν οι εκτοπίσεις των Ελλήνων της Μικρασίας αλλά και του Πόντου  στο βάθος της τουρκίας, παράλληλα οργανώθηκαν τα τάγματα εργασίας στα οποία κατατάσσονταν άνδρες πάνω από την ηλικία των 45 ετών που οδηγούνταν για αγγαρείες στα λατομεία και δημόσια έργα στο βάθος της χώρας. Έτσι εξοντώθηκαν  εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου πράγμα που απετέλεσε αληθινή και διηνεκή τραγωδία για τον Ελληνισμό, ίδια βέβαια τύχη είχαν και οι Αρμένιοι.

απόσπασμα από το ετοιμαζόμενο βιβλίο μου: πέρα από τη ζωή και το θάνατο....

 

Εννοείται όμως ότι ο διαχωρισμός της ανθρώπινης ουσίας σε είδος και ύλη ως κάτι το ανθρωπίνως κινούμενο και όχι συμπαντικώς, γεννά καταστάσεις στο ανθρώπινο μυαλό και όχι στη συμπαντική συνέχεια. Ο διαχωρισμός μορφής (είδους) και σώματος (ύλης) ως αυθαίρετη ανθρώπινη κίνηση συνδέεται στενά με τη μυθολογία ζωής και θανάτου σε τέτοιο βαθμό ώστε άνετα μπορούμε να διατυπώσουμε το συμπέρασμα ότι η ζωή και ο θάνατος ως αντισυμπαντική διαρραγή της οντολογικής συνεχείας ευρίσκεται και μόνον στο ανθρώπινο μυαλό και όχι στη συμπαντική συνέχεια. Αφ΄ής στιγμής ο άνθρωπος επιδέχεται τον Αριστοτελισμό διχοτομισμό του Είναι του σημαίνει αυτοχρήμα ότι επιδέχεται ένα πρόσκαιρο και ένα διαρκές χαρακτηριστικό: η μορφή είναι το διηνεκές το οποίο ως μεταφορά των συμπαντικών δυνάμεων στον άνθρωπο κείται πέραν κάθε φθοράς: μοιραία όμως χωριζομένου αυτού του μεγέθους από το σώμα-ύλη αμέσως το σώμα-ύλη χαρακτηρίζεται από φθαρτότητα, διότι ο Αριστοτέλης προέκρινε την ανθρώπινη συνέχεια ως πολιτιστική ενδελέχεια υπέρ του ατομικού ανθρώπου, τον οποίο διεχώρισε σε μορφή και ύλη προκειμένου ο καθείς όταν χάνει το σώμα του να μεταφέρει το είδος του στους επομένους: η Αριστοτελική κοινωνική σκοποθεσία λοιπόν του θανάτου και της ζωής είναι έκδηλη διότι ο θάνατος και η ζωή στο πολιτικό σύστημα του Αριστοτέλους υπηρετεί την ιστορική διαιώνιση της ανθρωπίνης ουσίας, όπως την προσδιόρισε ο Αριστοτέλης: αφ΄ής στιγμής ο Σταγειρίτης θεώρησε τον ατομικό άνθρωπο, ατομική ουσία, συναποτελουμένη από ένα φθαρτό και ένα άφθαρτο μέρος (μορφή και ύλη) μοιραία διεκήρυξε την διαδοχή της αιωνίας υπάρξεως της μορφής και την πρόσκαιρο ύπαρξη της ύλης: όσο συνυπάρχουν κινείται η ύλη άρα αυτό είναι ζωή (γνωρίζουμε ότι ο Αριστοτέλης κατήργησε την πλατωνική αυτοκίνηση), όσο διαχωρίζονται η ύλη εξαφανίζεται και η μορφή παραμένει (θάνατος): καταλαβαίνουμε όμως το ανυπόστατο του όλου συλλογισμού: είναι απλά ένας συλλογισμός ο οποίος από τη στιγμή ειδικά που ταίριαξε με τη θρησκεία και τους εκπροσώπους της βρήκε πρόσφορο έδαφος ώστε να εξαπλωθεί στα πλήθη: Ορίζεται ο Άνθρωπος ως μορφή και ύλη: είναι αυθαίρετο αυτό διότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε σε ένα μέγεθος τόσο άπειρο όπως είναι η μορφή που αρχίζει η δική μου μορφή και που του συνανθρώπου μας: επίσης: η ύλη του σώματος δεν μπορούμε να γνωρίζουμε σε ποιο βαθμό συνταυτίζεται με τη μορφή ώστε όταν διαχωρίζονται ολοκληρωτικά η ύλη να έχει μεταλλαχθεί σε μορφή (μετατροπή του θνητού σε αθάνατο) ώστε να συζητούμε ότι όλα δεν είναι πορεία ζωής και θανάτου αλλά πορεία απλής εκτύλιξης, αναδιανομής, και ολικής αλλαγής και ύπαρξης όλων των δυνάμεων: Μέσα στο χάος του Όλου αυθαιρετεί ο Αριστοτέλης όταν υποστηρίζει ότι έτσι απλά μπορούμε αχανή μεγέθη όπως τα είδη και οι μορφές να τα αλληλοπεριχωρήσουμε σε υλικούς υποδοχείς όπως είναι τα σώματα. Επίσης: τα σώματα δεν είναι συνέχεια των μορφών και δεν αιωνοποιούνται μαζί τους; Επίσης: το εύρος της ατομικής μορφής μπορεί ποτέ να μην διαχωρίζεται από την συμπαντική συλλογικότητά του ώστε όλοι οι άνθρωποι να υπήρξαν, να υπάρχουν και θα υπάρχουν με χίλιους δύο τρόπους (ακόμα και αν δεχθούμε τη διαρραγή μορφής και ύλης ) ώστε είναι πολύ αντιοντολογικό έτσι απλά να θεωρούμε ότι σε κάποιο σημείο διαρρηγνύεται η ένωση μορφής και ύλης και επέρχεται ο θάνατος: εάν οι άνθρωποι υπάρχουν μετά τη διαρραγή μορφής και ύλης με έναν νέο οντολογικό τρόπο που δεν ήξερε ο Αριστοτέλης;

Αρχαιογνωσία και Αρχαιογλωσσία στη Μέση Εκπαίδευση

Ιστορία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας

του Α.-Φ. Χριστίδη

https://www.greek-language.gr/Resources/ancient_greek/history/ag_history/browse.html?start=2 

Eξαιρετικό βιβλίο, πατήσθε σε αυτό το σύνδεσμο όπου το ανακαλύψαμε.

Ελένη Ευριπίδου, στ.951-986: διαγώνισμα.

 

ΘΕΟΝΟΗ	Πήγαινε μπρος εσύ να μου φωτίζεις και κατά την πρεπούμενη συνήθεια μες στον αιθέρα ανέμιζε το θειάφι, για να 'ρθουν τ' ουρανού πνοές καθάριες·
	με τη φωτιά καθάρισε το δρόμο, ανόσιο αν τον μόλυνε ποδάρι, και το δαυλό μπροστά μου δώθε κείθε κούνησε να περάσω.2 Έτσι τιμώντας τους θεούς, όπως ορίζω, πάλι μέσα	955
	την ιερή να πάτε φλόγα. Ελένη, τι λες για τα μαντέματά μου; Να τος ο άντρας σου ο Μενέλαος, έχει χάσει το είδωλό σου κι όλα τα καράβια. Ξέφυγες συμφορές, δυστυχισμένε,	960
	κι ήρθες χωρίς να ξέρεις αν θα μείνεις ή θα γυρίσεις πίσω στην πατρίδα· υπάρχει αμάχη στους θεούς για σένα,3 θα συναχτούν τη μέρα αυτή κι ο Δίας θα λάβει την απόφασή του. Η Ήρα,	965
	που πρώτα σε κατέτρεχε, σε στέργει4 τώρα και θέλει να γυρίσεις πάλι στον τόπο σου μ' αυτήν κι όλη η Ελλάδα να μάθει πως του Πάρη ο γάμος, δώρο της Αφροδίτης, ήταν ένα ψέμα·	970
	η Κύπριδα γυρεύει να εμποδίσει το γυρισμό σου, για να μη φανεί έτσι πως με το μάταιο γάμο της Ελένης της ομορφιάς επήρε το βραβείο. Η τύχη σου όμως κρέμεται από μένα·5 στον αδελφό μου άμα σε φανερώσω, χάθηκες, που το θέλει κι η Αφροδίτη,	975
	κι αν πάω με την Ήρα, θα σε σώσω σωπαίνοντας παρά την προσταγή του, να του το πω στη χώρα όταν θα φτάσεις.

Ποια ήταν η πραγματική αιτία του Πελοποννησιακού πολέμου;

 

Σε καμμία των περιπτώσεων δεν μπορούμε πλέον να δεχθούμε ότι η αιτία του οριακού για τον Ελληνισμό πολέμου, του Πελοποννησιακού πολέμου, ήταν η ζήλεια ή ο φθόνος που ένοιωθαν οι Σπαρτιάτες και λοιποί Πελοποννήσιοι για τους Αθηναίους: Προσπαθώντας να σημειώσουμε την πορεία του Ελληνισμού διαμέσου της Αρχαϊκής και Γεωμετρικής και Κλασσικής εποχής, διαπιστώνουμε ότι σταδιακά σταθεροποιήθηκαν τα κοινά Εθνικά χαρακτηριστικά (όπως αυτά αποδίδονται από τον Ηρόδοτο ως το όμαιμον, ομότροπον, ομόφυλον, ομόθρησκον, ομόγλωσσον) όμως ποτέ δεν εφθάσαμε σε ένα Πανελλήνιο Έθνος –Κράτος. Σε αυτό το σημείο έχει λανθασμένα προβληθεί το Εθνικό δήθεν ελάττωμα των Ελλήνων, η διχόνοια. Η διχόνοια όμως έχει συγκεκριμένες αιτίες οι οποίες είναι σημαντικές για το μέλλον ενός Έθνους και ενός Κόσμου.

Η αιτία του Πελοποννησιακού πολέμου ήταν η δομική οντολογική διαφοροποίηση της Αθήνας της αποθέωσης του νοός,  των φιλοσόφων, των γεφυραίων, των μετοίκων, από τη Σπάρτη, της δύναμης, της καθ΄εαυτής φυσικής συμπαντικής δύναμης, της ατομικής οντολογικής δύναμης και όχι τόσο της νοητικής:Εάν σκεφθούμε ότι από την αρχαϊκή εποχή έως την κλασσική εποχή οι Έλληνες δεν είχαν καταφέρει να επιτύχουν την ίδρυση ενός Πανελληνίου Έθνους, καταλαβαίνουμε ότι έφθασε η στιγμή ώστε να εξαχθούν και να φανερωθούν όλες οι οντολογικές διαφορές τους οι οποίες υπήρχαν από πάντα ώστε να ξεκαθαρίσει ποια Ελληνική τάση θα επικρατήσει: Η ζήλεια από την Σπάρτη προς την Αθήνα δεν ήταν αιώνια, όμως η διαφορά ανάμεσα σε μία πνευματική Αθήνα και σε μία συμπαντική Σπάρτη μετρούσε ζωή πολλών χρόνων, εάν σκεφθούμε τον διαφορετικό τρόπο ζωής και σκέψης Αθηναίων και Σπαρτιατών.  Μας κάνει ιδιαιτέρα εντύπωση η πασίγνωστη φράση του Ξενοφώντος από τα Ελληνικά του (η οποία είναι αρκετά σημαντική τουλάχιστον σε αυτή μας την έρευνα (21-23): αναφέρεται λοιπόν: « οι εξόριστοι (όταν οι Σπαρτιάτες επικράτησαν του Πελοποννησιακού πολέμου και γκρέμισαν τα μακρά τείχη) γκρέμιζαν τα τείχη με τη συνοδεία των ασμάτων των αυλητρίδων διότι ενόμιζον ότι εκείνη η ημέρα ήταν η αρχή της ελευθερίας της Ελλάδος».