Γιατί ο Σωκράτης ήταν ο Σοφώτερος των Ανθρώπων;

 

Γιατί ο Σωκράτης ήταν ο Σοφώτερος των Ανθρώπων;

Παραδίδεται ότι η Πυθία, η πρωθιέρεια των Δελφών, εσήμαινε, έδιδε δηλαδή όλα εκείνα τα σημεία, τους οιωνούς, διά των οποίων οι ερωτώντες κατευθύνονταν σε σχέση με όλα όσα ήθελαν να μάθουν και να προσανατολισθούν. Το πανάρχαιο Μαντείο των Δελφών διά της Απολλωνείας Γνώσεως, της Γνώσεως της Ημέρας, του  Ηλίου, των Σημείων, των στοιχείων του Κόσμου, προσέφερε στους Ερωτώντας το φώς στο σκοτεινό μυαλό τους ώστε διά αυτού να κατευθυνθούν: το μαντείο δηλαδή εκάλυπτε την απόσταση από το σκοτεινό και νυκτώδες μυαλό προς το Φώς της Ημέρας και των Σημείων που αυτή προσφέρει.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Το πρόβλημα των Ανθρώπων είναι η γνωσιολογική κάλυψη ανάμεσα στο σκοτεινό ανθρώπινο μυαλό και στο Φώς του Ηλίου το οποίο είναι ικανό να κατευθύνει τους ανθρώπους σε πορείες, νόστους, καταστάσεις ικανές να φέρουν την ευτυχία: πολλές φορές όμως οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνδέσουν το μυαλό τους (το οποίο μεταφέρει ασύνειδες βαθείες καταστάσεις πολλαπλών επιπέδων και σκοτεινών διαστάσεων) με τις δυνατότητς της Φωτεινής Ημέρας του Ηλίου, η οποία ως αίσθηση, νόηση, σημεία και οιωνούς, βούληση  και πράξη, μεταφέρει θεωρητικούς και πρακτικούς τρόπους μετουσίωσης του σκοτεινού εντός μας στοιχείου με τις φωτεινές έξω μας δυνατότητες:

Θα πρέπει βέβαια να σημειώσουμε ότι το μεγάλο όπλο της Πυθίας είναι η Γνώση  ως Πληροφορία (εξάλλου και το όνομα Πυθία προέρχεται από το πυνθάνομαι=πληροφορώ, ενημερώνω). Άρα αυτό το οποίο ενδιαφέρει την Πυθία είναι ο Ειρμός, ο Συν-ειρμός: είναι η μετουσίωση του Θεού Ερμή σε τρόπο σύνδεσης του σκοτεινού αγνώστου εντός μας στοιχείου με τις δυνατότητες που δίδει ο Ήλιος, η Ημέρα, το Φώς ο άνθρωπος να μεταλλάξει κάθε σκοτεινό και άμορφο σε γνώση είδους και μορφής εκμεταλλευόμενος το Φώς και τα όπλα του. Σε σχέση με το Απολλώνειο Φώς το σκότος είναι άγνοια, έχουμε την αναγκαιότητα ο Νούς να συνδεθεί με το Φώς παράγοντας συγκεκριμένη σκέψη και πράξη: άρα η Πυθία εξήγαγε τον Άνθρωπο από το Σκότος της Αγνοίας και τον συνέδεε με το Φώς των Σημείων, των ενδείξεων, των επιλογών, των θεωριών και δυνητικών πράξεων. Ο άνθρωπος πλέον εξήρχετο προς το Φώς της Γνώσης και των Επιλογών:

‘Όταν δηλαδή το μαντείο των Δελφών συμβούλευσε τους Αθηναίους (εν όψει της καθόδου του Ξέρξη) ότι τα ξύλινα τείχη θα έσωζαν τόσο την Αθήνα όσο και τους Αθηναίους, η Πυθία πληροφόρησε τους Αθηναίους μετουσιώνοντας το σκότος της αγνοίας σε φώς γνώσης επιλογών: το ξύλο ως ιδέα του σταθερού προτρέπει σε κάτι το οποίο ως στερεό σημείο θα βοηθήσει τους Αθηναίους: τι στερεό δίδει το ξύλο: ο άνθρωπος καλείται να προβή  σε αφαιρετικές και επαγωγικές κινήσεις: να κατανοήσει τις ιδέες πίσω από τις μορφές, το είδος πίσω από την ύλη, αφαιρετικά να διαμοιράσει τις εικόνες των σημείων σε ιδέα και αξία πέρα από την εικόνα και την ύλη: άρα η Πυθία είναι ουσιαστικά (όπως και ο Ερμής ως απεσταλμένος της δύναμης  του Διός αναπαριστά ότι πίσω από κάθε εικόνα και μορφή ενυπάρχει η συμπαντική ουσιακή δύναμίς του) ο προάγγελος του φαινομεναλισμού, της φαινομενοκρατίας: πίσω από κάθε υλική μορφή ευρίσκεται η ιδέα του και η αξία του, ως  σκέψη, χρήση, ηθική πράξη: άρα πίσω από το ξύλο ευρίσκεται η έννοια της σταθερότητας είτε ως τείχος είτε ως πλοίο: η Πυθία κινεί το Νού , το βασικό είναι ο Άνθρωπος να ευθυγραμμισθεί με το σημείο, αυτό το κάνει η Πυθία: την αφαιρετικότητα και τον κλωνισμό του σημείου τα επιτυγχάνει ο άνθρωπος: ο άνθρωπος θα πρέπει πίσω από το σημείο να εύρη την ιδέα και την αξία σκέψης και χρήσης, διότι ο άνθρωπος θα πρέπει να αποτελέσει τον κινητήριο μοχλό της Ιστορίας του Νοός: δεν είναι τυχαίο ότι η Πυθία εξαφανίσθηκε όταν ο Ανθρώπινος Νούς περιχωρήθηκε ως σκέψη και ήθος στον παντοδύναμο χριστιανικό θεό και η καλούπωση του καλού και  του κακού κατήργησε την Πυθιακή φαινομενοκρατία.

Άρα οι Αθηναίοι ως ξύλο κατανοούν την έννοια της  σταθερότητας αλλά σε ποία βάση: στο ξύλινο πλοίο ή στο ξύλινο  τείχος;

Η Ανθρώπινη αφαιρετικότητα του Θεμιστοκλέους, του μεγάλου αυτού φαινομενολόγου, λάμπει: ο Αθηναίος Ναύαρχος κατανοεί ότι η ξύλινη σταθερότητα αφορά τα πλοία διότι επάνω στην ρέουσα θάλασσα τα πλοία θα σώσουν την Αθήνα, στην ναυμαχία της Σαλαμίνας, τα ξύλινα τείχη επί του σταθερού εδάφους θα εσήμαινον τον θάνατο των Αθηναίων: άρα ποιες ήταν οι κινήσεις του Θεμιστοκλέους, όπως κάθε καλού επαγωγικού φαινομενολόγου; Διαχωρίζει την έννοια από το πράγμα, εφαρμόζει την έννοια σε ποικιλία πραγμάτων: η σταθερότητα του ξύλου εφαρμόζεται σε πλοίο και όχι σε τείχος για προφανείς λόγους: άρα η φαινομενολογία της Πυθίας είναι δεδομένη: όλος ο κόσμος χρησιμοποιείται υπό το Απολλώνειον φώς ως εικόνα ύλης η οποία εντός της έχει ιδέες και αξίες: η Πυθία ανεδείκνυε τις ιδέες και τις αξίες των όντων και έπειτα οι άνθρωποι θα έπρεπε να κάνουν τις σωστές συνειρμικές ενώσεις ώστε να συνδέσουν τις αναδεικνυόμενες ιδέες και αξίες με τις σωστές πράξεις τους αναδεικνύοντας τη συνδυαστικότητα των ιδεών και αξιών με το σωστό όν: όταν λοιπόν ο Φίλιππος ο Β΄εζήτησε χρησμό για τον επικείμενο πόλεμο με τους Φωκαείς εν όψει του Γ΄Ιερού πολέμου το μαντείο των Δελφών απήντησε ως ακολούθως: «να μάχεσαι με αργυρές λόγχες και θα κερδίσεις όλες τις μάχες»:

Η Πυθία και  πάλι έδωσε ένα Όν το οποίο είχε δύο πλευρές: μία φαινομένη και μία νοουμένη πλευρά: Η νοουμένη πλευρά είναι η έννοια της ισχύος: η φαινομένη πλευρά, το σήμα, είναι η αργυρή λόγχη: άρα θα πρέπει συνειρμικά ο Φίλιππος να συνδέσει την έννοια με κάποιο φαινόμενο πραγμάτωσης: η ισχύς είναι θέμα αργυρής λόγχης, τι άλλο θα μπορούσε  να είναι αργυρό και ισχυρό; Άρα το Απολλώνειο Φώς είναι ο συνδυασμός ιδεών με υλικές μορφές ώστε όλα τα όντα να αναλύονται σε ό,τι φαίνεται και σε ό,τι νοείται, ώστε η πράξη να είναι το άθροισμα ιδεών και πράξεων, ιδεών και μορφών, εσωτερικής και εξωτερικής θέασης των πραγμάτων. Όταν ο Φίλιππος συνδύασε την ισχύ με το αργυρό νόμισμα κατάλαβε ότι το αργυρό νόμισμα κρύβει την ιδέα της ισχύος , το έπραξε και καταλαμβάνοντας τα ορυχεία χρυσού και αργύρου των Θασίων, απέκτησε  τον πλούτο που χρειαζόταν για τα σχέδιά του.

Εάν προσέξουμε ο Σωκράτης, μέσω των επαγωγικών και οριστικών αλλά και συνειρμικών μαιευτικών λόγων του, ολοκλήρωσε τον Απολλώνειο Πυθιακό Λόγο. Συγκεκριμένα: ο Αθηναίος Σοφός διεμοίρασε ομοίως την οντολογική πραγματικότητα, τα όντα, σε εσωτερικότητα και εξωτερικότητα: η εσωτερικότητα είναι αυτή η οποία ως Υποκειμενικότητα, ως Καθεαυτότητα είναι η Αλήθεια διότι συνδέει τον Άνθρωπο με τον Κόσμο των Ιδεών όπου ανακυκλωτικά θα επιστρέψει ο Άνθρωπος: άρα η Εσωτερικότητα του Ανθρώπου ως σύνολο ιδεών και αξιών οι οποίες καθορίζουν και προσδιορίζουν το ταξείδι του ανθρώπου από και προς τον κόσμο των ιδεών είναι η γνωσιακή και ηθική αυτοκίνηση του Υποκειμένου από και προς τον Κόσμο του Αγαθού διά της Ιδανικής Πολιτείας. Άρα σε κάθε διάλογο ο Σωκράτης ξεκινούσε από την Ιδέα του Καλού, του δικαίου, του Ωραίου, του Ερωτικού, του Ανδρείου, του Σώφρονος κ.λ.π. Δεν το συνδύαζε όμως με κάθε τι το συγκεκριμένο (με κάποιο πρότυπο ανθρώπου, με έναν ορισμό σίγουρο, με μία σειρά πραγμάτων ή ενεργειών κ.λ.π)αλλά άφηνε στη διακριτική ευχέρεια των συνομιλητών του να ενώσουν τα κομμάτια του πάζλ των όντων ώστε να αναφανεί μέσω αυτής της ένωσης η ιδέα που έπρεπε να αναδειχθεί: π.χ: στην Πολιτεία η Σωκρατική άποψη της Πυθίας θέτει την έννοια της Δικαιοσύνης , προσφέρει τα σημεία της Πόλης (τον ισχυρότερο, τον τύραννο κ.λ.π) αυτό το οποίο απομένει είναι να συνδεθεί η Ιδέα του Δικαίου με τα σωστά σημεία των Όντων επί της Πολιτείας ώστε να αποτελέσει ένα όλον πολιτικόν επί πολιτικής εφαρμογής: όταν ορίζεται το δίκαιο ως τα εαυτού πράττειν  κατά τον τρόπο του Απολλωνείου φωτός ο Σωκράτης συνέδεσε την Ιδέα του Δικαίου με τον Άνθρωπο ως Εσωτερικότητα Υποκειμενικότητα και πορεία προς την Αλήθεια της Ισορροπίας διότι η δικαιοσύνη είναι η ισορροπία του λογιστικού του θυμοειδούς και του επιθυμητικού. Άρα ο Σωκράτης προσέφερε τη Γνώση ως Χρησμό: λαβέ την Ιδέα, συνδύασε την με σήματα (έμβια και άβια του γύρω κόσμου) καταλήγοντας στο σωστό  διατυπωμένο συνδυασμό ιδεών και αξιών οι οποίες έχουν καθολικό κύρος για τον Έλλογο άνθρωπο και τον ¨Ελλογο κόσμο.

Απλά το «Σωκρατικό μαντείο» είχε προσαρμοσθεί στον Άνθρωπο ως Εσωτερική Υποκειμενική ‘Υπαρξη επικοινωνούσα με τον κόσμο του Αγαθού: άρα ουσιαστικά συζητούμε για την Σωκρατική μετεξέλιξη του Απολλωνείου Φωτός σε καθολικές ιδέες και αξίες κατά Σωκρατικό τρόπο οι οποίες ενώνουν όλους τους Ανθρώπους ενώπιον του Λόγου και της Ελλόγου Πόλεως, Στον Πλατωνικό Θεαίτητο όπου δίδονται απόψεις περί της Γνώσεως ο Σωκράτης σημαίνει: συνδέει τη γνώση με τις αισθήσεις, το νού τη διάνοια και άλλα. Απομένει στο Ενσυνείδητο Υποκείμενο να συνδέσει την Γνώση  με την καθολικότητα της Γνώσης του Αγαθού και να συζητήσει ότι Γνώση  είναι ό,τι αποκαλύπτει το Αγαθό  και τους τρόπους του.

Παρατηρούμε την κοινή μέθοδο του Σωκράτους και της Πυθίας: προσφέρεται η ιδέα η  οποία συνδέεται με όντα: αποτελεί πρόκληση για το Έλλογο υποκείμενο να συνδέσει την Ιδέα με τον σωστό τρόπο των Όντων ώστε η Ιδέα να υλοποιηθεί ως καθολική αρχή Πραγματικής  εξέλιξης του Ανθρώπου και της Πόλης: Ο Σωκράτης θα ερωτούσε: τι είναι Αλήθεια; Κάποιος  θα απαντούσε: η σωστή ταύτιση της ιδέας χρήσης κάποιου πράγματος με την πραγματική χρήση του πράγματος: άρα θα εξηγάγετο η καθολική σωκρατική αρχή: Αλήθεια είναι η ταύτιση της χρηστικής ιδέας ενός πράγματος με την πραγματική χρήση  αυτού  του πράγματος: αυτό όμως έκανε και η Πυθία στο θέμα των ξυλίνων τειχών του χρησμού που έδωσε στους αθηναίους: ουσιαστικά και η Πυθία ξεκινούσε από μία ιδέα (Αλήθεια) την οποία συνδύαζε με τα δεδομενα του κόσμου (φαινομενικές επιλογές) ώστε να υπάρξει η ποθητή αποκάλυψη ταύτισης της ιδέας του πράγματος με το σωστό πράγμα και τη χρήση του: το ξύλο ως ιδέα του στερεού πρέπει να γίνει καράβι, όλη αυτή η ταύτιση της ιδέας του στερεού με το σωστό υλικό πρόϊόν το καράβι είναι Αλήθεια: άρα και η Πυθία οδηγούσε ως ο Σωκράτης τους ανθρώπους στην γνώση καθολικών και κοινών ελλόγων αρχών: για αυτό  ο Σωκράτης εξάλλου χαρακτηρίσθηκε ως ο σοφώτερος των ανθρώπων: η εποχή είχε ανάγκη τις επαγωγικές αρχές ώστε οι άνθρωποι να ενωθούν υπό έλλογες οικουμενικές αρχές : η αποθέωση αυτής της τάσης επήλθε μέσω των μονοθεϊστικών οικουενικών προσταγμάτων (αγαπάτε αλλήλους) (ξεκάθαρη ταύτιση της ιδέας της αγάπης με τον άνθρωπο ως μορφική ολοκλήρωση( ίσως ο πιο ξεκούραστος και ξεκάθαρος μεταΑπολλώνειος χρησμός ο οποίος οδηγεί εύκολα στον τρόπο λύτρωσης των ανθρωπίνων ψυχών (είχαν προετοιμασθεί οι άνθρωποι να επιλύουν τέτοιους χρησμούς διότι είχαν μαθει να συνδέουν τις ιδέες με συγκεκριμένες πράξεις και όντα).