Ποιός ακριβώς ήταν ο κοσμικός Δίας ( Ο διαμοιραστής των εγκοσμίων δυνάμεων);

 

Ποιός ακριβώς ήταν ο  κοσμικός Δίας  ( Ο διαμοιραστής των εγκοσμίων δυνάμεων);

Η Γένεσις και επικράτησις των 12 Θεών του Ολύμπου στην Ελληνική Μυθολογία αποτελεί μία μακρά διαδικασία στο πέρασμα του Χρόνου. Θα πρέπει όμως να προσεχθεί το εξής: γιατί οι Έλληνες ήξεραν ότι υπάρχουν Θεοί, ή ήξεραν  ότι πρέπει να εφεύρουν θεούς; Στηην συμπαντική διαδοχή κόσμων, πολιτισμών, μορφών και τρόπου ζωής, τι πραγματικά αντιπροσωπεύουν οι θεοί; Φαίνεται ότι η απάντηση θα πρέπει να δοθεί μέσα από την διαδοχή πλανητών, κόσμων, ζωής, μορφών. Όταν ο προγούμενος πλανήτης κατεστρέφετο, και αναγκαστικά κάποιος επόμενος άρχιζε να κατοικείται, οι προηγμένες μορφές του προηγουμένου πλανήτου, μετοικούσαν στον επόμενο πλανήτη: με αυτόν τον τρόπο έρχεται η ζωή στους επομένους κόσμους, επίσης  με αυτόν τον τρόπο μετεφέρετο όλη η επιγενομένη πρόοδος ώστε ο νέος πλανήτης να συνεχίσει την ανοδική οντολογική του πορεία.

Φαίνεται λοιπόν ότι οι Τιτάνες και οι Γίγαντες (ας μην ξεχνούμε ότι διά των Τιτάνων του Κρόνου και της Ρέας μεταφέρθηκαν οι θεοί στη Γή άρα οι ανθρωποκεντρικοί Θεοί  της Γής  άρα οι άνθρωποι της   Γής αποτελούν εξέλιξη των τελείων όντων του προηγουμένου  πλανήτου της Σελήνης )ήταν τα όντα εκείνα τα οποία όταν η Σελήνη κατεστρέφετο μέσα από την εξάντληση της οντολογικής δύναμης που της αναλογούσε, αυτά ήταν τα όντα τα οποία είχαν την ικανότητα να μεταφέρουν την ζωή στον επόμενο Κόσμο που θα μπορούσε να τη δεχθεί.

Ας σημειώσουμε ότι ο Ηρόδοτος αναφέρει το όνομα: Προσέλληνες (λές και οι Έλληνες ήξεραν τον τόπο της Σελήνης (εξάλλου ο Διόνυσος και άλλοι θεοί ήταν Σεληνιακοί θεοί, όπως είπαμε και δεν  είναι τυχαίο ότι θεωρήθηκε ο συγκεκριμένος ως ο θεός του οίνου, της απελευθέρωσης, ο σκοτεινός θεός). Ο Δημόκριτος και ο Αναξαγόρας έλεγον ότι υπήρχε καιρός κατά τον οποίο η Γή ήταν χωρίς φεγγάρι (μάλλον οι προηγμένοι κάτοικοί του είχαν προοδεύσει σε σχέση με τη Σελήνη, τον τρόπο διαχείρισης της Ηλιακής ενέργειας, όταν έφυγαν και ο Ήλιος εκάλυψε τη Σελήνη έγινε αυτή ορατή από τη Γή).

Οι Τιτάνες λοιπόν Κρόνος και Ρέα, φεύγοντας από την Σελήνη έρχονται στη Γή και εμφανίζουν τους Υπερανθρώπους που ήδη υπάρχουν μέσα από τον τέλειο πολιτισμό της Σελήνης, προκειμένου να μετοικηθεί η Γή: Τι πραγματικά σημαίνει ότι ο Κρόνος ευνούχισε τον Ουρανό και η Γή γονιμοποιήθηκε από τις σταγόνες που έρρευσαν από το σώμα του Ουρανού; Ποιος είναι ο Ουρανός; Ο Ουρανός δεν είναι τίποτε άλλο παρά  ο συνεκτικός τόπος ο οποίος εφιλοξένησε όλες εκείνες τις δυνάμεις οι οποίες φεύγοντας από την Σελήνη, από τον προηγμένο προηγούμενο κόσμο, γονιμοποίησαν με το πνεύμα τους και τις ικανότητές τους την Γή, άρα ο Ουρανός είναι η μεταφορά των Υπερανθρώπων στη γή. Τι σημαίνει ότι ο Ουρανός ευνουχίσθηκε από τον Κρόνο; Πολύ απλά ότι διαλύθηκαν όλες οι αντιστάσεις άλλων δυνάμεων και οι υπεράνθρωποι εγκαταστάθηκαν κανονικά στη Γή.

Άρα οι 12 Θεοί συνιστούν το συλλογικό υποσυνείδητο όλων των ανθρώπων  υπό την έννοια ότι όλοι οι άνθρωποι αποτελούμε απογόνους όλων αυτών οι οποίοι μέσα από τις συμπαντικές ανακυκλίσεις μετέφεραν τη ζωή και στην γή, την ζωή ως ενσώματο παράγοντα. Πώς θα μπορούσαμε να ονομάσουμε το μέγεθος εκείνο το οποίο ως απεσταλμένος του Όντος καταγράφει τη  μεταφορά των υπερανθρώπων στη γή και την απαρχή της ανθρωπίνης εποχής επί της Γής; Χρόνος, χρόνο θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτό το μέγεθος.

Τι είναι λοιπόν ο Χρόνος (Κρόνος εάν θέλετε): ετυμολογικά παράγεται από το : το Όν χέει την Ροή άρα Χρόνος είναι η διάχυσις της Ροής του Όντος. Ο Χρόνος ως διάχυσις της Οντολογικής Ενεργείας δεν έχει καμμία σχέση με την μετέπειτα αλλοτρίωση και πλήρη διαστρέβλωση της εννοίας του Χρόνου, δεν έχει καμμία σχέση με την μετέπειτα κατάτμηση του Χρόνου σε χθές και σήμερα και αύριο, ή τουλάχιστον δεν έχει καμμία σχέση με τις νοητικές συνδέσεις του Χρόνου με νοητικά μεγέθη όπως είναι  η διάρκεια,  η επιβράδυση, η επιτάχυνση, η περιστροφή γύρω από τον Ήλιο κ.λ.π. Ο Οντολογικός χρόνος δεν έχει καμμία σχέση με τον μετέπειτα Νού ο οποίος όπως κάθε τι άλλο τον εξωτερίκευσε, τον ονομάτισε και ως εξωτερικότητα του έδωσε τις γνωστές ιδιότητές το: χθές, σήμερα, αύριο, διάρκεια, στιγμή κ.λ.π.

Ο Οντολογικός χρόνος (τον  οποίον μόνον ο Χάϊντεγγερ προσπάθησε να επαναφέρει στα οντολογικά πλαίσιά  του και στην οντολογική δυναμική του) είναι δύναμις, όπως δύναμις  είναι και ο Άνθρωπος: για αυτό εξάλλου οι Έλληνες τον προσωποποίησαν ως Θεό Κρόνο: διότι είναι εκ της ίδιας δυνάμεως συντεθειμένος όπως ο Άνθρωπος. Ο Χρόνος είναι όλες οι δυνάμεις που παρατίθενται από το Όν,  οι οποίες παίρνουν μορφή και ύλη, είδος και περιεχόμενο, και εκτυλίσσουν την οντολογική σχεδιαστικότητα. Ο Χρόνος είναι τρόπος του Όντος όπως ο άνθρωπος και η φύση. Ο Οντολογικός ξεχασμένος χρόνος λοιπόν είναι το σύνολο των μορφών και των ειδών και των υλών και των πραγμάτων τα οποία μεταφέρουν τις δυνάμεις του όντος παράλληλα με θεούς και ανθρώπους ώστε εάν αυτοί οι θεοί και άνθρωποι εκμεταλλευθούν τα δώρα του χρόνου να εξελιχθούν με βάση το παρόν οντολογικό σχέδιο.

Αυτός λοιπόν είναι ο καθεαυτός χρόνος ο οποίος καμμία σχέση δεν έχει με το νοησιοκρατικό διαστασιακό χρόνο όπως ανεπτύχθη από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Καμμία σχέση δεν έχει με τον χριστιανικό χρόνο ο οποίος αναλύθηκε ως το σύνολο στιγμών το οποίο χρειάζεται ο Άνθρωπος προκεμένου να ολοκληρώσει το σχέδιο του θεού. Ουδεμία σχέση έχει με  την μετέπειτα επιστήμη των ρολογιών,η οποία καθόρισε τον χρόνο ως τρόπο περιστροφής της γής πέριξ του εαυτού της και του ηλίου, καταστρέφοντας την οντολογικότητα του Χρόνου ο οποίος ουδεμία σχέση δεν  έχει με περιφορές, με ηλίους στιγμές και γαίες, διότι ο Οντολογικός χρόνος είναι πολύ απλά το σύνολο των παρασχεθεισών δυνάμεων των  Όντων ώστε μέσω αυτών να εξαντληθεί η  παρασχεθείσα στη γή οντολογική δύναμις διαρκείας και συνεχείας. Η καταστροφική λήθη του Οντολογικού χρόνου (ως συνόλου όλων των δυνάμεων του Όντος οι οποίες αντιστοιχούν στη  γή και στην ανθρώπινη ζωή επί  της γής) ολοκληρώθηκε όταν συνδέθηκε με την ανύπαρκτη και δήθεν ηλικία του ανθρώπου: η Ηλικία (από το κίω (γυρίζω) περί του Ηλίου δέθηκε και συνδέθηκε με τον άνθρωπο (είναι εντελώς ανύπαρκτο οντολογικώς μέγεθος) αποκοπτωντάς τον ολοκληρωτικά από την οντολογική του ατομική ευθεία προς το άπειρο όπου ως δύναμις ο άνθρωπος ανήκει.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: όπως είναι γνωστόν η ανθρώπινη μορφή είναι σμίλευσις  διά του Ηλίου της οντολογικής παρασχεθείσης δυνάμεως η οποία σταδιακά απέκτησε υλική μορφή και όλα τα λοιπά χαρακτηριστικά: δηλαδή: η ηλιακή ενέργεια παραλαμβάνει την χαοτική σκοτεινή δύναμη και την σμιλεύει ως μορφή και ανθρώπινο είδος: στην αρχή αυτή η μορφή και αυτό το είδος είναι αιθέριο, αέρινο, υδάτινο, πύρινο, γήϊνο: Όμως επειδή αποτελείται από Ήλιο και Νύκτα χάους σταδιακά αυτή η μορφή και το είδος (του ανθρώπου) απελευθερώνεται από την ηλιακή σμίλευση και ως δύναμη χάνεται στην χαοτική οντολογική συνέχεια. Όμως (πότε δεν ξέρω και φαντάζομαι κανείς δεν ξέρει απλά οι Ορφικές ηλιακές δοξασίες αποδεικνύουν ότι σταδιακά οι άνθρωποι φοβούμενοι το χάος άρχισαν να προσδένονται στην ηλιακή ενέργεια) σταδιακά οι άνθρωποι προσπάθησαν να κρατήσουν αυτήν την Ηλιακή μορφή, να ξεφύγουν από την Νύκτα δηλαδή από την ευθεία της ατομικής χαοτικής εξαφάνισής τους καθώς αφήνουν πίσω τον Ήλιο καιι χάνονται στο χάος και στους επομένους κόσμους.

Εάν λοιπόν αντικρύσουμε τα μηνύματα της Μυθολογίας θα ιδούμε ότι όλες οι πράξεις και οι κινήσεις θεών και Ηρώων γίνονται υπό το φώς του Ηλίου: ο Ίκαρος δεν μπορεί να φύγει από τον Ήλιο, η αποδέσμευσή  του από τον Ήλιο δεν παρουσιάζεται ως οντολογική απελευθέρωση αλλά   ως θάνατος. Γενικώς κάθε φυγή από τον Ήλιο συνοδεύθηκε από απώλεια σώματος και σταδιακά συνδέθηκε με  φόβο απωλείας και θανάτου διότι ξεκίνησε ο φόβος του επομένου: χωρίς την Ηλιακή μου μορφή που θα καταλήξω, σε ποια επομένη στάση σε ποιόν επόμενο κόσμο; Σε ποια επομένη στιγμή;

Η προσωκρατική επίσης φιλοσοφία όπως και η νοησιοκρατική Σωκρατική φιλοσοφία στρογγυλοκάθισε επάνω στον Ήλιο: χωρίς το φώς του Ηλίου δεν υπάρχει νούς, παρατήρηση, ιδέα αξία και σοφία: Ο Ήλιος συνδέθηκε με το νού, το φώς, τη σοφία, ήδη πάμπολλες Ελληνικές λέξεις έχουν μέσα  τους το γράμμα: Φ για να δηλώσουν το Φώς ως αρχή και αιτία κάθε ανθρωπίνης δραστηριότητας.

Σε αυτή τη βάση λοιπόν συντελέσθηκε το μέγιστο της φυλάκισης της ανθρωπίνης οντολογικής δυνάμεως: Ο άνθρωπος δέθηκε ως δύναμη περιστροφικά γύρω από τον Ήλιο και μέσα από μία νοητική ένωση όλων των ανθρωπίνων μυαλών συμφωνήθηκε όλες οι  γενεές των ανθρώπων να ακολουθούν αυτήν την πορεία γύρω από τον Ήλιο ως Ηλικία διότι ζωή δεν υπάρχει έξω από αυτήν την πορεία: όποιος δεν ακολουθεί αυτήν την πορεία χάνεται στο χάος και η βίβλος ονομάζει το καλό τέλος αυτής της πορείας σωτηρία στην βασιλεία των ουρανών ενώ κάθε άλλη πορεία προς την ατομική συνέχεια στο χάος (η οποία ξεπερνά τον Ήλιο) ονομάζεται πύρ γεένης και κόλαση.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι σε αυτό το σημείο: ο Όμηρος αρνείται στις ψυχές του κάτω κόσμου να ξεφύγουν προς τον τρομερό Ωκεανό που περιβάλλει τον Άδη, και ο Αχιλλέας κλαίει και θρηνεί για το ότι έχασε το φώς του Ηλίου: ο Όμηρος μάλιστα ορίζει τον Θάνατο σε σχέση με το φώς του Ηλίου (οι ψυχές γίνονται νυκτερινές σκοτεινές σκιές όταν φεύγουν από το σκοτωμένο σώμα των Ηρώων): Άρα η ζωή των ανθρώπων έχει ευθυγραμμισθεί με την ηλιακή ενέργεια: αποτελεί τρόπο μορφοποίησης και επαναμορφοποίησης της Ηλιακής ενέργειας: σαν να έχουμε μία πολύ δυνατή λάμπα η οποία γεννά συνεχώς μορφές μέσα στην νύκτα οι οποίες περιφέρονται γύρω από αυτήν: άρα ο άνθρωπος σκλαβώθηκε και έμαθε να υπάρχει μόνον περιφερόμενος γύρω από τον Ήλιο, μετρώντας τα χρόνια που του αναλογούν και έχοντας μάλιστα την ψυχολογία να ορίζει το καλό ανα ήλικία. Αντί να θυμηθεί ο άνθρωπος ότι δεν περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο, η ηλιακή του μορφή είναι μοναδική, εκπνέει καθώς ο άνθρωπος αφήνει πίσω του τον Ήλιο και χάνεται στην χαοτική οντολογική του συνέχεια.

Όμως εάν είχε επικρατήσει αυτή η οντολογία των ατομικών χαοτικών συνεχειών δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε στάση στον πλανήτη γή εγκαθιστώντας ιστορία πρόοδο και πολιτισμό. Προκειμένου ο άνθρωπος να λησμονήσει την ατομική του συνέχεια και να αγκιστρωθεί στην  γή έπρεπε να ξεχάσει την χαοτική οντολογική του συνέχεια και να χωνέψει το παραμύθι ότι υπάρχει μόνον ως ηλικία πέριξ του Ηλίου.

Άρα έπρεπε ο Ήλιος να γίνει αντικείμενο Έρωτος, μοναδικής πηγής ζωής, δοτήρ κάθε καλού: Η βίβλος μέσα από την εξαήμερο αυτό ακριβώς πράττει: περιορίζει τις ανθρώπινες συμπαντικές δυνάμεις, συνδέει τον άνθρωπο με τον Ήλιο και το Θεό, ώστε ο άνθρωπος να μην νοείται σε σχέση με την άπειρη ευθεία ατομική του πορεία αλλά με την κυκλική πορεία η οποία ξεκινά από τον Θεό, από τον ήλιο, και επιστρέφει σε αυτούς: μάλιστα η χρονολογική ηλικία νοείται ως προς πόσες φορές ο άνθρωπο κινείται πέριξ του ηλίου, ενώ η νοητική ηλικία νοείται ως προς πόσες φορές ο άνθρωπος κινείται πέριξ του Θεού. Ας προσέξουμε όλη η ζωή του ανθρώπου (χρονολογική και νοητική) αποκτά την κυκλικότητα, χάνει την ευθύτητα της οντολογικής ατομικής συνεχείας (αυτό το κυκλικό δόμημα το βλέπουμε στον Οδυσσεϊκό νόστο ο οποίος ενώ ακολουθεί την ατομική οντολογική πορεία του, η Πατρίδα η Γυνή ο Υιός προσφέρει την έννοια της κυκλικότητας διότι ο Οδυσσέας κυκλικά επιστρέφει εκεί από όπου επέστρεψε (ας σημειώσουμε ότι τα κομβικά σημεία της Οδύσσειας είναι δύο (ελάχιστοι βέβαια το έχουν αυτό αντιληφθεί): το ένα είναι η κάθοδος στον Άδη και το άλλο είναι ο νόστος στην Ιθάκη:  εδώ ο υιός των Θεών Όμηρος προσφέρει άπλετα τις δύο πορείες του Ανθρώπου: την οντολογική ευθεία πορεία και την κυκλική διαστασιακή πορεία.Ποτέ πάλι και κανένας δεν μπόρεσε να χειρισθεί κατά αυτόν τον τρόπο τις δύο αυτές πορείες.Ο Οδυσσέας στην κάθοδο στον Άδη καλείται να πάρει την μεγάλη απόφαση: να φύγει πέρα από τον Ωκεανό ο οποίος όλα τα περιβάλλει και να ακολουθήσει την ατομική του οντολογική ευθεία πορεία (η οποία καταχραστικά στην Ανάσταση του Ιησού παρουσιάζεται ως απελευθερωτική κίνηση ενώ είναι (όπως θα δούμε) μία ξεγελαστική ανακυκλωτική κίνηση ανανέωσης της ανθρωπίνης σκλαβιάς στο φτιαχτό αντιοντολογικό κοσμικό Είναι του παρόντος κόσμου) για αυτό και στην Αθήνα οι Αθηναίοι δεν μπόρεσαν να καταλάβουν την Ανάσταση του Παύλου διότι ως ευθεία γραμμή  Ανάστασης οι Αθηναίοι είχαν την δυνητική πορεία του Οδυσσέα πέρα από τον Ωκεανό ο οποίος σηματοδοτεί και ορίζει τα όρια του παρόντος κόσμου. Ο Όμηρος μας παραδίδει την ορθή οντολογική Ανάσταση (Ανά (πέρα) του κόσμου αυτού ίσταμαι) και όχι την απλή μιμητική Ανάσταση του Ιησού η οποία δεν ακολουθεί ευθεία γραμμή αλλά κυκλική επαναφορά στον κόσμο και ανανέωση του ψευδούς και φαινομενικού κύκλου ζωής. Διότι εάν ο Οδυσσέας προχωρούσε πέραν του Ωκεανού ο οποίος περιβάλλει τον κόσμο τότε και μόνον τότε θα ανά Ίστατο (θα ανασταινόταν (θα ξαναστεκόταν όρθιος) στην γνησία οντολογική ροή.

Ελλογοποιώντας τον Ωκεανό αυτόν έχουμε να πούμε τα εξής: ο Άδης αποτελεί την εσωτάτη μορφική δύναμη του Ανθρώπου στην πρό και  μετασωματική διάστασή της: είναι το προστάδιο και μεταστάδιο  της Αριστοτελικής Μορφής όταν είναι έτοιμη η Ανθρωπίνη καθαρά άϋλος μορφική δύναμη να  μετατρέψει κομμάτι της σε Ύλη (σώμα) και να εμφανισθεί ως σωματικός Άνθρωπος αλλά και όταν απομετατρέπεται το σώμα και επανέρχεται σε οντολογική μορφική ασώματος συνέχεια (είδος άϋλον): άρα ουσιαστικά τι συνέβη με την κάθοδο του Οδυσσέως στον  Άδη; Ο Οδυσσέας ως Νόησις ενθυμείται την πρσωματική και μετασωματική μορφική κατάστασή του: εκεί συναναστρέφεται λοιπές μορφές κατά τρόπο διαισθητικό και ενορατικό: βλέπει επίσης ότι εάν ακολουθήσει την μετασωματική μορφική του δύναμη (σπάζοντας την κυκλικότητα (Ωκεανός) επαναφοράς των μορφών σε σώματα και  τανάπαλιν τα σώματα σε μορφές (ανακύκλωση σωμάτων και μορφών) θα απελευθερωθεί στο Όλον Όν: δεν το θέλει: η σωματική μορφή λοιπόν διπα του Οδυσσέως γιγαντώνει την  θέλησή της να σταματήσει ως διάλειμμα στη γη και κυκλικά οι μορφές να γίνονται σώματα και τα σώματα μορφές: σταθεροποιούμενοι μέσα από μεγέθη ως η Πηνελόπη (έλεγχος φυσικής δυνάμεως) και η Πατρίδα (έλεγχος του Χώρου): άρα το Θάλειον Ύδωρ  ως Ωκεανός είναι η κίνηση η  οποία είτε κυκλικά σε επαναφέρει στο ζεύγος κύκλισης μορφής- σώματος είτε σε οδηγεί στην χαοτική  υπερμορφική και υπερσωματική οντολογική συνέχεια.

Ας αναλύσουμε λοιπόν ότι το αποτέλεσμα  όλων αυτών καθόρισε την πορεία ως ηλικία του ανθρώπου. Αφ΄ής στιγμής οι άνθρωποι αδυνατούν να φύγουν στην καθεαυτή Οντολογική πορεία έπρεπε να στολίσουν και να οργανώσουν τον κύκλο γύρω από τον οποίο ως σκλαβωμένα όντα θα εκινούντο για κάποιο χρονικό διάστημα: ποιος ανέλαβε βέβαια την εργολαβία; Ο Ήλιος φυσικά: Διότι θα πρέπει οπωσδήποτε να γίνει αντιληπτό ότι η απόρριψη της ευθείας χαοτικής πορείας συνταυτίσθηκε με το σκότος (όχι τυχαία ο Ησίοδος στην Θεογονία του διαχωρίζει το Σκότος από το Φώς) (τη  στιγμή κατά την οποία το Όν δεν είναι μανιχαϊστική διαχωριστικότητα ανάμεσα σε σκότος και Φώς (διότι και το σκότος είναι κίνηση δυνάμεων όπως και ο Ήλιος ως μέρος του Σκότους είναι κίνηση δυνάμεων (υπάρχουν όντα τα οποία δεν βλέπουν στον Ήλιο  αλλά βλέπουν στο Σκότος (πνεύμα): όλα είναι δυνάμεις οι οποίες όμως νοηματοδοτήθηκαν ως σκότος και  φώς ώστε μέσα από το σκληρό αυτό διαχωρισμό ο άνθρωπος να λησμονήσει την πολυποικιλία  του Όντος και βυθισμένος στην σκλαβιά του φωτός να ξεχάσει την ελευθερία του δήθεν σκότους).

Άρα καθορίσθηκε ότι ο άνθρωπος δεν θα φύγει στην ευθεία  του Όντος (μέσα στο σκότος) αλλά θα περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο ως σημείο αναφοράς της προσκαίρου αυτής κυκλικής σκλαβιάς εμμενείας σε αυτήν την διάσταση η οποία ξεκινά από την ιδέα του Φωτός διά της Φύσης φθάνει στον Άνθρωπο και τανάπαλιν.