Οι δύο δυνάμεις οι οποίες κινούν την Ανθρώπινη Ιστορία.

 

Οι δύο δυνάμεις οι οποίες κινούν την Ανθρώπινη Ιστορία.

Η Φιλοσοφία ένα σκοπό προσπάθησε να επιτύχει: Μανιωδώς θα λέγαμε: Συζητούμε για την παραδοσιακή νοησιοκρατική και εμπειρική φιλοσοφία η οποία κατέληξε στις ημέρες μας ως μεταδομιστική-αποδομιστική φιλοσοφία. Όσο και αν προσπαθεί να κινηθεί ως λαβύρινθος η φιλοσοφία είναι μία πρόσκαιρη διαστασιακή φαντασίωση του προσκαίρου ανθρώπου πρίν αυτός και τα γεννήματά του (όπως η φιλοσοφία) χαθούν στο Χάος (διότι ελάχιστοι έχουν προοβληματισθεί: άραγε η Ησιόδειος Θεογονία η οποία ομιλεί για την γένεση του κόσμου  και του ανθρώπου από το χάος δεν θα ξαναγραφεί αντίστροφα (όταν το Χάος θα ξαναεπιβληθεί μαζεύοντας τις δυνάμεις που σπατάλησε για να φανερώσει τον άνθρωπο και τον κόσμο του προχωρώντας σε νέες ανακατανομές των δυνάμεών του;

Προσπάθησε λοιπόν η Φιλοσοφία  να δημιουργήσει έναν κύκλο ανάμεσα στο πέρασμα του Χάους (το οποίο αγνοεί παντελώς τον Άνθρωπο όπως τον ξέρει η φιλοσοφία (το Χάος ούτε λόγο γνωρίζει ούτε άνθρωπο του λόγου γνωρίζει και το «άσχημο» είναι ότι όλοι θα επιστρέψουμε σε αυτό το Χάος ώστε να αναδιανεμηθούν σε κάτι άλλο οι δυνάμεις οι οποίες τώρα μας συνθέτουν ως μορφές και είδος. Άρα η απαρχή του Ανθρωπίνου Κόσμου και του Ανθρώπου αποτελείται από  το συνδυασμό των δυνάμεων του Χάους και των δυνάμεων Λόγου: οι δυνάμεις του Λόγου προσπαθούν να λάβουν τα υλικά του θείου της φύσης  και του ανθρώπου και να τα κατανείμουν με  βάση τις ιδέες της ισορροπίας της συμμετρίας και της τάξης, τις αξίες της ηθικής επαναλήψεως, των αρετών και της ευδαιμονίας. Οι δυνάμεις του Χάους δεν γνωρίζουν τίποτε από όλα αυτά: επανατροφοδοτούν τον πρόσκαιρο ανθρώπινο  κύκλο (ο οποίος ξεκινά από το θείο και διπα της φύσης καταλήγει στον άνθρωπο) μεταφέροντας δυνάμεις οι οποίες μέσα από τις μηχανές σκέψης και πράξης, νόησης και ήθου, επεξεργάζονται και μοιράζονται στους ανθρώπους (ανά εποχή καταλήγουν στους ανθρώπους διά της φιλοσοφίας, θρησκείας, πολιτικής, επιστήμης, τεχνολογίας κ.λ.π).  Ώστε η φιλοσοφία είναι το μεγάλο και εντελώς ψευδές παραπέτασμα που κρύβει από τον άνθρωπο το Χάος και την συνέχειά του, αν και ο άνθρωπος χωρίς τη φιλοσοφία (φαντασίωση της  οποίας είναι) αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του Χάους (η φιλοσοφία  του Νοός εγέννησε την ψευδαίσθηση ότι ο άνθρωπος είναι ό,τι είναι (ψευδαίσθηση η οποία αυτοπαύεται όταν ο άνθρωπος επιστρέψει στο Χάος (στο χάος ο άνθρωπος δεν επιστρέφει όταν «πεθάνει» διότι ο θάνατος στην εποχή του Λόγου είναι το στάδιο κυκλικής  επιστροφής των ανθρώπων στην ίδια διάσταση του λόγου, ο άνθρωπος επιστρέφει στο Χάος είτε ατομικά όταν ξεφύγει από την απάτη του Λόγου και εύρη τον δρόμο της ατομικής οντολογικής του συνεχείας είτε όταν μετά την κατά-στροφή αυτής της διάστασης μοιραία όλα ακολουθήσουν την οντολογική τους χαοτική συνέχεια).

Άρα δύο δυνάμεις κινούν τον Άνθρωπο και την Ιστορία του: το Χάος και ο Λόγος: ο Λόγος πασχίζει να κτίσει πάμπολλα παραπετάσματα, τείχη, ανασχετικά στρώματα, ανάμεσα στις πρόσκαιρες εκφάνσεις του λόγου και στο Χάος: προκειμένου να απορροφά όσο πιο ανώδυνα τις κατακλυσμιαίες δυνάμεις  του Χάους, να αποβλακώνει τους ανθρώπους ότι ανήκουν στον πρόσκαιρο κόσμο της Ιστορίας και όχι στον διηνεκή κόσμο του Χάους. Οι πάμπολλοι λοιπόν κατακλυσμοί αντί να παρουσιασθούν ως ο τρόπος μετάδοσης χαοτικών απείρων δυνάμεων στον Άνθρωπο έχουν αντιστραφεί ως νόημα και ομιλούν δήθεν για  την δημιουργία του Κόσμου και του Ανθρώπου: η δημιουργία του κόσμου από το Θεό της  βίβλου αντί να παρουσιασθεί ως προσπάθεια ελέγχου και καλής διαχείρισης των δυνάμεων του Χάους προς τον κόσμο του λόγου, αντιθέτως ψευδώς παρουσιάσθηκαν ως δημιουργία εκ του μηδενός (ευτυχώς οι συγγραφείς της βίβλου είχαν την ευθιξία να ομιλήσουν για το όν του χάους ως  εκπορευτού δυνάμεων υπό τον Εωσφόρον): η αφήγηση του Προμηθέως (ήταν Τιτάν προϋπάρχουσα χαοτική οντολογική δύναμις) η κλοπή της φωτιάς (της αιωνίου βουλήσεως μεταφοράς της οντολογικής δυνάμεως) αντί να παρουσιασθεί ως τρόπος μεταφοράς  χαοτικών δυνάμεων  στον άνθρωπο και στον πρόσκαιρο κόσμο του, παρουσιάσθηκε ως ένα απλό περιστατικό διαμάχης με το Δία (για αυτό ο πάνσοφος Αισχύλος στον Προμηθέα Δεσμώτη (πάνσοφα) βάζει τον Προμηθέα να  μισεί τους Θεούς: η φιλοσοφία και ο Νούς εδημιούργησαν  ανάμεσα στον άνθρωπο και στο χάος  τείχη ώστε οι δυνάμεις του Χάους να ελέγχονται, οι θεοί είναι τέτοιοι και περιορίζουν την ροή των χαοτικών δυνάμεων προς τον άνθρωπο ώστε ο άνθρωπος καθορίζεται από τον κύκλο: θεός-φύση-άνθρωπος και όχι από την απευθείας σχέση του με το Χάος, ο Προμηθέας πέφτει και αυτός θύμα αυτού του κύκλου (διότι στην πρώτη Αγία Τριάδα (Πατήρ (Δίας) Υιός (ως μεταφορά δυνάμεων του Διός (Προμηθέας) και Πνεύμα (Αϊτός) ο Δίας τρέφεται ως Αϊτός μέσα από το ανανεούμενο πνεύμα του Οντολογικού μεγέθους του Προμηθέως.

Το μεγάλο ζητούμενο είναι το εξής: ωραία: δύο δυνάμεις καθορίζουν την πορεία του Ανθρώπου και της Ιστορίας του: το Χάος και ο Λόγος: θα έπρεπε να εφευρεθούν αντιστοίχως δύο δίοδοι μεταβίβασης αυτών των δύο δυνάμεων: άς συζητήσουμε ότι ο Άνθρωπος ως μέγεθος δεν προϋπήρχε βέβαια αλλά εμφανίσθηκε ως αντανάκλαση του Ηλιακού φωτός μέσω αυτών των δομικών στοιχείων (του Χάους και του Λόγου(όταν αυτό το Ηλιακό φώς επέρασε ως αφαιρετική δυναμική (Θεία δύναμις) τότε μετετράπη σε συγκεκριμένη ηλιακή αντανάκλαση μορφής δίδοντας το ανθρώπινο σχήμα (δύο οφθαλμούς ο ένας ατενίζει το  Χάος (συναίσθημα) και ο άλλος το Λόγο, το ίδιο ισχύει  με τα ώτα, τα ζωτικά όργανα μεταφέρουν όλο τον τρόπο μεταφοράς της χαοτικής δύναμης προς το Λόγο (η καρδία όπως το χάος επεξεργάζεται το χαοτικό  αίμα και το μετατρέπει σε εγκεφαλική δομή ζωής κ.λ.π): στην έρευνα μέσω ποίων οδών θα μεταφερόταν το Χάος και ο Λόγος στην Γή  και στον  Άνθρωπο οι θρησκείες του Φυσικού Νόμου καθόρισαν δύο οδούς: το Χάος είναι ισχύς, είναι κάρμα, είναι ντάρμα, είναι τάο, είναι μία αφηρημένη και απρόσωπη δύναμη: ο Λόγος είναι πόνος, επιθυμία, άνθρωπος που πονεί και επιθυμεί (λόγος με την έννοια της ενσυναίσθησης) : άρα ο Άνθρωπος και ο Κόσμος εισήλθον στην καταστροφική διπολική λογική ότι : ως Ανθρωπος δεν μπορώ να αντιμετωπίσω την μεγάλη αλήθεια ότι είμαι μέρος του Χάους και για ολίγο του Λόγου άρα πρέπει να διαμοιράσω αυτήν την αλήθεια σε δύο μικρές αλήθειες ότι κάτι ανήκει στο χάος κάτι στο λόγο μήπως και καταφέρω ακολουθώντας την μικρή οδό του Λόγου να πέσω στην μεγάλη οδό του Χάους (όπου ούτως ή άλλως θα καταλήξω).

Οι προσωκρατικοί έκαναν το έλλογο βήμα παραπέρα: το Χάος κανονίσθηκε με λογικό τρόπο να περάσει στον Άνθρωπο και στον Κόσμο του μέσα από τα τέσσαρα ριζώματα: ύδωρ, πύρ, αήρ, γαία: όμως η προσωκρατική φιλοσοφία ήταν η πρώτη και η τελευταία  φορά όπου το Χάος και ο Λόγος συνταξίδευσαν μέσα από τα τέσσαρα ριζώματα: πλέον ο Πλάτων και ο Σωκράτης δεν έχασαν χρόνο: μετήλλαξαν το  άπειρο Χάος σε πεπερασμένη Πόλη, την άλογη χαοτική δύναμη σε έλλογο δύναμη  του καλού και αγαθού Ανθρώπου: και  πάλι όμως κάτι δεν προχωρούσε: οι Έλληνες όμως έδειξαν το δρόμο πορείας του Χάους και του Λόγου: ειδικά ο Θουκυδίδης:  το Χάος θα προχωρεί με τον Πόλεμο, τη βία, την αλογία. Την ισχύ: ο Λόγος θα προχωρεί μέσα από το πλατωνικό και σωκρατικό εφεύρημα του ελλόγου ανθρώπου και πολίτου των αρετών. Άρα απευθείας η γή έγινε πεδίο διπολικής εκτύλιξης χαοτικών και ελλόγων δυνάμεων (για αυτό και ποτέ δεν πρόκειται κανένας άνθρωπος ή θεός να φέρει ευδαιμονία στη γή, για αυτό όσα λέγει ο Αριστοτέλης για αυτάρκεια και ευδαιμονία είναι ευήθειες και φληναφήματα (η γή δεν είναι τίποτε άλλο παρά σταθμός διεκπεραίωσης δυνάμεων Χάους και Λόγου προς την επομένη στάση του Όντος (καμμία στάση ευτυχίας δεν προβλέπεται αλλά προβλέπεται ένα διηνεκές παιχνίδι εναλλαγών δυνάμεων του χάους και του λόγου).

Όχι τυχαία ο Ηρόδοτος ( ο πανέξυπνος Πατήρ της Ιστορίας) όπως και ο Θουκυδίδης δεν ετόλμησαν να ξεχάσουν τις δύο πηγές της Ανθρωπίνης Ιστορίας: του Χάους και του Λόγου: ο Ηρόδοτος έφερε το Χάος στην Ιστορία του μέσα από την απροσδιόριστη φύση των θεών και της Μοίρας (ζηλόφθονες οι θεοί) και ο Θουκυδίδης μέσα από την άλογον ανθρωπίνη φύση (ο Θουκυδίδης επιστημονικώς μετέφερε το χάος από την θεία ηροδότεια φύση στην ανθρωπίνη εσωτερικότητα): άρα όλα καθορίσθηκαν: το Χάος θα μεταφέρεται μέσα από τον πόλεμο, την βία, την ισχύ του ισχυροτέρου, ο λόγος μέσα από το νόμο, την ιδανική ανθρωπίνη πολιτεία, τον καλό και αγαθό πολίτη: άρα το Χάος θα μεταφέρεται μέσα από τους Τυράννους, Βασιλείς, Πολιτικούς, Ηγεμόνες, Ηγέτες, ο λόγος μέσα από τα πλήθη τα οποία θα υπακούουν σε μαζικά φιλοσοφικά και   θρησκευτικά και πολιτικά συστήματα τα  οποία θα κοιμίζουν τον πολύ κόσμο ότι θα υπάρξει εποχή αγάπης ενώ οι ολίγοι θα μεταφέρουν το χάος στη γή.

Αποκορύφωμα αυτής της πλανώδους ανθρωπίνης ιστορίας αποτελούν δύο παράμετροι: η θέση της γυναίκας σε όλα αυτά και η διαχώριση του κόσμου σε υποκόσμους (κόσμος ανθρώπων και  κόσμος βασιλείας  του θεού (μέγιστο ψεύδος): η γυναίκα εξοβελίσθηκε από τα επίσημα πεδία οδών της ανθρωπίνης ιστορίας γιατί αποφασίσθηκε το Χάος να μην μεταφέρεται μέσα από την Επιθυμία αλλά μέσω της Ισχύος (άρα η Γυνή αντικαταστάθηκε ως φορέας του Χάους από τον Άνδρα( διότι  η Επιθυμία ανήκει σε πολλούς ή ισχύς σε λίγους (η θρησκεία και η πολιτική έδωσαν την πανάκεια της επιθυμίας στους πολλούς οι οποίοι ελπίζουν στην βασιλεία του θεού  και στην εποχή όπου οι πολιτικοί θα φέρουν την εποχή της ευδαιμονίας): επίσης επειδή οι ολίγοι μετέφεραν το χάος αλλά ο λόγος στους πολλούς δύσκολα το απορροφά τότε κανονίσθηκε η περιοχή του λόγου συνεχώς να  διαμελίζεται ώστε να αντέχεται η μεταφορά χαοτικών δυνάμεων επί της γής: π.χ  όταν  η  Ρώμη έφερε διά της ισχύος το χάος του οικουμενικού κόσμου τότε ο Ιησούς (ο θρησκευτικός λόγος ο οποίος εκοίμισε και διά της αγάπης καθησύχασε τον κόσμο) απορρόφησε αυτές τις χαοτικές δυνάμεις χωριζόμενος πανέξυπνα σε κόσμο Εδώ και κόσμο του Εκεί (Βασιλείας του Θεού( ώστε να γίνει ανεκτή η μεταφορά της χαοτικής ρωμαϊκής χαοτικής δύναμης ότι όλοι οι άνθρωπο μπορούν να αποτελέσουν έναν οικουμενικό κόσμο.

Άρα: το Χάος μεταφέρθηκε μέσα από την Ισχύ ηγεμόνων, πολέμων, συνεχών ανακατατάξεων, γεωπολιτικών ανακατατάξεων, διαμοιρασμού πόρων και περιοχών, συνεχών αλλαγών στο ποιοι διαχειρίζονται δυνάμεις οι οποίες θα κατά-στρέψουν την γή προς τον επόμενο σταθμό του Όντος, επιστημονικές και τεχνολογικές ανακατατάξεις ελέγχου μαζών  (ικανοποιώντας αιώνιες κοσμοθεωρίες και θεοθεωρίες και ανθρώπινες αποστολές):

Ο Λόγος μεταφέρθηκε μέσα από την διακοίμηση των μαζών ώστε αυτές οι ανθρώπινες μάζες κοιμώμενες  και αποχαυνωμένες να υπηρετούν τους άνωθεν φορείς του χάους: ο φιλοσοφικός λόγος, η χριστιανική  αγάπη, η πολιτική νομιμότητα, η επιστημονική νομιμότητα, είναι μεταφορείς λόγου ώστε οι πολλοί χειραγωγούμενοι και αποχαυνωμένοι, χωρίς αίσθηση της οντολογικής συνεχείας να αναπαύονται στην ανοησία του Λόγου καθώς το Χάος προωθείται από αυτό που ο Γκαίτε ονόμασε Πνεύμα της Ιστορίας, για αυτό και στο 2026 έχουμε ανθρώπους σαν τον κ.τραμπ κακόγουστα να μιμείται τον τρόπο μεταφοράς του χάους και  οι πολλοί τίποτε να μην μπορούν να πράξουν διότι οι πολλοί έχουν τις ατομικές πόρτες της ατομικής συνεχείας των κλειστές στο επόμενο και περιμένουν τους ολίγους χαοτικούς εκφραστές συνεχώς να καθοδηγούν τους πολλούς.