Η Επανάσταση της Μαριονέτας.

 

Η Επανάσταση της Μαριονέτας.

Η Μαριονέτα έμαθε ότι Είναι Μαριονέτα: Δεν Είναι Μαριονέτα. Μπορεί να είναι κάτι άλλο ανώτερο ή κατώτερο. Ό,τα και άλλο και αν είναι το λησμόνησε. Κανείς δεν της το είπε κανείς δεν της το θύμισε. Όταν έρχονταν κάτι περίεργες αναμνήσεις ότι Είναι και κάτι άλλο το απωλογείτο ως αμαρτία. Όμως από όλες τις μαθήσεις αυτή έμαθε αυτή: άρα συνέχισε να μεγαλώνει σαν Μαριονέτα. Με όλες τις δυναμικές και τα χαρακτηριστικά του ρόλου της.

Τα όνειρα, η φαντασία, οι αναμνήσεις, οι ενοράσεις που είχε και της θύμιζαν άλλους εαυτούς και άλλες δυναμικές, γρήγορα την έμαθαν ότι είναι επικίνδυνες και σχιζοφρενικές. Τις παράτησε. Άρχισε να συνηθίζει το ρόλο  της. Εξάλλου την  δίδαξαν ότι η έξη, η συνήθεια, η ηθική (όπως είπαν και οι φιλόσοφοι) είναι η νέα φύση της. Η μαριονέτα γρήγορα έγινε ένα καλό ευθύγραμμο τμήμα: η Αρχή της ήταν ό,τι της επέτρεπαν να σκέπτεται ως Καλό, το τέλος της ήταν οι πράξεις και ο ρόλος που της επεφύλασσαν αυτές οι σκέψεις. Γρήγορα η ζωή της έγινε μία ρουτίνα: Κινείται ανάμεσα στον Θεό που την κινεί και λέγεται Καλλιτέχνης και στους πρακτικούς ρόλους της. Δεν έχει  δική της λαλιά, δεν έχει  δική της πράξη, όλα είναι κατευθυνόμενα από τον Καλλιτέχνη Θεό που την κινεί.

Όλο το πάζλ συμπληρώθηκε: όταν η Μαριονέτα μελαγχολεί ο Καλλιτέχνης που την κινεί την θυμίζει ότι Γεννήθηκε για να διασκεδάζει τους Άλλους  Γρήγορα η Μαριονέτα κατάλαβε ότι Είναι με βάση όσα της Λέγει ο Καλλιτέχνης Θεός κινητής  της, οι Άλλοι χάριν των οποίων κινείται, ο κόσμος που της έχουν ετοιμάσει. Ξέχασε το μονοπάτι που την οδηγεί σε κάτι το δικό της, ως σκέψη, κίνηση, προορισμό. Μία φορά που ο Καλλιτέχνης Θεός έπαιξε με τις μαριιονέτες του την  Οδύσσεια του Ομήρου η Μαριονέτα φοβήθηκε: είναι δυνατόν να τα κατάφερνα ποτέ (αναλογίσθηκε) και να νικούσα όλες αυτές τις Σκύλλες και Χάρυβδες και τα άλλα τέρατα;

Τότε ήταν που έκανε κάτι παράξενες σκέψεις: εάν οι Σειρήνες, η  Σκύλλα και η Χάρυβδη, ο Κύκλωπας, ο Μινώταυρος, ο Λέων της Νεμέας και τα λοιπά τέρατα, εάν όλες αυτές οι Οντότητες ήταν οι Καλές και οι Ωραίες Υπάρξεις του Παραμυθιού της Οντολογικής ζωής γατί παρουσιάσθηκαν ως οι Κακές και Άσχημες; Μήπως οι Ποιητές δημιούργησαν όπως και οι φιλοσοφίες και οι θρησκείες κάτι το Κακό και το Ασχημο για να επιβάλουν τις δικές τους Σειρήνης τους δικούς τους Λαιστρυγόνες την δική του Κίρκη ως κάτι το Ωραίο και το Καλό; Διότι η Μαριονέτα σκεπτομένη παρατήρησε κάτι το περίεργο: οι Σειρήνες ήταν Κακές διότι θα έτρωγαν τον Οδυσσέα, όμως ο Καλλιτέχνης θεός κατασπαράζει κάθε Ημέρα την Μαριονέτα δεμένη σε ένα σκοινί να την κατευθύνει όπου και όπως αυτός και μόνος αυτός θέλει και επιθυμεί. Εάν τελικά οι Σειρήνες οι Λωτοφάγοι ο Προκρούστης και οι άλλες Κακές Τερατώδεις και Διαβολικές Μορφές είναι οι Καλοί και οι Ωραίοι του Παραμυθιού σημαίνει ότι οι Κακές δήθεν οντότητες σε απομακρύνουν  από την ψευδαίσθηση της Γής, της  Γήϊνης Ζωής και Ελευθερίας, αυτές οι δήθεν Κακές αλλά επί της Ουσίας Καλές Οντότητες σε κατασπαράζουν στην Γή για να σε απελευθερώσουν από κάθε ψευδαίσθηση Καλής και Ωραίας και Ελεύθερης Γήϊνης ζωής οδηγώντας σε στην Πραγματική Σου Οντολογική Πορεία. Η Μαριονέτα ξαφνικά ένοιωσε μία θέληση να πλησιάσει τις Σειρήνες, οι Σειρήνες να την Κατασπαράξουν αφαιρώντας της το Υλικό υπόστρωμα, τα σκοινιά με τα οποία την καθοδηγεί ο Καλλιτέχνης Θεός, να κατασπαράξουν κάθε τι που την κρατεί δούλη στον Καλλιτέχνη Θεό και στους Άλλους οδηγώντας την Στην Κυρία Οντολογική της Πορεία και Πραγματική Οντολογική  Ελευθερία.

Σταδιακά η Μαριονέτα κατάλαβε πώς οι Ποιητές, φιλόσοφοι  και φιλόθεοι χώρισαν ό,τι Υπάρχει και ωνόμασαν τα κομμάτια του διαλυμένου όλου όπως αυτοί Ήθελαν όχι όπως Είναι. Η Μαριονέτα κατάλαβε ότι Είναι αυτό που την Έπεισε ο Καλλιτέχνης Θεός που την κινεί και όχι αυτό το Οποίο Ως Τέτοια πραγματικά Που Είναι. Κατάλαβε ότι τίποτε δεν υπάρχει στο Όν του Όλου το οποίο υπάρχει στην Γή: οι Άνθρωποι έκαναν γλώσσα, λέξεις, ομιλία, κατηγορίες γνώσης και ήθους για να κρύψουν την Πραγματική Οντολογική Πορεία Όλων των Μαριονετών διότι με αυτόν τον τρόπο χάθηκαν οι Άπειρες  ισοδύναμες Πορείες στο Όν όλων των Μαριονετών και έμεινε η Μία Πορεία του Καλλιτέχνη Θεού να ελέγχει όλες τις Μαριονέτες.

Τότε η Μαριονέτα αποφάσισε να ίδη το Όλον και όχι μόνον τον Εαυτόν της: Ή καλλίτερα: αποφάσισε να μην βλέπει μόνον τους Άλλους και τον Καλλιτέχνη Θεό με τα μάτια του σώματος διότι αυτό την έκανε Δούλη και Σκλάβα: Μία Ημέρα λοιπόν έκλεισε τα Μάτια του Σώματος και απευθείας άνοιξε τα Μάτια της όχι ως Σώμα αλλά ως Δύναμις: Είδε ότι και ο Καλλιτέχνης Θεός και Αυτή η ίδια η Μαριονέτα, τα σκοινιά, ο ρόλος της, το ακροατήριο που γελούσε, όλο αυτό το γελοίο πλαίσιο ήταν ένα τρίγωνο μέσα στο Όν: όλοι έβλεπαν το τρίγωνο και όχι ότι το τρίγωνο ήταν εντός του Οντολογικού Πλαισίου: ένα σκοινί εάν έσπαζε η Μαριονέτα θα χανόταν στο Οντολογικό Πλαίσιο: άλλος τρόπος να χαθεί στο Οντολογικό πλαίσιο ήταν να χανόταν ο Καλλιτέχνης Θεός (αδύνατον) ή το ακροατήριο (Αδύνατον):

Κόμπιασε Η Μαριονέτα: εάν έσπαζε τα σκοινιά της θα χανόταν στο χάος που οι φιλόσοφοι και οι φιλόθεοι το ωνόμασαν θάνατο, πυρ γεέννης, κόλαση κ.λ.π. Η Μαριονέτα συνήλθε:  Ναι, μονολόγησε: ωνόμασαν έτσι το χάος για να δικαιολογήσουν ότι ο δικός τους γήϊνος Παράδεισος  είναι δήθεν το καλό: η  Μαριονέτα συνέχισε: Εδώ είναι ο θάνατος, στην σκλαβιά μου:  Θάνατος δεν είναι ο χωρισμός του σώματος από την ψυχή αλλά ο χωρισμός του Ανθρώπου  από την Ατομική του Οντολογική Πορεία: Ζωή είναι να ξανααναβώ (μονολόγησε η Μαριονέτα) στο άρμα του Όντος: άρα Εδώ Είμαι Νεκρή στο Χάος επάνω στο Άρμα του  όντος θα ξαναζήσω: Άρα Ζωή είναι ο Θάνατος και ο Θάνατος είναι η Ζωή: όταν γεννιόαστε είπε η Μαριονέτα πεθαίνουμε, και όταν πεθαίνουμε Είμαστε Ζωντανοί:

Τα κατάλαβε όλα η Μαριονέτα :ο Καλλιτέχνης Θεός και οι υποτακτικοί του φιλόσοφοι και φιλόθεοι αντέστρεψαν τα πάντα με πλαστές ετικέτες: ωνόμασαν την πραγματική ζωή του Χάους όπου οι Άνθρωποι ζούν επί του Ατομικού Οντολογικού Άρματος, το ωνόμασαν  Θάνατο και το εγέμισαν με χίλιους φόβους θανάτου. Αντιθέτως την πρόσκαιρη ζωή του σώματος  που είναι θάνατος εξάρτησης την ωνόμασαν λόγο, και με το λόγο ήλεγξαν το μυαλό όλων των μαριονετών. Ενώ εδώ είναι ο θάνατος του αποχωρισμού από την ατομική οντολογική πορεία αυτό το Εδώ το ονόμασαν Ζωή, και ενώ η Ζωή είναι μετά όταν επιτέλους η Μαριονέτα Ελεύθερη αναβαίνει στο Άρμα του δικού της Όντος  και της δικής της Πορείας αυτή την μεταΖωή την ωνόμασαν Θάνατο.

Η Απόφαση ακολούθησε: η Μαριονέτα έπαιζε το ρόλο του Οδυσσέα όταν αυτός κατέβηκε στον  Άδη: Η Μαριονέτα όμως χωρίς ο Καλλιτέχνης Θεός να το καταλάβη έσπασε το σκοινί και έφυγε στον Ωκεανό ο οποίος σύμφωνα με τον Όμηρο περιβάλλει τον κόσμο αυτόν και με Τέρατα φρουρούς δεν αφήνει τους ανθρώπους να φύγουν: η Μαριονέτα άρχισε να απομακρύνεται, σταδιακά τέρατα δεν είδε αλλά άρχισε να χάνει όλα όσα της είπαν ότι Εϊναι: Ρούχα, ένδυση, χαρακτηριστικά: ένα αίσθημα Ελευθερίας την κατέκλυσε: Ένα Άρμα την παρέλαβε και έπειτα ως Δύναμις Χάους έχασε και το Λόγο: διότι εκεί όπου Αρχιζει το Μεγάλο Οντολογικό ταξείδι του Κάθε Ενός σταματά ο Κοινός Λόγος.