Ας συζητήσουμε για τα  Ίμια.

Τα ιστορικά γεγονότα στην βραχονησίδα των Ιμίων συνέβησαν τέλη του Ιανουαρίου 1996. Εάν προσέξουμε τις ημερομηνίες θα δούμε ότι πρίν το 1996 η πλέον πολεμική σοβαρή εμπλοκή με την τουρκία ευρίσκεται στην  τουρκική εισβολή στην Κύπρο (και στην επιγενομένη παράνομη αυτής κατοχή έκτοτε), συζητούμε για 22 χρόνια πρίν, το 1974. Επίσης εάν προσέξουμε θα δούμε ότι δεν ξανασυνέβη κανένα άλλο παρόμοιο και σημαντικό πολεμικό γεγονός έκτοτε, από το 1996 έως σήμερα. Άρα η βασική σημαντική έννοια της περιοδολόγησης φανερώνει ότι τα  γεγονότα των Ιμίων δεν αποτελούν συνέχεια ούτε επίλογο ούτε λόγο συνεχείας κάποιων πολεμικών γεγονότων και ιστορικού πολέμου ανάμεσα στην Ελλάδα και στην  τουρκία. Συζητούμε λοιπόν για ένα μεμονωμένο ιστορικό γεγονός το οποίο γεννήθηκε λόγω κάποιων συμβάντων εκείνης της εποχής χωρίς να υπάρχει προηγούμενο ιστορικό και μετέπειτα ιστορικό παρομοίας δυναμικής: δεν παραβλέπουμε βέβαια τις λεκτικές, διπλωματικές, ή άλλες εμπλοκές ανάμεσα στα δύο κράτη (συνεχείς παραβιάσεις της τουρκίας του Ελληνικού εναερίου χώρου, τα γεγονότα περί της υφαλοκρηπίδας κ.λ.π): συζητούμε για γεγονότα όμοια των Ιμίων σημαντικής πολεμικής αρχής διεξαγωγής και έκβασης.

Άρα έπρεπε το 1996 και συγκεκριμένα εκείνη την εποχή να συμβούν τα γεγονότα των Ιμίων.  Για να επικαλυφθεί κάτι που συνέβαινε, για να προληφθεί κάτι, ή για να ξεκινήσει κατι: άρα κάτι  επετεύχθη εκείνη την εποχή με τα γεγονότα των Ιμίων και δεν ξαναείχαμε παρόμοια γεγονότα εδώ και 30 ολόκληρα χρόνια.

Άρα πρέπει να εξετασθεί προσεκτικά η εποχή: τι συνέβαινε στην Ελλάδα, τι συνέβαινε στην τουρκία εκείνη την στιγμή; Σαφέστατα σημαντικοτάτη είναι και η εμπλοκή των αμερικανών διότι ως τρίτη δύναμη είναι αυτή η οποία επιχειρηματικώς οικονομικώς και άλλως ελέγχει την Ελλάδα και την τουρκία.

Στην Ελλάδα την στιγμή των Ιμίων τελείωνε η διακυβέρνηση της χώρας από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η ιστορική αξία αυτού του γεγονότος είναι σημαντική και δικαιολογεί την δημιουργία παρομοίου γεγονότος με αυτό των Ιμίων (πάμπολλες φορές κράτη και αυτοκρατορίες επετέθησαν σε άλλες όταν καταλάβαιναν κυβερνητικές ανωμαλίες, αλλαγές ή αδυναμίες). Συγκεκριμένα: Στις 18 Ιανουαρίου 1996 εξελέγη Πρωθυπουργός  ο Κώστας Σημίτης από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. λίγες μέρες μετά την παραίτηση του Ανδρέα Παπανδρέου από το αξίωμα για λόγους υγείας.

Στις 30 Ιουνίου 1996, στο 4ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., λίγες μέρες μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, αναδείχθηκε  ο Κώστας Σημίτης πρόεδρος του κινήματος και με τη νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις κοινοβουλευτικές εκλογές της 22 Σεπτεμβρίου 1996 ανακηρύχθηκε πρωθυπουργός. Ως αρχηγός του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κέρδισε και την επόμενη εκλογική αναμέτρηση στις 9 Απριλίου 2000.

Σε κάθε περίπτωση λοιπόν θα πρέπει να σημειωθούν τα εξής: Αφ΄ής στιγμής το ΠΑΣΟΚ ενίκησε στις εκλογές  του Σεπτεμβρίου του 1996 (συζητούμε για τις αλήστου μνήμες εκείνες εκλογές όπου αρχικά προηγείτο η Νέα Δημοκρατία και τελικά ενίκησε το ΠΑΣΟΚ (και αυτό για τον ιστορικό του μέλλοντος είναι κάτι το σημαντικό (και σε σχέση με τα γεγονότα των Ιμίων) ο Ελληνικός λαός (το ΠΑΣΟΚ έλαβε περίπου το 42% των ψήφων) δεν επηρεάσθηκε καθόλου σχεδόν από τα γεγονότα των Ιμίων (τους 3 νεκρούς αξιωματικούς, την τρωθείσα Εθνική αξιοπρέπεια  κ.λ.π): Αντιθέτως έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στον πρωθυπουργό ο οποίος όχι μόνον δεν προχώρησε σε συγκεκριμένες κινήσεις υπεράσπισης της Εθνικής  Τιμής και Αξιοπρεπείας αλλά αντιθέτως ευχαρίστησε τον Μπίλ Κλίντον για την ειρηνευτική του επέμβαση. Άρα ο Ελληνικός λαός είναι συνυπεύθυνος για την πορεία, την Ιστορική πορεία της Ελλάδος.

Άρα κατά τις ημέρες των Ιμίων η Ελλάδα δεν είχε πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου με τις γνωστές αντιαμερικανικές κορώνες του (οι οποίες ουδέποτε εφαρμόσθηκαν (έξω οι βάσεις του θανάτου κ.λ.π): κατά τις ημέρες των Ιμίων η Ελλάδα αποκτούσε νέο πρωθυπουργό: τα γεγονότα των Ιμίων σιγούρευσαν ότι ο νέος πρωθυπουργός του ΠΑΣΟΚ (αφ΄ής στιγμής ευχαρίστησε τους Αμερικανούς) θα  σταματούσε τις Αμερικανικές πομφόλυγες και θα υιοθετούσε φιλοαμερικανική πολιτική (τόσο ποθητή για τους αμερικανούς «φίλους»μας.

Όπερ και εγένετο: επί Σημίτη σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής η νέα κυβέρνηση θα διαχωριστεί επί του πρακτέου από την αντινατοϊκή, αντιαμερικανική και συχνά αντιευρωπαϊκή κατεύθυνση που είχε ακολουθήσει παλιότερα το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση  συζητούμε για το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, λές και τα Ίμια έδρασαν ως η μαγική ράβδος του παραμυθιού. Η προσπάθεια αυτή που εκφράστηκε με το αίτημα για ένταξη στην ΟΝΕ και την κατάθεση του Προγράμματος Σύγκλισης το 1994, συνεχίστηκε έμπρακτα στη συνέχεια με την τήρηση ενός μακροπρόθεσμου πλάνου ένταξης. Ας σημειωθεί εξάλλου η επίσκεψη του Κλίντον (Αμερικανού προέδρου) στην Αθήνα το 1999 η οποία  διέλυσε ποικίλα παγόβουνα σοσιαλιστικής προέλευσης. Εάν μάλιστα σκεφθούμε ότι το 1995 ψηφίζεται, επίσης, ο ν. 2289/95, ο οποίος αναμόρφωσε το αδειoδοτικό καθεστώς ενσωματώνοντας τη σχετική κοινοτική οδηγία 94/22/ΕC. Το 1996, πραγματοποιήθηκε ο πρώτος διεθνής γύρος παραχωρήσεων. Μετά από διεθνή διαγωνισμό παραχωρήθηκαν 4 περιοχές στη Δυτική Ελλάδα: ΒΔ Πελοπόννησος & Αιτωλοακαρνανία στην εταιρεία Τriton και Ιωάννινα & Δ. Πατραϊκός κόλπος στη εταιρεία Enterprise Oil. Επενδύθηκαν δεκάδες εκατ. ευρώ σε σεισμικές έρευνες και γεωτρήσεις. Οι έρευνες δεν απέδωσαν, όμως και οι γεωτρήσεις δεν έφθασαν το βάθος που προέβλεπαν οι αρχικές συμφωνίες. Οι εταιρίες αποχώρησαν το 2000-2001 θα συνειδητοποιήσουμε ότι τα γεγονότα των Ιμίων με το περίφημο ευχαριστώ στους Αμερικανούς έδωσε άλλη πλέυση στην αντιαμερικανικότητα και αντιευρωπαϊκότητα του ΠΑΣΟΚ, προσάρμοσε την Ελλάδα στην Αμερική και στην Ευρώπη για όσα έρχονταν  στο Αιγαίο, στην οικονομία, στο ευρώ κ.λ.π.Μην ξεχνούμε εξάλλου ότι μόλις τρία χρόνια αργότερα (1999) με το λεγόμενο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου έγινε η μεγαλύτερη αναπροσαρμογή των Ελληνικών περιουσιών (χάθηκαν πάμπολλες περιουσίες γεγονός το οποίο ξεκίνησε τη λογική των δανείων).

Αυτά έχουμε να πούμε για την Ελλάδα.  Άς έλθουμε τώρα στην τουρκία του 1996. Είναι τοις πάσι γνωστό ότι η τουρκία ίσως έως τον Ερντογάν άσπρη  και σταθερή μέρα πολιτική δεν είδε. Στην Τουρκία το καθεστώς βρίσκονταν σε βαθιά κρίση και αδιέξοδα. Υπήρχαν σημαντικοί εργατικοί και νεολαϊκοί  αγώνες και βέβαια το κουρδικό ζήτημα. Η πρωθυπουργός Τανσού Τσιλέρ προσπαθούσε για τρεις μήνες ανεπιτυχώς να σχηματίσει κυβέρνηση. Ωστόσο, η Τσιλέρ ήταν υπεύθυνη για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν κατά του κουρδικού λαού από τον τουρκικό στρατό, τις δυνάμεις ασφαλείας και τις παραστρατιωτικές οργανώσεις. Πολλές εκθέσεις διεθνών οργανισμών για τα ανθρώπινα δικαιώματα τεκμηρίωσαν την καταστροφή και κάψιμο κουρδικών χωριών και πόλεων και τις δολοφονίες Κούρδων αμάχων που διέπραξε ο τουρκικός στρατός κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Τσιλέρ το 1993-1996. Άρα σε σχέση με την Ελλάδα και το Αιγαίο έπρεπε να παρθεί ένα μήνυμα του μεγάλου αδελφού (Αμερική) ότι και η τουρκία και η Ελλάδα ευρίσκονται υπό την κηδεμονία αυτού του μεγάλου αδελφού: εάν  σκεφθούμε ότι η τσιλέρ ανακοίνωσε (30 Ιανουαρίου, 1996) από την τουρκική βουλή: ότι αύριο στα Ίμια δεν θα υπάρχει Ελληνική σημαία (τελικά υπάρχει Ελληνική σημαία διότι τα Ίμια είναι Ελληνική περιοχή) η τσιλέρ πήρε ένα ηχηρό μήνυμα του μεγάλου αδελφού (εάν μάλιστα σκεφθούμε και τα παρακάτω γεγονότα: λίγο μετά τη νίκη της τσιλέρ στις τοπικές εκλογές του 1994, η μεγάλη κλίμακα φυγής κεφαλαίων λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης στους στόχους του δημοσιονομικού ελλείμματος της τσιλέρ οδήγησε στην σχεδόν κατάρρευση της τουρκικής λίρας και των αποθεμάτων ξένου συναλλάγματος. Εν μέσω της επακόλουθης οικονομικής κρίσης και των μέτρων λιτότητας, η κυβέρνησή της υπέγραψε την Τελωνειακή Ένωση μεταξύ ΕΕ-τουρκίας το 1995. Η κυβέρνησή της φέρεται να υποστήριξε την απόπειρα πραξικοπήματος στο Αζερμπαϊτζάν το 1995 και προήδρευσε σε μια κλιμάκωση των εντάσεων με την Ελλάδα μετά τη διεκδίκηση της κυριαρχίας στα Ίμια)πήρε λοιπόν το μήνυμα της Αμερικής: η  τουρκία ό,τι και αν πράξει προκειμένου να αυτοηρεμήσει από τα εσωτερικά της προβλήματα, ό,τι και αν κάνει για να επιλύσει τα αμέτρητα εθνικά της προβλήματα, το αιγαίο δεν θα είναι τομέας ανακούφισης των τουρκικών προβλημάτων διότι εκεί ο μεγάλος αδελφός (η αμερική) θα κάνει όλα όσα έχει κουρασθεί για να τα καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια: ελέγχοντας οικονομικά τις χώρες του αιγαίου η αμερική θα είναι συνυπεύθυνη σε σχέση με το αιγαίο και τα αγαθά του. Η τσιλέρ θα έπρεπε να λύσει τα τουρκικά προβλήματα και να σιγουρεύσει και την επομένη πρωθυπουργική της θητεία μακριά από το αιγαίο.

Το 1996 για την τουρκία είχαμε και ένα άλλο σημαντικό γεγονός (άς μην ξεχνούμε ότι η τουρκία έχει ως σταθερά πολιτική να αλληθωρίζει προκαλώντας προβλήματα αλλού μεταφέροντας το κέντρο προσοχής εκεί όπου δεν πρέπει απομακρύνοντας τα βλέμματα από εκεί όπου πρέπει):  Το αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Σουσουρλούκ εκείνης της χρονιάς και το μετέπειτα σκάνδαλο που αποκάλυψαν τις σχέσεις μεταξύ παρακρατικών οργανώσεων και της κυβέρνησης της Τσιλέρ. Στο αυτοκινητιστικό αυτό δυστύχημα αποκαλύφθηκαν ευρέως οι σχέσεις υψηλών τούρκων αξιωματούχων με την τουρκική και όχι μόνον μαφία. Το σκάνδαλο ήταν μεγατόνων, λές και η τσιλέρ είχε μαντέψει τι θα γίνει και επιθυμούσε γεγονότα όπως αυτά των Ιμίων για να αποπροσανατολίσει τον τουρκικό λαό.

Σε κάθε περίπτωση το σημαντικό Θουκυδίδειο συμπέρασμα είναι ότι τίποτε παρόμοιο γεγονός με αυτό των Ιμίων του 1996 δεν συνέβη εδώ και 30 χρόνια, συνέβησαν όμως όλα συμφωνήθηκαν μετά τα γεγονότα των Ιμίων λόγω των  Ιμίων.