Περί της Επιχαρμείου φράσεως: Νούς ορά και Νούς ακούει.

 

Το σύνολο των αισθήσεων εξισούται με το Νού; Εάν ναι τότε οι αισθήσεις μπορούν να αντικαταστήσουν το Νού όπως και ο Νούς τις αισθήσεις. Δηλαδή μπορεί ο Άνθρωπος να ζήσει χωρίς Νού μόνον διά των αισθήσεων ή χωρίς αισθήσεις μόνον διά του Νοός; Η απάντησις είναι αρνητική, όμως με μία πιο προσεκτική ματιά θα διαπιστώσουμε ότι υπήρξε εποχή όπου οι άνθρωποι ζούσαν μόνον με τον Νούν  χωρίς τις  επιρροές των αισθήσεων (οι μύστες και οι εκστασιαζόμενοι φωτισμένοι άνθρωποι, οι μέτοχοι των Ελευσινείων μυστηρίων) σήμερα αντιθέτως σταδιακά οι άνθρωποι ζούν σε καθεστώς εικονικών αισθήσεων χωρίς την αναγκαιότητα του Νοός o oποίος σταδιακά υποχωρεί χάριν των ψηφιακών αισθήσεων.

Νούς ορά και Νούς ακούει: ο Νούς δεν ορίζεται, δεν υπάρχουν ούτε δύο φιλόσοφοι οι οποίοι θα συμφωνήσουν περί την ποιότητα του Νοός. Υπήρχαν εποχές κατά τις οποίες οι άνθρωποι αγνοούσαν την ύπαρξιν του Νοός, οι Θεοί άραγε έχουν Νού, υπό την έννοια ότι οι σκέψεις τους και οι δυνάμεις τους είναι συσσωρευμένες σε ένα και μόνο μέρος της υπάρξεώς τους; Εάν θεωρήσουμε την ιστορία του Πρωταγόρου ο άνθρωπος δεν είχε και δεν διέθετε Νούν διότι ο Προμηθέας τον επροίκισε με τον Νούν, ώστε ο Άνθρωπος υπήρξε πρό του Νοός και θα υπάρξει και μετά από αυτόν: εξάλλου ο θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο από την απελευθέρωση – και όχι τη διαχώριση- του Νοός η οποία απελευθέρωσις αναλύει συμπαντικά και το ανθρώπινο σώμα.

Το μεγάλο ερώτημα είναι το εξής: ο Νούς του Ανθρώπου συλλαμβάνει συγκεκριμένες συμπαντικές δυνάμεις, τις ανεξαρτητοποιεί και τις μεταφέρει διά των αισθήσεων στην ενεργό πραγματική ζωή, η οποία είναι μία και συγκεκριμένη , και εξαρτάται και από τον Νούν και από τις αισθήσεις: όλα όσα περνούν από αυτά τα μεγέθη είναι τα μόνα που υπάρχουν και ο τρόπος τους είναι ο μόνος τρόπος εκτύλιξης των πραγμάτων και των γεγονότων;είναι τέλος πάντων η μόνη αλήθεια όσα συλλαμβάνει ο Νούς και περνά στην πραγματική ζωή διά των αισθήσεων;

Όλα όσα συλλαμβάνει ο Νούς είναι τα μοναδικά που υπάρχουν στο όλο σύμπαν; Μα εάν όσα συλλαμβάνει ο Νούς ήταν τα μοναδικά που υπήρχαν στο σύμπαν τότε θα ήμασταν παντοδύναμοι διότι θα τα γνωρίζαμε απόλύτα και θα ήταν οι γέφυρές μας προς την λοιπή συμπαντική πορεία: εξάλλου όλα όσα συλλαμβάνει ο Νούς είναι μονοδιάστατα και εξαντλούνται όλα επειδή περνούν τις αισθήσεις , όσα οι αισθήσεις συζητούν περί των συλλήψεων του Νοός εξαντλούν όλο το βάθος των συνειλημμένων οντολογικών δυνάμεων και δεν χρειάζεται ο άνθρωπος να ερευνήσει περαιτέρω το σύμπαν και τις δυνάμεις του που ήδη διά του νοός και των αισθήσεων καθιερώθηκαν στη γή;

Ασκήσεις στα τριτόκλιτα επίθετα, β΄γυμνασίου.

1. Να συμπληρωθούν οι φράσεις με τα επίθετα που δίνονται:

- Ἡ ἀρχὴ τὸ __________ τοῦ παντὸς ἐστι (ὁ ἥμισυς, ἡ ἡμίσεια, τὸ ἥμισυ).

- Πᾳρέχω τράπεζαν __________ ἐδεσμάτων __________ (ὁ, ἡ πλήρης, τὸ πλῆρες - ὁ, ἡ πολυτελής, τὸ πολυτελές).

- Ὁ Ἥλιος ἐπὶ __________ ἅρματος τὸν οὐρανὸν διελαύνει (ὁ ταχύς, ἡ ταχεῖα, τὸ ταχύ).

- Πολλάκις τὸ ὠφέλιμον ἐναντίον ἐστὶ τῷ __________ (ὁ ἡδὺς, ἡ ἡδεῖα, τὸ ἡδύ).

- Οἱ Ἀθηναῖοι μετεῖχον τῶν __________ ἑορτῶν (ὁ, ἡ συνήθης, τὸ σύνηθες).

- Οἱ στρατηγοὶ ἔσονται __________ τῷ δήμῳ (ὁ, ἡ ἐπιεικής, τὸ ἐπιεικές).

- Βάδιζε τὴν __________ ὁδόν (ὁ εὐθύς, ἡ εὐθεῖα, τὸ εὐθύ).

- Ὁ ἄρχων ἐβοήθησε τοῖς __________ πολίταις (ὁ, ἡ ἐνδεής, τὸ ἐνδεές).

- Ὁ παῖς ἦν __________ πατρός (ὁ, ἡ ἐπιφανής, τὸ ἐπιφανές).

- Ἡ χώρα οὐκ ἔχει __________ καὶ __________ ποταμούς (ὁ εὐρύς, ἡ εὐρεῖα, τὸ εὐρύ - ὁ βαθύς, ἡ βαθεῖα, τὸ βαθύ).

- Ὁ φιλόσοφος ὠνόμασεν αὐτοὺς __________ (ὁ, ἡ εὐδαίμων, τὸ εὔδαιμον).

- Οἱ ἀγροὶ γέμουσιν __________ ἀνθέων (ὁ, ἡ εὐώδης, τὸ εὐῶδες).

- Νοῦς __________ ἐν σώματι __________ (ὁ, ἡ ὑγιής, τὸ ὑγιές).

- Οἱ στρατιῶται __________ χιτῶνας ἐνεδύοντο (ὁ μέλας, ἡ μέλαινα, τὸ μέλαν).

- Γλῶσσα λανθάνουσα τὰ __________ λέγει (ὁ, ἡ ἀληθής, τὸ ἀληθές).

- __________ θυσίᾳ πράξομεν ταῦτα (ὁ πᾶς, ἡ πᾶσα, τὸ πᾶν).

- Οἱ Σπαρτιάται ἐτρέφοντο __________ ζωμῷ (ὁ μέλας, ἡ μέλαινα, τὸ μέλαν).

Η γένεσις του Αυτεγνωσμένου Υποκειμένου στην Οδύσσεια.

 

Ο Αλκίνοος έπειτα από τα δάκρυα του Οδυσσέως στο άκουσμα του αοιδού Δημοδόκου ο οποίος τραγουδούσε τα κλέη του Ιθακησίου Βασιλέως στην Τροία,  ειδικά έπειτα από παράκληση του Βασιλέως της Ιθάκης τραγούδησε την ιστορία του Δουρείου Ίππου, κατάλαβε ο Βασιλεύς των Φαιάκων ότι ο φιλοξενούμενος αυτός δεν ήτο τυχαίος. Κατάλαβε ότι ήταν ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος.

Ας προσέξουμε όμως κάτι πολύ σημαντικό: μέχρι αυτή τη στιγμή οι Βασιλείς ήταν σημαντικοί επειδή ακριβώς ήταν Βασιλείς, ακόμα και τα κατορθώματά τους ήσαν απλές πολεμικές περιπέτειες επί γής, συνηθισμένες και υποβοηθούμενες από τους υποτακτικούς τους. Ο Οδυσσέας είναι ο πρώτος Άνθρωπος και ο πρώτος Βασιλεύς ο οποίος είναι σημαντικός διότι κατάφερε και με τους συντρόφους του και μόνος του, όλες εκείνες τις πράξεις οι οποίες γεμίζουν τον άνθρωπο με πραγματική γνώση του  Όλου σύμπαντος και πλάθουν το υπερκοσμικό Εγώ του. Ο Οδυσσέας είναι σημαντικός όχι επειδή είναι Βασιλεύς αλλά διότι διέπλασε την Ύπαρξίν του συμφώνως με το Σύμπαν οι δυνάμεις του οποίου κινούν τους ανθρώπους.

Συζητούμε λοιπόν για τη γένεση του Ανθρωπίνου Υποκειμένου το οποίον υπάρχει ως ουσιωμένη εκ των πράξεών του Ύπαρξις , ως Εγώ διαμορφούμενον εν μέσω της κίνησης των συμπαντικών δυνάμεων που καλούνται να διαπλάσουν το ανθρώπινο υποκείμενο: ο Άνθρωπος Οδυσσέας είναι το πρώτο Εγώ στην παγκόσμια ανθρωπίνως γνωστή Ιστορία ο οποίος Είναι Εγώ επειδή Έγινε Εγώ διά της συμπαντικής δυναμικής κινήσεώς του μέσα στο σύμπαν των περιπετειών αυτογνωσίας και διάπλασης του χαρακτήρος του.

Πλέον κανείς Άνθρωπος δεν θα είπει ότι  Είναι κάτι το οποίο απλά έχει κληρονομήσει: ακόμα και η φράσις : είμαι ο τάδε, πλέον δεν επαρκεί: πλέον ο Άνθρωπος νοηματοδοτείται ως Άνθρωπος ο οποίος έχει πράξει όλα όσα εκ του σύμπαντος έχει κληρονομήσει ώστε να τα εξαντλήσει στην γήϊνη κίνησίν του προκειμένου να καταστή Ύπαρξις ουσιωμένη και καταξιωμένη, πολύτροπος και πολύγνωστος.

Ας ιδούμε τα στάδια συν-ομιλίας του Ιθακησίου Βασιλέως προς τον Αλκίνοον, Βασιλέαν των Φαιάκων: 1. Είμαι ο Οδυσσέας, ο υιός του Λαέρτη, 2. Είμαι γνωστός λόγω της πανουργίας μου (ο Άνθρωπος πλέον κατανοεί  ότι το πρώτο μέγεθος στήριξής του είναι ο Νούς και όχι η Δύναμις του Βασιλέως ως τέτοια, εξάλλου ελάχιστες φορές ο Οδυσσέας επέρασε τας δοκιμασίας του επειδή ήταν Βασιλεύς, επειδή σκεφτόταν ενόστισε προς την Ιθάκη,3.Τώρα πρέπει να ιστορήσω όσα με τη βοήθεια και την άδεια του Δία έχω καταφέρει.

Διαγώνισμα τετραμήνου στο μάθημα της Ιστορίας γ΄γυμνασίου. Θέματα.

Ομάδα Α. Ερωτήσεις.

(Να απαντήσετε σε 3 από τα παρακάτω 5 θέματα).

1. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του διαφωτισμού;

Μον.4

2. Ποιες είναι οι παιδαγωγικές θέσεις του Ρουσσώ;

Μον.4

3. Τι γνωρίζεις για το πολιτειακό σύστημα της Αμερικής;

Μον.4

4.  Τι γνωρίζετε για τη γαλλική κοινωνία του 18^ου αι;

Μον.4

5. Ποιες ήταν οι εξελίξεις μετά το Σύνταγμα στη Γαλλία στις 24 Ιουνίου 1793;

Μον.4

 

Ομάδα Β. Παραθέματα.

(Να απαντήσετε σε 2 από τα 4 παραθέματα).

1. Ποια χαρακτηριστικά του γαλλικού διαφωτισμού διαβλέπετε στο παρακάτω απόσπασμα;

Ιστορία γ΄γυμνασίου. Ενότητα 9- κεφ.2. Φύλλο εργασίας.

 

Πρώτες προσπάθειες των επαναστατημένων  Ελλήνων για συγκρότηση κράτους.

Α. τι χρειαζόταν η Ελληνική Επανάσταση προκειμένου να εδραιωθεί;

1.πολεμική προσπάθεια

2.ανεφοδιασμό των Ελληνικών στρατευμάτων

3.πολιτική οργάνωση των περιοχών οι οποίες απελευθερώνονταν.

4. διαχείριση των Εθνικών γαιών ή εθνικών κτημάτων (Εθνικά κτήματα ορίζονταν αυτά τα κτήματα τα οποία ανήκαν σε οθωμανούς και έπειτα από την Επανάσταση πέρασαν στα χέρια των Ελλήνων).

Τοπικοί οργανισμοί (πολιτικοί σχηματισμοί τοπικού χαρακτήρα, ένα είδος τοπικών κυβερνήσεων).

Ποιοι ήταν οι τοπικοί οργανισμοί;

Α. Η Πελοποννησιακή γερουσία: συμμετείχαν Πελοποννήσιοι προεστοί

Β. Η Γερουσία της δυτικής χέρσου Ελλάδος (επικεφαλής ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος)

Γ. Ο Άρειος Πάγος (διοικούσε την Ανατολική Στερεά Ελλάδα) και είχε επικεφαλής το Θεόδωρο Νέγρη.

Η πορεία προς τον εμφύλιο πόλεμο.

Οι πολιτικοί οργανισμοί βοήθησαν στην καλύτερη οργάνωση του Αγώνα: όμως οι στρατιωτικοί συσπειρώθηκαν γύρω από το Δημήτριο Υψηλάντη, όπως και οι Φιλικοί, κατηγορώντας τους Φαναριώτες, τους Προεστούς και τους Ιεράρχες ότι προσπαθούσαν να μονοπωλήσουν την εξουσία του νέου Ελληνικού κράτους.

Απόδειξη: το καλοκαίρι του 1821 όταν οι προεστοί αρνήθηκαν να συνεργασθούν με το Δ. Υψηλάντη απειλήθηκε σφαγή τους από οργανωμένους οπλαρχηγούς και αγωνιστές.

Η Α΄Εθνοσυνέλευση.

Νεοελληνική γλώσσα β΄γυμνασίου. Τα σχόλια ή οι λεπτομέρειες.

 

Αν η θεματική πρόταση είναι ο πρόλογος της παραγράφου οι λεπτομέρειες αποτελούν το κύριο μέρος της. Οι προτάσεις που συναποτελούν τις λεπτομέρειες μπορούν να χωριστούν σε:

Α. Βασικές ή κύριες

Β. Βοηθητικές ή δευτερεύουσες.

Α. Οι βασικές και βοηθητικές λεπτομέρειες.

Η λειτουργία των βασικών λεπτομερειών της παραγράφου είναι να αναπτύξουν και να προωθήσουν την ιδέα που εκφράζει η θεματική πρόταση και για αυτό η ενότητά τους με αυτή είναι άμεση. Οι βοηθητικές λεπτομέρειες έχουν στόχο να επεξηγήσουν τη βασική λεπτομέρεια από την οποία εξαρτάται και για αυτό η σχέση τους με τη θεματική πρόταση είναι έμμεση.

Εφαρμογή.

Δομικά χαρακτηριστικά	Κείμενο
Θεματική πρόταση:	Η εργασία της συζύγου-μητέρας μεταβάλλει τον τρόπο λειτουργίας της σύγχρονης οικογένειας.
1η βασική λεπτομέρεια:	Παλαιότερα η οικογένεια κυρίως μέσω της γυναίκας ικανοποιούσε όλες τις βασικές ανάγκες της ζωής ενός ανθρώπου: το φαγητό, την καθαριότητα, την εκπαίδευση, την ψυχαγωγία, την περίθαλψη κ.λ.π.
Βοηθητική λεπτομέρεια:	Αν δηλαδή κάποιος δεν έκανε οικογένεια ήταν αδύνατο να εξασφαλίσει όλα αυτά τα αγαθά για αυτό και θεωρούνταν απόκληρος της κοινωνίας.
2η βασική λεπτομέρεια:	Σήμερα όμως καθώς η γυναίκα εργάζεται πλέον βιοποριστικά έξω από το σπίτι δεν έχει το χρόνο να εκπληρώσει όλους αυτούς τους ρόλους.
Βοηθητική λεπτομέρεια:	Έτσι αυτοί μεταφέρθηκαν σε εξειδικευμένους θεσμούς όπως είναι τα εστιατόρια, τα καθαριστήρια τα σχολεία τα κέντρα διασκέδασης κ.λ.π.
Περίοδος κατακλείδα:	Η οικογένεια λοιπόν χάνοντας από την εργασία της γυναίκας όλες αυτές τις λειτουργίες θα πρέπει να τις αναπληρώσει μέσα από τη συνεργασία όλων των οικογενειακών μελών.

 

 

Έκφραση- έκθεση Γ΄λυκείου: Ως μαθητής/μαθήτρια να αναπτύξεις τις απόψεις σου σχετικά με το ρόλο που καλείται να παίξει ο δάσκαλος στην εποχή μας. Το κείμενό σας (300-350 λέξεις) να έχει τη μορφή και το ύφος της ομιλίας σε μία εκδήλωση στο σχολείο σας.

 

Αγαπητοί καθηγητές

Αγαπητοί γονείς

Αγαπητοί συμμαθητές/συμμαθήτριες.

Με αφορμή όλα όσα διαβάζουμε για τους δασκάλους, για τους δικούς μας δασκάλους, θα ήθελα να αναφερθώ στο σημαντικό – κατά την άποψή μου- ρόλο του δασκάλου στη σημερινή ειδικά εποχή της ψηφιακής παγκοσμιοποίησης. Ίσως ποτέ στο παρελθόν ο δάσκαλος δεν ήταν τόσο σημαντικός όχι τόσο για το παιδαγωγικό όσο για το καθοδηγητικό του έργο. Σε κάθε περίπτωση είμαι σίγουρος ότι ο άξιος εκπαιδευτικός είναι ένας πράγματι άξιος καθοδηγητής των μαθητών και των μαθητριών του στο δύσκολο σχολείο της ζωής.

Κατ΄αρχάς σε μία εποχή όπου παρουσιάζεται υψηλό  έλλειμμα παιδείας ο δάσκαλος θα πρέπει να διδάσκει με το παράδειγμά του, τους τρόπους του, την ηθική του συμπεριφορά. Τα κυριότερα επιχειρήματά του θα πρέπει να είναι βγαλμένα μέσα από την ίδια του τη ζωή προκειμένου οι μαθητές να παραδειγματίζονται και να φέρονται με ευγένεια, με αλληλεγγύη, με σεβασμό. Με αυτόν τον τρόπο ο δάσκαλος ασφαλίζει τα παιδιά διότι ό,τι δίνεις σε αυτή τη ζωή αυτό και λαμβάνεις.

Η εξοικείωση με την ψηφιακή πραγματικότητα αναμφίβολα αποτελεί ένα από τα βασικά καθήκοντα του ικανού εκπαιδευτικού. Ο δάσκαλος σήμερα οφείλει κυριολεκτικά να μυήσει τους μαθητές του όχι απλά στις νέες τεχνολογίες αλλά στον εκπαιδευτικό τομέα και τρόπο των ψηφιακών τρόπων της εποχής μας. Οι μαθητές μέσω ενός τόσο ασφαλούς προσώπου θα πρέπει να μάθουν πού θα βρίσκουν τις απαραίτητες βιβλιογραφικές  βοήθειες, άρθρα για τις εκθέσεις τους, σε ποιο σημείο και πώς θα είναι ικανοί να μελετούν τον πληροφοριακό παράδεισο του διαδικτύου.

Κυρίως όμως ο δάσκαλος σήμερα, αναβιώνοντας το Σωκρατικό τρόπο, θα πρέπει να πλησιάσει διαλεκτικά το μαθητή όχι για να τον διδάξει αλλά για να αλιεύσει όσα ήδη έχει μέσα του. Ο εκπαιδευτικός στην εποχή της πληροφορίας όπου οι σπουδαστές ήδη ξέρουν τόσα πολλά πράγματα και λαμβάνουν τόσες πολλές πληροφορίες, επιβάλλεται να εκμαιεύει όσα μπορεί και πρέπει να εξωτερικεύσει ο μαθητής. Με αυτόν τον τρόπο και το μάθημα γίνεται δελεαστικό, ο μαθητής εξελίσσεται και ο σωκρατικός καθηγητής επιτυγχάνει την εκπαιδευτική αφύπνιση και ολοκλήρωση των σπουδαστών του.

Ο διαχρονικός ρόλος του χριστιανισμού.

 

Η Ρώμη επιτέλους κυβέρνησε τον κόσμο: εκεί γύρω στα 212 ο Καρακάλλας επιτέλους έδωσε το δικαίωμα του ρωμαίου πολίτη σε όλους τους υποτακτικούς της Ρώμης: κάποια χρόνια νωρίτερα ο Αύγουστος για πρώτη φορά στα χρονικά ως ένας άνθρωπος πρυτάνευσε σε όλη τη Ρώμη: ο κόσμος φάνηκε να γίγνεται ένας, για πρώτη φορά στα χρονικά ο Πλατωνικός Νούς ξεχύθηκε στη ρώμη, εισήλθε στον Αύγουστο, εισήλθε στη ρωμαϊκή πολιτειακότητα, οι άνθρωποι ενώθηκαν κάτω  από ιδέες και αξίες που πλάσθηκαν στο Ελληνικό φιλοσοφικό εργαστήρι της νοησιοκρατίας και πολιτειολογίας του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους: όμως κάτι δεν έφθανε: ποτέ κάτι δεν φθάνει: πάντα χρειάζεται το κάτι παραπάνω: τα δεδομένα ήταν αμείλικτα: ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης προσεκτικά επεξεργασμένοι από τους Ελληνιστικούς θύλακες είχαν ενώσει τους ανθρώπους: όλοι πλέον συναινούσαν ότι ένας νούς και μία πόλη ενώνει τους πάντες: η Ρώμη έδωσε την ισορροπία του δικαίου και επίσης έδωσε την κεφαλη του τριγώνου: ο Αύγουστος κυβερνούσε όλους τους ανθρώπους με Νού, Πολιτειακό δίκαιο και δίκαιο για πρώτη φορά στα χρονικά: όμως το κάτω μέρος του τριγώνου, ο πολύς κόσμος έμενε ακίνητος, δεν ήξερε πώς να κινηθει: έπρεπε και αυτός να κινηθεί, έμελλε να τους δοθεί εξάλλου η ρωμαϊκή πολιτειακή ταυτότητα. Τι θα την  έκαναν εάν δεν είχαν αποκτήσει αξιακή και πραγματική σημασία; Σε αυτήν την ιστορική στιγμή ο ρωμαϊκός ανθρωπιστικός καισαρισμός εφηύρε τη θεάνθρωπο Ιησού: τον έτεκε τον ενεφάνισε ως αντίπαλον δέος του Αυγούστου: ο Αύγουστος εκίνησε τους επιγείους άρχοντας ο Ιησούς τους επιγείους πτωχούς και κατατρεγμένους: επιτέλους ο ηνωμένος ρωμαϊκός κόσμος ενώθηκε σε όλα του τα σημεία. Ο κόσμος ενώθηκε αποκτώντας μία πολύ συγκεκριμένη αξία: η πτωχεία είναι αρετή διότι οδηγεί απ΄ευθείας στη βασιλεία του θεού: άρα διά του Αυγούστου οι βασιλείς  ηύρον το δρόμο προς τη βασιλεία τους και διά του Ιησού ο λαός ηύρε το δρόμο του προς τη βασιλεία του θεού: άρα: η βυζαντινή αυτοκρατορία ωλοκλήρωσε αυτό το σχέδιο: ο αυτοκράτορας ωδήγησε τον κόσμο στο να ενώσει τους πάντες και τα πάντα στο όνειρο της βασιλείας του θεού: για πρώτη φορά ενώπιον ενός τέτοιου ονείρου οι άνθρωποι ενώθηκαν, δύσκολο αλλά κατορθωτέο.

Το σχέδιο ωλοκληρώθηκε: ο θεός ενώνει τον κόσμο ο οποίος περιμένει τη βασιλεία του θεού: η εκκλησία ως εσωτερική πορεία φαίνεται ότι ελέγχει τα πάντα: μετέτρεψε την Ελληνική θέαση του θείου ως δύναμιν όντος και πορείας σε μεταφυσική θέαση η οποία απαιτεί νόηση και ηθική, όχι προσωπική πορεία: ο Έλληνας  εν σωματική ζωή οδεύει προς τον Όλυμπον διότι ο θεός είναι δύναμις, ο χριστιανός περιμένει να πεθάνει για να πάει στο θεό του διότι ο θεός είναι μεταφυσική στο μυαλό του. Παρά ταύτα η εσωτερικότητα της εκκλησίας φαίνεται ότι θα λυτρώσει τα πολύπαθα πλήθη.

Αρχαία Ελληνικά από μετάφραση γ΄γυμνασίου: Ευριπίδου Ελένη. Σκέψεις για την αναγνώριση Μενελάου και Ελένης.

 

Η αναγνώριση του Μενελάου και της  Ελένης περνά από διάφορα στάδια. Αυτός ο οποίος ουσιαστικά ανακουφίζεται είναι ο Μενέλαος ο οποίος πλέον κατανοεί  ότι ποτέ μα ποτέ η Ελένη δεν συνευρέθηκε με τον Πάρι. Παρά ταύτα μέσα από την υπέροχη τεχνική των ερωτήσεων ο Μενέλαος επιθυμεί να μάθει, η μετάβαση από την άγνοια προς τη γνώση γίγνεται από το Μενέλαο όχι από την Ελένη , η Ελένη ήδη γνωρίζει και αυτό αποτελεί μία πολύ σημαντική παράμετρο. Ο Μενέλαος κινείται προς το παρελθόν (αναδρομή) ενώ η Ελένη προς το μέλλον (προϊδεασμός) αν και ο αγγελιοφόρος είναι αυτός ο οποίος ουσιαστικά προκαλεί την αναγνώριση.

Ο Μενέλαος θέλει να μάθει, η αναγνώριση της Ελένης με το Μενέλαο δεν αποτελεί απλό συναισθηματικό γεγονός, διότι στο κλεινόν άστυ όλα ήταν φιλοσοφική υπόθεση του Νοός: η σχέση θήλεος – άρρενος είναι και αυτή νοητική υπόθεση: ποια θηλυκά στοιχεία μεταφέρουν τον άνδρα από την άγνοια στη γνώση; Η Ελένη με τα λεγόμενα μεταφέρει την τραγωδία από το φαίνεσθαι στο είναι, από την άγνοια στη γνώση, όλα είναι θέμα νοήσεως: ο Μενέλαος μαθαίνει ότι η Ελένη παρασύρθηκε στην Αίγυπτο από το σχέδιο της Ήρας, η ροή παρασύρει τα πάντα, και οι άνθρωποι μέσα στο συμπαντικό χάος θα πρέπει να κρατούν τη νοητική τους συνέχεια προκειμένου να μην χάνονται στην άγνοια του χάους αλλά να διατηρούν τη γνώση της μορφής τους και του είδους τους: ώστε το ωραίο στον Ευριπίδη (αλλά γενικά στη φιλοσοφίζουσα Αθήνα) είναι η Γνώση: πλέον η Ελένη στον Ευριπίδη είναι ωραία επειδή επιτέλους μεταφέρει τον Άνδρα Μενέλαο από την άγνοια στη γνώση, άρα η Ωραιότητα είναι Γνώση.

Όμως όλα αυτά –δυστυχώς – δεν γίνονται άμεσα από τον Μενέλαο προς την Ελένη: ο Μενέλαος από μόνος του δεν μπορεί να πιστεύσει ότι η γυναίκα απέναντί του είναι η Ελένη: ο Αθηναίος φιλοσοφών δεν θέλει να δώσει τέτοιου  είδους διαστάσεις στο νού του, θέλει διά των αποδείξεων να πορεύεται ο Νούς του, ήλθε η εποχή όπου και η εμπειρία του Άλλου και του κόσμου υποδύεται το δικό της ρόλο: ο Αγγελιοφόρος είναι αυτός ο οποίος μεταβιβάζει την τελική γνώση στο Μενέλαο, διά της οποίας ανοίγει η οδός της αναγνωρίσεως: το είδωλο Μενέλαε –θα πεί ο αγγελιοφόρος, έχει φύγει, είπε μάλιστα ότι όλα ήταν τερτίπια της Ήρας και ότι η πραγματική Ελένη είναι άλλη: το ψεύδος δεν αντέχει, ο Σωκράτης και η αντικειμενική του γνώση δικαιώνεται, η Αλήθεια αποκαλύπτεται ως συμφωνία εικόνας και σκέψης και του αποκλειομένου τρίτου: η Αλήθεια είναι μία (όπως μία είναι και η Ωραία Ελένη) και αποκλείει κάθε άλλη μορφή και είδος: η αλήθεια είναι μοναδική στην ουσία της.

Η Γυναίκα διαθέτει τη γνώση: ο άνδρας ακούει και μετέπειτα θα εξαγάγει στο σχέδιο επιστροφής στην Πατρίδα: πράγματι η γυνή είναι η απόλυτος ροή η φέρουσα τις δυνάμεις διά των οποίων ο άνδρας κινείται, δομεί και στην κατάλληλη Πατρίδα (τόπο) αποκαθιστά το κτίσμα , την οικογένεια και το βασίλειο. Ο Μενέλαος είναι αυτός ο οποίος αποσπάσει την Ελένη από την Αίγυπτο, αυτός ο οποίος κινεί τη θήλεια δύναμη επιστροφής ώστε στην Σπάρτη όλα να αποκτήσουν την κανονική τους ροή.

Έκφραση-έκθεση γ΄λυκείου. Θέμα εκθέσεως: Να γράψετε ένα άρθρο με 300-350 λέξεις, στο οποίο θα εκθέτετε τεκμηριωμένα τις απόψεις σας για τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να ανταποκριθεί με επιτυχία ο Ελληνισμός στις προκλήσεις της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης εποχής μας. Να υποθέσετε ότι το άρθρο σας θα δημοσιευθεί σε γνωστή εφημερίδα.

 

Η δημιουργική σχέση του Ελληνισμού με το σύγχρονο κόσμο.

Ο Ελληνισμός ως σύνολο αρχών και αξιών δεν αποτελεί ένα κλειστό Έθνος-κράτος το οποίο κινδυνεύει να χαθεί από τη σημερινή επέλαση της παγκοσμιοποίησης. Ο Ελληνισμός ως κουλτούρα, πολιτισμός, πολιτειακό σύστημα, έχει προσφέρει πολλά στην οικοδόμηση αυτού του κόσμου, άρα μπορεί  και στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο κοσμικό σύστημα να δώσει τα αιώνια φώτα του και τις διηνεκείς αξίες του. Εάν λοιπόν θεωρήσουμε τον Ελληνισμό ως λίκνο του πολιτισμού θα καταλάβουμε ότι μπορεί να συμπορευθεί με την παγκοσμιοποίηση, μάλιστα μπορεί να προσδώσει στο σημερινό οικουμενικό κόσμο τον απαραίτητο ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα που αυτός χρειάζεται.

Ο Ελληνισμός ως σύστημα ιδεών και ηθών ένωσε τους ανθρώπους κάτω από κοινά αγαθά. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε το πλατωνικό αγαθό, την αριστοτελική αρετή, το στωϊκό κοσμοπολιτισμό. Οι σημερινοί  Έλληνες μέσω της κατάλληλης παιδείας μπορούν να καταστήσουν την Πατρίδα τους συνέχεια αυτού του πνευματικού παραδείσου ώστε ο κόσμος να  αρδεύεται  από το δροσερό νερό των αξιών που μπορούν να δώσουν στην παγκοσμιοποίηση το πρέπον ανθρώπινο πρόσωπο. Ο Ελληνισμός μέσω της κατάλληλης εκπαίδευσης μπορεί να είναι και σήμερα ο κήρυκας όλων εκείνων των αξιών του ωραίου, του καλού, του ηθικού, οι οποίες αυτές αξίες ενώνουν τους ανθρώπους και βελτιώνουν κατά πολύ τη ζωή τους.

Ο Ελληνισμός ανέκαθεν στηρίχθηκε στην καλή σχέση του ανθρώπου με τη φύση, οι πρώτοι μάλιστα φιλόσοφοι προσπάθησαν επισταμένως να απαντήσουν στο ερώτημα: τι είναι η φύση, πώς λειτουργεί η φύση; Το σημερινό Ελληνικό κράτος μέσα από καλές πρακτικές μπορεί να διαφημίσει παγκόσμια τρόπους προστασίας του περιβάλλοντος, πρακτικές βιομηχανικής ανάπτυξης φιλικές προς το φυσικό περιβάλλον. Επίσης ο σύγχρονος Έλληνας έχει την ικανότητα να αναπτύξει την πρέπουσα σχέση με τη φύση μέσω ταξιδίων, εκδρομών, ειδικά στην ψηφιακή εποχή η Ελλάδα μπορεί να ελκύσει ανθρώπους από όλο τον κόσμο προκειμένου να θαυμασθεί η φύση της και ο τρόπος κατά τον οποίον οι σύγχρονοι Έλληνες την προσέχουν και την αναπτύσσουν.

Οι μετατροπές του Δημοκριτείου κενού.

 

Είναι γνωστόν ότι ο προσωκρατικός φιλόσοφος Δημόκριτος, φυσικός οντολόγος, όπως και ο Λεύκιππος,  ωμίλησε περί του κενού: θεώρησε ότι οι φυσικές κοσμικές δημιουργικές δυνάμεις προχωρούν και αναδιανέμουν την οντολογική δύναμη που κατέχουν, αυτό όμως συμβαίνει διότι συναντούν κενό κοσμικό και συμπαντικό, και το πληρούσιν με τις ήδη υπάρχουσες οντολογικές δυνάμεις, ουσιαστικά το Όν προχωρεί και καλύπτει τα κενά που ευρίσκει στον κόσμο μέσω της αναδιανομής των δυνάμεών του, οι οποίες δυνάμεις αυτές έχουν  την ικανότητα της αυτοτομής να τέμνονται και να φθάνουν να υπάρχουν ως άτομα (μη περαιτέρω τεμνόμενα). Ώστε η συμπαντική διαλεκτική είναι θαυμαστή: οι οντολογικές δυνάμεις οι οποίες ρέουν προς τη γή, ευρίσκουν κενά τόπου και χρόνου και τα καλύπτουν με μορφές, όντα και ουσίες και λοιπούς άλλους τρόπους έμβιας ή άβιας ύπαρξης.

Το Δημοκρίτειο κενό όμως είχε προοιωνισθεί στην προμηθεϊκή ιστορία: εκεί το κενό γνώσης καλύφθηκε με τη φωτιά γνώσεως του τιτάνος Προμηθέως. Μέσα στη φύση η Ημέρα ξεχύνεται επειδή η νύκτα αφήνει κενό φωτός. Επίσης η Ρέα δημιουργεί κενό μορφικών ασχηματίστων δυνάμεων μέσω της ροής της το οποίο καλύπτεται  από τον Κρόνο και τα παιδιά του. Σταδιακά το κενό εισήλθε ως η πρώτη αιτία επίγειας και όχι μόνον δημιουργίας: το κενό της ανθρωπίνης δυνάμεως το κάλυψε ο Προμηθέας με το Νού, το κενό της γνώσεως το κάλυψαν οι Πλάτωνας και Αριστοτέλης με τους τρόπους της αναμνησιακής ή εμπειρικής γνώσεως: ο Όμηρος το κενό της Ιθάκης και της οικογένειάς του στην ψυχή του Οδυσσέως το καλύπτει με το νόστο του ήρωος, όπως και το κενό της Ωραίας Ελένης καλύπτεται από τον τρωϊκό πόλεμο: το κενό των ανθρωπίνων δυνάμεων καλύπτεται από τις υιοθετηθείσες διά του πολέμου συμπαντικές δυνάμεις των θεών, όπως και το κενό του ανθρώπου καλύπτεται όταν αυτός θέτει σκοπό την επιστροφή στην ατομική του Ιθάκη.

 

Περί του  πλατωνικού και αριστοτελικού ανθρώπου.

Το λογικό λάθος το οποίο συμβαίνει  σε σχέση με την  πλατωνική και αριστοτελική φιλοσοφία είναι το ότι δεν έχουμε καταλάβει ότι απευθύνεται σε άλλο είδος και τύπο ανθρώπου. Θεωρούμε (αιτία αποτελεί η τελευταία ανάγνωσή μας στο περί ψυχής έργον του Αριστοτέλους όπου ξεκάθαρα ο φιλόσοφος απευθύνεται σε άλλο τύπο ανθρώπου ο οποίος καμμία σχέση δεν έχει με το σημερινό άνθρωπο) ότι ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης συνεχίζοντας την Ελληνική ποίηση αλλά και τη δραματική ποίηση απευθύνονται σε άλλο τύπο ανθρώπου ο οποίος σήμερα θεωρείται είτε έχων ψυχολογικά ή πνευματικά προβλήματα ή χαρακτηρίζεται ως ρομαντικά αθεράπευτος , ανώριμος ή αιθεροβάμων. Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης απευθύνονται σε ένα τύπο ανθρώπου ο οποίος δεν έχει ακόμα αποκρυσταλλώσει τον τύπο του σημερινού Εγώ, απεύθύνονται σε ένα τύπο ανθρώπου ο οποίος δεν έχει το σημερινό Εγώ, αναφέρονται σε ατομικές ανθρώπινες πορείες τις οποίες προσπαθούν να ενώσουν κάτω από τις κοινές ιδέες του αγαθού και  της πόλης. Σήμερα οι άνθρωποι έχουν άλλο εγώ το οποίο είναι ενιαίο έναντι του θεού και της πόλης, άρα ο σημερινός άνθρωπος μόνον θεωρητικά μπορεί να κατανοήσει τους   φιλοσόφους αυτούς , πρακτικά δεν μπορεί σε τίποτε να βιώσει αυτές τις φιλοσοφίες διότι αποτελεί άλλο τύπο ανθρώπου. Ο Αριστοτελικός ή Πλατωνικός άνθρωπος ήταν ένας ελεύθερος συμπαντικά άνθρωπος ο οποίος περπατούσε διαφορετικά επί της γής, μία ατομικότητα η οποία διά του Αριστοτέλους και του Πλάτωνος έγινε ένας αγώνας απόκτησης καινής φύσεως, ενώ σήμερα όλα αυτά έχουν επιτευχθεί διά της θρησκείας και της πολιτικής και της επιστήμης, σήμερα οι άνθρωποι έχουν ένα μυαλό και δεν  έχουν καμμία σχέση με τον πλατωνικό ή αριστοτελικό άνθρωπο ο οποίος ήταν συμπαντικό μέγεθος, είχε ατομικό  νού διάφορο από τους άλλους και  προσπάθησαν οι σοφοί που εδώ αναφέρουμε να δημιουργήσουν ένα  τύπο μυαλού και πράξης. Ο τύπος ανθρώπου που απευθύνονται οι Πλάτων και Αριστοτέλης σήμερα θα εθεωρείτο ως «αυτιστικός» ευρισκόμενος σε ένα παράλληλο δρόμο σε σχέση με το δρόμο των πολλών.

Έκφραση- έκθεση γ΄λυκείου: Παράδειγμα επίκλησης στο συναίσθημα.

Δίδεται απόσπασμα από την ιστορική ομιλία του Ουϊνστον Τσώρτσιλ ως νέου πρωθυπουργού στο βρεττανικό κοινοβούλιο στις 13 Μαΐου του 1940: να δικαιολογήσετε το γεγονός ότι επικαλείται ο βρεττανός πρωθυπουργός το συναίσθημα των ακροατών του.

«Χαιρετίζω την υποδοχή της βουλής στον σχηματισμό μιάς κυβέρνησης που αντιπροσωπεύει την ενωμένη και άκαμπτη επιθυμία του έθνους να οδηγήσουμε τον πόλεμο με τη Γερμανία σε μία νικηφόρο κατάληξη […]

Θα έλεγα στο κοινοβούλιο όπως είπα σε όσους συμμετέχουν σε αυτήν την κυβέρνηση : «δεν έχω τίποτε να σας προσφέρω εκτός από αίμα, μόχθο, δάκρυα και ιδρώτα […] .

Έχουμε μπροστά μας ένα μαρτύριο της πιο οδυνηρής μορφής. Έχουμε μπροστά μας πολλούς, πολλούς μήνες αγώνα και πόνου. Ρωτάτε: «ποια είναι η πολιτική μας». Μπορώ να πώ ότι είναι το να διεξαγάγουμε πόλεμο από θαλάσσης, ξηράς και αέρος, με όλες τις εσωτερικές μας δυνάμεις, και με όλη τη δύναμη που μπορεί να μας δώσει ο θεός. Να διεξαγάγουμε πόλεμο εναντίον μίας τερατώδους τυραννίας που κανείς ποτέ δεν την έχει υπερβεί στον σκοτεινό, αξιολύπητο κατάλογο της ανθρώπινης εγκληματικότητας. Αυτή είναι η πολιτική μας. Ρωτάτε: «ποιος είναι ο σκοπός». Μπορώ να απαντήσω με μία λέξη: είναι η νίκη. Νίκη με κάθε κόστος,  νίκη παρ΄όλο τον τρόμο , νίκη όσο μακρύς και δύσκολος και αν είναι ο δρόμος. Γιατί χωρίς τη νίκη δεν υπάρχει επιβίωση. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό. Καμμία επιβίωση για τη βρεττανική αυτοκρατορία καμμία επιβίωση για όλα όσα αντιπροσωπεύει η βρεττανική αυτοκρατορία. Καμμία επιβίωση για την επιθυμία και την παρότρυνση των γενεών ότι η ανθρωπότητα θα προχωρήσει προς το στόχο της. Όμως αναλαμβάνω το έργο μου με αισιοδοξία και ελπίδα. Αισθάνομαι σίγουρος ότι ο σκοπός μας δεν είναι προορισμένος να αποτύχει μεταξύ των ανθρώπων. Αυτή τη στιγμή αισθάνομαι υποχρεωμένος να ζητήσω τη βοήθεια όλων και να πώ: «ελάτε να προχωρήσουμε μπροστά μαζί με την ενωμένη δύναμή μας».

 

Απάντηση:

Η οντολογικότητα του ευρωπαϊκού μηδενισμού.

 

Σύμφωνα με την οντολογικότητα θεοί και άνθρωποι είναι φτιαγμένοι από την ίδια συμπαντική δύναμη: η σχέση τους διαφέρει  μόνον ως μετέπειτα ισορροπία: επίσης η σχέσις των διαφέρει επίσης όσον αφορά τον τομέα της διαχειριζομένης ύλης: οι θεοί διαχειρίζονται την πνευματικότητα των πραγμάτων και οι άνθρωποι την υλικότητά τους. Άρα όλες οι ιδιότητες των θεών είναι ακατάληπτες στους ανθρώπους στη βάση του βάθους: οι θεοί μπορούν να διαχειρίζονται το σύμπαν ως πνεύμα, οι άνθρωποι δεν μπορούν να το πράξουν αυτό διότι είναι άλλη η αποστολή τους: οι άνθρωποι πρέπει να ασχοληθούν με την πράξη, το βίωμα και την ύλη των πραγμάτων: με την αμαρτία, δηλαδή με την ανάγκη τμήσης, βίωσης, ηδονής και απόλαυσης της ύλης: οι θεοί δεν μπορούν σε καμμία περίπτωση να το πράξουν διότι ασχολούνται όπως είπαμε με το πνευματικό κομμάτι: για αυτό το λόγο ακριβώς οι θεοί είναι ανώτεροι από τους ανθρώπους πνευματικά και κατωτεροι από αυτούς υλικά, οι άνθρωποι είναι ανώτεροι από τους θεούς σε θέματα πραγματικής πράξης αλλά κατώτεροί τους σε πνευματική ισχύ.

Επιπροσθέτως χωρίς τους θεούς δεν υπάρχουν οι άνθρωποι αλλά και χωρίς τους ανθρώπους δεν υπάρχουν οι θεοί: διότι οι πνευματικές επεξεργασμένες δυνάμεις επηρεάζουν ως σκέψεις και διαθέσεις τους ανθρώπους, όπως και το κατεργασμένο βιωματικά σύμπαν , πραξιακά, επηρεάζει την πνευματική κίνηση του σύμπαντος που ελέγχουν οι θεοί. Γι αυτό εξάλλου το σύνολο της Οδυσσείας είναι μία άψογη συμπαντική αλληλεπίδραση ανάμεσα σε θεούς και στον Οδυσσέα, και μάλιστα στους θεούς της δυνάμεως, της γνώσης και της αγγελίας. Ο Οδυσσέας θέτει σε όλα αυτά το βίωμα και την πράξη.

Όταν λοιπόν οι δυτικοί νεοφιλόσοφοι κατήργησαν (επήρθησαν για αυτό πάρα πολύ) την έννοια του θεού, και διεκήρυξαν το θάνατο του θεού, σαφώς είπαν τη μισή αλήθεια (αν και ο Νίτσε το κατάλαβε αυτό πάρα πολύ καλά και έτρεξε να θανατώσει  μεταφυσικώς και τον άνθρωπο, διότι είχε καταλάβει πολύ καλά ότι εάν υπάρχει θεός υπάρχει και άνθρωπος, εάν υπάρχει άνθρωπος υπάρχει και θεός, αυτά τα  δύο μεγέθη είναι οι δύο πλευρές της μιάς συμπαντικής δύναμης, δεν νοείται το ένα χωρίς το άλλο. Μέσω λοιπόν της Αναγέννησης, της Μεταρρύθμισης και του διαφωτισμού ο θεός πέθανε: δηλαδή έγινε , κατέστη ένα αφηρημένο πνευματικό μέγεθος ουδεμία σχέση έχον με τον άνθρωπο ως πνευματική επί της γής  κατάσταση και πορεία: επίσης το χάσμα ανάμεσα σε θεό και άνθρωπο καλύφθηκε από την επιστήμη και την τεχνολογία άρα ο θεός δεν χρειάσθηκε πλέον στο δυτικό και σύγχρονο γενικότερα άνθρωπο.

Η έννοια του επιχειρήματος στην Ομηρική Οδύσσεια.

 

Η Ομηρική Οδύσσεια σηματοδοτεί τη γένεση του Ανθρωποκεντρισμού, ο οποίος κυριολεκτικά αποθεώθηκε επί Σωκράτους. Δεν υπάρχει τίποτε στην Οδύσσεια το οποίο να μην επαναλαμβάνεται (μέσα βέβαια από τον Πλατωνικό νοησιοκρατισμό) στην κλασσική Ελληνική φιλοσοφία του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους.

Η βάσις του Ομηρικού Ανθρωποκεντρισμού είναι ο λόγος, ως επικοινωνιακό πλαίσιο μεταφοράς πειθούς μέσω μηνυμάτων. Μέσα στο Ομηρικό Ανθρωποκεντρισμό της Οδύσσειας ο λόγος ως μεταφορά μηνυμάτων, ενημέρωσης, και νέων αγγελιών, συμβαίνει ανάμεσα σε πομπούς και δέκτες. Ο Όμηρος είναι ο εισηγητής του διαλόγου, ο καθιερωτής της ομιλίας, ο ομηρικός λόγος είναι η μεταφορά διά της πειθούς ελλόγων ερεθισμάτων και συζητήσεων ανάμεσα σε θεούς , σε ανθρώπους, σε θεούς και ανθρώπους. Το πλαίσιο της Αριστοτελικής ρητορικής, των επιχειρημάτων και της πειθούς, αυτοφυές υπάρχει στη δυναμική του πρωτόλεια μορφή στον Όμηρο.

Ο Όμηρος είναι αυτός ο οποίος δημιουργεί τους θεούς και τους ανθρώπους ως πομπούς και δέκτες. Ο ομηρικός λόγος διαλύει την έννοια του θεού ως τρομακτικού όντος, το οποίο δεν πείθει αλλά επιβάλλει, επίσης διαλύει την έννοια του ανθρώπου ως παθητικού δέκτου ο οποίος άνθρωπος απλά χειραγωγείται και καθοδηγείται χωρίς καμμία δυνατότητα αντίδρασης.

Το υλικό της επικοινωνιακής σχέσης ανάμεσα σε πομπούς (θεούς και ανθρώπους) και δέκτες (θεούς και ανθρώπους) αντλείται από το πολιτιστικό και ιδεολογικό πλαίσιο της εποχής, το οποίο διαλύεται από τον ποιητή και συντίθεται και πάλι υπό μορφή επιχειρημάτων και συλλογισμών οι οποίοι πείθουν τους ομιλητές θεούς και ανθρώπους: ώστε οι σκέψεις και οι πράξεις είναι προϊόν και αποτέλεσμαι πειθούς και όχι επιβολής έξωθεν ή άνωθεν.

Η Μούσα Καλλιόπη ως πομπός μεταφέρει όλα εκείνα τα μηνύματα στον Ποιητή δέκτη ο οποίος πείθεται ότι αξίζει να ομιλήσει για τον νέο τύπο του Οδυσσεϊκού πολυπλάγκτου και πολυπράγμονος ανθρώπου ο οποίος προσεκτικά προετοιμάζεται στην Ελληνική γραμματεία. Πείθεται μέσα από το επιχείρημα ότι ο Οδυσσέας είναι πολύπαθος, είναι αγωνιστής ο οποίος πάλεψε για τον εαυτό  του και τους συντρόφους του, ώστε το λογικό συμπέρασμα έρχεται αβίαστα: αξίζει ο ποιητής να ασχοληθεί με ένα τέτοιο τύπο ανθρώπου. Ο οποίος εγκαινιάζει την εποχή του Ανθρωποκεντρισμού του δικαίου και του πολυπράγμονος ανθρώπου.

Σημειώσεις στον Επιτάφιο του Περικλέους, αρχαία Ελληνικά κατεύθυνσης γ ΄λυκείου.

 

Ο Επιτάφιος του Περικλέους αποτελεί το τελικό επιστέγασμα της εφαρμογής του Νοός επί της Πόλεως: Ο Επιτάφιος του Περικλέους επίσης αποτελεί το κύκνειο άσμα της πειθούς των Αθηναίων του Νοός και του Λόγου στο ότι μπορούν  διά του Νοός να μεταφέρουν τις ισορροπίες του κόσμου του Αγαθού στην πραγματική  Πόλη τους. Ώστε είναι ένα ρομαντικό αφήγημα το οποίο είναι η υψίστη φιλοσοφική στιγμή εκεί όπου συναντάται ο Νούς ως αφηρημένη δύναμις και συγχρόνως ως δύναμις ικανή να κατασκευάσει μία πραγματικά τελεία Πόλη και έναν πραγματικά τέλειο Πολίτη.

Δεν είναι τυχαία η στιγμή κατά την οποία εκφωνήθηκε ο Επιτάφιος του Θουκυδίδου: εκφωνήθηκε στην απαρχή του Πελοποννησιακού πολέμου, του πολέμου ο οποίος σήμανε την καταστροφή της νοητής Αθηναϊκής πόλης και την απαρχή της πορείας προς την χαοτική Ελληνιστική εποχή. Ο Περικλής, ο μαθητής του Αναξαγόρου και των σοφιστών, του Λόγου και του Νοός, εθέλησε να παραδώσει το τελικό επιστέγασμα του Νοός: ένας Νούς χωρίς πολιτικό κατασκεύασμα μοιάζει με έναν τεχνίτη ο οποίος απλά παινεύεται για τις ικανότητές του χωρίς όμως να παραδώσει κάποιο έργο τέχνης του. Ο Επιτάφιος του Περικλέους μας πείθει ότι ο Νούς των Αθηναίων , ο Νούς του Σωκράτους και των Σοφιστών, κατεσκεύσασε μία Πόλη, αποδεικνύοντας ότι ο Νούς μπορεί να διαμορφώσει ανθρώπινες φύσεις, συμπεριφορές, ισορροπίες, τελικά μπορεί να καταστή κοινό βίωμα Δημοκρατικής Πόλεως, ελέγχοντας ολικά το Νού και το Ήθος των Ανθρώπων. Ο Επιτάφιος του Περικλέους είναι η τελική απόδειξη ότι η ανθρώπινη φύση μπορεί να διαμορφωθεί νοητικά, ο άνθρωπος μπορεί να καταστή αποτέλεσμα νοητών αρχών, δύναται να θέσει τη ζωή του σε σειρά ιδεών και αξιών όπως αυτές απορρέουν από τον απεσταλμένο του Αγαθού Νού.

Ο Επιτάφιος έχει τρία κύρια κομμάτια, τα οποία αποδεικνύουν ότι ο Νούς ως ενδιάμεσο ανάμεσα στο Αγαθό και στον Άνθρωπο, μπορεί να μεταφέρει όλους τους τρόπους κατασκευής ενός προτύπου Αγαθού πραγματικού κόσμου επί της γής. Το πρώτο κομμάτι είναι ο αυτοσυνειδητοποιημένος πολίτης ,το δεύτερο είναι η δημοκρατική δόμηση των αυτοσυνειδητοποιημένων πολιτών, το τρίτο κομμάτι είναι η ολοκληρωτική υπεροχή αυτής της νοητής Αθήνας. Το μήνυμα λοιπόν του Περικλέους είναι σαφές: καταλάβαμε τον κόσμο του Αγαθού, διά του Νοός τον μεταφέραμε επί της γής και υπερέχουμε σε σχέση με όλους τους ανθρώπους. Έμμεσα ο Επιτάφιος αποτελεί  απάντηση στον Πρωταγόρα, διοτι ο Αθηναίος ηγεμών απαντά ότι μέτρο είναι ο Άνθρωπος και αυτό είναι απόλυτο και όχι σχετικό , διότι το μέτρο της Αθηναϊκής δημοκρατίας είναι απόλυτα η τελειότητα του νοήμονος ανθρώπου, ο οποίος συλλαμβάνοντας το αγαθό το διαχέει, το πράττει ηθικώς, το καθολικοποιεί μέσα στην  πόλη, διότι το επιστέγασμα του Επιταφίου είναι ότι ο λόγος καιη νοήσις του  τελείου μπορεί να γίνει κοινό κτήμα, αυτό το κοινό κτήμα έχει όνομα; Η Αθηναϊκή δημοκρατία.

Υπάρχει ζωή μετά το θάνατο;

 

Το ερώτημα : «υπάρχει ζωή μετά το θάνατο;» δεν είναι έμφυτο ερώτημα.Το βρέφος ημερών δεν γνωρίζει εάν ζεί ή εάν είναι νεκρό υπό την έννοια ότι απλά χαίρεται το νέο τρόπο ύπαρξής του χωρίς να του έχει δώσει το όνομα «ζωή» ή «θάνατο». Ο άνθρωπος αρχίζει να απασχολείται από το ερώτημα περί του εάν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο καθώς μεγαλώνει και όλη η παιδεία της καθεστηκυίας τάξης , όλη η επιβληθείσα παιδεία περί του τι θεωρείται ως ζωή και θάνατος, όλη αυτή η παιδεία τον κυριαρχεί. Ήδη στη γένεση βλέπουμε ότι ο αδάμ και  η εύα δεν γνωρίζουν τη ζωή επί της γής αλλά επί του παραδείσου.

Συγκεκριμένα γνωρίζουν ότι υπάρχουν δίπλα στο θεό, και αυτό το αίσθημα σύμφωνα με την παλαιά διαθήκη , δεν έχει να κάνει με τη ζωή ή το θάνατο, αλλά με την ωραία πρωταρχική κατάσταση δίπλα στο θεό (ο οποίος όπως λέγεται τους δημιούργησε κιόλας). Όταν υποπίπτουν στο προπατορικό αμάρτημα τότε μαθαίνουν για τη ζωή εν σώματι και το θάνατο εκτός σώματος. Άρα δεν είναι κάτι στο μυαλό του πρώτου ανθρώπου η ζωή και ο θάνατος, αλλά μετέπειτα αποκτηθείσα πνευματική καθαρά γνώση, η οποία δεν ενυπάρχει στην οντολογική τελειότητα η οποία ενυπάρχει στο πραγματικό ανθρώπινο βάθος.

Εάν ο νούς μας (πέρα πλέον από την παλαιά διαθήκη) ταξιδεύσει στον πρώτο άνθρωπο , θα κατανοήσουμε πλήρως το ότι ο πρώτος άνθρωπος, ο μεταφερόμενος από κάποιον άλλο κόσμο στη γή, δεν ήξερε ασφαλώς το ζεύγος ζωής και θανάτου, υπό την έννοια ότι εάν δεν πεθάνει κάποιος ώστε να αποσυντεθεί το σώμα του κανείς άλλος δεν το γνωρίζει αυτό. Άρα σε αυτήν την περίπτωση δύο τινά πρέπει να συνέβησαν: ή κάποιος θεός είπε , ή μάλλον προείπε στον άνθρωπο πώς θα πεθάνει με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουμε, ή ο ίδιος ο πρώτος άνθρωπος αυτοκαθορίσθηκε να πεθαίνει με τον τρόπο που ήδη όλοι γνωρίζουμε: σε κάθε όμως περίπτωση όπως καταλαβαίνουμε η ζωή και ο θάνατος δεν αποτελούν πρωταρχική οντολογική κατάσταση αλλά μετέπειτα συμβαινομένη κατάσταση η οποία από μυαλό σε μυαλό μεταφέρθηκε στους ανθρώπους. Εάν μάλιστα προσέξουμε όλη τη λειτουργία της γής θα ιδούμε ότι ουσιαστικά ούτε στη γή ούτε στον άνθρωπο υπάρχει ζωή και θάνατος αλλά μόνον συνέχεια δυνάμεως φανερής και εσωτερικής: Όπως όλα στη γή ανθίζουν και μετέπειτα εξαφανίζονται και πάλι εμφανίζονται παρόμοια κατάσταση συμβαίνει και με τον άνθρωπο: ο άνθρωπος εμφανίζεται ως μορφή, αποκρύπτεται ως εσωτερικότητα και πάλι εμφανίζεται. Άρα μάλλον σε κάποια χρονική στιγμή ο άνθρωπος απετέλεσε συνέχεια της φύσεως σε επίπεδο δυνάμεων, εμφανίζεται εν σώματι, εξαφανίζεται ως πνεύμα και πάλι εμφανίζεται εν σώματι εις το διηνεκές.

Έκφραση-έκθεση γ΄λυκείου: Θεωρία: τεκμήρια.

 

Τεκμήρια είναι εκείνα τα στοιχεία που προσφέρουν πληροφορίες υλικές και απτές αποδείξεις, που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, και χρησιμοποιούνται για την υποστήριξη και ισχυροποίηση των θέσεων του πομπού. Προσφέρουν ερεθίσματα στη σκέψη του δέκτη ώστε να λειτουργήσει λογικά και να υιοθετήσει τις θέσεις και τις απόψεις του πομπού.

Στα τεκμήρια περιλαμβάνονται:

Αυθεντίες:

Π.χ: εάν θέλετε το παιδί σας να γίνει έξυπνο διαβάστε του παραμύθια. Αν θέλετε να γίνει πιο έξυπνο διαβάστε του περισσότερα παραμύθια, είχε πεί ο Αϊνστάιν.

Παραδείγματα:

Π.χ: ο εθελοντισμός είναι μία κίνηση καλής θέλησης και οι τομείς που μπορεί να δραστηριοποιηθεί κάποιος είναι απεριόριστοι αρχίζοντας για παράδειγμα από μία απλή προσφορά ρούχων μέχρι τη στελέχωση της πυροσβεστικής υπηρεσίας ως εθελοντής πυροσβέστης.

Αλήθειες:

Π.χ : Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος είναι η φοβερότερη πολεμική αναμέτρηση που γνώρισε η ανθρωπότητα μέχρι σήμερα.

Γεγονότα:

Π.χ: σε εξέλιξη βρίσκεται μεγάλη φωτιά που ξέσπασε σε λεμονοδάσος στην Πελοπόννησο. Σύμφωνα με την πυροσβεστική υπηρεσία από την πυρκαγιά δεν κινδυνεύει τυχόν κατοικημένη περιοχή ωστόσο έχει γίνει μεγάλη κινητοποίηση κυρίως από εναέρια μέσα σε μία προσπάθεια να την περιορίσουν το συντομότερο δυνατόν.

Στατιστικά στοιχεία:

Π.χ : ο σύγχρονος πολιτισμός είναι πολιτισμός ο οποίος χαρακτηρίζεται από την ετερότητα και την πολυμορφία στη συγκρότηση των κοινωνιών. Ήδη στη χώρα μας υπάρχουν κάποιες χιλιάδες αλλοδαπών εκ των οποίων πολύ από αυτούς αποτελούν το 5% του μαθητικού πληθυσμού.

Ερευνητικά δεδομένα/ επιστημονικά πορίσματα:

Αρχαία Ελληνικά Κατεύθυνσης γ΄λυκείου. Σχόλια επάνω στη θεωρία της Αριστοτελικής μεσότητας.

Η Αριστοτελιθκή μεσότητα είναι η νοητική θεωρία η οποία άμεσα καταλήγει σε μία σχετική ηθική πράξη. Ο σταγειρίτης φιλόσοφος μέσω αυτής της θεωρίας εξελίσσει το φιλοσοφικό του μοντέλο το οποίο στηρίχθηκε στον οντολογικό χωρισμό : λογικού και αλόγου. Ο Αριστοτελικός άνθρωπος ως συνεχιστής του Πλατωνικού ανθρώπου, είναι αυτός ο οποίος κατά ηθικό τρόπο επισφραγίζει τον Λόγο. Πλέον οι άνθρωποι καλούνται να βαδίσουν επί λογικών πλαισίων μακράν κάθε υπερβολής , είτε θετικής (η θέληση να γίνουν θεοί) είτε αρνητικής (η θέληση να καταστρέψουν κάποιοι άνθρωποι τον κόσμο). Επιβάλλεται λοιπόν να καταλάβουμε ότι η Αριστοτελική μεσότητα είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της Πλατωνικής πίστης ότι οι άνθρωποι μπορούν να οικοδομήσουν ένα τέτοιο πολιτικό σύστημα το οποίο θα στηρίζεται σε νόμους, και κανείς άνθρωπος έλλογος ούτε θα καταργεί τους νόμους, αλλά ούτε και θα θέτει απάνθρωπους και αφύσικους νόμους. Ο Πλατωνικός λοιπόν  νόμος μέσω της μεσότητας του Αριστοτέλους καθορίζεται ως η μέση οδός της ανθρώπινης πράξης: πλέον οι άνθρωποι δεν θα κινούνται ούτε στην ζούγκλα της ανομίας αλλά ούτε και στην θεία ελευθεριότητα, αντιθέτως ο νόμος ως μεσότητα θα τους κατευθύνει ως πολίτες εντός της Πόλης.

Ο Επιτάφιος του Θουκυδίδη, αν και γράφηκε έτη πρίν την θεωρία του Αριστοτέλους περί της μεσότητας είτε την προοικονομεί είτε την προετοιμάζει: ο ιδανικός Αθηναίος πολίτης  του Περικλέους, κινείται ανάμεσα σε κάθε υπερβολή και έλλειψη: άρα είναι η ίδια η Ελληνική έλλογος πραγματικότητα η οποία εγέννησε την Αριστοτελική μεσότητα, το μηδέν άγαν (τίποτε το υπερβολικό), η Ομηρική μεσότητα (ο Οδυσσέας κινείται ανάμεσα στην έπαρση εναντίον των θεών αλλά και στην έλλειψη ότι θα υποταχθεί στην κάθε Κίρκη, για αυτό και είναι ο μετρημένος άνθρωπος του νόστου) η Ελληνική τέχνη του δορυφόρου του Πολυκλείτου (ο οποίος κινείται ανάμεσα στη θεία τελειότητα και στην ανθρωπίνη υπερηφάνεια κρατώντας τις ανθρώπινες ισορροπίες) όλα αυτά ετοίμασαν την οδό της Αριστοτελικής μεσότητας: άρα η ηθική θεωρία της Αριστοτελικής μεσότητας είναι η τάση του Ελλόγου Ελληνικού πολιτισμού, ο άνθρωπος να κινείται ανάμεσα στο θείο μεγαλείο του Λόγου, αλλά και στον ζωώδη υποανθρωπισμό της αλογίας, γενόμενος ως άνθρωπος πολίτης έλλογος εντός της Λογικής πόλεως: είναι η μεσότητα η αποθέωση της πίστης του Αριστοτέλους ότι ενάντια σε κάθε αλογία και πάθος ο άνθρωπος μπορεί να κινηθεί με λογική, υπολογισμό, σωφροσύνη και ηθικότητα.

Αρχαία Ελληνικά κατεύθυνσης Γ΄Λυκείου. Σχόλια επάνω στην Πλατωνική αλληγορία του σπηλαίου.

Η Πλατωνική αλληγορία του σπηλαίου, όπως αυτή παραδίδεται στην Πλατωνική πολιτεία, στηρίζεται κατ΄αρχάς στον Ομηρικό διαχωρισμό του χώρου σε ανοικτό και σε κλειστό. Ο Οδυσσέας όταν ευρίσκεται στη νήσο της Καλυψούς, συναναστρέφεται με τη θεά σε δύο επίπεδα: σε ανοικτό (σε ανοικτό χώρο κατασκευάζει τη σχεδία της φυγής του από το νησί) αλλά και σε κλειστό επίπεδο (σε σπηλιά συνευρίσκεται και συντρώγει με τη θεά Καλυψώ). Εκεί υπονοείται ότι ο κλειστός χώρος είναι ο ατομικός χώρος όπου οι άνθρωποι πράττουν όσα ως άνθρωποι θέλουν. Ο ανοικτός χώρος είναι ο κοινός χώρος όπου οι άνθρωποι υπακούουν σε κανόνες συμπεριφοράς ώστε να μην διαταράσσεται η κοινή τάξη και ευταξία.

Επιβάλλεται όμως να αναφερθούμε και στο Δούρειο Ίππο, ο Δούρειος Ίππος, διά του οποίου οι Αχαιοί Έλληνες κατέκτησαν την Τροία, σηματοδοτεί το διαχωρισμό του χώρου σε κλειστό και ανοικτό. Μάλιστα ο κλειστός χώρος αποκτά ένα καινούργιο χαρακτηριστικό (δεν είναι πλέον ο δικός μου χώρος σε αντιπαράθεση με τον ανοικτό χώρο ο οποίος ανήκει σε όλους (με αυτόν τον τρόπο νοείται ο χώρος στην Καλυψώ) αλλά ο κλειστός χώρος εννοείται ως εσωτερικότητα, κάτι το οποίο ελάχιστοι γνωρίζουν, ένας χώρος ο οποίος μπορεί να φιλοξενεί σκέψεις και ιδέες και συναισθήματα, τα οποία είναι ως εσωτερικά άγνωστα στους πολλούς και γνωστά σε ολίγους και μυημένους. Αντίθετα ο εξωτερικός χώρος είναι ο χώρος όπου διά των πράξεων και της ηθικής όλες οι ιδέες και οι αξίες ευρέως γίνονται γνωστές.

Οι προσωκρατικοί (Αναξίμανδρος κ.α.) ως σπέαρ καθόρισαν το χώρο το σπηλαιώδη όπου μέσα σε αυτόν κλεισμένοι οι άνθρωποι περιμένουν την κίνηση του αιθέρα ώστε να καταλάβουν τη συμπαντική κίνηση που εκτελείται έξω από αυτούς. Παρατηρούμε ότι ο κλειστός χώρος σταδιακά και όσο η γή πίεζε με τις ανάγκες της τους ανθρώπους, έλαβε όχι μόνο πραγματικές αλλά μεταφυσικές διαστάσεις. Στην εποχή του Πλάτωνος οι θεοί ως συμπαντικές δυνάμεις , σταδιακά, άρχισαν να εμπεριέχονται σε ένα Αναξαγόρειο μέγεθος το οποίο αντικατέστησε την ανθρώπινη πραγματική δύναμη: εννοούμε το Νού, όλες οι δυνάμεις των Ελλήνων Θεών σταδιακά άρχισαν να αλληλοχωρούνται στον Ανθρώπινο Νού: οι συνέπειες είναι ραγδαίες και μία από αυτές βλέπουμε και διαπιστώνουμε στην αλληγορία του Πλατωνικού σπηλαίου.

Σταδιακά ο Άνθρωπος διά του Νοός θεώρησε ότι μπορεί να ατενίσει το ευρύτερο σύμπαν και να κατανοήσει τις ανώτερες νοητικές και πρακτικές δυνάμεις που το διέπουν: Ο νοήμων Πλατωνικός άνθρωπος έγινε εραστής και θαυμαστής του ανοικτού κόσμου διότι πλέον μπορεί να τον ερμηνεύσει και να τον εξηγήσει, να δανεισθεί τις δυνάμεις του και να υλοποιήσει μέσω της πόλεως κράτους και των νόμων της τον τρόπο δόμησης του αγαθού ώστε ο Άνθρωπος να καταστή νοήμων Πολίτης. Ο Σωκράτης μάλιστα μέσω των οριστικών και επαγωγικών του λόγων θεωρήθηκε ως ο σοφώτερος των ανθρώπων διότι κατενόησε τον ανοικτό κόσμο ως συνέχεια του κόσμου του Αγαθού, έριξε μάλιστα τόσες γέφυρες τισι οποίες και διά του εκουσίου θανάτου  του ακολούθησε.

Γραπτή δοκιμασία τετραμήνου Αρχαία Ελληνικά από μετάφραση: Ελένη Ευριπίδου.

 

Α. Κείμενο:

Ελένη: Να ο Νείλος με τις όμορφες νεράιδες                        1

             που αυτός και όχι βροχή του Δία μουσκεύει

             τους κάμπους της Αιγύπτου όταν τα χιόνια

             λιώνουν. Εδώ βασίλευε ο Πρωτέας

             της χώρας κυβερνήτης, όσο ζούσε                                5

             στο νησί Φάρο κατοικώντας. Πήρε

             γυναίκα μία Νηρηίδα, την Ψαμάθη

             που άνδρα τον Αιακό πρωτύτερα είχε.

             Μές στα παλάτια αυτά γεννάει δύο τέκνα,

             το Θεοκλύμενο, γιατί σεβόταν                                        10

             στη ζωή του τους θεούς, κι ένα κορίτσι

             ευγενικό καμάρι της μητέρας

             που Ειδώ την έλεγαν, μικρή όταν ήταν

             στην ώρα όμως σαν έφθασε για γάμο

             την είπαν Θεονόη, γιατί τα θεία                                       15

             μελλούμενα και τωρινά τα ήξερε όλα

             μία τέτοια έλαβε χάρη από το Νηρέα

             τον πρόγονό της. Ο δικός μου τόπος

             η ξακουστή είναι Σπάρτη και πατέρας

             ο Τυνδάρεως. Μία φήμη ωστόσο λέει                             20

             πώς παίρνοντας ο Δίας θωριά κύκνου

             πέταξε προς τη μάνα μου τη Λήδα

             κάποιον αϊτό για να ξεφύγει τάχα

             κι έτσι μαζί της δολερά έχει σμίξει

Γραπτή δοκιμασία Αρχαία Ελληνικά από μετάφραση: Ελένη Ευριπίδου.

 

Α. Κείμενο:

Ελένη: Να ο Νείλος με τις όμορφες νεράιδες                        1

             που αυτός και όχι βροχή του Δία μουσκεύει

             τους κάμπους της Αιγύπτου όταν τα χιόνια

             λιώνουν. Εδώ βασίλευε ο Πρωτέας

             της χώρας κυβερνήτης, όσο ζούσε                                5

             στο νησί Φάρο κατοικώντας. Πήρε

             γυναίκα μία Νηρηίδα, την Ψαμάθη

             που άνδρα τον Αιακό πρωτύτερα είχε.

             Μές στα παλάτια αυτά γεννάει δύο τέκνα,

             το Θεοκλύμενο, γιατί σεβόταν                                        10

             στη ζωή του τους θεούς, κι ένα κορίτσι

             ευγενικό καμάρι της μητέρας

             που Ειδώ την έλεγαν, μικρή όταν ήταν

             στην ώρα όμως σαν έφθασε για γάμο

             την είπαν Θεονόη, γιατί τα θεία                                       15

             μελλούμενα και τωρινά τα ήξερε όλα

             μία τέτοια έλαβε χάρη από το Νηρέα

             τον πρόγονό της. Ο δικός μου τόπος

             η ξακουστή είναι Σπάρτη και πατέρας

             ο Τυνδάρεως. Μία φήμη ωστόσο λέει                             20

             πώς παίρνοντας ο Δίας θωριά κύκνου

             πέταξε προς τη μάνα μου τη Λήδα

             κάποιον αϊτό για να ξεφύγει τάχα

             κι έτσι μαζί της δολερά έχει σμίξει

https://mnfilologos.wordpress.com/2018/05/21/neos-tropos-eksetasis_glossa_logotexnia/ 

τρόπος εξέτασης Νέας Ελληνικής γλώσσας και Νέων Ελληνικών κειμένων στο γυμνάσιο.

Ωριαίο διαγώνισμα στην Ομηρική Οδύσσεια Α΄τετραμήνου: Α.Κείμενο: α 109-130

    

109 Είπε και ευθύς δένει στα πόδια της τα ωραία σανδάλια

        θεσπέσια και χρυσά, εκείνα που την ταξιδεύουν στη θάλασσα

        και στην απέραντη  πλευρά ανάλαφρα με τις πνοές του ανέμου.

        Ύστερα στο χέρι κράτησε άλκιμο κοντάρι, ακονισμένο με χαλκό

        βαρύ, θεόρατο και στιβαρό. Με αυτό η κόρη του πανίσχυρου Διός

        δαμάζει των γενναίων πολεμιστών τις τάξεις που της ξανάψαν το θυμό

115  Χάθηκε τότε ακροπατώντας τις κορυφές του Ολύμπου

         και βρέθηκε μεμιάς στο δήμο της Ιθάκης να στέκει

         στην εξώθυρα του Οδυσσέα πατώντας το κατώφλι της αυλής του.

         Με το χαλκό κοντάρι στο χέρι της, επήρε τη μορφή ενός ξένου

          και ολόιδια με το Μέντη, άρχοντα των Ταφίων έπεσε επάνω στους αγέρωχους

  120 μνηστήρες , που εκεί μπροστά στις πύλες του σπιτιού εύρισκαν

          ευχαρίστηση παίζοντας τους πεσσούς σε τομάρια βοδιών καθισμένοι

          που τα΄σφάξαν οι ίδιοι.

          Κήρυκες και παιδόπουλα πρόθυμα τους υπηρετούσαν

           άλλοι να σμίγουν σε κρατήρες με νερό κρασί, άλλοι να πλένουν

   125 τα τραπέζια με σφουγγάρια τρυπητά και να τα στήνουν

           κάποιοι να κομματιάζουν άφθονα τα κρέατα.

Αρχαία Ελληνικά από μετάφραση α΄γυμνασίου. Ομήρου Οδύσσεια.Ωριαίο διαγώνισμα .

 

Κείμενο , α-334-360.

334  Έτσι καλέ μου σε βλέπω ωραίο και αψηλό

         δείξου  και εσύ πώς είσαι παλικάρι να σε δοξάσουν οι μελλούμενες γενιές.

         Όσο για μένα αρμόζει να κατηφορίσω στο γοργό καράβι μου

         και στους συντρόφους, θα αδημονούν μες στην μεγάλη αναμονή τους

         δικό σου μέλημα τα υπόλοιπα.

         Θυμήσου και να σκέφτεσαι τις συμβουλές μου.

  340 Πάλι της αποκρίθηκε ο τόσο γνωστικός Τηλέμαχος

         «Ξένε το ξέρω πώς αυτά τα λόγια σου με αγάπη τα προφέρεις

         όπως πατέρας στο παιδί του , υπόσχομαι να μην το λησμονήσω.

         Αλλά παρακαλώ σε τώρα λίγο καθυστέρησε, κι ας είναι βιαστικός

         ο δρόμος σου, για να λουστείς και ύστερα ευφρόσυνος

   345 με δώρα στο καράβι να κατέβεις , που να τα χαίρεται η ψυχή σου

           πάγκαλα και πολύτιμα, για να σου μείνει από εμένα θυμητάρι σταθερό.

           Καθώς οι ξένοι που γνωρίζονται με  φίλους ανταλλάσσουν».

            Αμέσως η θεά Αθηνά τα μάτια λάμποντας του απάντησε:

            «Μην προσπαθείς να με κρατήσεις και άλλο , τώρα που ο δρόμος

   350   με καλεί: το δώρο σου όμως όποιο η καρδιά σου