Η Σωκρατική αντιομηρική αλλά βαθέως χριστιανική διαχείριση του σώματος.

 

Η Σωκρατική  αντιομηρική  αλλά βαθέως χριστιανική διαχείριση του σώματος.

Στην Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους (30a-30b) ο Σωκράτης διαχωρίζει το Σώμα σε σχέση με το Πνεύμα και την Ψυχή με ένα τρόπο παντελώς άγνωστο και τελείως ασυνήθιστο στην Ελληνική Ομηρική Γραμματεία αλλά πολύ συνήθη και παραδεκτό στην χριστιανική αντίληψη περί του Σώματος: Συγκεκριμένα ο Αθηναίος φιλόσοφος αναφέρει περί της διάκρισης Σώματος και Ψυχής μία θεώρηση η οποία σαφέστατα επαναλαμβάνεται από τον Ιησού στην Καινή διαθήκη όχι όμως από τον Όμηρο ούτε στην Ιλιάδα ούτε στην Οδύσσεια.

Ας την προσέξουμε: «το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή του ανθρώπου είναι το να υπηρετείται ο Θεός….εγώ απλά προσπαθώ να πείσω και τους νεωτέρους αλλά και τους πρεσβυτέρους να μην επιμελούνται τόσο το σώμα όσο ….την ψυχή διότι  η ψυχή είναι το πλέον άριστο πράγμα μιάς και η αρετή δεν γίγνεται από τα χρήματα αλλά τα χρήματα από την αρετή…».

Ο Νίτσε –μέγας γνώστης της Ελληνικής γραμματείας – ξεκινά την «Γένεση της τραγωδίας» λέγοντας πώς είναι δυνατόν να μετατοπίσθηκε το Ελληνικό πνεύμα και το Ελληνικό αξιολογικό σύστημα από το πρότυπο του  Ήρωος Αχιλλέως στο πρότυπο του σωματικώς καχεκτικού Σωκράτους, δηλαδή: πώς είναι δυνατόν το πρότυπο του ήρωος Αχιλλέως ως συνόλου αρμονικών δυνάμεων ανάμεσα σε ό,τι λέμε σώμα και σε ό,τι λέμε ψυχή να να παραδίδεται ως ισόρροπή οντότητα αυτών των στοιχείων, αντιθέτως στο Σωκράτη παρατηρούμε μία αξιακή μετάβαση σε μία ανισορροπία σώματος και ψυχής, διότι το σώμα υποβιβάζεται χάριν της ψυχής: θεωρούμε ότι αυτή η μετάβαση έστρωσε το δρόμο προς την χριστιανική ασκητική  θεοποίηση της ψυχής έναντι του σώματος άρα ο Σωκράτης διέλυσε την επί γής αρμονική σύζευξη σώματος και ψυχής επιβάλλοντας την πρωτοκαθεδρία της ψυχής έναντι του σώματος. Σταδιακά ο Σωκρατισμός αυτός εγέννησε την αμαρτία του σώματος και την ευλογία της ψυχής με τα γνωστά αποτελέσματα της καταπίεσης των μαζών διότι το σώμα και ο φόβος της αμαρτίας έγινε πηγή εξουσιαστικότητας  των μαζών: επίσης η σύγχρονος ψυχολογία ως καλό παιδί του Σωκρατικού χριστιανισμού αποθεώνει την ψυχή υποβιβάζοντας το σώμα μιάς και η ψυχή και όχι το σώμα διαθέτει τις δυνάμεις εκείνες συνεχείας ώστε ο άνθρωπος να είναι ευτυχής: κανείς ψυχολόγος δεν ενθυμείται τον ισόρροπο Αχιλλέα ως πρότυπο ευτυχούς ανθρώπου μέσα από την ύπαρξη θείων δυνάμεων στην ψυχή και μέσα από την ηρωϊκή εξωτερίκευση αυτών των δυνάμεων: διότι υπάρχει ο φόβος του Ήρωος: αντιθέτως υπερβάλλονται και στην σύγχρονο ψυχολογία οι δυνάμεις της ψυχής ως φυλακίζουσες το σώμα και τον άνθρωπο κάτι το οποίο αντιβαίνει στην Ελληνική ανθρωποθέαση όπου η ψυχή ως επικοινωνούσα με το θείο δεν έχει κανένα υποσυνείδητο αντιθέτως αρμονικά συνεργάζεται μέσα από τα ηρωίκά έργα με το σώμα. Η σύγχρονος λοιπόν ψυχολογία αποτελεί το τέλος του Σωκρατικού χριστιανισμού διότι δημιουργεί ένα ανύπαρκτο ασυνείδητο μήπως και γίνει κατορθωτό η ψυχή να εύρη δυνάμεις και να στηρίξη το σώμα τη στιγμή κατά την οποία η Ελληνική ανθρωποθέαση θεωρεί ότι δεν υπάρχει κανένα υποσυνείδητο ο άνθρωπος επικοινωνεί με το θείο ανθρωπομορφικώς και όλες αυτές οι δυνάμεις κινούν νομοτελειακά προς το νόστο της ατομικής Ιθάκης τον άνθρωπο.

Ας προσέξουμε τούτο: Αναφέρει ο Όμηρος πλούσια σωματικά χαρακτηριστικά των Ηρώων: ο Αχιλλέας είναι πόδας ωκύς (γρήγορος στα πόδια), ο Αγαμέμνων  είναι κρείων, κάλλιστος, ο Αλέξανδρος είναι θεοειδής, επίσης ο Μενέλαος είναι αρηίφιλος, εξαιρετικά ανδρείος. Επίσης ο Οδυσσέας είναι δουρικλητός, εντυπωσιακός στο δόρυ, ο Έκτορας είναι επίσης ανδροφόνος. Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε πολλά μα πολλά ακόμη σχετικά επίθετα για τους Ομηρικούς ήρωες, επίθετα τα οποία προϋποθέτουν την δόμηση ικανού και δυνατού σώματος: οι Ήρωες είναι όλα τα παραπάνω επίθετα διότι η Ψυχή των διά του Σώματος μπορεί και προκαλεί πράξεις ηρωϊσμού σε σχέση με τον Εαυτό, τους Άλλους, τους Εχθρούς: άρα το Σώμα είναι ικανή και αρμονική πύλη διά της οποίας εξέρχονται από τον ¨Ανθρωπο ικανές δυνάμεις ηρωϊσμού. Γιατί χρειάζονται οι Ομηρικοί  Ήρωες; Γιατί πρέπει να έχουν δυνατό σώμα και ικανή ψυχή;

Η εξήγηση είναι εύλογη και ικανοποιεί την  ύπαρξη στον Όμηρο του προτύπου ικανού σώματος το οποίο φιλοξενεί ηρωϊκή ψυχή: ο Άνθρωπος ως Ήρωας είναι Τέκτων: τίκτει και δομεί τον κόσμο του και τον Εαυτό του: ερευνά ποιες συμπαντικές δυνάμεις θα κτίσουν τον ουρανό του κόσμου του και επιλέγει την δύναμη του Δία  την Σοφία της  Αθηνάς την Επικοινωνία του Ερμή: ερευνά μέσα από τον πόλεμο ποιες δυνάμεις θα δομήσουν τον Ωραίο Άνθρωπο: και επιλέγει το μυαλό του Οδυσσέα και την δυνατή ενσυναίσθηση του Αχιλλέα ο οποίος ομιλεί όταν πρέπει. Άρα ο Ήρωας γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στο χαοτικό και υπερανθρώπινο θείο και στο δομημένο και τικτόμενο κόσμο διά του ανθρωπίνου νοήμονος και ενσυναισθητικού μοντέλου: αυτή είναι  και η τρομερή κληρονομιά του Ομήρου στον Άνθρωπο: ο τικτόμενος άνθρωπος και κόσμος και ο τρόπος του.  Ο πόλεμος είναι ο τρόπος επιλογής διότι φέρει σε ενσώματη και πνευματική και αξιακή αντιπαράθεση ανθρώπους και πολιτισμούς διαφορετικούς: ακόμα, στην εποχή του Ομήρου δεν υπάρχει κοινός λόγος ή κοινό δίκαιο ώστε ο Άνθρωπος διά του λόγου και του δικαίου να επιλέγει: το γερό και δυνατό σώμα φανερώνει ότι διά αυτού του Σώματος ο Ήρωας μπορεί  εκφράσει τις ψυχικές του δυνάμεις ωραιότητας: νικώντας, επιβάλλοντας το δικό του νοητικό και ενσυναισθητικό καλό: ο Ήρωας έχει ικανό σώμα και εξίσου ικανή ψυχή διότι είναι ο ηγέτης και Αρχιδημιουργός του Εαυτού και του Κόσμου: χωρίς την αρμονία ικανών σωμάτων και ψυχών δεν θα μπορούσε τίποτε να επιτύχει, διότι ο πόλεμος ως διαλεκτική προσέγγιση  όλων των δυνάμεων  πρίν την επιλογή των καλλιτέρων είναι ακόμα ο τρόπος δόμησης ανθρώπου και κόσμου.

Ας προσέξουμε λέξεις και φράσεις για την Ομηρική ψυχή: οι οποίες κτίζουν μέσα από το νόημά των τις σχέσεις ενός αρμονικού σώματος σε μία ανδρεία ψυχή: η ψυχή ονομάζεται εποτρύνων θυμός, δάθεση ορμητική προκειμένου οι δυνάμεις της ως συμπαντική διαβίβαση θείων δυνάμεων διά του ικανού σώματος να δομήσουν ένα αρμονικό ψυχοσωματικό ανθρώπινο μοντέλο: η ψυχή είναι «θυμώ ήρα φέρουσα» (φορέας παραγωγής ευχαρίστησης (εννοείται μέσα από τα ηρωϊκά έργα): Ο θυμός (ψυχή) την ώρα του θανάτου «ώχετο από μελέων»: άρα το δυνατό σώμα επιφυλλάσσει την καλύτερη δυνατή έξοδο στην Ψυχή του ήρωος του αγωνιζομένου μέσα από την αρμονική συνύπαρξη δυνατού σώματος και ψυχής να παράξη  όλα εκείνα τα ικανά εργα που θα κτίσουν τον ικανό άνθρωπο και κόσμο.

Άρα ο Όμηρος παραδίδει το ηρωϊκό πρότυπο ως αρμονική σύζευξη σωματικώ και ψυχικών δυνάμεων διότι η συμπαντική δομή εντός της οποίας κινείται ο Ήρωας οικοδομείται αυστηρά από αυτόν: ο Ήρωας είναι (με χαϊντεγγεριανούς όρους) ο Κτίστης του Κόσμου και του Ανθρώπου διότι από την τράπεζα του όντος επιλέγει ποιες δυνάμεις θα δομήσουν τον κόσμο και τον άνθρωπο: τον τύπο του κόσμου και τον τύπο του ανθρώπου: Σε αυτήν την Κτίση το Σώμα πολεμά διότι με αυτόν τον τρόπο απελευθερώνονται ανθρώπινες και θείες δυνάμεις: στην συνέχεια η Ωραία ψυχή συνθέτει τις απελευθερωθείσες δυνάμεις αυτού του σωματικού πολέμου και συνθέτει τον άνθρωπο και τον κόσμο: άρα το σώμα και η ψυχή αντιμετωπίζονται στην Ομηρική οντολογικότητα ως φορείς δυνάμεων οντολογικών και συμπαντικών, κτιστικών δυνάμεων: δεν αντιμετωπίζονται με τον αστείο σωκρατικό και μετέπειτα χριστιανικό τρόπο ως φορέίς αμαρτίας ή χάριτος.

Φαίνεται ότι αυτό το Ομηρικό μοντέλο δεν άντεξε τους κραδασμούς του Πελοποννησιακού πολέμου και της υπέμετρης νοητικής αθηναϊκής φιλοσοφίας η οποία αποτελεί ανατολική αποθέωση ενός νοός ο οποίος λίγο θέλει να εξελιχθή σε έναν νού (θεό): ας προσέξουμε αυτό το σημείο αξίζει: περιέργως το Ομηρικό θείο ως συμπαντική δύναμη (δύναμις εν κινήσει) μετατρέπεται σε νού (ιδεοποίηση αυτής της δυνάμεως εν ακινησία): ξαφνικά στην Αθήνα συμβαίνει κάτι το οποίο συνέβη στην ανατολή και φαίνεται μέσα από το εμπόριο και άλλες μυήσειςι ανατολικών μυστών να μεταφέρεται στην Αθήνα: το θείο μετατρέπεται σε ακίνητο νού ο οποίος πλημμυρίζει με ιδέες και αξίες τον άνθρωπο (ο οποίος πλέον δεν βρέχεται από τις Ομηρικές συμπαντικές δυνάμεις ώστε να θέλει δυνατό σώμα και ψυχή) αλλά αντιθέτως τώρα νοητικά εσωτερικεύει τις δημιουργηθείσες ιδέες μέσα στο νού του οι οποίες αντικατέστησαν τις ομηρικές συμπαντικές δυνάμεις: άρα τώρα ο Πλατωνικός και Σωκρατικός άνθρωπος δεν θέλει δυνατό σώμα, μάλλον η χρήση του σώματος λόγω του δυνατού νοός εξαφανίζεται: ο άνθρωπος θέλει δυνατό μυαλό ώστε να φιλοξενεί τις ιδέες των συμπαντικών δυνάμεων: ειδικά στον μεταπελοποννησιακού πολέμου κόσμο το μοντέλο αυτό του ανθρώπου άρχισε να δίδει τρόπο πολιτειότητας: θα εξαφανισθεί η αναγκαιότητα του δυνατού σώματος, θα παραμείνει η ανάγκη δυνατής ψυχής και μυαλού (οι χριστιανοί δογματικοί έχουν  συζητήσει ότι νούς είναι η καρδιά, το στήθος, ο εγκέφαλος, ο Παύλος διαχωρίζει ανώτερο νού από  κατώτερο καρδιακό νού (ψυχή ) κ.λ.π): διότι η ψυχή και μόνον στον σωκρατικό κόσμο είναι αναγκαία ως υποδοχέας πνευματικών ιδεών που δίδουν ανάλογα συναισθήματα και πράξεις: διότι αφ΄ής στιγμής οι ιδέες αντικατέστησαν τις συμπαντικές δυνάμεις που ήθελαν ως προς την επιλογή τους δυνατό σώμα και ψυχή τώρα οι ιδέες θέλουν απλά δυνατή ψυχή το σώμα είναι αδιάφορο: διότι εάν με τις ιδέες αυτές ελεγχθή η ψυχή τότε ελέγχουμε για πρώτη φορά τον άνθρωπο ως πνεύμα και σώμα άρα θέλουμε ικανή ψυχή αδύνατο σώμα προκειμένου να ελέγχουμε τον άνθρωπο διότι με αυτόν τον τρόπο μετατρέπουμε τον αρμονικό ως σώμα και  ψυχή ήρωα σε κύκλωπα αδύνατο μονόφθαλμο ο οποίος μόνον την ψυχή χρειάζεται ώστε διά της ψυχής να πλημμυρίζεται με δυνάμεις οι οποίες τον κυριαρχούν , το σώμα με τη σειρά του θα κατευθύνεται  ως αδύναμο ηρωϊκών πράξεων από πράξεις απορρέουσες από τις τοποθετημένες σφετεριστικά δυνάμεις στην ψυχή. Αυτές οι ιδέες θα δίνουν πράξεις άρα δυνατή ψυχή στο Σωκράτη σημαίνει ικανότητα πνευματικής υποδούλωσης στις επιβαλλόμενες ιδέες και αδύναμο σώμα σημαίνει απώλεια του ηρωϊκού ιδεώδους διότι τώρα ο άνθρωπος διά του αδυνάμου σώματος απλά δεν κτίζει τίποτε απλά υπακούει ως πράξη σε όσα ιδεώδη του επιβάλλονται από τους νοητικούς άρχοντες: από την παλαιά διαθήκη έως το Σωκράτη η απόσταση είναι ένας διαχωρισμός σώματος και ψυχής.

Άρα ο Σωκράτης ψεύδεται ασύστολα όταν επιχειρημοτολογεί για την αναγκαιότητα δυνατής ψυχής αλλά αδυνάτου σώματος, είναι απλά ο υποκριτής φορέας της νέας ανθελληνικής εξουσιότητας επί του νέου υποκειμένου: επειδή πλέον ο Νούς ως ακίνητη συσσωρευτική τράπεζα ιδεών  και αξιών καθορίζει τα πάντα εκλείπει πλέον η ανάγκη του Πολέμου: ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να πολεμήσει ώστε να επιλέξει ιδέες και αξίες: άρα το σώμα ως φορέας Ηρωϊκού πολέμου επιλογής ιδεών και αξιών εκλείπει: από εκεί και πέρα τα σκήπτρα παίρνει η ψυχή ως ψυκτικό πέρασμα των πνευματικών ιδεών και αξιών οι οποίες πρέπει να γίνουν πράξεις:άρα η ψυχή πρέπει να είναι δυνατή διότι πρέπει να αποτινάξει το παγανιστικό ελεύθερο σύμπαν και να υποταχθη στις ιδέες και αξιες ενός ακινήτου νοός , υποταγμένη η ψυχή νοιώθει δυνατή  στην υιοθέτηση των προσφερθεισών δυνάμεων διότι  έχει χάσει κάθε επαφή με το χάος των συμπντικών δυνάμεων: σε αυτό το κλειστό σύστημα από τον ακίνητο Θεό (Νούς) έως τον υποταγμένο άνθρωπο που υιοθετεί χωρίς να πολεμά τις προσφερθείσες ιδέες και αξίες αυτού του νοός (μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο επιδιώκεται το μοντέλο του αγίου μη πολεμιστή ανθρώπου του δεχομένου τις ιδέες και αξίες ενός αγίου θεού μήπως και φτιάξουμε τον άνθρωπο της αγάπης μακριά από τον ηρωϊκό πόλεμο των συμπαντικών δυνάμεων που θέλει δυνατό σώμα και δυνατό μυαλό): τώρα ο άνθρωπος είναι υπηρέτης θεού άρα μόνον νού θέλει για να εκταμιεύει τις ιδέες και αξίες του θεού αυτού, σώμα δεν θέλει διότι η εκταμίευση αυτών των δυνάμεων έχει προδιαγεγραμμένη ηθική πράξη για την οποία ο άνθρωπος αντιήρωας δεν χρειάζεται να πολεμήσει  είναι όλα καθορισμένα από το θείο νού : ο Ομηρικός ήρωας ήθελε σώμα και νού δυνατό διότι αυτός επέλεγε τα υλικά κτισίματος του κόσμου και του ανθρώπου: πόσο μοιάζει  το κείμενο αυτό της Σωκρατικής Απολογίας με το περίφημο αποσπασμα του Ιησού τι ωφελήσει άνθρωπον εάν τον κόσμο όλον κερδήση και την ψυχήν αυτού απολέση; Ενώ ο Όμηρος λέγει: ο Αχιλλέας είναι ωκύμορος, γρηγοροθάνατος, και πρέπει να κερδίσει τον Όλυμπο μέσα από το δυνατό σώμα που θα υιοθετήσει όλες εκείνες τις συμπαντικές δυνάμεις ανάβασης στον Όλυμπο: η Σωκρατική διαχώριση σώματος και ψυχής κατέστρεψε την αυτόνομη Ελληνικη ανθρωποθέαση και το Ανθρώπινο αυτόνομο ταξείδι του Ανθρώπου στον δικό του Όλυμπο, φυλακίζοντας τον άνθρωπο σε κλειστά σχήματα στείρας νοητικής εκμεταλλευσιμότητας.