Παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Καλπούζου: σέρρα: Η ψυχή του Πόντου.

 

Παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Καλπούζου: σέρρα: Η ψυχή του Πόντου.

Μόλις ετελείωσα την ανάγνωση του εξαιρετικού βιβλίου του Γιάννη Καλπούζου με τον τίτλο: Σέρρα-Η ψυχή του Πόντου. Πρόκειται για ιστορικό λογοτεχνικό βιβλίο με πρωταγωνιστές ανθρώπους οι οποίοι υπέφεραν ως Έλληνες Πόντιοι τα πάνδεινα μέσα από την οθωμανική και νεοτουρκική βιαιότητα, αλλά και μέσα από το σοβιετικό μίσος των νεοπαγών μπολσεβίκων της Οκτωβριανής επανάστασης προς κάθε τι το Ελληνικό: η βαθεία κύρια ιδέα του βιβλίου είναι το ότι ο καινούργιος και νεοπαγής κόσμος της βιομηχανικής  εποχής, ο κόσμος ο οποίος έπειτα από το θάνατο των αυτοκρατοριών στον Α΄παγκόσμιο πόλεμο διαμορφώθηκε , αυτός ο κόσμος ο οποίος επέτρεψε στην βιομηχανική δύση επιτέλους να εξουσιάσει την ανατολή δεν είχε αυτός ο κόσμος καμμία θέση για την Ελλάδα και τους Έλληνες (όλων των φυλών και των αποχρώσεων). Ο Ελληνισμός έδωσε πλήρως τα πνευματικά και πολιτιστικά και πολιτικά και επισημονικά φώτα στην Ρώμη, στο βυζάντιο, στην δύση, ώστε η δυνατή βιομηχανικά και οικονομικά δύση να κυριαρχήσει στον κόσμο φέρουσα τόση αχαριστία στον Έλληνα και στον Ελληνισμό: διότι σε αυτόν τον μεταβιομηχανικό κόσμο που προήλθε από τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο η θέση της Ελλάδας ήταν αυτή ενός περιορισμένου Κρατιδίου (δυτικού δορυφόρου).

Ο χρόνος του βιβλίου είναι ο χρόνος του Α΄παγκοσμίου πολέμου, της γενοκτονίας των Ποντίων, της Μικρασιατικής καταστροφής, του Β΄παγκοσμίου Πολέμου, εκτείνεται έως το 1960 περίπου. Γύρω από την ζωή  τις σκέψεις και τις πράξεις των πρωταγωνιστών παραδίδεται πραγματικός πλούτος ιστορικών  πληροφοριών: με αυτόν τον τρόπο η Ιστορία αποκαθίσταται στο θρόνο της, το γεγονός αποκτά το πολύπόθητο νόημά του ως μεγέθους κρύπτοντος αίτια σημασία συνέπειες αποτελέσματα: η ιστορία εξυφαίνεται μέσα από τα πάθη ανθρώπων για να καταδείξει ότι τα γεγονότα της Ποντιακής Αρμενικής Μικρασιατικής φρικτής γενοκτονίας κατέστρεψαν όχι μόνον το Ελληνικό Έθνος και την πρέπουσα συνέχειά του αλλά ανθρώπινες πραγματικές καθημερινές ζωές: οι δυνατοί του κόσμου αυτού (αυτό παραμένει ένα σημαντικότατο συμπέρασμα) αυτοί οι οποίοι εψήφισαν μετά το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου την περίφημη διακήρυξη των ανθρωπίνων οικουμενικών  δικαιωμάτων, μέσα από τα χρονικά πλαίσια του βιβλίου αυτού δεν σεβάσθηκαν στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα δίδοντας τους Έλληνες της  Μικράς Ασίας, του Πόντου, τους Αρμενιους, βορά στη θηριωδία των παλαιοθωμανών και των νεοτούρκων.

Το βιβλίο έχει εξαιρετική συνοχή και δημιουργεί πλήρη συνεκτική ιστορική σχέση και συνέχεια ανάμεσα στα γεγονότα, στα πρόσωπα και στο ότι ο 20^ος αιώνας είναι αιώνας της πιο σκληρής εξουσιότητας ανθρώπου προς άνθρωπο: διότι αν και σε αυτόν τον αιώνα αναπτύχθηκαν τα έλλογα συμπεράσματα του διαφωτισμού, ο λόγος ως συνεκτικός οικουμενικός ιστός των ανθρώπων από τον Βολταίρο έως τον  Ρουσσώ, αναπτύχθηκαν ανθρώπινα πολιτειακά και φυσικά και αστικά δικαιώματα, οι περιπέτειες των φυσικών προσώπων του βιβλίου  του Γιάννη Καλπούζου, αποδεικνύουν ότι η Θουκυδίδεια διαπίστωση περί της αδοκήτου και ζωώδους πρώτης ανθρωπίνης φύσης σε τίποτε δεν άλλαξε: οι ισχυροί του κόσμου μέσα από ένα συνδυασμό φρικτών ενεργειών και απανθρώπων σχεδιασμών κατένειμαν , διαμοίρασαν, τον κόσμο όχι με ιστορικά και πολιτιστικά και πνευματικά και ηθικά κριτήρια (ως όφειλον) αλλά με γνώμονα τα συμφέροντά των, κυρίως την πορεία της δύσης προς την ανατολή, την κατάληψη της ανατολής και την πλήρη εξουσιαστική εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της με σκοπό την ίδρυση μίας παγκόσμιας χρηματιστικής και υλιστικής οικουμενιστικής αυτοκρατορίας, μέρη πολιτισμού και ιστορίας όπως η Μικρά Ασία ο Πόντος και άλλα, μάλλον εφάνταζον εμπόδιο σε όλα αυτά.

Ο συγγραφέας επιτυγχάνει το αυτονόητο κατά εξαιρετικό τρόπο: Συνδέει το γεγονός με το χώρο και το χρόνο, με τις επικρατούσες ηγεμονικές ιδεολογίες και πρακτικές, αποφευγει γεγονότα τα οποία είναι ιστορικώς ουδέτερα (π.χ πώς παρουσιάζεται ο Πόντος στην βυζαντινή αυτοκρατορία): ο συγγραφέας είναι άψογος ιστορικός κατά Θουκυδίδειο τρόπο διότι επιλέγει όλα τα γεγονότα τα οποία δεν είναι στείρα γνώση αλλά συνδέονται με τις αιτίες τα κίνητρα των ισχυρών τις ιδέες και αξίες και ενσυναισθήσεις των ανθρώπων, άρα τα γεγονότα αποκαλύπτουν τις αιτίες των ανθρώπων που κίνησαν τα ιστορικά νήματα του 20 ου αι. αποκαλύπτουν το εύρος των επιδιώξεών των σε γεωπολιτικό και οικουμενικό επίπεδο, αποτυπώνουν πλήρως τις Εθνικές και οικουμενικές συνέπειες, ζωγραφίζουν  πλήρως το νέο γεωγραφικό  χάρτη που προέκυψε μέσα από τα ιστορικά γεγονότα των δύο παγκοσμίων πολέμων, επίσης αποδίδονται τέλεια οι συνέπειες σε κρατική, πολιτειακή, ανθώπινη βάση όλων των κοσμοιστορικών γεγονότων του 20 ου αι.

Ο Γαληνός Φιλονίδης είναι ο κατ΄εξοχήν κύριος ανθρώπινος μοχλός ο οποίος κινεί το εξαίρετο αυτό ιστορικό λογοτέχνημα: Η προσωπικότητά του δεν είναι τυχαία και δίδει απεριόριστο κύρος στο όλο λογότέχνημα και στα αφηγήματά του. Ο Γαληνός έχει πλήρως δομημένη προσωπικότητα, είναι Δάσκαλος, Εκπαιδευτικός, γνωρίζει Ιστορία και Γλώσσες. Άρα γύρω από έναν μορφωμένο άνθρωπο ο οποίος μπορεί να συνδέσει τα γεγονότα με τις αιτίες και τις συνέπειές των κτίζεται ο ιστός της διήγησης. Επίσης είναι σημαντικό να γίνει αντιληπτό ότι γύρω από έναν μορφωμένο άνθρωπο κτίζεται η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής διότι ο αναγνώστης καταλαβαίνει ότι όταν οι κυρίαρχοι του κόσμου δεν εκτιμούν τον μορφωμένο άνθρωπο και την μόρφωση που αλλάζει τον άνθρωπο και τον κόσμο τότε οι εξουσιαστές πράγματι είναι αδίστακτοι διότι δεν υπολογίζουν την αξία του ξεχωριστού ανθρώπου αλλά υπολογίζουν μόνον τα δόλια σχέδιά των , εξάλλου αποδεικνύεται μέσα από την επιλογή ενός μορφωμένου εκπαιδευτικού ότι οι εξουσιαστές (και στην παρούσα χρονική περίοδο και πάντοτε) φοβούνται την μόρφωση διότι αυτή απελευθερώνει: βέβαια ορθώς ο συγγραφέας κτίζει το δημιούργημά του επί ενός μορφωμένου ανθρώπου, ο οποίος τελικά επιβιώνει διότι ως μορφωμένος πάντοτε ευρίσκει δουλειά διότι όλοι θέλουν να μάθουν τις φιλολογικές γνώσεις τις οποίες και κατέχει.

Το λογοτέχνημα κατά λαμπρό τρόπο δείχνει και επιδεικνύει τον τρόπο σύμφωνα με τον οποίο οι παλαιοθωμανοί, οι νέοτουρκοι και οι νεοπαγείς μπολσεβίκοι ήξεραν να αποδομούν τον άνθρωπο: Διότι διαλύοντας την οικογένεια, τα παιδιά, τους φίλους, τις πατρογονικές εστίες, διαλύονταν ο Άνθρωπος: ο Γαληνός απολλύει την πατρική  Εστία, τους φίλους, τον μικρό του γιό (ο οποίος τελικά ζεί) διαλύεται ο γάμος του, μεταφέρεται από τόπο σε τόπο, τελικά καταλήγει σε κολχόζ, ο συγγραφέας δείχνει την μεγάλη ιστορική αλήθεια την οποία τόσο προσεκτικά ξεχνούμε: δεν ήταν  μόνον Γενοκτονία Ποντίων Μικρασιατών και λοιπών Ελλήνων, ήταν διάλυση ανθρωπιστική, βωμών και εστιών, διάλυση παραδοσιακών ιδεών και αξιών, αποδόμηση του Ελληνικού τρόπου σκέψης και ζωής, οι παλαιοθωμανοί, οι νεότουρκοι και οι νεοπαγείς μπολσεβίκοι επειδή ακριβώς ήξεραν την ανωτέρα φύση του Ελληνισμού ως πολιτιστικού κοινωνικού και πολιτειακού και ανθρωποκεντρικού παράγοντος δεν περιορίσθηκαν μόνον στην φυσική Γενοκτονία προσπάθησαν να εξαφανίσουν τις Ελληνικές ρίζες από τα μέρη εκείνα όπου ζωοποιήθηκαν και ανεπτύχθηκαν ιστορικά μέσω των ιερών και οσίων του Ελληνισμού: συζητούμε για τη νότιο Ρωσία, σημερινή Ουκρανία, Μικρά Ασία, Πόντος κ.λ.π. Δείχνεται εξαιρετικά από τον συγγραφέα πώς οι βασανιστές των Ελλήνων δεν περιόρισαν απλά τους Έλληνες, δεν τους φέρθηκαν με καμμία επιείκεια την οποία συνηθίζουν να επιδεικνύουν οι νικητές στους ηττημένους, προσπάθησαν κυριολεκτικά να τους εξαφανίσουν, διότι ένα πράγμα φοβήθηκε ο νέος κόσμος μετά τους δύο παγκοσμίους πολέμους: την ανασύσταση της Ελληνικής Πόλεως κράτους η οποία θα οδηγούσε σε μία παμβαλκανική τουλάχιστον Υπερδημοκρατία του Ελληνικού Λόγου: ο συγγραφέας  δεν το λέγει αλλά εμείς το  φανταζόμαστε: προκειμένου να μην εμφανισθή με σάρκα και οστά η Ελληνική Δημοκρατία του Ρήγα ως ανασύσταση του βυζαντίου (οι παλαιοθωμανοί οι νεότουρκοι και οι νεοπαγείς μπολσεβίκοι έτρεμαν στην θέα του διαχρονικού Ελληνισμού). Δεν εξηγείται αλλοιώς ότι το κριτήριο της Ελληνικότητος προκαλούσε τρόμο: εκτοπισμούς προκειμένου να χαθή η έννοι της Πατρίδος, της σταθεράς Εστίας διότι ο Ελληνισμός μόνον επί βωμών και σταθερών Εστίων ευδοκιμούσε μέσα από την σταθερά δομή της  Πόλης (μανιωδώς οι βασανιστές των Ελλήνων προσπαθούσαν να αποσυνδέσουν τους Έλληνες από κάθε έννοια πολιτειότητας διότι ο Ελληνισμός εκ φύσεως εξελίχθηκε ως πολιτικό γεγονός: ο Έλληνας όταν σταματήση να είναι Πολίτης σε Πόλιν χάνει  ως ο Ανταίος την δύναμίν του:  αυτό το ήξεραν όλοι οι βασανιστές των Ελλήνων και για αυτό προσπαθούσαν να απολιτικοποιήσουν τους Έλληνες μέσα από τις συνεχείς εκτοπίσεις ώστε να καταντήση (όπως λέγει ο Όμηρος) αφρήτωρ, αθέμιστος, άπολις, άπατρις). Δεν κατάφεραν τίποτε βέβαια διότι όπως λαμπρά δείχνει ο συγγραφέας ο Γαληνός και οι λοιποί Έλληνες έμειναν Ελληνόψυχοι αναπαράγοντας με τον τρόπο τους τα ιερά και τα όσια της φυλής των: όπου και αν ευρέθησαν στην  τουρκία και στην ρωσία (σωστά ο συγγραφέας επιδεικνύει την τιμή του ονόματος Έλλην που όλοι έδειχναν έναντι των Ελλήνων) :ο Γαληνός μάλιστα στο τέλος δεν επιστρέφει στην Ελλάδα αλλά παραμένει στην Τραπεζούντα όπου και ηύρε τον υιόν του Όμηρον (ο οποίος δεν είχε τελικώς πεθάνει) ο οποίος ως γνήσιος Πόντιος Έλλην εζήτησε από τον Πατέρα του να μάθει την Ελληνικήν γλώσσα ως φορέα ιδεών και αξιών του Ελληνισμού.

Μέσα στο εξαιρετικό αυτό βιβλίο φαίνεται η πλήρης έλλειψη βοηθείας από το επίσημο Ελληνικό κράτος, ο συγγραφέας εκών άκων ανοίγει και πάλι μία πονεμένη  συζήτηση: πόσο Ελληνικό τελικά είναι το κράτος το οποίο προέκυψε από την Εθνική Επανάσταση του 1821; Οι Έλληνες που ζούσαν στα μέρη των μπολσεβίκων απαγορευόταν να επιστρέψουν στην Ελλάδα διότι εφοβείτο το Ελληνικό κράτος μήπως προκαλέσουν κομμουνιστική Επανάσταση: αν είναι δυνατόν: αντί το σύνολο των Ελλήνων (όποιοι τουλαχιστον ήθελον) να επιστρέψουν στην Ελλάδα συνεπικουρούμενοι από το Επίσημο Ελληνικό κράτος τους απαγορευόταν αυτό και δεν τους εδίδετο διαβατήριο.

Επίσης μέσα από τις σελίδες του εξαιρετικού αυτού βιβλίου αναδεικνύεται η αδύναμος ανθρωπίνη φύσις η οποία ενώ προικίζεται κατ΄αρχάς με τις επίκτητες αρετές της  ανθρωπίνης φύσης προκειμένου να επιβιώσει ξεχνά και επιστρέφει στην ζωώδη πρωτογενή φύση απλής επιβίωσης: το βιβλίο αναπτύσσει εξαιρετικά την διαλεκτική ανάμεσα στην πρωτογενή και πρωτόγονη φύση και στην αποκτηθείσα εκ της παιδείας φύση η οποία υποχωρεί και λησμονείται μπροστά στην δυστυχία και στον αγώνα για την επιβίωση. Πόσοι επρόδωσαν τον Γαληνό με γνώμονα το κέρδος και την απλή επιβιωση: αναδεικνύεται λοιπόν κατά τρόπο λαμπρό στο βιβλίο το μεγάλο Ελληνικό πρόσταγμα γνώθι σαυτόν διότι μόνον ο εγνωσμένος Εαυτός είναι ικανός να επιβιώσει επί πάσης αντιιξοότητος.

Εν κατακλείδι ο αναγνώστης του βιβλίου αυτόύ συνειδητοποιεί ότι η Γενοκτονία των Ποντίων των Μικρασιατών και λοιπών Ελλήνων δεν ήτο απλώς ιστορικό γεγονός: δεν ήτο απλά μία εν στιγμή φυσική εξαφάνισις: ήταν μία μακροχρόνια διαχρονική συνειδητή εκρίζωση των Ελληνικών ριζών επί Ελλήνων : αλλά για να ξεριζωθούν οι ρίζες πρέπει να ξεριζωθούν οι Έλληνες: οι Έλληνες ξεριζώθηκαν με βάση τα πιο χυδαία και φρικτά σχέδια και τις πραγματώσεις των (για αυτό ίσως ο βενιζέλος επρότεινε τον κεμάλ για  νόμπελ ειρήνης διότι κανείς Έλλην  μετά από όλα όσα πέρασαν θα εσκέπτετο να ξεκινήσει πόλεμο ανάκτησης  εδαφών και οικιών στην Μικρά Ασία): ας μελετηθή αυτό το πόνημα θα καταδείξει την μεγάλη ιστορική αλήθεια: ένα γεγονός είναι σημαντικό όταν κάνει  αίσθηση σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή και να μελετηθή.