Το αξιακό βάθος της κατάργησης του πολυτονιικού συστήματος.

 Το αξιακό βάθος της κατάργησης του  πολυτονιικού συστήματος.

Η μεγίστη προσφορά των Ελλήνων στην Γλώσσα παραμένει η σμίλευση και στήριξη της γλώσσης επί των φωνηέντων: το Φωνήεν είναι η νοητική και συναισθηματική κα ηθική ατομική πλευρά της γλώσσας. Διά των Φωνηέντων ο Άνθρωπος δεν ομιλεί (απλώς)  αλλά Παίζει με την γλώσσα ως ο οργανοπαίκτης. Διότι χαμηλώνει την Φωνή, ανεβάζει αυτήν, ισορροπεί και λοιπά.

Άρα διά των Φωνηέντων ο Άνθρωπος χρησιμοποιεί ως Οργανοπαίκτης τον Αέρα και φανερώνει ότι:

Α) Κατανοεί πλήρως την πνευματική, συναισθηματική, ηθική αξία των λέξεων.

Β) Τονίζει τις λέξεις στα σημεία όπου αντιλαμβάνεται ότι είναι σημαντικό το ατομικό, πολιτικό, κοινωνικό και άλλο νόημα.

Γ) Διά των τόνων  δύο άνθρωποι διαφοροποιούν την ομιλία των, διά των τόνων οι λέξεις διαφοροποιούνται από άνθρωπο σε άνθρωπο διότι κάποιος τονίζει κάτι που ο άλλος δεν επιθυμεί να το τονίσει, ή κάποιος αντιλαμβάνεται ότι οι τόνοι διαφοροποιούν τις λέξεις ανάλογα με το ποιο μέρος της λέξης πρέπει να τονισθεί.

Δ) Δια των τόνων οι λέξεις συνδέονται άμεσα με τον αέρα, με τον φορέα των μηνυμάτων (τις ιδέες και αξίες που γεννούν τις λέξεις) και καταλήγουν στον άνθρωπο ο οποίος παίζει με τον αέρα που μεταφέρουν οι τόνοι και διαφοροποιούν τις λέξεις ανάλογα με τον τόνο τονίζοντας ό,τι θεωρείται σημαντικό σε μία λέξη.

Ας δώσουμε τα παρακάτω παραδείγματα:

Η Οξεία δίδει έμφαση στην συλλαβή η οποία τονίζει το νόημα, την διαθεση, το σημείο της λέξης που μεταφέρει το κυρίως νόημα: Λέγοντας: Σωκράτης και όχι Σώκρατης (τόνος στο Ω) ο ομιλών επιφυλάσσει : ισορροπία ανάμεσα στις συλλαβές, ισορροπία στην προφορά του νοήματος, ισορροπία στον τρόπου που βλέπει τον Σωκράτη αφού προφέρει με ισορροπία το όνομά του, κυρίως μεταφέρει την αρμονία  ότι όπως το όνομα τονίζεται στο Α δίδοντας ισορροπία στην προφορά παρομοίως και ο άνθρωπος θα πρέπει να εύρη την χρυσή τομή ανάμεσα στο πνεύμα και στην πράξη.

Η Περισπωμένη (μετοχή ενεστώτος του ρήματος: περισπάω-ω=αφαιρώ) είναι κορυφαίος τόνος, είναι αυτός ο οποίος αφαιρούσε την υπερβολή στην λέξη: η περισπωμένη τίθεται επί μακριχρόνων και μόνον φωνηέντων: Συμμαζεύει δύο φωνήεντα, παύει την υπερβολή των πολλών φωνηέντων, αρμονικοποιεί την προφορά διότι συνθέτει δύο και παραπάνω μακρόχρονα φωνήεντα αφαιρώντας την μακρόσυρτη προφορά η οποία κουράζει και προσδίδει ηρεμία και αρμονία στην λέξη, αφαιρώντας κάθε υπερβολή: Μεταφερόμενοι στην ζωή η περισπωμένη σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν θα πρέπει να αφήνονται σε μακροσύρτους συλλογισμούς και πράξεις αλλά θα  πρέπει να συνθέτει σκέψεις και πράξεις ώστε να παρουσιάζει διαλεκτικές συνθέσεις συμμαζεμένων και ωραία συντεθειμένων σκέψεων και πράξεων: άρα ο τόνος της περισπωμένης συνθέτει σε ένα δύο μακρόχρονα φωνήεντα όπως και το σύμπαν και ο άνθρωπος συνθέτει τα πολλά σε λιγότερα οδηγούμενος στις ουσίες και στις συγκεκριμένες ιδέες και αξίες.

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα: όταν η λέξις  :

 τιμάω-ῶ δίδεται με δύο φωνήεντα : τιμάω, κουράζει, είναι άναρχη, δίδει στον ομιλούντα την αίσθηση της υπερβολής, του  ασυμμαζεύτου: οι Έλληνες διαφήμισαν την έλλογον διαλεκτική  σύνθεση, την πορεία προς το ΈΝ: το συμμάζεμα των δύο φωνηέντων καταδεικνύει ότι η χρήση του αέρος στα φωνήεντα ως μέσου μεταφοράς ιδεών και αξιών συμπαντικών αέρινων γνώσεων όλη αυτή η χρήση του αέρος συμμαζεύεται και προσδίδει ωραιότητα προσωδία αρμονία στην προφορά: ο ομιλών όμως  ξέρει ότι η περισπωμένη τα πράττει όλα αυτά. Έπειτα από τον αρμονικό τρόπο ομιλίας ο ομιλών περνά την αρμονία στην ζωή του: πάντοτε συνθέτει δύο λύσεις, δύο ανθρώπους, ανάμεσα σε δύο εναλλακτικές ανακαλύπτει κάποια τρίτη, γενικώς κυνηγά το αρμονικό το ωραίο το όμορφο σε όλη την ευρύτητα της ζωής του.

Η βαρεία σημειώνεται μόνο στη λήγουσα αντί οξείας και εφόσον δεν ακολουθούσε σημείο στίξεως (κόμμα, τελεία, άνω τελεία, άνω και κάτω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό), ενώ η οξεία στην λήγουσα διατηρείται όταν ακολουθούν αποσιωπητικά, παρένθεση, αγκύλη, εισαγωγικά ή παύλα.

Ιδιαιτερότητες:

(α) όταν την οξύτονη λέξη ακολουθεί εγκλιτικό, η οξεία διατηρείται (πχ 'τὸ παιδὶ ἔφυγε' αλλά 'τὸ παιδί του ἔφυγε').

(β) η ερωτηματική αντωνυμία ποιός-ποιά-ποιό (στα π.Ν.Ε.) παίρνει οξεία όταν εισάγει ερώτηση αλλά βαρεία όταν εισάγει πλάγια ερώτηση

(γ) το ερωτηματικό τί (στα π.Ν.Ε.) και το ερωτηματικό γιατί παίρνουν πάντα οξεία (πχ τί εἶπες;), ενώ ο σύνδεσμος γιατί (= διότι) παίρνει βαρεία

(δ) στα π.Ν.Ε. το δεικτικό νά παίρνει οξεία (προτείνεται όμως να ακολουθείται από κόμμα) ενώ το αναφορικό νά παίρνει βαρεία

Η βαρεία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην πολυτονική απόδοση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας για να επισημάνει χαμηλότερο τονισμό από αυτόν της οξείας προφοράς.

Η αρμονία στην χρήση των φωνηέντων δηλαδή του αέρος και της δύναμης που περνά στην λέξη (το φωνήεν των Ελληνικών μετέτρεψε την  λέξη σε ένα πανέμορφο σύνολο ήχων συνδυαστικών των τεσσάρων στοιχείων (αέρος γής πυρός κα ύδατος) ο άνθρρωπος μέσω των φωνηέντων μπόρεσε και πλησίασε εκπληκτικά τα φυσικά πρώτα ακούσματα ξεπερνώντας τα σκληρά βραχώδη και άκαμπτα σύμφωνα τα οποία θυμίζουν μόνον το γήϊνο υλικό στοιχείο, το φωνήεν ως πέρασμα πνοής αέρος επέρασε μία ανώτερη Ελληνική πνευματικότητα στην λέξη: η βαρεία ηρεμεί την οξεία, π.χ στην πρόταση: «ερωτώ ποιος είπε αυτό», το ποιος θέλει βαρεία και όχι οξεία ώστε να δοθεί η έμφαση όχι στο ποιος αλλά στην πλάγια ερωτηματική ερώτηση:ποιος είπε αυτό,  ενώ όταν είναι ευθεία: ποιος είσαι; Το ποιος θέλει οξεία διότι ενδιαφερόμαστε για το υποκείμενο και όχι το νόημα της  ερώτησης: τονίζουμε οξύτατα το ποιος ως φορέα προσωπικής ευθύνης.

Η κυβέρνηση του 1982 του πασόκ κατήργησε το πολυτονικό σύστημα διότι εθεώρησε ότι ο Ελληνικός λαός απλά συννενοείται και επικοινωνεί μέσω των λέξεων και δεν εξωτερικεύει τον βαθύτατο πνευματικό και συμπαντικό εαυτό του. Ως αποτέλεσμα έρχεται η πεζοποίησις του ανθρώπου και η πίστις ότι ο άνθρωπος απλά εξάγει φθόγγους επικοινωνίας χωρίς κανένα άλλο πνευματικό ή συναισθηματισμό καλλωπισμό στην γλωσσική διαδικασία. Το ότι καμμία άλλη Ελληνική κυβέρνησις έκτοτε  ποτέ δεν επανέφετε το πολυτονικό σύστημα φανερώνει το ότι ο Νεοέλληνας θεωρείται απλά ένα όν το οποίο επικοινωνεί και συννενοείται χωρίς κανένα βαθύτερο πνευματικό ή συναισθηματικό ή ηθικό ή συμπαντικό προσανατολισμό: όλα αυτά σε διαρκή αναφορά με το αίσχος του δημοτικισμού  διότι η τελική δημοτική γλώσσα διέλυσε τον βαθύτατο οντολογικό και συμπαντικό προσανατολισμό της προαιωνίου Ελληνικής γλώσσης διά της οποίας οι Ήρωες  συνενοούντο με τους θεούς.

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στις παρακάτω φράσεις:

1)Μάνα φέρε μου να χλαπακιάσω

2)Μήτηρ δος μοι εσθίειν.

Η Ελληνικη γλώσσα έπρεπε να ξεχασθεί ως φορέας Ηγεμονικότητας, Βασιλικού συμπαντικού προσανατολισμού, δημιουργίας του ξεχωριστού Οδυσσέως ο οποίος επιλέγει την Δικήν την Ιθάκην: Ως γλώσσα φέρουσα την φυσική και συμπαντική ισορροπία και αρμονία, οι λέξεις των Ελλήνων εξήγοντο μέσα από την Φύσιν των Όντων, όταν έλεγαν Ήλιος με δασεία και οξεία ένοιωθαν την γλυκεία δασεία φύση του Ηλίου μαζί με την οξύτητα να τονίσουν τον φορέα του Φωτός, αυτό μεγέφερε την ευγένεια του Ηλίου στην ζωή τους, άρα Ήταν και Εφέροντο ό,τι και όπως ωμιλούσαν.Πλέον η καταταλαιπωρημένη και φρικτά ευνουχισμένη Ελληνική γλώσσα απλά είναι φορέας ανταλλαγής μηνυμάτων. Διά του μονοτονικού  συνεχίσθηκε η προσπάθεια περαιτέρω πνευματικής και αξιακής σμίκρυνσης του Νεοέλληνος. Αν και διά της Παιδείας του Κάθε ενός η πορεία πτώσης μπορεί να καταστή αντιστρόφως πορεία ανόδου.

Η δασεία έθετε την γλυκύτητα και την ηρεμία μπροστά από τα ονόματα, ως κατάλοιπο του Η και του F και του h. Συμβόλιζε ότι οι λέξεις φέρουν αόρατες συλλαβές ενοποιητικές με άλλες λέξεις άρα η δασεία ως δασύς (βαθύς) συμβολισμός ετόνιζε ότι οι λέξεις έχουν θηλυκές υποδοχής ερωτικής νοηματικής και ηθικής συνεύρεσης με άλλες λέξεις: Ο  Ὅμηρος λαμβάνει δασεία διότι είναι ΗΟμηρος άρα θα γλυκανθεί η προφορά μεταφέροντας την ενοποιητική δύναμη των μηνυμάτων του ποιητού το  ὁρῶ θέλει δασεία ως Fόρώ ώστε στον Παρατατικό άνετα να ενωθεί με το Ε ως ΕFoρων=Εώρων, άρα η δασεία βοηθεί στην διάνοιξη των  πνευυματικών και αξιακών και φθογγολογικών διανοίξεων και επαφών προσφέροντας στο λόγο πολλές επιλογές δημιουργίας τύπων.

Η ψιλή εδήλωνε την αποψίλωση, την απλότητα των τύπων, την αντίστοιχη απλή προφορά: Η λέξις ἀρχίζω λαμβάνει ψιλή διότι τίποτε δεν εννοείται μπροστά της έχει απλή προφορά του Α. Η δασεία παρήχθη από το πρώτο μισό του Η και η ψιλή από το δεύτερο: η δασεία  δηλώνει ότι το όνομα έχει αύρα μπροστά της (όπως ο Ήλιος φωτίζει την ημέρα και ποτέ δεν βλέπουμε κάτι χωρίς τον Ήλιο) η ψιλή δηλώνει ότι κάτι είναι και τίποτε άλλο δεν εννοείται, όπως όταν είμαι σίγουρος για κάτι: άρα το παιχνίδι δασείας και ψιλής δηλώνει το παιχνίδι εσωτερικότητας και εξωτερικότητας, όχι για αυτούς που κατήργησαν το πολυτονικό αλλά για όλους τους άλλους που οντολογικώς ττο σέβονται: όταν λοιπόν λέμε Ήλιος με δασεία εννοούμε ότι μπροστά του κρύβεται η γλυκύτητα του μισού Η (φωτός) ενώ όταν  λέμε αρνί με ψιλή εννοούμε ότι αυτό είναι το αρνί ως απλή εξωτερικότητα. Ας εμβαθύνουμε στην Ελληνική γλώσσα, θα γίνουμε καλλίτεροι πνευματικά και αξιακά άνθρωποι.