Για πρώτη φορά η ανθρωπότητα εγέμισε με χριστιανούς κλώνους οι οποίοι μετέτρεψαν την Εκκλησία του Δήμου (Ανθρώπων) σε Εκκλησία του Θεού: διότι όπως ήδη είπαμε έγινε αντιληπτή η κλωνοποίηση της οντολογικής δυνάμεως (από τον Πλάτωνα και μετά): η ατόφια και πρώτη και παραμόνιμη οντολογική δύναμη όπως ήδη είπαμε περιέχει εντός της το θηλυκό και το αρσενικό στοιχείο: Σε σχέση με τον Άνθρωπο ως μορφή και ύλη: Το μεγάλο ζητούμενο είναι η Οντολογική δύναμη να εξωτερικεύσει τον Άνθρωπο ως ύλη και μορφή και να μην συνεχίσει ως αιθέρα να τον κρατεί μέσα της σε μία χαοτική πορεία.
Ο χριστιανικός βυζαντινός ανθρωπισμός επέτυχε σε αυτό ακριβώς το σημείο: ολοκλήρωσε την κλωνοποίηση αυτή σε οικουμενική πνευματική και ηθική βάση, με μία καταπληκτική σειρά: έδωσε ως κρατική υπόσταση νομική βάση στον χριστιανό άνθρωπο: πλέον ο χριιστιανός άνθρωπος ταυτίσθηκε με το νόμο, δηλαδή με την επίσημη ενοποιητική αρχή έναντι του κράτους η οποία αυτή αρχή ενώνει όλους τους ανθρώπους και τους επισημοποιεί έναντι του Ηγεμόνος: έπειτα για πρώτη φορά εταύτισε τον χριστιανό άνθρωπο με τον γνωστό κόσμο: αυτό είναι κάτι πολύ σοβαρό: ο Ιησούς είναι η αρχική Ιδέα του Κόσμου (Θεός) ανθρωποποιημένη: άρα ο χριστιανός άνθρωπος για πρώτη φορά καλύπτει πνευματικά και ηθικά το σύνολο των δυνάμεων του κόσμου ως γής και ουρανού (ένωσις γής και ουρανού): εάν στον Όμηρο η Αθηνά εγκατοικεί στον Όλυμπο και πού και πού εμφανίζεται στον Οδυσσέα τώρα ο χριστιανισμός επέτυχε κάτι το απίστευτο: ο Ουρανός και ο Θεός του έγινε άνθρωπος όχι ως μερικές και κάποτε ανθρωπομορφικές εμφανίσεις: ο χριστιανισμός μετέτρεψε τις ανθρωπομορφικές εμφανίσεις του Χριστού (την ενανθρώπισή του) σε ηθική η οποία συνδέεται με την πνευματικότητα του θεού (οι ιδέες του θεού στον ουρανό μετατράπηκαν σε ηθικές πράξεις επί της γής) άρα πλέον ο Οδυσσέας ως χριστιανός Είναι και Γίγνεται σε μορφωτική και ηθική βάση μέγεθος που ισούται με τον κόσμο: διότι η παιδεία των Πατέρων κατά παμπόνηρο τρόπο ήνωσε διά του παραδείγματος του Ιησού το πνεύμα της Ουράνιας ιδέας με την πράξη της ενανθρώπησης αυτής της Ιδέας: διά της παιδείας όλα αυτά τα μεγέθη μετατρέπονται σε ανθρώπινη ταυτότητα: όλοι οι άνθρωποι σκέπτονται τα ίδια και πράττουν τα ίδια διότι όλοι χωρούν στον ουρανό και στην γή των χριστιανών: η μετατροπή του Ανθρώπου ως ατόμου σε Πρόσωπο ταυτιζόμενο με τον Κόσμο μετέβαλλε τον Άνθρωπο σε Κόσμο για πρώτη φορά ο Δημόκριτος και η ατομική του θεωρία αχρηστεύθηκε.
Πλέον το Ανθρώπινο Πρόσωπο Είναι ένα με τον Κόσμο ως σύνολο ιδεών και αξιών σε σχέση με το Όλον: αυτό σε εξαιρετική ακραία στιγμή το βλέπουμε στο θείο του Σπινόζα ο οποίος ταυτίζει ορθώς τα πάντα με το θείο: η ταύτισις του Ανθρώπου με τον Κόσμο στο βυζαντινό χριστιανικό ανθρωπισμό είναι κοσμοϊστορικης σημασίας και είναι η αιτία της εξαιρετικής ανάπτυξης της επιστήμης και της τεχνολογίας: η ταύτισις του ανθρώπου με τον Κόσμο ως κίνησις κοινή ιδεών και αξιών συντελεί στην πλήρη αντιστροφή της οντολογικής χαοτικής σειράς, ο βυζαντινός ανθρωπισμός είναι η νίκη του χριστιανού πολύ συγκεκριμένου ανθρώπου επί του Ησιοδείου Χάους.
Εάν στην χαοτική Ησιόδειο πορεία ο Άνθρωπος ως αιθέρας απλά εσωτερικά υπάρχει ο βυζαντινός χριστιανικός ανθρωπισμός είναι η πλήρης υπέρβαση αυτού του Ησιοδείου Χάους: διότι ο χριστιανός βυζαντινός άνθρωπος εξέρχεται κάθε χαοτικής πορείας και εμπεριέχεται πλέον σε ένα κοσμικό σύνολο έχοντας κοσμικεύσει όσες πνευματικές και ηθικές δυνάμεις δανείσθηκε από αυτό το χάος αλλά σε αυτόν τον κόσμο ο άνθρωπος ο χριστιανός άνθρωπος του βυζαντίου είναι το κέντρο: για αυτό και ο Παύλος φωνάζει σκληρόν προς κέντρον λακτίζειν, για αυτό και ο Ιησούς είναι ο Ων (τι σημαίνει άραγε ο Ών: η μετοχή του ρήματος ειμί για πρώτη φορά ταυτίζεται με κάποια οντότητα θεία και ανθρώπινη: σημαίνει απλά ότι για πρώτη φορά όλα Είναι ως σύνολο ιδεών και αξιών οι οποίες βρέθηκε επιτέλους τρόπος από κοσμικές ιδέες και αξίες να γίνουν και ανθρώπινες ιδέες και αξίες: ο χριστιανός βυζαντινός άνθρωπος ταυτίζεται με τον κόσμο του θεού και επιτέλους το χάος τελειώνει: τώρα ο Άνθρωπος είναι το κέντρο του κόσμου του και πνευματικά συνδέεται με τον ουρανό διότι ο μισός θεός είναι πνεύμα ουράνιο που φέρει στον άνθρωπο την γνώση των ιδεών του ουρανού και το άλλο μισό του θεού είναι άνθρωπος άρα επί γής ο άνθρωπος ξέρει τι να πράξει).
Άρα ολοκληρώνεται ο Κόσμος ως ανθρώπινο σύνολο ιδεών και αξιών: πλέον ο Άνθρωπος για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά εξέρχεται κάθε χαοτικής οντολογικής πορείας και μορφοποιεί το δικό του κοσμικό σύνολο τιθέμενος ως κέντρο τον Εαυτό του: εάν δεχθούμε ότι ο ανθρώπινος νους από τον Όμηρο και μετά φαντάσθηκε το θείο και τον ανθρώπινο εαυτό, εάν δεχθούμε ότι ο θεός αποτελεί μία αντανακλαστική ξεγελαστική δύναμη του ανθρωπίνου νοός τότε αβίαστα οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος δημιουργεί και γίνεται πλήρες αφεντικό και ηγεμόνας σε έναν κόσμο τον οποίο κατά βυζαντινό τρόπο ελέγχει απόλυτα διότι ( ας το προσέξουμε) το βυζαντινό χριστιανικό ανθρωποκεντρικό σύστημα έδωσε λογικά πραγματικά χαρακτηριστικά όρια και τρόπο στον Ομηρικό κόσμο: Όχι ως ενόραση αλλά ως πραγματικότητα, ως σύνολο νόησης αίσθησης και πράξης και συνεχείας.
Ας το προσέξουμε: Ο Όμηρος είναι αυτός ο οποίος μέσα στο χαοτικό σύμπαν κτίζει το δικό του ενορατικό κόσμο ο οποίος στηρίζεται στην δύναμη της εσωτερικής ματιάς (δεν ενδιαφέρει τον Ποιητή η πραγματικότητα ως συνδυασμός αίσθησης και νόησης: ό,τι σκέπτομαι υπάρχει. Αυτό πώς εξηγείται; Απλά είναι ανοικτές όλες οι συμπαντικές οδοί και ο Ποιητής θεωρεί ότι όλες οι σκέψεις πηγάζουν από υπάρχουσες και επικοινωνούσες μαζί του συμπαντικές δυνάμεις άρα όλα υπάρχουν ως ανοικτή συμπαντική επικοινωνία ( για αυτό επικαλείται την Μούσα ως συμπαντικό τροχονόμο (όταν παγιώθηκε ο Θεός ως δήθεν αρχή και τέλος του Ανθρώπου και του κόσμου το τέλος της ανοικτής συμπαντικής επικοινωνίας έφερε την έννοια του πραγματικού: τώρα αληθινό δεν είναι το συμπαντικώς επικοινωνούμενο αλλά αυτό που πράττεται (πράγμα) από τον Άνθρωπο μέσα από την νόηση του θείου άρα η πραγματικότητα είναι αυτή που συνδυάζει θεία νόηση και ανθρώπινη πράξη (άρα η ταύτιση νόησης και αίσθησης του πρακτέου): Άρα ο Όμηρος μέσα από αυτή την συμπαντικοποίηση του Παντός διαχωρίζει τις προσφερόμενες συμπαντικές δυνάμεις ως Σύνολο Ιδεών και αξιών (Όλυμπος) το οποίο αυτό σύνολο είναι το θείο το οποίο γεννά (φύει) τις ιδέες και αξίες οι οποίες θα καθορίσουν την σκέψη και το ήθος του ανθρώπου: άρα δομείται ο Θεός και η φύση: με βάση αυτό το θεό και αυτή τη φύση δομείται ο νοήμων Οδυσσέας και ο ενσυναισθητικός Αχιλλέας : άρα ο Όμηρος προσφέρει ένα πλήρες Κοσμικό και Ανθρώπινο περιβάλλον: ο θεός η φύση ο Άνθρωπος.
Το πρόβλημα όμως (το οποίο όπως είπαμε το έλυσε ο Χριστιανικός βυζαντινός ανθρωπισμός) ήταν το ότι όλα αυτά έδειχναν πολύ φαντασιακά: πολύ σωστά ο Έγελος θεωρεί την φαντασία ως διαλεκτική ανάμεσα στο αισθητηριακό περιβάλλον και στο αφηρημένο εννοιολογικό επίπεδο του ανθρώπου το οποίο οδηγεί στην σύνθεση της Απόλυτης νόησης η οποία προσαρμόζεται στην αντικειμενική αίσθηση παράγοντας την έλλογο γνώση: άρα το Βυζάντιο αποτελεί το τέλος μιάς μακράς διαδικασίας μετατροπής του ενορατικού (φαντασιακού) σε πραγματικό: ο Πλάτωνας διεμοίρασε το ενορατικό του Ομήρου σε μεταφυσικό και πραγματικό επίπεδο: αυτός ο διαμελισμός του Ομηρικού κόσμου οδυνηρός για τον Οντολογικό Άνθρωπο ήταν όμως σωτήριος λύσις για το βυζαντινό χριστιανικό ανθρωπιστικό μοντέλο: ουσιαστικά το βυζάντιο ελύτρωσε και έσωσε την πλατωνική μεταφυσική προσδιορίζοντάς την ως τελική Ιθάκη της επίγειας καλής και ηθικής χριστιανικής πορείας η οποία καταλήγει στην Βασιλεία του Θεού: το βυζάντιο, ο χριστιανικός ανθρωπισμός του βυζαντίου συνιστά την έλλογη οντολογικοποίηση του πλατωνικού κόσμου των ιδεών, της αριστοτελικής ενδελέχειας: σε κάθε άλλη περίιπτωση ο κόσμος θα ήτο σύνολο ανθρώπων ατάκτως ερριμμένων.
Ας παρακολουθήσουμε κάποιες πλευρές του όλου θέματος: το πρόβλημα του Πλάτωνος ήταν ό Όμηρος: πέρα από τις αηδίες που λέγει ο Σωκράτης και επαναλαβμάνει ο Πλάτων περί του ότι ο Όμηρος είναι απορριπτέρος επειδή θέτει τους θεούς να κάνουν ασεβή πραγματα, άλλο θέμα κατέστησε τον Πλάτωνα (και τον Αριστοτέλη εν μέρει) φανατικό εχθρό του Ομήρου: Ο ποιητής των δύο ηρωϊκών επών απολάμβανε τα επίχειρα της ικανότητάς του να χωρέσει κατά ένα τρόπο ενορατικό και ποιητικά υπερλογικό και φαντασιακό σε δύο έπη όλον τον κόσμο και τον Άνθρωπο. Μετατρέποντας το θείο σε πηγή δύναμης η οποία πλάθει τον Ανθρωποκεντρικό Οδυσσέα και Αχιλλέα. Ο Πλάτωνας έπρεπε να γκρεμίσει όλο το Ομηρικό οικοδόμημα και κτίζοντας την Πόλη και τον Πολίτη να αντικαταστήση την Τροία και την Θάλασσα του Ποσειδώνος επί της οποίας πορεύθηκε ο Οδυσσέας αλλά και την Ιθάκη με νέα δικά του οικοδομήματα αλλά και τον Οδυσσέα και τον Αχιλλέα να τους κρύψει πίσω από το προσωπείο του Ιδεατού και Αξιακού Πολίτου (εννοείται ότι η Πλατωνική φιλοσοφία είναι κτισμένη με τα ίδια Ομηρικά υλικά διαφορετικώς τακτοποιημένα).
Το μέγιστο Πλατωνικό πρόβλημα ανάγεται στο εξής θέμα: την Ομηρική γή μπορούσε να την χερισθεί, πώς όμως θα χειριζόταν τον Ομηρικό Ουρανό; Πώς θα χωρούσε στο νοησιοκρατικό του σύστημα το θείο ως απορροή συμπαντικών δυνάμεων; Ο Αθηναίος Σοφός μέσα από την μύησή του στον Ανατολικό μεταφυσικισμό δεν δυσκολεύθηκε και πολύ να αλλοιώσει την Ομηρική συμπαντικότητα (καθαρά Ελληνική) πράττοντας κάτι το καταστροφικό: το οποίο παράλληλα το έπραξε και ο συγγραφέας της παλαιάς διαθήκης: άφησε ανεξέλεγκτο μέχρι την οικία του Θεού (νοός- ιδέας) τον ανθρώπινο νού να αυτοσχεδιάζει μέσα από φαντασιακές μετατροπές όλων των συμπαντικών δυνάμεων και της Ιλιάδας και της Οδυσσείας σε ιδέες και αξίες: εχώρεσε το σύνολο του Ομηρικού κόσμου ως ιδέα και αξία του Καλού και του Ωραίοι στο μυαλό του νοήμονος ανθρώπου: Θυσίασε την πραγματική συμπαντική δύναμη του Ομήρου (η Αθηνά ως Σοφία ήταν η πραγματική σοφία που προσφέρει το σύμπαν ως αστηρ, ήλιος, σελήνη κ.λ.π) μετατρέποντάς την σε ιδέα νοητική του Ωραίου και του Καλού: ξαφνικά η Ωραία Ελένη ήταν αδιάφορο εάν πήγε στην Τροία ή όχι διότι πλέον ο Άνθρωπος ως νούς είναι ικανός μέσα από τους οριστικούς και επαγωγικούς λόγους του Σωκράτη (οι οποίοι Σωκρατικοί λόγοι του Σωκράτους σε κανένα μα κανένα διάλογο δεν έχουν εμπειρική κατοχύρωση απλά όλα είναι φαντασιώσεις του Έλληνος Μωϋσέως σε μία άλλη μετάλλαξη λήψης δέκα εντολών ως σωκρατικών φαντασιώσεων τις οποίες θα έπρεπε να υπηρετήσει ο Ελληνικός λόγος): ο Οδυσσέας ήταν αδιάφορο εάν πραγματικά πήγε στην Ιθάκη διότι ο Κύκλωπας οι Λαιστρυγόνες η Ιθάκη είναι νοητικά μεγέθη αυτοβελτίωσης του ανθρώπου όχι διά της πράξης αλλά της σκέψης.
Η μετατροπή της πράξης σε σκεψη είναι η βάση του Πλατωνισμού άρα και του χριστιανικού βυζαντινού ανθρωπισμού: Η σκέψη είναι αυτή η οποία εχώρεσε τον ομηρικό ουρανό στο νοησιοκρατικό μυαλό του Αθηναίου Πολίτου όχι ως πράξη (σε αυτό το σημείο ξεμπέρδευσε ο Πλάτων με τον Όμηρο) αλλά ως σκέψη: ιδρύοντας ο Αθηναίος φιλόσοφος την μεταφυσική του ουρανού μετέτρεψε τον ουρανό σε οικία ιδεών: ο κόσμος του Αγαθού: άς το προσέξουμε: εάν ο Ουρανός του Ομήρου ως κατοικία των Θεών (δεν ήταν μεταφυσική αυτό διότι οι θεοί ως συμπαντικές δυνάμεις ήταν εντός του φυσικού βιωματικού περιβάλλοντος του ανθρώπου) ήταν το σύνολο των συμπαντικών κινήσεων των συμπαντικών δυνάμεων των θεών , αυτό δημιουργούσε στον Πλάτωνα ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα: ας θεωρήσουμε την Αθήνα του 5ου αι α.κ.χ. Ας θεωρήσουμε ότι η Αθήνα εκατοικειτο από 100.000 ελευθέρους πολιτειακά και πνευματικά ανθρώπους: Εάν αυτοί ως ο Οδυσσέας και ο Αχιλλέας εθεωρούσαν τον Ουρανό ως σύνολο θείων συμπαντικών πρακτικών δυνάμεων τότε θα είχαμε 100.000 Οδυσσείς και Αχιλλείς διότι το πλέον βασικό χαρακτηριστικό το οποίο έσπασε τα νεύρα του Πλάτωνος σε σχέση με τον Όμηρο ήταν το ότι ο Αχιλλέας και ο Οδυσσέας επέλεξαν με βάση το θείο απορρέον σύμπαν εξ ουρανού ατομική πορεία συνεχείας και σε καμμία περίπτωση δεν θα υποτάσσονταν στο αστείο πλατωνικό σύστημα και στους αστείους πλατωνικούς νόμους οι οποίοι απευθύνονται σε συμπαντικώς κατώτερα άτομα.
Μετατρέποντας λοιπόν ο Πλάτων κατά τον τρόπο της παλαιάς διαθήκης τον ουρανό από σύνολο πράξεων των θείων συμπαντικών δυνάμεων σε σχέση με τον Άνθρωπομορφισμό και Ανθρωποκεντρισμό σε σύνολο σκέψεων ενός κεντρικού δημιουργού ( ο οποίος πήρε την σκυτάλη από τον νοητικά αποβλακωμένο Αθηναίο ο οποίος ούτε ολίγον ούτε πολύ είχε αφήσει τα πάντα στο νού ως σκέψη επί του παντός (πόσο δίκαιο είχε ο Αριστοφάνης στις Νεφέλες) αντικαθιστώντας την Σπαρτιατική οντολογική δύναμη με την αποβλακωτική και κλειστή επί της Πόλης και μόνον χρηστικής δύναμης του Νοός)απευθείας με αυτήν την κίνηση ο Πλάτων διέλυσε κάθε οντολογική συνέχεια, ήλεγξε μεταφυσικά τον ουρανό μέσα από την γένεση ενός υπερφυσικού μεταφυσικού μεγέθους δημιουργού νοητικού (Τίμαιος) και επιτέλους μπόρεσε και πανηγύρισε την μεγάλη του δύναμη επί του Πλάτωνος: ο ουρανός ακινητοποιήθηκε, έγινε θείος δημιουργός, έγινε τράπεζα ιδεών, η Πλατωνική μεταφυσική ως νοητική ακινησία αντικατέστησε την φυσική κινουμένη Ομηρική ουράνια συμπαντικότητα , τώρα πλέον ο Ουρανός έγινε οικία Νοητικού μεταφυσικού δημιουργού ο οποίος επι της ακινησίας του θα εκινούσε τον άνθρωπο διότι αυτός θα μοιράζει πλέον τις αιτίες της κίνησης : τις ιδέες της Αληθείας και τις Αξίες του Ωραίου. Η φυγή του Ομήρου από την δημιουργία του ξεχωριστού Οδυσσέως ο οποίος κινείται προς την ατομική Ιθάκη, η δημιουργία της Πλατωνικής ακινήτου μεταφυσικής ενός φαντασιακού θεού ο οποίος οδήγησε στην δημιουργία της στάνης (Πόλεως) όπου όλα τα ποίμνια υπακούουν στις αντικειμενικές σωκρατικές ιδέες και αξίες (ο Οδυσσέας σε αυτήν την Καλυψώ (Αθήνα) της σκλαβικής συλλογικότητας δεν θα μπορούσε ποτέ να φύγει) εγκλώβισε τον άνθρωπο ως Πολίτη σε Πόλη σε συγκεκριμένες ιδέες και αξίες πέρα από τις οποίες δεν υπήρχε νοήμων ζωή άρα δεν υπήρχε ζωή διότι ο άπολις άνθρωπος ήταν αδύνατο να ζήσει μιάς και τεχνηέντως η Πόλις έγινε σημείο τιμής για τον Πολίτη όπως κάποτε ήταν για τον ήρωα τα πεδία του πολέμου: η μετατροπή του Ομηρικού Ηρωϊκού Χώρου σε Πολιτικό χώρο εσήμανε την απαρχή της χαμένης Ηρωϊκής Εαυτικής Ατομικότητας έναντι του σύμπαντος ως θείας δυνάμεως απορροών και την σκλαβιά των ανθρώπων στην Πολιτική χωρική Συλλογική Εαυτικότητα η οποία έναντι του ακινήτου θεού καθορίσθηκε πλήρως στο κλειστό κύκλο : Θεός Φύση Άνθρωπος: από την στιγμή κατά την οποία αντικαταστάθηκε ο κινούμενος θεός του Ομήρου με τον ακίνητο Πλατωνικό θεό ο άνθρωπος άρχισε να κινείται στους ρυθμούς του καθοριζομένου από την εξουσία Θείου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
vasilios888@yahoo.gr