Το Ελληνικόν υπόβαθρον των καταβασιών των Χριστουγέννων:

 

Το Ελληνικόν υπόβαθρον των καταβασιών των Χριστουγέννων:

Ωδή στ΄: Σπλάγχνων Ἰωνᾶν, ἔμβρυον ἀπήμεσεν, ἐνάλιος θήρ, οἷον ἐδέξατο· τῇ Παρθένῳ δέ, ἐνοικήσας ὁ Λόγος καὶ σάρκα λαβών, διελήλυθε, φυλάξας ἀδιάφθορον· ἧς γάρ, οὐχ ὑπέστη ῥεύσεως, τὴν τεκοῦσαν κατέσχεν ἀπήμαντον.

Μτφ: Ἀπὸ τὰ σπλάχνα του τὸν Ἰωνᾶ, ὡς ἔμβρυο ἐξέμεσε τὸ θαλάσσιο θηρίο, ἀτόφιο: ὅπως τὸν δέχτηκε. Ἔτσι καὶ στὴν Παρθένο, ἀφοῦ ἐνοίκησε ὁ Λόγος καὶ σάρκα ἔλαβε, διῆλθε ἀπὸ αὐτὴν φυλάττοντάς την ἄφθορη· κι ὅπως ἀλλοίωση ὁ ἴδιος δὲν ὑπέστη, ἔτσι φύλαξε ἀβλαβῆ κι ἐκείνην ποὺ τὸν γέννησε.

Η Παρθένος έμεινε απήμαντος έπειτα από την γέννηση του Ιησού: απήμαντος: χωρίς πόνο: όμως το πήμα, η  ξεχασμένη αυτή Ελληνική λέξις  του πόνου (απήμαντος: αυτός που δεν πονεί) αναφέρεται ετυμολογικά στο πάθος: σημαίνει ότι δεν πονεί ο άνθρωπος επειδή δεν υποπίπτει σε κάποιο πάθος: άρα απήμαντος είναι αυτός ο οποίος πνευματικά και ψυχικά είναι αληθής συνδεδεμένος με την πηγή της Αληθείας. Άρα η Παρθένος είναι απήμαντος διότι έπειτα από την γένεση του Ιησού δεν υπέκυψε σε πάθος πνευματικού ή ψυχικού πόνου ήταν σίγουρη για τον Υιόν της και την πορεία του.

Ιλιάδα Μ, 80: Ὣς φάτο Πουλυδάμας, ἅδε δ᾽ Ἕκτορι μῦθος ἀπήμων,
αὐτίκα δ᾽ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε.

Μτφ: Ο Έκτωρ ήβρε ωφέλιμον ό,τι είπε ο Πολυδάμας,
και από τ᾽ αμάξι πήδησε χαμαί με τ᾽ άρματ᾽ όλα.

Ο Λόγος του Πολυδάμαντος ήτο απήμων, δεν προκαλούσε πόνο στην ψυχή, και στο πνεύμα, διότι ήταν χωρίς το πάθος της αλογίας: ο Πολυδάμας πάντοτε συνετώς ομιλούσε άρα το α(στερητικό)+πήμα σημαίνει έδιδε λόγο απαθή. Σαν το λόγο του Θεού ο οποίος κατέστησε την Παναγία απήμαντον: τι παρατηρούμε; Ότι οι λέξεις των Ελλήνων Ήταν το Είναι των ανθρώπων ως σκέψη και πράξη διότι μετέφεραν δυνάμεις πλάθουσες σκέψεις συναισθήματα ήθος και τρόπο ζωής.