Η μυστκή αξία του Ρόμβου.

 

Η μυστκή αξία του Ρόμβου.

Ο Ρόμβος είναι το πλέον μυστικό σχήμα: υποκρύπτει όλες τις μυστικές εκείνες δυνάμεις του ανθρώπου οι οποίες εάν τηρηθούν οδηγούν το Πρόσωπο στην πλήρη ευθεία ατομική οντολογική πορεία:

Το κέντρο του Ρόμβου είναι κάθε πρόβλημα που προκύπτει: αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα (πρό του Νοός βάλλω ζήτημα==πρόβλημα) ως κάθε συμπαντική προβολή στον Άνθρωπο η οποία πρίν γίνει ασθένεια (πνευματική ή σωματική) πρέπει να εξελίξει και να προάξει τον άνθρωπο στην Ατομική Οντολογική του Πορεία προς την Δικήν του Ιθάκην.

Ας προσέξουμε την μυστική λειτουργία του Ρόμβου: ο Ρόμβος αντιπροσωπεύει την  τετραπλή τροπικότητα εκ μέρους του ανθρώπου αντιμετώπισης των όσων  συμβαίνουν στην ζωήν μας.

Το κέντρο του Ρόμβου είναι το πρόβλημα, η συμπαντική ένδειξη του γεγονότος: Αυτό το πρόβλημα υποκρύπτει συμπαντικές δυνάμεις σκέψης πράξης εξέλιξης. Ο Άνθρωπος οφείλει να κάνει την μεγίστη αφαιρετική κίνηση: να εξωτερικεύσει όσα του συμβαίνουν και να ίδη τον Εαυτόν του σε σχέση με το πρόβλημα ως εξωτερική ακτινογραφία του Ρόμβου: εάν το κάνη αυτό θα κατανοήσει  ότι το πρόβλημα είναι ανάμεσα σε τέσσαρες δυνάμεις Α, Β, Γ,Δ. Άρα έχει τέσσαρες συνδυαστικότητες δυνάμεων ώστε να αντιμετωπίσει όσα του συμβαίνουν.

Στην ακτινογραφία  του Ρόμβου ο Άνθρωπος καλείται να αποτυπώσει τις συμπαντικές διαστάσεις εντός των οποίων πραγματικά κινείται: το Α είναι το Θείο, η Ιδέα, ο Νούς: το Β είναι η Φύσις ως σύνολο των θείων δυνάμεων οι οποίες εν καθόδω συγκεκριμενοποιούνται ως Ανθρώπινες Σκέψεις και Πράξεις επί του ύδατος του αέρος του αιθέρος του πυρός της Γαίας. Το Γ είναι ο Άνθρωπος ως σύνολο μορφής και είδους και ύλης όλων των συνθέσεων του σημείου Α και Β: το Δ είναι η εξωτερίκευση εκ μέρους του Ανθρώπου όλων των προηγουμένων σταδίων Α Β και Γ. Άρα ο Ρόμβος επιδεικνύει ότι το κέντρο του είναι ο τρόπος πορείας από την πραγματικότητα του γεγονότος προς τα σημεία Α και Β και Γ και Δ: ο Άνθρωπος νικά τις καταστάσεις και δεν υποδουλώνεται σε αυτές εάν από το κέντρο του Ρόμβου προχωρεί προς τα σημεία Α και Β και Γ και Δ, διότι με αυτόν τον τρόπο εξαντλεί τις πολυπτυχείς δυνάμεις του, το μεγάλο πρόβλημα του Ανθρώπου είναι η αδυναμία επικοινωνίας του κέντρου με τα σημεία εκτύλιξης των δυνάμεών του Α και Β και Γ και Δ.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: όταν τυγχάνη ένα πρόβλημα  έχουμε τις εξής λύσεις:

1)να προχωρήσουμε από το σημείο Α (θείο) πρός το Γ ( Άνθρωπος): δηλαδή να σκεφθούμε μία λύση και να την κάνουμε πράξη: προσοχή όμως: το σημείο Α εμπεριέχει όλες τις δυνάμεις λύσης του κάθε προβλήματος: αυτό το έχουμε ξεχάσει διότι επείσθημεν ότι είμαστε μικροί και ανίκανοι και ειδικά οι θρησκείες απομόνωσαν το σημείο Α από το σημείο Γ αποθεώνοντας έναν φαντασιακό θεό: άρα εάν ξαναεπικοινωνήσουμε το Α με το Γ ο άνθρωπος επιλύει ως σκέψη και πράξη κάθε πρόβλημα (αυτό προβάλλει η καινή διαθήκη με την ανάσταση του Ιησού ως έσχατη  επικοινωνία του σημείου Α με το Γ.

2) να προχωρήσουμε από το σημείο Γ έως το Α (από την πράξη έως την σκέψη): αυτή η πορεία έπειτα από τις πλατωνικές αστειότητες έχει πλήρως ξεχασθεί διότι έχει επικρατήσει η αστειότητα ότι όλες οι πράξεις ξεκινούν από τις ιδέες, η πορεία από το Γ προς το Α ενθυμίζουν την Ελληνική παγανιστική δυναμική ότι ο Άνθρωπος με τις πράξεις του απελευθερώνει συμπαντικές δυνάμεις και δημιουργεί αυτός ιδέες και αξίες αντιστρέφοντας το χριστιανικό μοντέλο ότι όλα ξεκινούν από την ιδέα του θεού ως πράξεις εφαρμογής αυτών  των ιδεών, ενώ όταν οι πράξεις του ανθρώπου δημιουγούν ιδέες αυτό είναι αμαρτία (αυτή η πορεία γένεσης ιδεών εκ της πράξης καταδικάζεται στο Σωκράτη μέσω του εν οίδα ότι ουδέν οίδα (ερευνάται ότι μόνον ιδέες ως γνώση γεννούν πράξεις ενώ οι πράξεις είναι ήδη απελευθέρωσης ιδεών ήδη συμπαντικώς ενυπαρχουσών) στην παλαιά διαθήκη όταν ο αδάμ και η εύα διά της πράξης των (βρώσεως του μήλου δηλαδή της δικής τους συμπαντικής ατομικής πορείας) εγέννησαν την ιδέα της αυτοτελούς ιστορικής πορείας αυτό καταδικάσθηκε από το θεό διότι μόνον το Α  του ρόβμου πρέπει να κινεί το Γ (σε αυτό το σημείο εστηρίχθη και η πρόσφατος επιστήμη: αντικατέστησε το Α με την επιστημονική γνώση, αρνήθηκε ότι το Γ μπορεί να ελέγξει το Α άρα ο άνθρωπος αντμετωπίζει το πρόβλημά του μόνον προχωρώντας από το Α προς το κέντρο ενώ ο ίδιος έχει δυνάμεις ελέγχου του προβλήματος διότι είναι ικανός ως πράξη η οποία ήδη εμπεριέχει τις συμπαντικές δυνάμεις επίλυσης του προβλήματος): Άρα από το Γ ο άνθρωπος εξωτερικεύει τον πλούτο των συμπαντικών του δυνάμεων και ελέγχει το Α γενόμενος αυτοθεός επιλύοντας το πρόβλημα που αναφύη στο κέντρο  του κύκλου: εν μέρει αυτή η πορεία από το Γ ως το Α είναι η πορεία του Οδυσσέα διότι οι πράξεις του Οδυσσέα δεν υπήκουαν σε ιδέες και αξίες αλλά αποκάλυπταν τις ιδέες και τις αξίες οι πράξεις γεννούσαν ιδέες και αξίες ως πορεία από το Γ προς το Α: φαντασθείτε λοιπόν για όποιο πρόβλημα να μην έχουμε ανάγκη θεού και επιστήμης, αντιθέτως ως Οδυσσείς έχοντες ήδη δυνάμεις Σοφίας να επιλύουμε ως ήδη έχοντες όλες εκείνες τις συμπαντικές δυνάμεις πορείας από το Γ έως το Α. Με αυτόν τον τρόπο αποκαθιστούμε τον Οντολογικό παντοδύναμο εαυτό μας και συνεχίζουμε την άπειρο ατομική μας συμπαντική πορεία. Άρα σύμφωνα με την πορεία από το Γ προς το Α πρακτικά υπομένουμε το πρόβλημα και με αυτόν τον τρόπο χρονικώς απελευθερώνουμε όλες εκείνες τις δυνάμεις επίλυσης του προβλήματος εν χρόνω με τις βιωματικές μας δυνάμεις διότι στην ουσία το πρόβλημα είναι συσσώρευση συμπαντικών δυνάμεων και οι οποίες εάν κυκλοφορήσουν στα σημεία Α και Β και Γ και Δ απελευθερώνουν την ολική οντολογική μας κίνηση: το μέγιστο ψεύδος της επιστήμης είναι  η ονομασία των οντολογικών δυνάμεων εξέλιξης ως ασθενείας, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα: υπάρχουν παρά μόνον δυνάμεις συνεχείας, ασθένεια γίνεται κάτι όταν απομονώνεται ως οντολογική πορεία ώστε να δημιιουργήσει ένα υποκείμενο αποκομμένο από την σωστή χρήση των οντολογικών δυνάμεων του συνεχείας οι οποίες πλέον γίνονται αρρώστεια και ασθένεια στο λεξιλόγιο των πάσης φύσεως εξουσιαστών, δεν είμαστε υγιείς ούτε άρρωστοι, οχήματα συνεχείας είμαστε και συνεχούς επαφής των σημείων του Ρόμβου Α και Β και Γ και Δ.

3) Η πορεία από το Β προς το Δ: με αυτόν τον τρόπο αφήνουμε το ύδωρ τον αέρα το πύρ και την γαία μέσα μας εν καθόδω ιδεών να ομιλήσουν και προσπελαύνουμε το πρόβλημα ως μέρη της δύναμης του ύδατος της κίνησης του αέρος της βούλησης του πυρός και της αντοχής της γαίας, με σκοπό τηνπορεία προς το Γ: είναι η αυτοίαση προς τον άνθρωπο.

4) Η πορεία από το Δ προς το Β είναι όπως η πορεία του σημείου 3 άνωθεν αλλά είναι η πορεία προς το Α ο άνθρωπος αυτοπηγαίνει με βάση το πρόβλημα του κέντρου του Ρόμβου στο σημείο Α : προσοχή όμως: έχει ελέγξει τις πορείες από το Α προς το Α (πλήρης κίνηση επί παντος σημείου του Ρόμβου) άρα η επιστροφή στο Α αναιρεί το ρόμβο και ο άνθρωπος ελέγχει πλήρως τα στοιχεία που τον κινούν ως Α Β Γ και Δ άρα είναι ικανός να ανοιχθει στον Ωκεανό του Χάους έχοντας βαδίσει το δρόμο από την ιδέα και το σώμα της ύπαρξης του προς την αποιδεοποίηση  και αποσωματοποίηση του  εαυτού του, ο ρόμβος είναι το σχήμα της πλήρους αυτογνωσίας, ο άνθρωπος μαθαίνει όλες τις πορείες ύπαρξης και αναίρεσης αυτής: άρα ο ρόμβος εξαντλεί όλες τις δυνάμεις και ο άνθρωπος ξεφεύγει από αυτή τη διάσταση και ωθείται προς το επόμενο οντολογικό στάδιο πέρα από τον φύλακα Ωκεανό αυτής της διάστασης: για αυτό η χριστιανική θρησκεία αποθέωσε το φόβο του θανάτου: αποκόπτοντας τα σημεία του ρόμβου μετέτρεψε το σημείο Γ  (άνθρωπος) δούλο  ως πορεία του σημείου Α (Θεός): για αυτό και ο ρόμβος πλέον είναι χρήσιμος μόνον για μαθηματικό πρόβλημα και τίποτε άλλο.