Όσα δεν λέγονται ώς Αντιγνώση για τη Ρώμη για το βυζάντιο, απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια.

 

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι στην αυτοκρατορία συνέβη κάτι το οποίο δεν έχει προηγούμενο στα παγκόσμια ιστορικά χρονικά: άρχισε να επικρατεί το θέλημα των λαϊκών μαζών, άρχισε ο λαός (ως λαό εννοούμε το σύνολο των απλοϊκών ανθρώπων οι οποίοι υπάκουσαν στο ζεύγος: δουλεύω για να ζήσω, πολεμώ για να καταφέρω να επιβιώσω) να επιδιώκει την προστασία, σταδιακά μειώθηκε  ο αριθμός των δούλων διότι οι γαιοκτήμονες στα μεγάλα αγροκτήματά των ήθελαν ελευθέρους καλλιεργητές ώστε να εισπράττουν  απόδοση από την εργασία των. Οι γαιοκτήμονες σταδιακά άρχισαν να προστατεύουν τους Ελευθέρους Πολίτες διότι ήθελαν καλλιεργητές στα κτήματά των  ώστε να εισπράττουν την απαραίτητη πρόσοδο. Δεν είναι αμελητέο και το άλλο σημαντικό γεγονός: οι ειρηνικοί Ελεύθεροι Πολίτες, αγρότες και γεωργοί, απέκτησαν αξία μέσα από την ανάγκη των γαιοκτημόνων να εκτιμήσουν τους Ελευθέρους Πολίτες σε μία ειρηνική Ρώμη και σε μία ειρηνική εποχή που ανοιγόταν ιστορικά: ο Λαός όμως απέκτησε δικαιώματα όχι μόνο  στον ειρηνικό στίβο αλλά και στον πολεμικό στίβο: Ως φαίνεται η διαμάχη Αυτοκράτορος και Συγκλήτου ανέδειξε έναν άλλο παράγοντα ανύπαρκτο μέσα στους αιώνες της  Ρωμαϊκής ισχύος: ο στρατός κατά τους πρώτους  τρείς αιώνες ακ.χ άρχισε να λαμβάνη  και να εκτελή πάμπολλα δικαιώματα και τις ανάλογες πράξεις. Αυτό ως πρώτη ματιά οφείλεται στο ότι η διαμάχη του Αυτοκράτορος με την Σύγκλητο απελευθέρωσε την στρατιωτική ισχύ των κατωτέρων ώστε να καλυφθή το κενό εξουσίας: μία όμως προσεκτικότερη ματιά θα μπορούσε να διατυπώσει και άλλα συμπεράσματα: Ο Λαός άρχισε να λαμβάνη δικαιώματα ζωής και ελευθερίας μέσα από τις αιτίες που παραπάνω αναφέραμε: θεώρησε ότι έχει την ωριμότητα να διαχειρισθεί μέσα από θέσεις ειρήνης ή πολέμου θέματα σημαντικά για την αυτοκρατορία. Κατανοούμε ότι πλέον το Είναι διαμορφώνεται ως Τρόπος διαμόρφωσης των Σκέψεων και των Πράξεων των Πολλών οι οποίοι πλέον αρχίζουν να λαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορική ροή.

Σε αυτό το σημείο θα  πρέπει να τονισθεί κάτι το πολύ σημαντικό: καθώς η Ρώμη οδεύει προς την  δύση της, αυτό το οποίο απολείπεται και παραμένει είναι η ανάδειξη και ανάδυση των λαϊκών στρωμάτων και η εξαφάνιση σταδιακά των ευγενών των συγκλητικών των αξιωματούχων ως  μεγεθών που θα κινήσουν πλέον την Ιστορία. Αυτό αποτελεί μία πολύ σημαντική συνειδητοποίηση: ας προσέξουμε τούτο: μετά τη Ρώμη έπαυσε οριστικά η ενασχόληση των ισχυρών της γής με την ενασχόληση με την Πατρίδα, το Έθνος, το Κράτος, ως θεσμού και τρόπους ένωσης των ανθρώπων: η Ρώμη επέτυχε κάτι το οποίο φάνηκε ότι στον Ελληνικό κόσμο απέτυχε μέσω του Πελοποννησιακού πολέμου: Έφτιαξε ένα κράτος το οποίο ένωσε τους Ανθρώπους μέσω του δικαίου της ισχύος. Τώρα έπρεπε να υπάρξει ένα επόμενο βήμα: έπρεπε να εφευρεθεί ένα νέο μέγεθος το οποίο να ενώσει τα εκατομμύρια των Ρωμαίων πολιτών, αυτών που πλέον ήταν για πρώτη φορά στα παγκόσμια ιστορικά χρονικά: Ελεύθεροι, συνειδητοποιημένοι προς μία καλή ζωή, οι γαιοκτήμονες του είχαν ανάγκη, μέσα στις πόλεις άρχισαν να κινούνται επιχειρηματικώς. Η Ρώμη ολίγον πρό του βυζαντίου επέτυχε κάτι το ανέλπιστο για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά: προσέφερε ένα ελεύθερο δημιουργικό και ενεργό τρόπο ζωής στα πλήθη της αυτοκρατορίας. Πλέον  για πρώτη φορά η ανθρωπότητα δεν έψαχνε ηγέτη, δεν έψαχνε κράτος, δεν έψαχνε νόμο: τα είχε όλα.

Για πρώτη φορά η αόρατος εξουσία του κόσμου αυτού άρχισε να ασχολείται με ένα θέμα το οποίο ποτέ άλλοτε δεν την απασχόλησε, ή όταν την απασχόλησε το έλυσε πανεύκολα μέσω του νόμου και άλλων μέσων: πώς οι Αθηναίοι Πολίτες ενώθηκαν: με όσα αναφέρει ο Ηρόδοτος για τα Εθνικά κοινά χαρακτηριστικά (όμαιμον, ομότροπον, ομόγλωσσον, ομόφυλον): επίσης μέσα από την επίγνωση του Νόμου όπως αναλύεται στον ομώνυμο Πλατωνικό διάλογο. Τώρα όμως τα πράγματα ήταν  τόσο διαφορετικά: όλα αυτά τα παραδοσιακά μεγέθη ένωσης των Πολιτών εφάνταζον ανίκανα να ενώσουν το σύνολο των Οικουμενικών Παγκοσμίων Ρωμαίων Πολιτών: Εξάλλου οι Ρωμαίοι πολίτες μέσω του Στωϊκισμού και του Επικουρισμού είχαν αναπτύξει καινές πνευματικές οικουμενικές αρχές;  Κράτος πρόνιας, ένας Θεός ο οποίος ως Πρόνοια εφρόντιζε για όλους, όλοι ένοιωθαν πολίτες ενός Ανοικτού κόσμου  ο οποίος μέσω της  Θείας Πρόνοιας εφρόντιζε για όλους: είχαν γίνει και είχαν συμβεί όλες οι αναγωγικές κινήσεις από τον ανθρώπινο τρόπο διοίκησης της Ρώμης προς έναν ανώτερο τρόπο μεταφυσικής διαχείρισης του Όλου: αναμφίβολα τα πλήθη ωριμάζουν μέσα από όσα συμβαίνουν γύρω τους και οδηγούνται ηθελημένα ή αυθόρμητα στην αναγωγή όλων όσων συμβαίνουν σε ιδέες και αξίες; Ο κοινός για όλους Αυτοκρατορικός τρόπος οδήγησε στα πλήθη (και μέσω στωϊκισμού αλλά και του επικουρισμού) ωρίμασε στα πλήθη  την έννοια ενός κοινού για όλους προνοιακού θεού. Η ρωμαίκή πολιτειότητα ωρίμασε την έννοια της συμπάθειας και της αγάπης  διότι οι άνθρωποι εκτίμησαν την σταδιακή απουσία πολέμου μέσα από το χάρισμα του κοινού ρωμαίου πολίτου: όπως σταδιακά η ρώμη παρείχε μία ποιοτικότερη εν δυνάμει ζωή κατά αυτόν τον τρόπο οι άνθρωποι θεώρησαν ότι υπάρχει μία καλύτερη ζωή για όλους, την ανεβίβασαν μάλιστα αυτή την ζωή μετά θάνατον διότι βλέποντας την καλύτερη πορεία των πραγμάτων θεώρησαν ότι και στην ασώματο μεταζωή κάτι καλό θα έχει ετοιμάσει ο Κοινός Προνοιακός θεός: με όλα αυτά τα μεγέθη σταμάτησε ο Άνθρωπος την συμπαντική μοναξιά του και άρχισε να ανοίγεται στο σύμπαν (με οδηγό τον κοινό προνοιακό θεό) φανταζόμενος ότι θα υπάρχει ένα βασίλειο του θεού μεταθανατίως διότι ο προνοιακός θεός για όλα θα φροντίσει.

Για αυτό το λόγο στα Μεδιόλανα συνέβη  κάτι το οποίο ποτέ πάλι δεν είχε συμβή στην ιστορία της Ανθρωπότητας: η Ανθρωπότητα προέβαλε ως πρωταρχική συνεκτική αρχή όχι κάποια Αρχή Πνευματική (όπως έπραξαν οι Προσωκρατικοί) όχι κάποια Ηρωϊκή Αρχή (όπως έπραξαν τα Ομηρικά  Βασίλεια) όχι κάποιον Νόμο (όπως έπραξε η Αθήνα και η Σπάρτη τον 5^ο αι. α.κ.χ. Για πρώτη φορά ο κόσμος άρχισε να ενώνεται ενώπιον ενός Κοινού Θεού, ο οποίος ύπουλα εσώθη μέσα από την Ανεξιθρησκεία η οποία θεσμοποιήθηκε από τον Κωνσταντίνο και τον Λικίνιο, και ραγδαία επιβλήθηκε μέσα από την βυζαντινή αυτοκρατορία. Είναι πλέον πολύ σημαντικό να  κατανοηθή ότι πλέον οι άνθρωποι είχαν ξεπεράσει την έννοια  του Κράτους, ήσαν εξάλλου όλοι Ρωμαίοι πολίτες, άρα δεν περίμεναν τίποτε το ανώτερο. Είχαν ξεπεράσει κάθε φιλοσοφική έννοια διότι είχαν ταυτίσει την φιλοσοφία με την στωϊκή και επικούρεια φιλοσοφία, ως στάση καλοζωίας και καλοπέρασης , όσο περισσότερης δυνατής καλοπέρασης και αυτοευτυχίας. Ο Ελληνισμός σε αυτά τα χρόνια έχει πλήρως ευτελισθεί: έχει καταντήσει συνταγή πώς να περνώ καλά, πώς να αντέχω τον πόνο, πώς να είμαι στην κοσμάρα μου και όλα τα συναφή: ο Ελληνισμός σε αυτά τα χρόνια είχε χάσει κάθε έννοια οντολογικότητας είτε Ατομικής  είτε Κοινωνικής και Κοσμικής.

Στις σχολές (Αλεξάνδρεια, Αντιόχεια κ.λ.π) διδασκόταν είτε ο Πλάτων είτε ο Αριστοτέλης, οι ενταφιαστές του Ελληνισμού, συζητούμε για ενταφιαστές του αρχεγόνου Οντολογικού Ελληνισμού, μιάς και ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης διδασκόταν με τέτοιο τρόπο ώστε όταν θα εμφανιζόταν ο Θεάνθρωπος Ιησούς όλοι να αναφωνούσαν: Καλώς τον, Ωσανά ο Υιός Δαυίδ. Ο Ελληνισμός επλήρωσε το ότι δεν  μπόρεσε να αυτοαναιρεθεί και εκ της στάχτης του για ολίγους να αναγεννηθεί σε μία άλλη συμπαντική οδοποίηση, γενόμενος ο Ελληνισμός κτήμα πολλών, δίδοντας το ιερό όνομα Έλλην σε όλους (σχεδόν εταυτίσθη το όνομα Έλλην με τον όνομα κάθε Ρωμαίου Πολίτου) με αυτόν τον τρόπο έχασε εντελώς την Οντολογική εκλεκτικότητά του. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε το εξής:

Όταν στο πέρασμα από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη φάνηκε  ο τελικός συγκρητισμός ο οποίος προωθείτο έπρεπε ο Ελληνισμός να εξαιρεθεί ως μοναδική οντολογική κοσμοθεωρία και ανθρωποθεωρία Έπρεπε να υπάρξουν Έλληνες οντολογιστές οι οποίοι θα διαφοροποιούσαν τον Ελληνισμό ως αρχέγονη Οντολογική πορεια: δεν ευρέθη ούτε ένας. Ας μην ξεχνούμε ότι από τα γραπτά του Πλουτάρχου και του Λιβανίου εμφανίσθηκαν οι Χριστιανοί Πατέρες οι οποίοι ουσιαστικά ήλεγξαν οντολογικά το φάντασμα του Ελληνισμού: Ο Βασίλειος στην εξαήμερο δημιουργία του παραδέχεται ότι η γή ήταν ατακτοποίητη, πίστη η οποία παραπέμπει απευθείας στην ανώλεθρο δύναμιν του Αναξιμάνδρου: όμως επεκράτησε επί του Ελληνισμού η αντιΕλληνική θέση του Δημιουργισμού: τέλος πάντων όταν εμφανίσθηκε η Κωνσταντινούπολη είχε η Πόλη  και το βυζάντιο έτοιμους και τους εχθρούς και τους φίλους. Διότι ως γνωστόν κάθε επομένη εξουσιαστική δομή πρέπει να έχει ιδεολογία, τρόπο εφαρμογής αυτής της ιδεολογίας, επίσης πρέπει να επιλέξει εχθρούς και φίλους ώστε επί των διαιρεμένων  ανθρώπων ως γέφυρα σωτηρίας να κινηθεί.

Οι φίλοι του Βυζαντίου ήταν οι εξελιγμένοι «Ελληνορωμαίοι»: Όπως ήδη είπαμε οι Χριστιανοί με καταγωγή Ελληνική υιοθέτησαν το προσωνύμιο Ρωμιός (από το Ρωμαίος) διότι δεν έβλεπαν τίποτε το μη Ελληνικό στον ρωμαϊκό τρόπο σκέψης και πράξης. Αυτοί λοιπόν οι εξελιγμένοι Ελληνορωμαίοι, έτοιμοι από καιρό όπως θα έλεγε ο Καβάφης, μετεξελίχθηκαν στους Χριστιανους Ανθρώπους οι οποίοι εστήριξαν τον χριστιανικό Ανθρωπισμό του Βυζαντίου: ο Ελληνισμός λόγω Πλάτωνος, Σωκράτους και Αριστοτέλους, θεωρήθηκε ως η γένεση του νοήμονος Ηθικού Ανθρώπου και τίποτε άλλο: Πανέξυπνα οι χριστιανοί Πατέρες έκαναν μία απίστευτη αφαιρετική και συνάμα αξιακή κίνηση η οποία βέβαια στηρίχθηκε στην εξουσιαστικότητα του βυζαντίου, είχαν από  πίσω τους την απόλυτη ευλογία των αυτοκρατόρων, διότι όπως είναι ευρέως γνωστό ο Χριστιανισμός ετέχθη στα σκοτεινά δωμάτια της Ρώμης όταν αποφασίσθηκε ότι η νέα εποχή θα πρέπει να απελευθερώσει τα πλήθη τα οποία όμως θα πρέπει να ελεγχθούν από ένα συγκεκριμένο πρότυπο νοήμονος και ηθικού ανθρώπου, μετασωκρατικού και χριστιανικού.

Τι έκαναν λοιπόν οι Πατέρες: έλαβαν το μετασωκρατικό υποκείμενο ως πρότυπο ανθρώπου το οποίο γνωρίζοντας το Καλό θα το πράξει κιόλας αμέσως ως Ηθικό Υποκείμενο, το απέκοψαν από κάθε οντολογικό πλαίσιο το οποίο το είχαν θέσει οι Έλληνες οντολόγοι (αναφερόμαστε στο Ομηρικό και προΟμηρικό Συμπαντικό πλαίσιο) και το  προσάρμοσαν στο χριστιανικό πνευματικό και ηθικό πλαίσιο: οι Χριστιανοί Πατέρες το μόνον αλλά υπεραπαραίτητο εξάρτημα το οποίο ηύρον και έλαβον από τους Έλληνες ήταν το νοήμον και ηθικό Σωκρατικό  υποκείμενο (για αυτό σε πλείστες εκκλησίες ο Σωκράτης εμφανίζεται ως άγιος της  Εκκλησίας): Το απέκοψαν προσεκτικά από το Οντολογικό του Συμπαντικό του περιβάλλον (η θεωρία των παθών του Αριστοτέλους στα Ηθικά Νικομάχεια και αλλού εγέννησε την χριστιανική αμαρτία) και το προσάρμοσαν στο νέο κοσμικό και ανθρώπινο περιβάλλον: το σύμπαν ως Χάος θεωρήθηκε ως αμαρτία διότι μεταφέρει χαοτικές και ανεξέλεγκτες δυνάμεις στον άνθρωπο. Μεταφέρει ένα  κράμα ανεξέλεγκτων υλικών ριζωματικών και πνευματικών δυνάμεων οι οποίες (σύμφωνα με τους χριστιανούς) αποχαλινώνουν τον Άνθρωπο: