Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια: η γένεσις της Λέξεως.

 

Οι Γίγαντες είμαστε εμείς ως Οντολογικοί Άνθρωποι κινούμενοι ως Πρώτη και Κύρια Οντολογική δύναμις. Χωρίς την ανάγκη Λόγου, Λέξεων, Ομιλίας. Ας προσπαθήσουμε να χαράξουμε τα όρια ανάμεσα στο  Όν και στην Λέξη: Αναμφίβολα οι οντολογικές δυνάμεις, μέρος των οποίων είναι και η δυνητική μορφή του ανθρώπου, και κάθε άλλη μορφή, κινούνται παράλληλα με τα λοιπά δομικά στοιχεία του όντος. Αυτό είναι και το πλέον σημαντικό στοιχείο στην όλη μας έρευνα: η ανθρώπινη μορφή (πρίν  μετατραπεί σε σωματική (με τον τρόπο που την έχουμε νοηματοδοτήσει) κινείται παράλληλα με τις οντολογικές δυνάμεις οι οποίες θα δώσουν ύδωρ, αέρα, την γαία και το πύρ: ο Άνθρωπος ως αγνή οντολογική μορφή Είναι ένα με αυτές τις δυνάμεις. Όταν οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι συζήτησαν ότι η Αρχή του Κόσμου μας είναι κάποιο, ή κάποια από αυτά τα στοιχεία, δεν έλαβαν υπ΄όψιν (προκειμένου να μην χαθεί η οντολογική σειρά (εάν εξαιρέσουμε τον Ηράκλειτο) ότι υπήρχε στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος  ως δύναμις οντολογική ήταν κοινή δύναμις με τα τέσσαρα Εμπεδόκλεια ριζώματα: Άρα οι προσωκρατικοί δεν συζήτησαν επί του Όντος αλλά επί επικρατουσών δομών του Όντος (Κόσμος και Άνθρωπος).

Σε ποιο σημείο επέρχεται η Λέξις: η Λέξις ως Λόγος και Ομιλία επέρχεται όταν πλήρως ο άνθρωπος Υποκειμενικοποιηθεί έναντι του Κόσμου  όχι ως Οντολογική δύναμις αλλά ως Σκέψις: η Λέξη λοιπόν είναι καθαρά προϊόν της Σκέψης για αυτό το λόγο όλα τα διασκεπτικά συστήματα (από την φιλοσοφία έως την θεολογία) στηρίζονται και μόνον στην Σκέψη (δεν ασχολούνται καθόλου με ό,τι δεν εμπεριέχεται στην δομή του πρώτου Κόσμου ( με ό,τι μπορεί να περιχωρηθεί στην ανθρώπινη Ιδέα) (κάθε τι το οποίο δεν εμπεριέχεται στην πρώτη δομή του Κόσμου χαρακτηρίζεται ως Κακόν ( άρα η Λέξις  τροφοδοτείται και μόνον από την πρώτη δομή του συνειλημένου (συλλαμβανομένου) κόσμου): άρα:η Λέξη στηρίζεται στην λήθη του Όντος (δεν υπάρχει ούτε μία λέξη για όσα δεν σκέφτηκαν π.χ οι προσωκρατικοί  πέρα από την πρώτη δομή του κόσμου η οποία εστήριξε το σύστημά των) στηρίζεται επίσης σε ό,τι μπόρεσε ο άνθρωπος να σκεφθεί ως κοσμική δομή η οποία διά της  δομής – ιδέας θα δώσει τον άνθρωπο ως δομή: άρα η λέξη είναι μερικοποιημένο και λειψό Όν, για αυτό και τα βιβλία απλά περιέχουν αυτήν την λειψή εικόνα  του Όντος η οποία μπορεί να υπερβαθεί μόνον και  μόνον μέσα από την ατομική ενορατική επιστροφή του λεκτικού ανθρώπου στον πρίν και μετά οντολογικό χαρακτήρα του.

Πώς γεννήθηκε η Λέξη;

Όταν λοιπόν ο Θαλής και ο Αναξιμένης και ο Ηράκλειτος και ο Εμπεδοκλής  και ο Αναξίμανδρος και ο Παρμενίδης συνέλαβον τα ριζώματα ως αρχή του κόσμου ουσιαστικά έθεσαν την Υποκειμενική σχέση του Ελλόγου Υποκειμένου σε σχέση με αυτά τα ριζώματα: ο Άνθρωπος από απλός παρατηρητής μετατράπηκε σε εκτελεστικό διαμορφωτή με βάση  την ιδέα του κόσμου που απεκόλησε από το Όν επί του οποίου κόσμου αυτού θα έκτιζε την μετέπειτα ιστορική ζωή του. Ο Άνθρωπος ως έλλογο υποκείμενο πλήρως εξουσίασε τα ριζώματα και τον κόσμο που αυτά συνέθεσαν (απλή συνέχεια όλων αυτών είναι ο Αριστοτέλης ο οποίος δεν είπε ό,τι ισχύει αλλά είπε όλα όσα μπόρεσε το Υποκείμενο να επιβάλει στον αποκοληθέντα κόσμο του Λόγου): η Λέξη λοιπόν αποτελεί τρόπο εξουσίας του ανθρώπου επί του αποκολληθέντος κόσμου και των ριζωμάτων του.

Ο κόσμος αυτός ταυτοποιήθηκε ως Ήλιος, ύδωρ, αήρ, πύρ και γαία: Υπεράνω όλων ο αιθήρ. Όλα αυτά τα στοιχεία αντιπαρατέθηκαν στην νύκτα η οποία έγινε το κομμάτι του Όντος το οποίο δεν μας ενδιαφέρει (αυτή η πλατωνική και αριστοτελική πονηρία κανέναν δεν απασχόλησε, το ότι δηλαδή ξαφνικά νεκρώθηκε σημαντικότατο κομμάτι του ήδη Όντος επειδή απλά δεν υπάρχει ο Ήλιος επί του οποίου κτίζω την ψευδοφιλοσοφία της Ημέρας): τέλος πάντων: ο Ήλιος καθοδήγησε τον ανθρώπινον Νούν: σταδιακά όλα όσα συνελάμβανε ο ανθρώπινος οφθαλμός τα ταξινομούσε στον Εαυτό του (όχι στο νού, νούς δεν υπάρχει, είναι δομή η οποία επεβλήθη σταδιακά, ο άνθρωπος ως ολική ολιστική δύναμις ταξιθετούσε όλα όσα οι αισθήσεις του συνελάμβανον): Συζητούμε για πολλά πολλά χρόνια πρίν όταν οι άνθρωποι μέσα από οντολογικές πορείες αποκολλήθηκαν ως μορφή από το κυρίως Όν.

Καθώς ο άνθρωπος ταξινομούσε όσα ο Ήλιος  του πρόσφερε κατάλαβε ότι όσα καθιερώθηκαν ως ταξιθετημένες δομές (έβλεπε ότι ο  Ήλιος λάμπει παντου άρα αυτή η δομή σταδιακά έδωσε την έννοια  του καθολικού): σταδιακά λοιπόν ο άνθρωπος δεν χρειαζόταν να βλέπει με τα μάτια του για να κατανοεί το έργο του Ηλίου, έβλεπε με τα πνευματικά του μάτια (είδος εκ του ορώ =ιδέα) όλα όσα γίνονται έξω από αυτόν και παραστασιακά έρχονται και εντός του: άρα οι ιδέες του ωραίου, του καλού, του αρμονικου, του συμμέτρου, του αγαθού, εδημιουργήθηκαν ως τρόπος ενεργείας του Ηλίου: άρα οι ιδέες (σε αντίθεση με ό,τι λέγει ο Πλάτων στον Γοργία και αλλού) δεν είναι πρϋπάρχουσες και δεν είναι αυθύπαρκτες, απλές ανθρώπινες δημιουργίες είναι προκειμένου να εξηγηθή ο τρόπο του Ηλίου ο οποίος σε σχέση με τον Άνθρωπο  θα καθορίσει τον τρόπο ζωής.

Η γένεσις  της φαντασιακής ιδέας (η οποία δυστυχώς τόσο πολύ θα ήλεγχε διαχρονικά την ζωή του ανθρώπου, ο οποίος σταδιακά δεν θα ζούσε σε σχέση με την αυθύπαρκτη οντολογική δύναμη αλλά με όση από αυτή διά του ηλίου εγένετο ιδέα στον ελεγχόμενο ανθρώπινο νού) χρειαζόταν ένα ένδυμα προκειμένου να σερβιρισθεί στο ανθρώπινο γένος, να αποκτήσει σώμα, άρα να επεκταθεί σε όλο το εύρος του επιστητού, και κυρίως διά της παιδείας ως κάτι το σταθερό να διαδίδουν  συνεχώς και αδιαλείπτως τις ιδέες από γενεά σε γενεά. Κάπως έτσι γεννήθηκε η Λέξη. Η λέξη αποτελεί ευμενή συνέχεια μίας απροσδόκητης  ανακάλυψης: ο άνθρωπος κατάφερε και μετέτρεψε τις ηλιακές ακτίνες σε ιδέα. Άρα ουσιαστικά ήλεγξε τον αέρα την γή το πύρ και το ύδωρ: η λέξη σηματοδοτεί την συνέχεια αυτής της ικανότητας ο άνθρωπος να μπορεί να ελέγχει έτι περαιτέρω τα τέσσαρα ριζώματα μέσα από το σώμα του, το φάρυγγά του, μέσα από την όλη ύπαρξή του: ας προσέξουμε πολύ αυτό το σημείο: η λέξη δεν νοείται χωρίς την πρώτη ικανότητα οι ηλιακές ακτίνες να μετατραπούν σε ιδέες: είναι συνέχεια του όλου ανθρώπου  ως  μιάς δυνάμεως έως την τελική διατύπωση της ιδέας: άρα οι ηλιακές ακτίνες φωτίζουν το κομμάτι εκείνο που είδε ο άνθρωπος (ιδέα) τώρα όμως η επεξεργασία περνά στο φάρυγγα και στις φωνητικές χορδές: το κομμάτι αυτό το οποίο ενυπάρχει ως αποθετήριο ιδεών στο μυαλό μου αρχίζει να επεξεργάζεται διότι η ιδέα δεν γίνεται να μείνει ως κάτι το απροσδιόριστο στο νού μου, ως απλό αποθετήριο: λαμβάνει λοιπόν ο άνθρωπος το σύνολο των δημιουργηθεισών ιδεών  στο νού του και τις επιστρέφει στο περιβάλλον των τεσσάρων ριζωμάτων: του αέρος, του ύδατος, της γής και του πυρός: εκεί μέσα από αυτήν την εξωτερίκευση παρατηρεί τα εξής: για πρώτη φορά οι ιδέες τον βοηθούν να αντικρύσει και τον εαυτό του και τον κόσμο και τους άλλους όχι με τα μάτια της δύναμης που υπάρχουν όλα αυτά τα μεγέθη αλλά αρχίζει να βλέπει το Εγώ τους Άλλους και τον Κόσμο με τα μάτια των ιδεών: π.χ δεν βλέπει τον άλλον ως δύναμιν συνεχείας αλλά ως φορέα αρμονίας, συμμετρίας, ισορροπίας, δημιουργικότητας. Αυτή η ανακάλυψη εγέννησε την λέξιν: διότι ο άνθρωπος  τον αέρα που έρχεται στο φάρυγγά του και στις φωνητικές χορδές τον συνδέει με τις ιδέες: πλέον ο αέρας εισέρχεται και εξέρχεται από τον άνθρωπο όχι ως απλή δύναμις: πλέον ο αέρας συνδέεται με τις ήδη υπάρχουσες ιδέες και αρχίζει μία τρομερή επεξεργασία: η ιδέα ως απλή δύναμη εν τω νοΐ,μέσα στο μυαλό, πρέπει να εξέλθη και να μεταφερθή από γενεά σε γενεά, ο αέρας αναλαμβάνη μετατρεπόμενος σε λέξη αυτό το καθήκον: καθώς οι ιδέες πιέζουν ο άνθρωπος αρχίζει να διαφοροποιεί την είσοδο και έξοδο του αέρος σε σχέση με ό,τι ιδέα σκέπτεται: η ιδέα της αρμονίας προκαλεί εντύπωση, ο άνθρωπος θαυμάζει και ο αέρας εξέρχεται ως Α…η δυναμική του ταύρου (βοδιού) σχετίζεται με την ιδέα της δημιουργικότητας και ο αέρας εξέρχεται όταν ο άνθρωπος βλέπει τον ταύρο ως βοή προκειμένου να ελέγξη την κίνηση του βοδιού, νάτο το Β….ανάλογα λοιπόν με τις ιδέες και την δυναμική τους σε σχέση με το σύμπαν και τον άνθρωπο οι ιδέες σχηματοποίησαν (ως ενσυναίσθηση σχηματική αποτύπωση αίσθηση και σκέψη)  τον εισερχόμενο και εξερχόμενο αέρα και ο άνθρωπος κατέληξε στα γράμματα της αλφαβήτου: έπειτα με αυτά ταυτοποίησε τον κόσμο και τους  ανθρώπους μετατρέποντας τις ιδέες σε έναν ολοκληρωμένο κόσμο ιδεών, αξιών, πραγμάτων και τρόπων ζωής: η Λέξις λευκώλενος Ήρα ξεκινά από την ιδέα της λαμπερής Ροής θεάς Ήρας η οποία ως τέτοια υπάρχει στο Νού του Ανθρώπου: άρα πρέπει αυτή η λαμπερή ιδέα να μετατραπεί σε λέξη: είτε μέσω σκέψης, ενσυναίσθησης, σχηματοποίησης, σκέψης: ο άνθρωπος βλέποντας τον Ήλιο κατανοεί ότι η μία γραμμή πηγαίνει στον Ήλιο ή άλλη καταβαίνει από τον Ήλιο: νατο το Λ: το Ε καταλαβάνει όλες τις επαφές του ανθρώπου με τον Ήλιο (τα δύο κομμάτια του Ε μας κάνουν τον κύκλο επαφής του Ανθρώπου με τον Ήλιο): το Υ αποτυπώνει τον τρόπο επαφής με τον Ήλιο (ο ένας άνθρωπος αναλύεται σε δύο δυνάμεις προς τον Ήλιον και την Οντολογική του συνέχεια) το Κ επίσης το ίδιο ( ο ένας άνθρωπος διά του Ηλίου κινείται προς τα άνω και προς τα κάτω) και η κατάληξη ΟΣ αντιπροσωπεύει το θαυμασμό του ανθρώπου ως Σ ηρεμίας ενατένισης του ηλίου: όλα αυτά ως σχηματοποίηση μεταφέρονται στο επεξεργαστήριο των φωνητικών  χορδών  και εκεί το Α δηλώνει ως Α το θαυμασμό άρα η ανάλογη προφορά ανακαλύφθηκε, το Ε επίσης συνδέεται ως προσφορά σε σχέση με το σχήμα του και το τι αντιπροσωπεύει (το στόμα προφέρει με βάση την εντύπωση που προκαλεί το σχηματοποιημένο γράμμα στο νού και στην καρδία: το ίδιο συνέβη και με τα άλλα γράμματα και εμφανίσθηκε η Λευκώλενος Ήρα: το Ρ εμφανίζεται στις λέξεις ροής: φυσικώ τω λόγω: επί της βασικής ροής της Οντολογικής και μίας δυνάμεως επικολλάται το ημικύκλιο (Ρ) διότι η ανθρώπινη ροή είναι ένας πρόσκαιρος λόφος (σαν το ημικύκλιο του Ρ) και έπειτα ο άνθρωπος επανέρχεται στην μία και συνεχή οντολογική του πορεία. Η ανθρώπινη ενσυναίσθηση όταν κατάλαβε αυτή την λειτουργία του Ρ έδωσε την κατάλληλη προφορά (εκφράζοντας την «φασαρία» της πρόσκαιρης πορείας του ανθρώπου δια της προφοράς του Ρ) και ο άνθρωπος εισήγαγε στο λεξιλόγιό του και το Ρ).

Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος δεν ζεί στο σύμπαν και δεν ατενίζει τον εαυτό του ως τέτοιον οντολογικά καθεαυτό αλλά οι επόμενες γενεές έμαθαν να μην λαμβάνουν τα μηνύματα του αέρος ως τέτοια αλλά να τα κατανοούν όπως και οι προηγούμενοι μέσα από λέξεις: πλέον ο  κόσμος έχασε την οντολογική του συνέχεια και έλαβε σημείο μηδέν  αρχής και σημείο τέλους: για  αυτό και οι πανέξυπνοι προσωκρατικοί απεγνωσμένα έψαχναν την αρχή του κόσμου: διότι έπρεπε να αποκολλήσουν τον κόσμο από την οντολογική του ροή κα να του δώσουν την μετέπειτα Πλατωνική και Αριστοτελική αυτοκίνηση ως δήθεν κάτι καινούργιου: για αυτό και σήμερα η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ολοκλήρωση όλης αυτής της πορείας, ο άνθρωπος έχασε την ατομική οντολογική του σειρά και έμαθε να ζεί σε σχέση με όσα μία ελίτ έχει επιβάλει μέσα από τα λεκτικά της συστήματα. Ο άνθρωπος έμαθε να ερευνά την αλήθεια στις λέξεις άλλων. Διότι πλέον η γλώσσα (ως λέξις, ιδέα και ομιλία αλλά κυρίως η  λέξις ως συγκεκριμένη έλλογη υποκειμενική σειρά εξέλιξης (ο Σωσσύρ μάλλον δεν κατενόησε ότι η λέξη είναι η κίνηση της ιδέας καθώς πλάθει τον άνθρωπο ως σκέψη και πράξη άρα η λέξη είναι ο δημιουργός άυτού του ανθρώπου, είμαστε όχι ό,τι σκεπτόμαστε αλλά ό,τι μπορούμε να κλείσουμε σε  λέξη άρα η λέξη είναι η πρώτη ιδέα ως Οντολογική κίνηση η οποία περιπλεκομένη με τα ριζώματα αποκτά μορφή σκέψης ομιλίας τελικής επαφής):