1ε. Ο Κλωνισμός της Ιδέας στον Όμηρο (Από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια).

 

1ε. Ο Κλωνισμός της Ιδέας στον Όμηρο.

Εάν προσέξουμε και στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια προωθούνται εντέχνως από τον ποιητή οι τρείς τρόποι ανθρωπομορφικότητας των θεών, οι τρείς τρόποι οι θεοί να επικοινωνήσουν «πραγματικά» σε ανθρώπινα ορατά και αισθητικά πλαίσια με τους ανθρώπους. Ο 1^ος τρόπος είναι να εμφανισθούν οι θεοί όπως είναι στους Ομηρικούς ήρωες (θεοφάνεια, αυτοπρόσωπη εμφάνιση,  και ως παράδειγμα θα μπορούσαμε να δώσουμε την εμφάνιση της Αθηνάς στην Α΄ραψωδία της Ιλιάδας στον Αχιλλέα προκειμένου να τον συγκρατήσει  για να μην επιτεθεί λόγω της μήνιδός του στον Αγαμέμνονα).

Ο 2^ος τρόπος είναι η ενανθρώπιηση ή μεταμόρφωση, κατά την οποία οι θεοί λαμβάνουν την μορφή ενός συγκεκριμένου ανθρώπου ή ζώου για να αλληλεπιδράσουν με τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται να επηρεάσουν, ως παράδειγμα  θα  μπορούσαμε να αναφέρουμε την μεταμόρφωση της θεάς Αθηνάς σε Μέντη προκειμένου να αφυπνίσει τον Τηλέμαχο ώστε αυτός να ερευνήσει για τον πατέρα του, κυρίως να ωριμάσει προκειμένου να αποτελέσει άξιο βοηθό για τον Πατέρα του στο θέμα της μνηστηροφονίας. Ο 3^ος τρόπος είναι η αθέατη παρέμβαση, ο θεός μπορεί να δράσει χωρίς να γίνει αντιληπτός (ή έστω να γίνει αντιληπτός μέσα από το αποτέλεσμα, ως αύρα αισθητική  ως αέρας ο οποίος κρυώνει ή ζεσταίνει τον Άνθρωπο επί του οποίου εμφανίζεται ο θεός).

Οι τρείς αυτοί τρόποι εμφάνισης του θεού είναι η απαρχή του κλωνισμού (κλωνοποίησης) του Όντος και η  ανακάλυψη της αυτογονιμοποίησής του μέσω της ανακαλυφθείσης εντός του Όντος της Ιδέας. Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι.

Μέσω αυτών των τριών τρόπων προσέγγισης των θεών προς τους ανθρώπους οι Έλληνες έκλεισαν το αχανές σύμπαν και τις δυνάμεις του  για πρώτη  φορά σε μία ανθρώπινη λογική εκτίμηση εξήγηση. Εάν σκεφθούμε ότι ο άνθρωπος είναι σύνολο θεωρητικής και αισθητικής  εκτίμησης για πρώτη φορά το σύμπαν έγινε αντικείμενο πνευματικής  και αισθητικής εξήγησης. Για πρώτη φορά ο άνθρωπος δεν θεωρεί εμαυτόν ως απλό μέλος της αενάου οντολογικής πορείας αλλά εξέρχεται αυτής, την αναθέτει σε 12 θεούς και με αυτούς έρχεται σε πνευματική και αισθητική επαφή. Άρα βλέπει και αισθάνεται το όν και την οντολογική συνέχειά του. Εκ του ορώ (βλέπω) και μάλιστα εκ του β΄αορίστου αυτού του ρήματος (είδον) εξάγεται η ιδέα (δηλαδή ο άνθρωπος βλέπει τις δυνάμεις του όντος και τις αισθάνεται). Άρα για πρώτη φορά έρχεται ως έλλογο και αισθανόμενο Υποκείμενο με τη ροή των οντολογικών δυνάμεων τις οποίες σκέπτεται και αισθάνεται.

Άρα όταν ο Τηλέμαχος ομιλεί και συνομιλεί με την Αθηνά Μέντη, ομιλεί και συνομιλεί με τη ροή των οντολογικών δυνάμεων της Σοφίας. Το μέσον επαφής με αυτές τις δυνάμεις δεν είναι πλέον ο εαυτός του ως τέτοιος αλλά η σκέψη, η ομιλία, η οπτική επαφή: πλέον ο Άνθρρωπος δεν Είναι ο Εαυτός του ως όλον αλλά ο νούς  του και οι αισθήσεις του. Δεν είναι βυθισμένος ως Τέτοιος στο πέρασμα του Όντος αλλά επιλέγει από αυτό ό,τι μπορεί να ίδη να σκεφθεί να ακούση. Άρα ο Τηλέμαχος βλέπει (ορά, είδε ) την Αθηνά Σοφία και από αυτή λαμβάνει την όραση (είδε) της Κινήσεως προς τον Πατέρα του, άρα την Ιδέα (επειδή είδε τη Σοφία και το τι θέλει) της Ωρίμανσης και Κίνησης. Με παρόμοιο τρόπο ο Πλάτων κάποια χρόνια μετέπειτα ωμίλησε με το θεό του Αγαθού και με τον ίδιο τρόπο εξήγαγε τις ιδέες του Αγαθού (Καλό, ωραίο, ωφέλιμο, και τις απαραίτητες αρετές του).

Άρα ο Τηλέμαχος διήνοιξε την οντολογική πορεία (δεν συμμετέχει ως Εαυτός σε αυτή διότι αλλοιώς δεν θα τον επισκεπτόταν η Σοφία Αθηνά) και είδε εντός την Σοφία ως αισθητική και πνευματική προσέγγιση: είδε  άρα Ιδέα ωρίμανσης προόδου κίνησης εξέλιξης. Άρα πλέον η οντολογική δύναμις δεν χρειάζεται ανθρώπους προκειμένου διά της επαφής αυτής να συνεχίσει την πορεία της: οι άνθρωποι βρήκαν τρόπο να την κλείσουν στο μυαλό τους (διότι η ιδέα από τις αισθήσεις ανεβαίνει στο μυαλό γίνεται αξία και ξακανακατεβαίνει (Αριστοτέλης) στην πράξη ώστε  διά της έξης να γίνει ηθική πράξη). Άρα οι άνθρωποι έμαθαν πώς από την οντολογική πορεία να εξέρχονται, να δημιουργούν αυτοί τύπους ανθρώπου και κόσμου, διότι άνοιξαν  την οντολογική πορεία και πήραν από μέσα της το δημιουργικό σπέρμα της ιδέας.Πλέον οι άνθρωποι αφού έμαθαν πώς γονιμοποιεί η οντολογική πορεία πλέον το πράττουν αυτοί με το να εισάγουν την ιδέα ως θεό στο νού των ανθρώπων, έπειτα να γεννούν τις απαραίτητες πράξεις ώστε διά του ζεύγους Θεός – τρόπος ζωής οι άνθρωποι έκρυψαν την οντολογική πορεία και εμφάνισαν το δικό τους τύπο ανθρώπου και κόσμου.

Η Οντολογική πορεία ονομάσθηκε κακό, χάος, εωσφόρος, χάος (όπως είπαμε): το πόσο  ψεύδεται ο Αριστοτέλης αλλά και ο Πλάτων όταν συζητούν για χάος φαίνεται από όλα όσα εδώ είπαμε: όλοι μα ολοι οι φιλόσοφοι αυτοί μέσα από το χάος (το οποίο όπως άμεσα θα αποδείξουμε δεν είναι χάος αλλά η σύμμετρη και ισορροπημένη πορεία του Όντος) έλαβαν τις ιδέες τις αξίες διά των οποίων εδημιούργησαν τα συστήματά των: διότι μέσα στην άψογη οντολογική πορεία (η οποία κάκιστα ονομάσθηκε χάος μόνον και μόνον για να διαφημισθεί η εποχή του  λόγου)οι Πλάτων, Αριστοτέλης και λοιποί, έλαβαν την έννοια της κίνησης, της εξέλιξης, της δημιουργικότητας, της προόδου  κ.λ.π. Το ότι σήμερα δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τους μη χρειαζομένους Πλάτωνα Αριστοτέλη και λοιπούς ώστε να εύρωμεν την δική μας σειρά στην οντολογική ατομική μας πορεία, φανερώνει πόσο σκλαβωθήκαμε στις εφευρέσεις της ανακαλυφθείσης ιδέας η οποία απέκοψε τον άνθρωπο από την οντολογική πορεία, τον  έκλεισε στο βασίλειο όπου από την ιδέα οδηγηθήκαμε σε όποιο μοντέλο ανθρώπου θέλει αυτή η ιδέα με βάση τις μεταλλάξεις της (θεός, ηγεμών, επιστήμονας, τεχνολόγος) με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να μην μπορεί να φύγει από τον κύκλο : ιδέα, φύση, άνθρωπος και τανάπαλιν, με αποτέλεσμα την συνεχή υπαρξιακή πτώση του και την μετατροπή του σε έναν απλό ψηφοφόρο και καταναλωτή.

Δεν είναι τυχαίο ότι η σύγχρονη φιλοσοφία αποθέωσε τον Έγελο. Ο Γερμανός φιλόσοφος αγνοών πλήρως την οντολογική πορεία ως τέτοια (όπως το σύνολο των ανθρώπων) εκτύλιξε τον σκλαβωτικό κύκλο της Ιδέας (ονομάζοντας την Ιδέα ως Απόλυτο, το οποίο οδηγεί στην παραγωγή υποτελών δυνάμεων (νοητικών και συναισθηματικών (Φύσις) ως Αντικείμενο και ο  Άνθρωπος ως Υποκείμενο είναι σύνθεση αυτών των δύο): ό,τι το ψευδέστερον: ο άνθρωπος ανήκει στην μεγάλη οντολογική ατομική πορεία εσωτερικών δυνάμεων, τις οποίες μόνον αυτός και κανείς άλλος δεν γνωρίζει,  οφείλει να σπάσει τον κύκλο της ιδέας και να συνεχίσει στην μεγάλη ατομική αλλά ξεχασμένη οντολογική πορεία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Άδης περιβάλλεται από τον Ωκεανό του χάους: ο Όμηρος  μας προσφέρει το υλικό ώστε να καταλάβουμε ότι όταν γίνουμε αιθέρας θα πρέπει να συνεχίσουμε στον μεγάλο ωκεανό της οντολογικής συνεχείας και όχι να επιδιώκουμε τον κύκλο τανάπαλιν επαναφοράς (να ξαναγινόμαστε ιδέα, φύση, άνθρωπος κ.λ.π).

Δεν είναι τυχαίο ότι  φιλόσοφοι όπως ο Πυθαγόρας, προσπαθώντας να κτίσουν τα πρόσκαιρα και αντιοντολογικά συστήματά των επάνω σε αυτόν τον κύκλο ο οποίος επικαλύπτει την οντολογική πορεία συζήτησαν για μετενσαρκώσεις ( υποχρεωτικά οι άνθρωποι θα πρέπει να ξαναγίνουν ιδέα φύση άνθρωπος): όπως και ο Πλάτων στο μύθο του Αριδαίου αυτό υποστηρίζει, όπως βέβαια και το σύνολο των θρησκειών: διότι βέβαια όλοι αυτοί ως δυνάμεις της εξουσιαστικότητας που εγέννησε όλα αυτά  έπρεπε οπωσδήποτε να κρατούν τον άνθρωπο καθηλωμένο επί του κύκλου, μη δίδοντάς του το δικαίωμα της οντολογικής ατομικής φυγής.

Ο Πλωτίνος αποτελεί τρανό παράδειγμα κυκλικής αποθέωσης η οποία αντικαθιστά την πραγματική οντολογική πορεία.Διότι ο ρόλος των φιλοσόφων ήταν και είναι πολλαπλός: από την μία πρέπει και υποχρεούνται να αποθεώσουν τον κύκλο της ιδέας (δεν υπάρχει κανένα μα κανένα φιλοσοφικό σύστημα το οποίο να ασχολείται με κάτι άλλο εκτός του κύκλου της ιδέας) από την άλλη θα πρέπει να παρουσιάσουν το κυκλικό υποοντολογικό σύστημά των ως την πραγματική οντολογική πορεία (και όλα αυτά στηρίζονται σε λέξεις βαρύγδουπες (Έν π.χ. οντολογικά ανύπαρκτες μόνον και μόνον για να ησυχάσουν τον μεταφυσικό ζόφο των ανθρώπων)(για αυτό και δεν είναι τυχαίο ότι ο χριστιανικός θεός παρουσιάζεται ως άπειρος απερινόητος αΐδιος κ.λ.π(θα πρέπει πάση θυσία να φανή ότι είναι το Όν στη θέση του Όντος): από την άλλη πλευρά λοιπόν θα πρέπει οι φιλόσοφοι αυτοί οπωσδήποτε να αντικαταστήσουν την πραγματική οντολογική πορεία (η οποία για τον Πλωτίνο ως αταξία (!) είναι το κακό) με τον κύκλο  της Ιδέας (τον οποία παρουσιάζουν με τα χίλια καλά επίθετα.