Ο Βυζαντινός κύκλος στην Νεωτέρα Ευρώπη (απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια)...

 

Ο Βυζαντινός κύκλος στην Νεωτέρα Ευρώπη.

Aς συμφωνηθεί λοιπόν στον κόσμο της πραγματικής Ιστορίας ότι η Κωνσταντινούπολη  έπρεπε να μεταφερθεί σε χέρια οθωμανών διότι έπρεπε οπωσδήποτε να διανεμηθεί στην Ρωμαϊκή πάλαι ποτέ αυτοκρατορία  το μεγάλο επίτευγμα του Βυζαντίου: ο κύκλος της πραγματικής ζωής ο οποίος ξεκινά από το θεό και καταλήγει σε έναν άνθρωπο άλλων δυνατοτήτων. Η πραγματική Ιστορία δεν είναι αυτή που ακολουθήθηκε βασισμένη στο Πλατωνικό μοντέλο: γνωρίζω τις ιδέες και αξίες των γεγονότων και αυτές κάνω Ιστορία: όπως η Πλατωνική φιλοσοφία αντικατέστησε την πραγματική ανθρώπινη κίνηση (ως σκέψη και πράξη) με την Ιδέα αυτής της κίνησης (εξαφανίζοντας τον Άνθρωπο ως πραγματικό Όν) αυτό έπραξε και η Ιστορία: αντικατέστησε τον Άνθρωπο ως Δημιουργό  με τις ιδέες και αξίες των πράξεών του που γεννούν γεγονότα: άρα ο Ιστορικός δεν χρειάζεται να έχει μπροστά του τον Άνθρωπο για να γράψει την πραγματική Ιστορία, αρκεί που έχει τα γεγονότα των πηγών ώστε να αντικαταστήσει τον άνθρωπο με τις ιδέες και αξίες που γεννούν τα γεγονότα: όμως το σύνολο των Ανθρωπίνων σκέψεων και πράξεων φυσικά δεν χωρούν στα γεγονότα (τα οποία πλατωνικά τα αντικαθιστούμε με τις ιδέες και τις αξίες που απορρέουν και με αυτές γράφουμε ιστορία με βάση τις πηγές) άρα η παραδεδομένη Ιστορία είναι αναληθής: πραγματική Ιστορία είναι αυτή η οποία οδεύει πίσω από τις πηγές και προσπαθεί να κατανοήσει τις βαθύτατες σκέψεις και πράξεις του Δημιουργού Ανθρώπου όπως αυτές δεν εμπεριέχονται στα γεγονότα και στις πηγές αλλά απαιτούν προσωπική πνευματική επαφή του Ιστορικού με τους Δημιουργούς ανά εποχή της Ιστορίας.

Εάν οι πηγές επαρκούσαν τότε θα ξέραμε τέλεια το χθές και θα δημιουργούσαμε το τέλειο  αύριο: όμως δεν επαρκούν οι πηγές, συνομιλώντας λοιπόν απευθείας με τους ανθρώπους ανά εποχή κατανοούμε όχι τις ιδέες και αξίες τους αλλά τις πραγματικές δυναμικές ενέργειες και προθέσεις τους, τα σχέδιά τους: δεν μετρούν οι ιδέες του Οδυσσέως αλλά οι πραγματικές προθέσεις του. Επίσης σε καμμία των περιπτώσεων δεν θα πρέπει να χάνεται η πραγματική συνέχεια της Ιστορίας των εποχών της και των δομών της.

Κατά αυτόν λοιπόν τον τρόπο οι πραγματικοί εξουσιασταί  του κόσμου έπρεπε να δώσουν την συνέχεια, από την Ελληνιστική εποχή του Αλεξάνδρου, την Ρώμη, το βυζάντιο: τι καινούργιο περίμενε τον κόσμο μετά το βυζάντιο; Αυτό εξυπηρετεί η πτώση της Κωνσταντινούπολης και όχι τους θρήνους για τον μαρμαρωμένο βασιλέα ο οποίος κάποτε θα αναστηθεί. Το βυζάντιο εκλήθη να  διαχειρισθεί ένα συγκεκριμένο πεπραγμένο: την Οικουμενική επιβολή του Ρωμαϊκού δικαίου και το γεγονός ότι για πρώτη φορά οι άνθρωποι ενώθηκαν ως φορείς κοινών ιδεών και αξιών ενώπιον του Προσώπου του Αυγούστου. Το βυζάντιο λοιπόν έπειτα από 1100 χρόνια εξέλιξε αυτήν την πραγματικότητα: ολοκλήρωσε την φαντασιακή Ρωμαϊκή δικαιότητα επιβάλλοντας το θείο δίκαιο το οποίο πλέον επεβλήθη εκ της προσωπικότητας του θεανθρώπου Ιησού και όχι ενός απλού Αυγούστου. Άρα το βυζάντιο έδωσε όλον τον κύκλο σε όλο το μεταφυσικό εύρος το οποίο επιζητούσε ο άνθρωπος ενώνοντας διαλεκτικά το Επέκεινα το Εδώ και την Φύση: για πρώτη φορά ο Άνθρωπος επίστευσε ότι Βιωματικά μπορεί να βαδίσει σε δρόμους απαγορευμένους από την υπάρχουσα φιλοσοφία: ο Θεός πλέον ήταν Φίλος και Άνθρωπος άρα ο Άνθρωπος ένοιωσε ότι για πρώτη φορά μπορεί να κερδίσει πολλά από την θεία προσέγγιση μέσα από την προσωπική του επιλογή βιωματικά να προσπελάσει το θείο: επίσης: για πρώτη φορά η φύση έγινε πεδίο ενεργειών αυτού του φιλικού θεού και ο άνθρωπος για πρώτη φορά είδε τις Σειρήνες και τους Λαιστρυγόνες ως διαχειρίσιμους αντιπάλους σε ένα δρόμο που αυτός καθορίζει: για πρώτη φορά λοιπόν ο άνθρωπος επέλεξε την γήϊνη πορεία από το θεό διά της φύσεως προς τον Ηθικό εαυτό του ώστε να επιστρέψει στο φαντασιακό θείο το οποίο όμως για τον άνθρωπο ήταν το τέλος του δρόμου.

Σε μία συγκρητική θέαση λοιπόν το βυζάντιο ολοκλήρωσε το οικουμενικό ρωμαϊκό δίκαιο και την οικουμενική ρωμαϊκή ισχύν δίδοντας την σκυτάλη στην νέα ευρώπη: ο Αύγουστος έγινε Θεάνθρωπος αλλά Κοινός σε όλους μέσω της βιωματικής μίμησης: ήταν η κυριωτέρα συνέπεια της κοινής ρωμαϊκής πολιτικής ταυτότητας: αφ΄ής στιγμής στο χριστιανισμό το κράτος αντικαταστάθηκε με την Εκκλησία και η Σύγκλητος των Ολίγων Αριστοκρατών  και η βουλή  του Γενικού λαού μεταφέρθηκε στην Εκκλησία των Ιερέων και του πληρώματος η πολιτική ταυτότητα αντικαταστάθηκε από την θρησκευτική ταυτότητα: η πολιτική ως ένωση  των ανθρώπων αντικαταστάθηκε με την θρησκεία ως ένωση των ανθρώπων: εάν το κράτος δίδει έμφαση στην διά του ανθρωπίνου νόμου ένωση του ανθρώπου η  θρησκεία μετατρέπει το κράτος σε εκκλησία μέσω της ένωσης των ανθρώπων ενώπιον του θείου νόμου και βιώματος: το πέρασμα βέβαια από το κράτος στην εκκλησία και στους τρόπους της το έπραξε ο Παύλος.

Άρα το βυζάντιο ολοκλήρωσε την ρωμαϊκή αίσθηση της παγκοσμίου κυριαρχίας. Πλέον ο πανίσχυρος χριστιανικός θεός ένωσε τους ανθρώπους οικουμενικά και για πρώτη φορά οι άνθρωποι έζησαν σε ένα κόσμο με ενωμένο βιωματικά διά της πίστεως τον ουρανό και την γή: από αυτήν την άποψη για πρώτη φορά το βυζάντιο μέσα από το θεανθρώπινο πρότυπό του ένωσε τα μεγέθη της Ελληνικής μυθολογίας προσφέροντας στον Άνθρωπο την πρόσβαση από την γή στον Ουρανό: οι Άγιοι του χριστιανισμού θεώρησαν ότι ο ουρανός κατοικείται από τον  θεό ο οποίος έγινε άνθρωπος άρα και αυτοί μπορούν να γίνουν μέτοικοι του παραδείσου: άς προσέξουμε ότι για πρώτη φορά το Ανθρώπινο Μυαλό θεώρησε ότι ο Θεός είναι και Άνθρωπος άρα ο ουρανός και η γή  μπορούν να γίνουν ενιαίως προσπελάσιμα μεγέθη. Το βυζάντιο δηλαδή ολοκλήρωσε μία μακραίωνη πορεία η οποία ουσιαστικά ξεκίνησε από την Ελληνική  μυθολογία και κάθε άλλη μυθολογία και θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι ο Νίτσε διεκήρυξε το θάνατο του θεού διότι κατάλαβε ότι επιτέλους ο άνθρωπος σταμάτησε να χρησιμοποιεί το  προσωπείο  μεταμφίεσης του θεού για να δικαιολογήσει όσα όλα ο ίδιος έχει ή μπορεί να επιτύχει: το βυζάντιο λοιπόν σταμάτησε την διαδικασία της αντανάκλασης των ανθρωπίνων δυνάμεων σε άλλα φαντασιακά μεγέθη (π.χ σε θεούς και θεότητες) και έφερε τον άνθρωπο σε θέση ισχύος διότι για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά η Ρώμη ως Βυζάντιο ήλεγξε τον Κόσμο και τον  Άνθρωπο: πλέον ο Άνθρωπος μπορούσε ως   Άνθρωπος να πείσει τις Λαϊκές μάζες για ένα οικουμενικό κόσμο κοινών ιδεών και αξιών και από αυτήν την άποψη το βυζάντιο ολοκλήρωσε την πορεία της Ρώμης: η Ανθρωπότητα μετέβαλε τον Αύγουστο Οκταβιανό σε Κοινό Έλλογο Υποκείμενο οικουμενικό το οποίο μπορεί να έχει κοινές ιδέες με όλα τα λοιπά νοούντα Υποκείμενα άρα να πράττει με όλους μαζί ίδιες Ηθικές πράξεις: το βυζάντιο ολοκλήρωσε την Ρώμη διότι έδειξε όλους  τους τρόπους θρησκευτικού και κρατικού ελέγχου του ανθρώπου: εξ ού και ο δικέφαλος Αϊτός: για πρώτη φορά ο Ουρανός και η Ρέα, ο Όλυμπος και οι Θεοί, η Εδέμ του θεού της παλαιάς διαθήκης, όλα αυτά τα μεγέθη που φαντάζουν τρομερά και φοβερά στην μυθολογία, για πρώτη φορά δεν φοβίζουν διότι ο άνθρωπος δεν αντανακλά τις δικές του δυνάμεις μεταμφιέζοντας τον εαυτό του σε φαντασιακές θεότητες: Για πρώτη φορά ο ουρανός και η γή ενώνονται διά του κοινού ανθρωπίνου δρόμου ο οποίος ξεκινά από τον θεάνθρωπο Ιησού και τελειώνει στην κοινή πορεία προς τον ουρανό όλων των ανθρώπων: Το βυζάντιο κατήργησε κάθε διαχωρισμό γής και ουρανού και απεκάλυψε ότι ο άνθρωπος ως τέτοιος μπορεί να κινηθεί στον κόσμο που οριοθετείται από τον ουρανό και την γή.

Το Είναι λοιπόν μετεξελίσσεται σε πνευματική και αξιακή ανασυγκρότηση αυστηρώς ανθρωπίνων δυνάμεων : το βυζάντιο με την αποθέωση του θεανθρώπου Ιησού και την μετατροπή του αυτοκράτορος σε θεανθρώπινο μέγεθος επί της γής (ελέω θεού εξουσία) έπαυσε την λειτουργία της αντανάκλασης των ανθρωπίνων δυνάμεων σε ένα φαντασιακό θείο και έπειτα από την πτώση της Πόλης ο άνθρωπος επιτέλους μπόρεσε να απλώσει τον τρόπο του σε όλο το οικοδόμημα ανάμεσα στον ουρανό και την γή, τη στιγμή κατά την οποία πρίν κατεφευγε σε μύθους, κατασκευή θεοτήτων  που κατοικούν στον ουρανό κ.λ.π. Ο Αισχύλος πλέον καταργήθηκε οριστικά στους μεταβυζαντινούς και πρωτονεωτερικούς χρόνους στην νεωτερική ευρώπη: ο Άνθρωπος αγνοεί την τέχνη των Γιγάντων και των Τιτάνων και κρύβεται πίσω από την άρνηση του Διός να δώσει την τέχνη αυτή στους ανθρώπους: άρα τώρα δεν χρειάζεται ο Προμηθέας: ο Δίας είναι απλή αντανάκλαση των ανθρωπίνων δυνατοτήτων να νικήσει τους Γίγαντες της Οντολογικής αδυναμίας και με την δύναμη του μυαλού και της βούλησής του να συνεχίσει την έλλογον πορεία του.

Η διαφορά από τον Όμηρο είναι εμφανής: ο Όμηρος κινείται στα πλαίσια της μυθοπλασίας και της εννοιοποίησης ανθρωπίνων δομών: το βυζάντιο στηρίζεται στην ίδια ομηρική πορεία αλλά σε πραγματικούς ανθρώπους.

Πρίν να συζητήσουμε  πώς όλα αυτά δημιούργησαν την νεωτέρα ευρώπη της επιστήμης της μηχανής και της τεχνολογίας άς συζητήσουμε γιατί το παραμύθι τελικά έχει και δράκους και γιατί δεν είναι όλα τόσο καλά όσο φαίνονται.