Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια: 1στ.Η φιλοσοφία του κύκλου της ιδέας.

 

1στ.Η φιλοσοφία του κύκλου της ιδέας.

Μοιραία λοιπόν η εφηρμοσμένη παντοκρατορία των λέξεων επέβαλε το σχήμα του κύκλου στην ανθρώπινη ζωή και πορεία. Η Λέξη δεν αντέχει την ευθεία γραμμή διότι την σβήνει, την διαλύει, την εξαφανίζει. Για αυτό εξάλλου εάν προσέξουμε, το σύνολο των λέξεων είναι κυκλικά δεμένες με ένα νοητό κέντρο: το θέμα: η κατάληξη διαφοροποιεί τις λέξεις δημιουρώντας την περιφέρεια του κύκλου, η περιφέρεια αυτή των καταλήξεων περιφέρεται γύρω από το κέντρο του κύκλου : το θέμα.

Ας πάρουμε την λέξη (ρήμα) : γίγνομαι: τίθεται ένα βασικό θέμα : γίγν. Αυτό πλάθεται μέσα από τα ομοειδή σύμφωνα: κ.γ.χ, επίσης μέσα από όλα τα φωνήεντα: γύρω λοιπόν από το βασικό θέμα, αλλάζοντας αυτό το θεματικό κέντρο (είτε ως θέμα είτε ως καταλήξεις) δημιουργούμε την περιφέρεια ώστε γύρω από αυτό το κέντρο να κινηθούν άπειρες λέξεις: γένος, οικογένεια, γονεύς κ.λ.π. Αυτή η έλλογη τακτική δημιουργίας λέξεων επειδή είναι αυτή η οποία δημιουργεί τον τύπο των ανθρώπων (όπως ήδη έχουμε αποδείξει οι άνθρωποι είναι ό,τι λένε και ομιλούν διότι οι λέξεις δημιουργούν σκέψεις σε σχέση με εμάς τους άλλους τη φύση το θεό, διότι οι λέξεις από γενεά σε γενεά προκαθορίζουν τους ανθρώπους σε σχέση με ό,τι οι λέξεις επιβάλουν ότι υπάρχει άρα οι άνθρωποι πρακτικά μαθαίνουν να γυρίζουν γύρω από ένα κέντρο , διοτι από την κυκλική ετυμολογία των λέξεων προχωρούμε στην κυκλική ηθικότητα: δηλαδή: οι άνθρωποι γύρω από την λέξη: π.χ «Θεός» κτίζουν την ζωή τους περιστρεφόμενοι γύρω από το θεό. Γύρω από την λέξη: «πολίτης» οι άνθρωποι κτίζουν την ζωή τους περιστρεφόμενοι γύρω από αυτή την λέξη: για αυτό εξάλλου ο πανέξυπνος Πλάτων έθεσε το Σωκράτη να κτίζει το ιδεαλιστικό και ηθικό σύστημά του γύρω από ετυμολογικά κέντρα λέξεων ώστε οι άνθρωποι να λησμονήσουν ότι ήδη τα πάντα είναι η οντολογική συνέχειά τους (πέρα από τις πρόσκαιρες λέξεις οι οποίες κρύβουν την συνέχεια και αποκαλύπτουν ένα πρόσκαιρο όλον) προκειμένου αυτά τα πομπώδη κέντρα των λέξεων (πολίτης, πολιτεία ) να στηρίζουν μελλοντικά οργανωμένα σύνολα των πλήρως εξουσιαζομένων ανθρώπων οι οποίοι μαθαίνουν ηθικώς να περιφέρονται με τις πράξεις γύρω από τις εντολές των πομπωδών κεντρικών λέξεων οι οποίες επιβάλλουν σκέψεις και στάσεις  ζωής: ο άνθρωπος έχει μάθει πνευματικώς και ηθικώς να περιφέρεται γύρω από ένα κέντρο ηθικών και πνευματικών απολήξεων οι οποίες εμπεριέχονται σε αυτές τις λέξεις άρα ο άνθρωπος έχει μάθει στην κυκλική ηθική και πνευματική πορεία αγνοώντας την πραγματική ευθεία οντολογική εξέλιξη η οποία δεν κινείται γύρω από εξουσιαστικά κέντρα (απαγορεύοντας την πραγματική ευθεία οντολογική συνέχεια του ατόμου και των δυνάμεών του. Δυστυχώς οι άνθρωποι (σε μία σχέση την οποία βλέπουμε ανάμεσα στον άνθρωπο και στην τροφή, ανάμεσα στο αυτοκίνητο και στο καύσιμο) δεν μπορεί να βαδίσει, δεν αντέχει να βαδίσει, εάν συνεχώς δεν ανατροφοδοτείται από λέξεις.

Η ανατροφοδότηση αυτή ικανοποιεί το καταστροφικό ζεύγος ιδέας και πράξης, δηλαδή το καταστροφικό ζεύγος ότι εάν δεν τροφοδοτείται ο άνθρωπος από σκέψεις συνεχώς (είτε τις παγιωμένες μέσω του συλλογικού ασυνειδήτου είτε τις ανανεωμένες μέσω της ατομικής γνωσης) δεν μπορεί να προχωρεί σε ανάλογες πράξεις:  φυσικά όλη αυτή η ανανέωση γίνεται μέσω των λέξεων (οι οποίες είτε έρχονται υπ΄όψιν μέσα από ζωντανό διάλογο είτε ως έννοιες συνειδητά στο μυαλό μας, είτε ως κρυμμένες πίσω από καλές και κακές σκέψεις και συναισθήματα οι οποίες κρίνονται ως τέτοιες ανάλογα με την τροφοδοσία των λέξεων οι οποίες τις κρίνουν είτε ως καλές είτε ως κακές).Ο άνθρωπος μόνον εάν γεμίζει με όλο αυτό το λεκτικό οπλοστάσιο είναι σε θέση να προχωρεί σε πράξεις: άρα ο άνθρωπος περιστρέφεται γύρω από τις λέξεις, πρόοδος δεν υπάρχει, απλά η περιφέρει αλλάζει μορφή (όχι περιεχόμενο) διότι το λεκτικό κέντρο ανατροφοδοτείται ανάλογα με την πρόοδο και την εναλλαγή των ιδίων ιδεών αξιών εννοιών και δομών ανά εποχή.

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα: η λέξη δούλος αποτελεί ένα εννοιακό κέντρο. Γύρω από αυτόν γυρίζουν άνθρωποι και εποχές: ως κέντρο πρέπει να ανανεώνεται ανά εποχή: εάν καταργηθεί ως λεκτικό κέντρο τότε θα πρέπει να καταργηθεί ό,τι αυτή η λέξη πνευματικά, ηθικά, πολιτικά αντιπροσωπεύει: δηλαδή την εξάρτηση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτό δεν επιτρέπεται διότι θα δημιουργηθεί ένα δυσβάστακτο και  δυσαναπλήρωτο κενό εννοιών και δομών οι οποίες ως γέφυρες κτίζουν την επομένη ιστορική περίοδο η οποία επί του ιδίου κέντρου απλά διαφοροποιεί την περιφέρεια: εάν προσέξουμε λοιπόν οι εποχές δημιουργούν  επί των ιδίων λεκτικών κέντρων διαφορετικές περιφέρειες, όλες οι εποχές της  ανθρωπίνης ιστορίας στηρίζονται στα ίδια και απαράλλαχτα ιστορικά  κέντρα.

Άρα λοιπόν το λεκτικό κέντρο : δούλος , παραμένει σταθερό: η  περιφέρεια όμως αλλάζει ως εμφάνιση και τρόπο εκτύλιξης αυτού του λεκτικού κέντρου: στη Ρώμη ο δούλος γίνεται res (πράγμα) στο χριστιανισμό αρχίζει αυτό το λεκτικό κέντρο διά της νέας ανανοηματοδότησης της περιφέρειας αυτού του  λεκτικού κέντρου να κυριαρχεί και να κυβερνά τον κόσμο.

Για αυτό το λόγο λοιπόν εάν προσέξουμε το κάθε θεολογικό, φιλοσοφικό, πολιτικό ή άλλο σύστημα δημιουργεί κεντρικές και περιφερειακές λέξεις προκειμένου να ικανοποιήσει τον κύκλο της ανθρωπίνης ιστορίας. Ο Αριστοτέλης ειδικά το δούλεψε (όπως και ο Πλάτων βέβαια) μιάς και δημιουργήθηκαν λέξεις για το Εν για τα γένη για τα είδη για την λοιπή ποσότητα των όντων: εάν προσέξουμε την εννοιακή και ετυμολογική και ηθική διαβάθμιση των λέξεων θα οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι όλες οι γλώσσες (κυρίως η εκπληκτική οντολογική Ελληνική γλώσσα) είναι καθαρά πυραμιδική: έχει κέντρο  τη λέξη του Θεού, έπειτα των ιδιοτήτων τους, έπειτα των λοιπών ικανοτήτων τους, έπειτα πιο πολλές λέξεις σε σχέση με τον τρόπο επίδρασης αυτών των λέξεων στην συμπεριφορά των ανθρώπων: άρα η πυραμίδα των λέξεων είναι όπως το σύμπαν γύρω από τον Ήλιο όπως η Ιστορία γύρω από το λεκτικό κέντρο , όπως ο Άνθρωπος γύρω από την Ιδέα.

Άρα με κεντρική λέξη το Αγαθό ο Πλάτων κατέβηκε προς τις αρετές, έπειτα προς τους ανθρωπίνους τύπους των αρετών, έπειτα προς τις ηθικές αξίες και τρόπους, έπειτα προς τον πολιτικό τρόπο εφαρμογής αυτών (όπου εκεί η δικαιοσύνη απλώθηκε σε λέξεις όπως δίκαιο, ισορροπία, αρμονία, συμμετρία κ.λ.π): άρα από την 1^η Ιδέα προχωρούμε στις λοιπές ιδέες και αξίες ώστε οι άνθρωποι (όπως το σύμπαν γύρω από τον Ήλιο) να μάθουν να περιστρέφονται γύρω από τα εννοιακά λεκτικά κέντρα (θεού, ηγεμόνος, κ.λ.π): άρα η γλώσσα είναι πλήρης αναπαράσταση του ηλιοκεντρικού συστήματος: για αυτό για όσο χρονικό διάστημα οι άνθρωποι δεν είχαν σχηματοποιήσει το σύμπαν δεν είχαν αναπτύξει την έννοια της γλώσσας ως ομιλία, οι δυνάμεις που τους κινούσαν επαρκούσαν για την επαφή τους διότι διά της αενάου οντολογικής πορείας εκινούντο στο ποτάμι του όντος ως τέτοιου.

Όταν όμως οι άνθρωποι σχηματοποίησαν το σύμπαν ξεκίνησε μία νέα εποχή: οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι όπως το σύμπαν έχει αρχή μέση και τέλος στο μυαλό τους και σχήμα, και οι άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν ένα σχήμα που θα τους περικλείει  όλους: όταν λοιπόν ο Ήλιος έγινε πηγή ζωής και κατευθύνει την πόλη του σύμπαντος δεν ήταν πολύ μακριά η στιγμή κατά την οποία ο νούς θα έφτιαχνε την πόλη και την φύση: αλλά αυτό το κλειστό σύστημα είχε ανάγκη την γλώσσα διότι οι άνθρωποι θα περικλείονταν σε αυτό το κλειστό σύστημα και θα έπρεπε να επικοινωνούν μεταξύ τους: χάθηκε δηλαδή η ανοικτότητα της οντολογικής ατομικής πορείας.Για αυτό ο Όμηρος γύρω από τον Ήλιο κτίζει όλες τις αρετές θεών και ανθρώπων (όλοι οι θεοί και οι άνθρωποι πρέπει να έχουν την φαεινότητα του Ηλίου (λευκώλενος Ήρα, λαμπερός Οδυσσέας, λαμπερή Αθηνά κ.λ.π): συνεχώς όλοι κινούνται γύρω από την αυγή (ήμος δε ηριιγένεια εφάνη ροδοδάκτυλος Ηώς).

 

Γιατί δεν έχουμε λέξεις ευθείας γραμμής, ή πώς θα ήταν οι λέξεις ευθείας γραμμής, ή είναι αδύνατον τελικά να υπάρχουν λέξεις ευθείας γραμμής; Η απάντηση είναι απλή: είναι αδύνατον να υπάρξουν λέξεις ευθείας οντολογικής γραμμής: διότι οι λέξεις εφευρέθηκαν για να υπηρετήσουν την κυκλική δόμηση του κόσμου και των εννοιών του και την ανάλογη υποταγή του ανθρώπου: ο άνθρωπος υπό το βάρος των λέξεων ανιλαμβάνεται την ευθεία οντολογική πορεία ως εγωϊστική, αρα σύμφωνα με την βίβλο καταστροφική άρα τον περιμένει στην ευθεία γραμμη η κόλαση άρα ο άνθρωπος επιθυμεί την ασφάλεια του κύκλου: δεν είναι τυχαίο ότι ο Όμηρος δεν έχει ούτε μία λέξη για τον αντιΩκεανό που απλώνεται γύρω από τον Άδη και περικλείει και φυλακίζει τις σκιές των νεκρών ώστε αυτές να επιστρέψουν στη γη: εάν προσέξουμε δεν υπάρχουν αντίθετες λέξεις για δομικά στοιχεία του παρόντος κυκλικού κόσμου (Ουρανός) επίσης εάν υπάρχουν αντίθετες λέξεις για τα δομικά λεκτικά κέντρα αυτού του κόσμου (Αγαθό, θεός κ.λ.π) αυτές είναι κάτι το κακό (αντίθεος, κακό κ.λ.π): διότι οι αντίθετες λέξεις του κύκλου οι οποίες τολμούν να υποδηλώσουν την ευθεία οντολογική πορεία είναι κάτι το κακό: κακό θεωρείται ο μη θεός διότι ο άνθρωπος χωρίς θεός σπάει τον κύκλο και απελευθερώνεται στην ευθεία οντολογική πορεία, χωρίς το αγαθό σπάει τον κύκλο σκέφτομαι και πράττω (ορίζοντας συνεχώς το αγαθό) και απελευθερώνεται στην ευθεία οντολογική πορεία: οι λέξεις της ευθείας οντολογικής πορείας είναι όσες θεωρούνται κακό και άσχημο και βλαβερό: διότι αυτές απελευθερώνουν τον άνθρωπο από την σκλαβιά του παρόντος κύκλου της ιδέας η οποία έχει διαμελίσει τον άνθρωπο σε σκέψη και πράξη αφαιρώντας την ενική του φύση ως ενιαίας οντολογικής δύναμης η οποία εντός του Όντος ξέρει πολύ καλά τον προορισμό της. ‘Οποια λέξη αυτού του πολιτισμού είναι κακή (άσχημος, μη αρετή, κακό ) είναι η λέξη η οποία προσπαθεί να απαξιώσει ότι ο κάθε άνθρωπος πρίν κλεισθεί στην σκλαβιά των λέξεων και μετά από αυτή συνεχίζει επί της ευθείας οντολογικής οδού η οποία υπήρξε πρό των λέξεων και θα συνεχίζει να υπάρχει και μετά από αυτές. Το ίδιο ισχύει για την εσωτάτη ανθρωπίνη οντολογική δύναμη η οποία δεν γνωρίζει λέξεις αλλά μόνον την ευθεία οντολογική ροή: διότι οι λέξεις σκλαβώνουν κάποιο ποσοστό της ανθρωπίνης δυνάμεως , για αυτό και δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει κοινωνία λέξεως : Αγαθού: διότι υπάρχουν άνθρωποι και πολιτισμοί στους οποίους δεν φθάνει μίας και υπερισχύει η βαθυτάτη ανέγγιχτη από λέξεις οντολογική ευθεία φύση.