Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Εϊναι και συνέχεια, η Ομηρική αίσθηση του Χρόνου.

 

Αναφορά  στην Ομηρική αίσθηση του Χρόνου.

Ο Όμηρος δυστυχώς δεν μπορεί να παραδώσει το ορθό οντολογικό μοντέλο του χρόνου: αυτό είναι βέβαια φυσιολογικό εάν σκεφθούμε ότι επείγεται να κατασκευάσει και να παραδώσει στην ανθρωπότητα συγκεκριμένο μοντέλο ανθρώπου βγαλμένο μέσα από τα σπλάχνα των συμπαντικών δυνάμεων (Διός (δύναμις) Ερμού (πληροφορία) Αθηνάς (Σοφία). Άρα δυστυχώς δεν αφήνει τον χρόνο μόνον ως οντολογική δύναμη: δεν μπορεί να το  κάνει διότι ο Οδυσσέας αποτελεί τον ένα ανθρωπομορφικό πόλο του Ωραίου (ο νοήμων άνθρωπος) (το άλλο είναι ο Αχιλλέας (ο συναισθηματικός οργισμένος άνθρωπος) και θα πρέπει δυνάμεις  του χρόνου να χαθούν ως οντολογία και να εμφανισθούν στο μυαλο του Βασιλέως της Ιθάκης έννοιες διάρκειας, στιγμών κ.λ.π. Ο Όμηρος όμως παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον διότι οδηγείται προς την λανθασμένη (διαστασιακή πλευρά του χρόνου) προσφέροντάς μας όμως (μοιραία αφ΄ής στιγμής τα ομηρικά έπη εκτυλίσσονται και στον Όλυμπο και στη  γή) μέσω των αγνών θείων συμπαντικών δυνάμεων και την πραγματική οντολογική πλευρά του χρόνου.

Οι θεοί λοιπόν στον Όλυμπο ζούν  πέρα από την διάρκεια και τη στιγμή: ο Δίας ως γνησία οντολογική δύναμη αντιμετωπίζει τα πάντα ως παρεχομένη δύναμη χωρίς το άγχος της διάρκειας ή της στιγμής: διότι ο  χρόνος είναι η εξάντληση της ροής των όντων: παρέχει τις δυνάμεις του στους θνητούς, βοηθεί την Θέτιδα, ηρεμεί την Αθηνά, στέλνει τον Ερμή στην Καλυψώ: όλα αυτά όμως δεν έχουν καμμία διάρκεια ή αριθμητική δέσμευση του χρόνου στην λογική του ρολογιού: Όλα γίνονται έν ροή όντος ως εξάντληση  ενεργείας. Η Αθηνά επίσης ως συμπαντική δύναμη Σοφίας δεν ταυτίζει τον Χρόνο με κανένα Είναι διότι ο Χρόνος της Σοφίας είναι η ροή της οντολογικής δύναμης επί αυτής της διάστασης και η Αθηνά απλά τακτοποιεί εξαντλεί υπερβαίνει κάθε οντολογική παροχή δύναμης σε αυτή τη διάσταση, άρα ο Χρόνος στην Σοφία της Θεάς είναι ροϊκή κίνηση εξάντλησης δύναμης (από αυτήν  την άποψη θα μπορούσαμε να συνδυάσουμε το Χρόνο αυτό με τις παρούσες δυνάμεις αυτού του Είναι αλλά μέχρι εκεί (ο Χάϊντεγγερ ορθώς ταυτίζει το Χρόνο με την δύναμη της κίνησης και την εξάντληση των δυνάμεων που εμπεριέχονται στα όντα):  η Αθηνά λοιπόν ηρεμεί τον Αχιλλέα (προσφέρει πνευματική συναισθηματική νοημοσύνη ώστε να μην σκοτώσει τον Αγαμέμνονα) επίσης ωριμάζει τον Τηλέμαχο ώστε να εύρη τον Πατέρα του. Άρα ο Χρόνος της Οντολογικής Σοφίας είναι η ροή εξάντλησης όλων των παρεχομένων δυνάμεων οι οποίες ωριμάζουν και εξελίσσουν τα όντα. Δεν έχει καμμία σχέση  με την εννοιοποίηση αυτής της δύναμης ως διάρκειας ή στιγμής διότι οι θεοί (άρα τα όντως όντα ) είναι πέραν  και αδέσμευτοι από κάθε είδους διάρκειας.

Άρα τι γεννά την εννοιοποίηση του χρόνου; Γιατί ο Όμηρος γεννά αυτήν την εννοιοποίηση του χρόνου περικλείοντας την Ιλιάδα σε 52 ημέρες και την Οδύσσεια σε 42 ημέρες; Όλο αυτό είναι ένα ερώτημα το οποίο κανέναν δεν έχει απασχολήσει  όπως εμάς, κανείς δεν έχει προσφέρει την απάντηση την οποία θα προσπαθήσουμε εδώ να διατυπώσουμε Στα Ομηρικά έπη εμπεριέχονται οι καινές θείες και ανθρώπινες θεωρήσεις του χρόνου. Από την μία πλευρά έχουμε την Ολύμπια θέαση του χρόνου: αγέρωχοι οι Θεοί του Ολύμπου συμμετέχουν στον τρωϊκό πόλεμο θεωρώντας τον χρόνο ως απλή παράδοση συμπαντικών δυνάμεων χωρίς καμμία αίσθηση διάρκειας: ο Δίας ουδαμού της Ιλιάδος δεν αναφέρει ότι καθυστερεί το τέλος του πολέμου και θα πρέπει να δοθεί ένα τέλος σε αυτόν: ας προσέξουμε ότι όπου αναφέρεται ότι έχουν περάσει έτεα (χρόνια ( όπως αναφέρεται στην Οδύσσεια όπου η Αθηνά διαμαρτύρεται στον Δία για τα πολλά χρόνια όπου ο Οδυσσέας βασανίζεται και ευρίσκεται φυλακισμένος στην Καλυψώ) δεν εννοείται ο χρόνος ως διάρκεια (παρελθόντος παρόντος και μέλλοντος) αλλά ως εξάντληση της παρασχεθείσης οντολογικής δυνάμεως και άρα πρέπει να υπάρξει το επόμενο υπαρξιακό στάδιο: π.χ  όταν ο Δίας στην Ιλιάδα  συμμετέχει στις δολοπλοκίες της Ήρας διότι πλέον πρέπει να έλθη ένα τέλος στον τρωϊκό πόλεμο , ο ποιητής εννοεί  ότι έχει εξαντληθεί ή παρασχεθείσα δύναμις και θα πρέπει να υπάρξει το επόμενο στάδιο των Ηρώων: ο Χρόνος εννοείται ως η ξοδευθείσα δύναμις η οποία θα πρέπει να υπάρξει τρόπος ανανέωσής της. Ο Χρόνος ως δύναμις σχετίζεται με τους Ήρωες τις καταστάσεις τις εκβάσεις όχι ως διάρκεια αλλά ως επιτυχής ή ανεπιτυχής έκβαση,είναι δύναμη πορείας και ολοκλήρωσης και τίποτε άλλο, δύναμις σκοπού: ας προσέξουμε τα λόγια του Ομήρου στην Ιλιάδα (Α 55 κ.ε): «Τα θεία βέλη στον στρατόν πετούσαν εννιά μέρες, και την δεκάτην τον λαόν συγκάλεσε ο Πηλείδης,  ως η θεά τον δίδαξεν η Ήρα η λευκοχέρα, που εθλίβονταν τους Δαναούς να βλέπει πως πεθαίναν. Και αφού συνάχθηκε ο λαός εις ένα μέρος όλος, ο γοργοπόδης Αχιλλεύς σηκώθη και τους είπε». Εδώ λοιπόν οι εννέα μέρες δεν δηλώνουν διάρκεια  διότι κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι δέκα ημέρες ή ολιγότερες ημέρες: αυτό το οποίο έχει σημασία δεν είναι η  διάρκεια των εννέα ημερών αλλά η δύναμις η οποία περνά μέσα από αυτές τις ημέρες: η δύναμις της Απολλωνείου εκδικήσεως άρα Χρόνος είναι η εκτύλιξις των Απολλωνείων δυνάμεων και όχι η διάρκεια διότι δεν είναι θέμα διαρκείας η εκδίκηση του Απόλλωνος αλλά είναι θέμα εκτύλιξις των Απολλωνείων δυνάμεων: ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: οι εννέα περιστροφές του Ηλίου δεν δηλώνουν διάρκεια αλλά ποσοστό εκδηλωθείσης διάρκειας: άρα κανείς δεν θα θυμάται την διάρκεια αλλά το ποσοστό δύναμης που χρειάζεται ο Απόλλων και ο Θεός ως συμπαντική δύναμη για να εξοντώσει την παρασχεθείσα οντολογική δύναμη: άρα σε καθαρά Θεό επίπεδο ο Χρόνος είναι εκτύλιξις δυνάμεων, για αυτό και στο προοίμιο της Οδύσσειας δεν αναφέρονται νούμερα χρόνου αλλά μόνον οι οντολογικές εκείνες δυνάμεις οι οποίες σμιλεύθηκαν από τον Οδυσσέα: η πολυτροπικότητά  του, τα γεγονότα με τους συντρόφους του, η αντιμαχία του με τον Ποσειδώνα, άρα Χρόνος είναι η ροή όλων εκείνων των δυνάμεων οι οποίες σμιλεύουν το Υποκείμενο και τον Κόσμο και καμμία σχέση δεν έχει με την διάρκεια και την στιγμή: για αυτό ο Όμηρος αναφέρει: (α, στ.21-23): «και όταν με του καιρού τα αλλάγματα έφθασε ο Χρόνος που είχαν ορίσει στον Οδυσσέα οι Θεοί για να γυρίσει στο σπίτι του…»: Άρα ο Χρόνος είναι δύναμις, ενέργεια νόστου,  άσχετη με την περιφορά του ηλίου και της γής, ή  μάλλον αυθαίρετα οι άνθρωποι την συσχετίζουν με το γύρισμα της γής πέριξ του ηλίου, διότι ο Χρόνος (ως κάποιο σημείο στον Όμηρο) είναι η καθαρά οντολογική δύναμις εξ-όντωσης των παρεχομένων εκ των όντων οντολογικών δυνάμεων. Δεν έχει να κάνει με ώρες, λεπτά ή δευτερόλεπτα αλλά με εκτύλιξη των παρεχομένων δυνάμεων εκ του όντος, δηλαδή ο Χρόνος είναι μία σημειακή υπενθύμιση παροχής δυνάμεων  (γνώσης συνείδησης και σκέψης του ανθρώπου) ότι υπάρχουν αυτές οι δυνάμεις οι οποίες πρέπει να γνωσθούν και να βιωθούν.

Όμως ο Ομηρικός Ανθρωπομορφισμός, η Ομηρική Ανθρωποκεντρικότητα, η διαλεκτική σχέση του Ομήρου ανάμεσα σε Θεούς και Ανθρώπους (Ανθρωπομορφισμός, Επιφάνεια, Θεοφάνεια) ωδήγησε στην αναγκαιότητα τα Ομηρικά Έπη να αναδείξουν τύπο Ανθρώπου προκειμένου οι συμπαντικές δυνάμεις οι οποίες είχαν περιχωρηθεί  διά του δωδεκαθέου στο θείο τρόπο τώρα να εφαρμοσθούν σύμφωνα με τον ανθρώπινο τρόπο. Ας συζητήσουμε δηλαδή ότι οι κοινές έννοιες έπρεπε διά του Ομήρου να μεταφερθούν από το Θείο τρόπο στον ανθρώπινο τρόπο: δηλαδή άς δώσουμε για παράδειγμα το Δία: έπρεπε η δύναμη του Διός (διαμοίρασις και έλεγχος συμπαντικών οντολογικών δυνάμεων) να μεταφερθεί στον Οδυσσέα:  διαμοίρασις και έλεγχος των συμπαντικών και οντολογικών  δυνάμεων κατά τον ανθρώπινο τρόπο (Ο Οδυσσέας όντως διαμοιράζει στους ανθρώπους την δύναμη του Νόστου, της Νίκης επί αλλοτρίων δυνάμεων, τον Σκοπό και την Τελειοποίηση: μοιραία ο Χρόνος ακολουθεί και αυτός την πορεία από τον θείο Εαυτό του προς τον ανθρώπινο Εαυτό του: Ο Χρόνος αποτελεί οντολογική δύναμη για όσα Όντα μπορούν και ατενίζουν την Οντολογική Πορεία χωρίς υλικούς ή χωρικούς περισπασμούς ή περιορισμούς σάρκας και σώματος: π.χ για τον Απόλλωνα οι εννέα ημέρες τις οποίες χρειάσθηκε ώστε να στείλει το λοιμό στους Αχαιούς (όπως είδαμε) δεν ήταν διάρκεια: ήταν όσο χρειάσθηκε η οντολογική δύναμίς  του να εκδηλωθεί: αλλά ως Θεός ήξερε την αρχή και την μέση και το τέλος αυτής της εξόντωσης της οντολογικής δύναμης.

Δυστυχώς οι ενσώματοι άνθρωποι αναπτύσσοντας παιδεία διαδοχής (μεταβίβαση ιδεών και αξιών από την μία γενεά στην άλλη)  στηρίχθηκαν στην μετατροπή των πρωταρχικών συμπαντικών δυνάμεων (Χρόνου, Διαμοιράσεως, Σοφίας, Ηθικής, Τέχνης κ.λ.π) σε μετρήσιμες ενέργειες ώστε από γενεά σε γενεά να καθορίζεται κατά συγκεκριμένο τρόπο η χρήση των παρεχομένων οντολογικών δυνάμεων: δεν γινόταν αλλοιώς: εάν ο κεραυνός του Δία καθόριζε τις βροχές και τις αστραπές αντίστοιχα η μηχανή του ανθρώπου (ο ανθρώπινος κεραυνός) καθόριζε την ανθρώπινη καιρικότητα σε θέματα εργασίας κ.λ.π. Ο Χρόνος εάν για τον Απόλλωνα ήταν απλά εκτύλιξις δυνάμεων στους ανθρώπους (οι οποίοι πλέον έπρεπε να προσδιορισθούν με ένα μετρήσιμο περιβάλλον ώστε να το ελέγξουν) μετατράπηκε σε διάρκεια (μπερδεύοντας οι άνθρωποι την χρήση του αριθμού ευτέλισαν τις εννέα ημέρες από εκτύλιξη δυνάμεων σε διάρκεια (ευτέλεια η οποία ολοκληρώθηκε στον Πλατωνικό Τίμαιο και στους έξι κύκλους δημιουργικότητας (αντί να βλέπει ο Πλάτων την εκτύλιξη των δυνάμεων υποβίβασε τα πάντα σε  μία διάρκεια ανθρώπινης και κοσμικής δηιουργιας (άγνωστης στην οντολογική  χαότητα): Η μετατροπή του Χρόνου από αγνή εκροή δυνάμεων σε διάρκεια και στιγμή ήταν αναπόφευκτη: οι γενεές οι  οποίες κληρονόμησαν γεγονότα και συμβάντα έπρεπε να καθορίσουν τις εννέα ημέρες ως διάρκεια ώστε να καθορίσουν τι θα έκαναν στις εννέα αυτές ημέρες: αυτή η οντολογική καταστροφή του Χρόνου και η μετατροπή του σε απλό αριθμητικό δεδομένο συνοδεύθηκε από το μέγιστο αξιακό κακό: οι άνθρωποι πλέον δεν  αντέχουν τις δυνάμεις της Ροής του Χρόνου διότι τις έχουν συνδέσει με τους αριθμούς διαρκείας (πολύ, λίγο, όσο διαρκεί η ζωή μου κ.λ.π): άρα γνωρίζοντας διάρκειες (π.χ αυτό θα κρατήσει τόσο) προσπαθούν να αποφύγουν δυνάμεις οι οποίες εάν τις μετρούσαμε ως Χρονικές εκροές χωρίς διάρκεια ως τέτοιες δεν θα μας φόβιζαν: δυστυχώς η μετρησιμότητα του χρόνου συνδέθηκε με την μετρησιμότητα της διάρκειας της ζωής μας και ο Χρόνος μετατράπηκε σε καθημερινό εργαλείο δράσης ασχέτων πραγμάτων, όπως λέγει και ο Κάντ το αφαιρετικό εκείνο μέγεθος επάνω στο οποίο στηρίζουμε ως διάρκεια τις δράσεις μας (π.χ θα σε δω΄στις 10.00: ουσιαστικά στην οντολογική χροιά του Χρόνου σημαίνει ότι σε αυτή την στιγμή θα εκδηλωθούν διάφορες δυνάμεις αλλά για τον άνθρωπο του μετρήσιμου χρόνου είναι απλά ένας αριθμός και τίποτε άλλο.