Απόσπασμα από το βιβλίο μου; Εϊναι και Συνέχεια, εμβαθύνοντας στην φύση του ρωμαϊκού βυζαντίου....

 

Ας    γίνουμε   πιο συγκεκριμένοι: Το Βυζάντιο είναι  σημαντικό κυρίιως διότι  έδωσε (μετά τον Όμηρο  και  τον Πλάτωνα   και  τον Αριστοτέλη)  ένα νέο κοσμοθεωρητικό και  ανθρωποθεωρητικό μοντέλο καλύπτοντας  πλέον πλήρως κάθε ανθρώπινη ανάγκη  και επιθυμία διότι πλέον (μετά  το βυζάντιο)   ο  άνθρωπος είχε το δικό του σύμπαν  και δεν είχε  καμμία ανάγκη να  καταφύγει σε κάποιον   άλλον τύπο κόσμου ή   φύσης.  Δεν είναι τυχαίο το  ότι η  Δύση και η Ανατολή   έπειτα από την  πτώση της Κωνσταντινούπολης  έθεσαν   τα   θεμέλια  του  σημερινού    κόσμου,   βιομηχανική  επανάσταση,  τεχνολογία, επιστήμες, όλα αυτά  καθιερώθηκαν έπειτα από την   πτώση της Κωνσταντινουπόλεως, φυσικά δεν συζητούμε για πτώση της Πόλης. Αυτό το οποίο θα πρέπει να παραδεχθούμε  είναι το    ότι  το 1453 (όταν δηλαδή η   Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των οθωμανών) καμμία πτώση δεν έγινε, καμμία νέα κατάσταση δεν δημιουργήθηκε: η επίσημος Ιστορία, αυτή η οποία έχει δημιουργηθεί για να κρατεί τον  κόσμο στην αμάθεια και στην συναισθηματική προσπέλαση των γεγονότων έχει συζητήσει για μαρμαρωμένους βασιλιάδες,   για πάλι με χρόνια και καιρούς κ.λ.π. Κανείς δεν τολμά να παραδεχθεί αλήθειες διότι κανείς δεν θέλει να παραδεχθεί τα αυτονόητα, ότι δηλαδή η αόρατος εξουσία του κόσμου αυτού ποτέ δεν είδε την βυζαντινή αυτοκρατορία όπως την  είδαν οι χριστιανοί, οι ποικίλοι μελετητές , ο απλός χριστιανικός κόσμος,  ως δηλαδή μία   αυτοκρατορία στην οποία πρυτάνευσε ο Θείος Χριστιανικός Λόγος.  Όλα αυτά αποτελούν τρόπο διά του οποίου  οι βαρύτιμοι καθηγηταί απλώνουν τις σκέψεις τους και τις γνώσεις τους ως γέφυρες υπό των οποίων   περνά η αλήθεια η οποία βέβαια ξεσπά στα πλήθη. Θα πρέπει να συζητήσουμε μέσα από το πρίσμα της αοράτου εξουσίας, το πρίσμα αυτό βέβαια δεν υπάρχει σε καμμία βιβλιοθήκη  ούτε σε κανένα χειρόγραφο, αλλά όπως ο Σωκράτης χωρίς καμμία βιβλιογραφία συνέθετε τις οριστικές και επαγωγικές αρχές του, παρόμοια και εμείς μπορούμε να συνθέσουμε τις οριστικές και επαγωγικές αρχές οι οποίες διέπουν την ιστορική  σημαντικότητα του βυζαντίου.

Ας ξεκινήσουμε από ένα πολύ απλό ερώτημα: γιατί άραγε κανένας πόλεμος και καμμία επανάσταση δεν κατήργησε την   Ρώμη οδηγώντας στο Βυζάντιο, αλλά αντιθέτως ο αποκαλούμενος Μέγας Κωνσταντίνος απλά μετέφερε την πρωτεύουσα από την Ρώμη στην Κωνστντινούπολη και αβρόχοις ποσί η Ρώμη έγινε Βυζάντιο και όλα καλά; Εννοείται ότι το 330 α.κ.χ κανένα Βυζάντιο δεν υπήρχε, ο όρος είναι πολύ μεταγενέστερος,  άρα ποιο σχέδιο (γεωπολιτικό,  πολιτικό,   κυριαρχικό) είχε  ο Μέγας Κωνσταντίνος όταν διά της Κωνσταντινούπολης δημιουργήθηκε η πρώτη οικουμενιστική Αυτοκρατορία στην ανθρώπινη Ιστορία; Εάν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα τότε θα πρέπει  να απαντήσουμε στο επόμενο συνεπαγόμενο ερώτημα: πώς συνεχίσθηκε αυτό το πρωταρχικό σχέδιο σε οικουμενικό πλέον επίπεδο όταν   η Κωνσταντινούπολη το 1453 έπεσε στα χέρια των οθωμανών;

Αυτό λοιπόν το  οποίο θα πρέπει να  πράξουμε είναι το να εξάγουμε τις οριστικές και επαγωγικές αρχές οι οποίες  κρύπτονται  πίσω από το τεράστιο εξουσιαστικό σχέδιο το οποίο αφορά την Ρώμη και την Κωνσταντινούπολη: πανέξυπνα η αόρατος εξουσία του κόσμου αυτού περιέβαλε με ένα συναισθηματικό κάλυμμα σαν μανδύα την  Ρώμη και την Πόλη αναπτύσσοντας το Εθνικό και Θρησκευτικό συναίσθημα, κρύπτοντας μάλιστα πίσω από αυτό το κάλυμμα το πραγματικό δόλιο και απάνθρωπο σχέδιο το οποίο πειραματίσθηκε, επέτυχε, εφαρμόσθηκε και πλέον οικουμενικά καθιερώθηκε μέσα από την λειτουργία της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης.

Ας   γίνουμε  πιο συγκεκριμένοι: η οικουμενικότητα του Ελληνικού Λόγου όπως πραγματοποιήθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο άνοιξε διακριτούς  ασκούς του Αιόλου: Ας μην ξεχνούμε ότι ο Αινείας θεωρείται ως ιδρυτής της Ρώμης άρα η  Πόλη στηρίζεται  ιστορικά στους   ανθρώπους οι   οποίοι  προκάλεσαν  και   εκτέλεσαν τον Τρωϊκό πόλεμο: αυτό βέβαια μόνον τυχαίο δεν είναι: οι Τρώες ήταν ξεκάθαρα ομότροποι,ομόθρησκοι, ομόνοες, ομόγλωσσοι με τους Έλληνες, είχαν μάλιστα λατρεία στους ιδίους θεούς: άρα η Ρώμη και η Κωνσταντινούπολη στηρίζονται σε Ομοίους Ανθρώπους σε σχέση με το ομόγλωσσον ομόθεον ομότροπον κ.λ.π.

Άρα κατά Ελληνικό τρόπο (είναι γελοίο να συζητούμε για την Ελληνικότητα της Ρώμης ή του Βυζαντίου τη στιγμή κατά την οποία και η Ρώμη και το Βυζάντιο αποτελούν δόμημα επι του Ελληνικού Λόγου) έπρεπε ο Κοινός εν Ελληνικώ Λόγω Κόσμος του Μεγάλου Αλεξάνδρου (ο οποίος είχε σμιλευθεί στην Πίστη του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους ότι οι άνθρωποι με βάση τον κοινό  Νού μπορούν διά της Μόρφωσης και της Καλλιεργείας κοινών Ιδεών και Αξιών να αποτελέσουν ένα πρότυπο πνευματικού και ηθικού ανθρώπου (εξάλλου από αυτή την πίστη απορρέουν οι οριστικές και επαγωγικές κοινές  για όλους  τους ανθρώπους  αρχές του Σωκράτους προκειμένου όλοι οι άνθρωποι να γίνουν πνευματικώς και ηθικώς Ένα (αυτή εξάλλου η Πλωτινική πραγμάτωση του Ενός Ανθρώπου ως Σκέψης και Ήθους είναι ο Αιώνιος Σκοπός κάθε εξουσιαστικής Ρώμης κάθε εξουσιαστικού Βυζαντίου) να επικρατήσει έν Χώρω και Χρόνω  αποκτώντας κρατική και θεολογική  δομή άρα αποκτώντας πολιτειότητα (άρα Εξουσία και Υποτελείς): η Ρώμη και η Κωνσταντινούπολη είναι η Πολιτική και Θεοκρατική φαντασιακή εφαρμογή του Πολιτικού Λόγου του Αριστοτέλους και του Πλάτωνος, εν ολίγοις το  σύνολο της ζωής μας είναι η εμπράγματος φαντασιακή πολιτειότητα του Ρωμαϊκού και Βυζαντινού τρόπου πράξης  και εφαρμογής του Ελληνικού Λόγου όχι στις συμπαντικές ή άλλες διαστάσεις του αλλά στις πολιτικές.

Ακόμη πιο συγκεκριμένα: η Ρώμη   αποτελεί δημιούργημα των Ετρούσκων οι οποίοι απέκτησαν ποικίλο πολιτισμό από τους Έλληνες: Εάν μάλιστα υιοθετήσουμε όσα λέγει ο Πολύβιος ότι δηλαδή ότι ο Πολύβιος έγινε  δάσκαλος  και φίλος του Σκιπίωνα Αιμιλιανού, ότι η Ρώμη το 168 α.κ.χ μετά την μάχη της Πύδνας έλαβε ως ομήρους 1000 Αχαιούς επιφανείς πολίτες,  τότε καταλαβαίνουμε ότι ουσιαστικά η Ρώμη ήταν μία επέκταση του Ελληνικού πνεύματος και ήθους προς την Δύση: φαίνεται ότι η Ανατολή δεν ευνοούσε την δυναμική και επεκτατικά εξουσιαστική συνέχεια του Ελληνισμού.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: η Ανατολή δεν διέθετε την σειρά η οποία χρειαζόταν ώστε  να διαδοθεί εξουσιαστικά πλέον ο Ελληνικός Λόγος,  όχι  ως φιλοσοφικό μέγεθος αλλά ως εξουσιαστικό μέγεθος: η ιστορία της Ρώμης και του Βυζαντίου είναι η ιστορία της εξουσιαστικής επιβολής του Ελληνικού λόγου, άρα της γήϊνης καταστροφής του Οντολογικού Ελληνικού Λόγου. Η Ανατολή δεν μπορούσε να παράξη όλες εκείνες τις πολιτειακές δομές οι οποίες θα επέβαλαν εξουσιαστικά τον Ελληνικό Λόγο: Οι Επίγονοι του  Μεγάλου Αλεξάνδρου διαμοιρασμένοι και χιλιοδιχασμένοι δεν μπορούσαν να επιιβάλουν εξουσιαστικά τις δομές ενός κράτους στηριζομένου στον Ελληνικό λόγο: η Ρώμη γεννήθηκε εξουσιαστικά διότι η αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν κατάφερε ως ένα και ενιαίο πολιτικό κράτος να προβάλει και να καθιερώσει εξουσιαστικά τον Κοινό Ελληνικό Λόγο.

Η Ρώμη λοιπόν κληρονομεί όλη την Ελληνική κουλτούρα: οι Έλληνες είναι οι δάσκαλοι και οι παιδαγωγοί οι δάσκαλοι των Ρωμαίων: εάν προσέξουμε την  πορεία την  κοινωνική και την  πολιτική της Ρώμης  θα ιδούμε τα εξής: πολύ σημαντικά: η Ρώμη έχοντας κατανοήσει ότι θα πρέπει να διαχύσει σε όλον τον κόσμον τον Ελληνικό Λόγο ξεκινά από την κορωνίδα του, όπως αυτή η κορωνίδα αναπτύσσεται στην  Πλατωνική  Πολιτεία: την δικαιοσύνη: άς προσέξουμε: η Βασιλεία προσφέρει την θέση της στην Δημοκρατία, σταδιακά οι πληβείοι αποκτούν Εξουσία, οι Δήμαρχοι Γράκχοι αρχίζουν να κινούν το σύνολο των Λαϊκών Υποστρωμμάτων με ένα πρωτόγνωρο τρόπο: Οι Συγκλητικοί συνεχώς αν και όχι πάντοτε περιορίζονται: η Ρώμη συνεχίζει την Πλατωνική Θεωρία της Δικαιοσύνης σε όλο το Πλατωνικό μέτωπο: δηλαδή: η Ρώμη δημουργεί την Ιδανική Πλατωνική Πολιτεία: εφευρίσκει τους Βασιλείς Φιλοσόφους (δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι ο Μάρκος Αυρήλιος υιοθέτησε το ρόλο αυτό  σε μία Ρώμη η οποία βυθίσθηκε στην Στωϊκή φιλοσοφία προκειμένου να ενσαρκώσει την Ιδανική Πλατωνική Πολιτεία).Δεν είναι  τυχαία σε κανένα σημείο η τεράστια σχέση των Ρωμαίων αξιωματούχων με την Φιλοσοφία, ειδικά την Επικούρεια και Στωϊκή φιλοσοφία. Ας αναφέρουμε και πάλι ότι στην Ανατολή όπου ο Κοινός Ελληνιστικός Λόγος καρτερικά περίμενε την Οικουμενική Ένωση Έλλογη  του Κόσμου δεν μπορούσε να καρποφορήσει αυτή η θεμελίωση της Πλατωνικής εν Ρώμη Πολιτείας σε μία Χώρα και σε ένα Τόπο όπου η έννοια του Ανατολικού Θεοκρατικού Απολυταρχισμού και του Ανθρωπίνου Δεσποτισμού εσκέπαζε τα πάντα: η Δύση , η  Ρώμη φαίνεται ότι εκ του μηδενός πληρούσε την συνέχιση του Κόσμου κατά τον Ελληνικό, Πλατωνικό και Αριστοτελικό, Λόγο. Ήδη όταν η Ρώμη επέβαλε την κυριαρχία της (κατά τον 2^ο αι α.κ.χ και έπειτα) οι νεαροί Ρωμαίοι ευγενείς και μελλοντικοί αυτοκράτορες και αξιωματούχοι ταξίδευαν στην Αθήνα όπου Επαιδεύοντο κοντά σε Επικουρείους Στωϊκούς και άλλους φιλοσόφους. Ουσιαστικά η Ρώμη στηρίζεται επί της Πλατωνικής και Αριστοτελικής Κοσμοθεωρίας και Πολιτειότητας, όπως αυτές προσαρμόσθηκαν μέσω του Επικούρου και των Στωϊκών στις ανάγκες των καιρών, στα νέα γεωδυναμικά δεδομένα. Ουσιαστικά ξεκινά την Υλοποίηση του Πλατωνικού Πολιτειακού Μοντέλου όπως αυτό έγινε Αναγκαίο έπειτα από την καταστροφή του Πελοποννησιακού Πολέμου όπου ανεφάνη  η ανάγκη  ο Άνθρωπος να τιθασσευθεί και Ατομικά και Πολιτειακά να πορευθεί επί του Κοινού Λόγου εγκαθιδρύοντας μία Οικουμενική Κοινωνία κοινού Λόγου όπου η αδόκητος Ανθρωπίνη  Φύση αποτελεσματικά θα περιορισθεί ελεγχομένη από τις Πλατωνικές αρετές της επιβληθείσης Πολιτείας,  την δικαιοσύνη, την Σοφία την σωφροσύνη και την Ανδρεία.