Απόσπασμα από το βιβλίο μου: "Είναι και Συνέχεια": πώς ο Πλάτων υιοθέτησε νοητικώς το ενορατικό Ομηρικό Υποκείμενο;Ο μύθος της Πλατωνικής αθανασίας της ψυχής.

 

Ας μείνουμε φυσικά σε αυτό το σημείο κάπως περισσότερο: Ο Πλάτων και ο Σωκράτης δεν είναι απλά φιλόσοφοι. Όπως έπειτα ο Ιησούς, ο Μάρξ και άλλοι, είναι κάτι άλλο: είναι μεταρρυθμιστές φέροντες κάτι το καινόν στην Ελληνική κοσμοθεωρία και Οντολογία: είναι οι καταστροφείς του Ελληνικού αρχεγόνου Οντολογισμού και οι εισηγητές της ανατολικής εσχατολογίας και μεταφυσικής στην Ελληνική κοσμοθεωρία: δεν είναι τύχαίο ότι το Πλατωνικό υποκείμενο ταιριάζει παντού: στο χριστιανικό υποκείμενο, στο μαρξικό υποκείμενο, κ.λ.π. Γιατί όμως;

Διότι ο Πλάτων αποτελεί νοησιοκρατικό όριο ανάμεσα στην μυθική και προσωκρατική οντολογία των Ελλήνων (και σε κάθε τι που δεν γνωρίζουμε και τεχνηέντως εξαφανίσθηκε (δεν είναι τυχαίο ότι το σύνολο των έργων των σοφιστών εχάθη αντιθέτως μία χαρά εσώθησαν τα πλατωνικά έργα). Ο Πλάτων μετήλλαξε την Ελληνική ενορατική οντολογική προσπέλαση του σύμπαντος και του ανθρώπου σε κάτι το νοητό και ηθικό, ουσιαστικά εξαφάνισε τους θεούς, το σύμπαν, τη φύση, ως σύνολα πρωτολείων δυνάμεων που ενεργοποιούν την ανθρωπίνη προσωπικότητα ώστε ο άνθρωπος να περάσει στην εποχή του Νοός: έφτιαξε ένα νέο νοητό και ηθικό υποκείμενο με καθαρά νέες συμπαντικές συντεταγμένες στα όρια της ιδέας της νόησης και της ανθρωπίνης ηθικής: πλέον οι θεοί ως συμπαντικές δυνάμεις εξαφανίσθηκαν, η πόλις κράτος ως εστία ευλογημένων θεατών των θεών εξαφανίσθηκε, ουσιαστικά ο άνθρωπος περιορίσθηκε στην γή με οδηγό μόνον το νού και τις ηθικές εντολές του: παράλληλα με την γένεση  ο Πλατωνικός άνθρωπος ανήκει στην γή ως έχων με όλους τους άλλους γηΐνους ανθρώπους κοινό νού, άρα ο Σωκράτης ενεργοποιεί τον Κοινό γήϊνο άνθρωπο ο οποίος κινείται με τις κοινές ιδέες και αξίες του κοινού νοός:  Ο Ομηρικός Ήρωας ο οποίος νοιώθει ότι με τις δικές του και μόνον συμπαντικές δυνάμεις επικοινωνεί με τον Όλυμπο εξαφανίζεται ως συμπαντική ατομικότητα: τώρα πλέον θέλουμε το συλλογικό νοητικό γήϊνο Υποκείμενο το οποίο θα έχει ως πηγή όχι τους θεούς αλλά το Νού, ως βεληνεκές όχι το σύμπαν αλλά τη γή, ως δύναμη  όχι τις δικές του δυνάμεις αλλά τις κοινές για όλους ηθικές δυνάμεις ενός κοινού νοός: άρα ο Πλάτων κατασκευάζει ένα νέο νοητικό άνθρωπο: για αυτό οι Αθηναίοι εσκότωσαν το Σωκράτη: κατάλαβαν ότι αυτός ο Σωκρατικός Άνθρωπος τίποτε το Ελληνικό δεν είχε, τίποτε το Αθηναϊκόν: για αυτό και ο Αριστοτέλης ολοκληρώνοντας την Πλατωνική ανθρωποπλασία (ειδικά μέσα από την κατασκευή της ανθρωπίνης ουσίας στα Μεταφυσικά) ολοκλήρωσε το ανθρώπινο μοντέλο του νοητικού και ηθικού ανθρώπου ο οποίος περιόρισε το όν από το αγαθό έως τη γή διά του εαυτού του εξαπλώνοντας διά του Αλεξάνδρου όλο αυτό στον κόσμο: δεν είναι τυχαίο ότι ο χριστιανισμός και όλες οι θεολογικές και πολιτικές εκτυλίξεις του έως σήμερα σε αυτό το περιορισμένο ανθρώπινο μοντέλο στηρίχθηκαν. Ο Οντολογικός άνθρωπος του Ομήρου έδωσε τη  σκυτάλη στον περιορισμένο Σωκρατικό άνθρωπο, όταν οι Αθηναίοι κατάλαβαν τι είχε γίνει ήταν αργά: οι τριάκοντα τύραννοι, σχεδόν όλοι μαθητές του Σωκράτους, διέλυσαν κάθε συνεκτικό ιστό της Αθήνας διότι ο Σωκρατικός άνθρωπος ήταν άπολις και άπατρις, ή μάλλον Πατρίδα του και Πόλις του πλέον ήταν η γή του κοινού Νοός: δεν είναι τυχαίο ότι επάνω στον Πλατωνικό κοινό νού εκτίσθη η γή της θρησκείας της πολιτικής της επιστήμης και της τεχνολογίας διότι από την κοινή πορεία τους (όλα είναι μεταλλάξεις του κοινού νοός, ο θεός γίνεται ηγεμών επιστήμων και τεχνοκράτης και όλοι υπακούουν σε αυτό το κοινό μυαλό) κανείς νοήμων άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει χωρίς να συλληφθεί ως παράνομος: δεν είναι τυχαίο: ο Πλάτων όλα τα σκέφθηκε: διασφάλισε το σύστημά του με την γελοία έννοια της δικαιοσύνης (ελάχιστοι έχουν πράγματι σκεφθεί ότι εάν το σύμπαν είχε δικαιοσύνη τίποτε δεν θα είχε εξελιχθεί).Όποιος οδεύσει ενάντια σε αυτή την δικαιοσύνη αντιμετωπίζεται ως κολάσιμος μονάδα.

Όμως όπως ήδη είπαμε το μεγάλο πλατωνικό κόλπο παίχθηκε με την ανύπαρκτη αθανασία της μη υπαρχούσης ψυχής, η οποία αθανασία μοιραία στηρίχθηκε στην δυαλιστική φαντασίωση ψυχής και σώματος. Είναι τοις πάσιο γνωστό ότι η Πλατωνική Μεταφυσική (όπως και η μετέπειτα Αριστοτελική μεταφυσική) στηρίζεται στον ασύλληπτο και αστήρικτο οντολογικά διιαμελισμό του ανθρώπου σε ψυχή και σώμα: ας καθορίσουμε το εύρος αυτού του διαμελισμού μέσα από ένα απλό παράδειγμα  ώστε να καταλάβουμε το εύρος της απάτης , της γενομένης  απάτης: άς λάβουμε ένα λίτρο νερού: σε συνθήκες ψύξης το νερό αυτό μετατρέπεται σε πάγο: όμως είναι και πάλι νερό, μία δύναμη, μία ενέργεια, δύο καταστάσεις: εάν αποψυγεί και θερμανθεί θα γίνει ατμός: όμως και πάλι νερό, μία δύναμη, μία ενέργεια, τρείς καταστάσεις: άρα το νερό έχει μία κοινή οντολογική δύναμη (κίνηση, ροή) την οποία και εκδηλώνει αναλόγως την μορφή του (ως νερό ποτίζει, ως πάγος χρησιμοποιείται σε οικιακές εργασίες, ως ατμός κινεί οχήματα κ.λ.π). Όμως κανείς ποτέ δεν θα διανοηθει να συζητήσει ότι το νερό είναι αθάνατο ως ύδωρ και φθαρτό ως πάγος. Διότι όλοι ξέρουν και γνωρίζουν ότι η οντολογική δύναμις του νερού είναι μία και ανώλεθρος.

Ο Πλάτων λοιπόν ολοκληρώνει το αυθαίρετο νοησιοκρατικό κατά βάση σύστημά του με αυτόν τον απίστευτο νοησιοκρατικό διαμελισμό του ανθρώπου, τον οποίο είτε δεν βλέπουν άρα δεν καταλαβαίνουν όσοι τον θεωρούν μεγάλο φιλόσοφο, είτε δεν έχουν καταλάβει τι πραγματικά έχει πράξει ο «φιλόσοφος» αυτός: ο Πλάτων λοιπόν αυθαίρετα εντελώς διαχωρίζει τον άνθρωπο από την μία καθεαυτή και συνεχή οντολογική αυτοδύναμή του, ατομική ανώλεθρο κα συνεχή: μετατρέπει τον άνθρωπο σε ένα διττό όν: το ένα στρώμα του αποτελείται από την καθεαυτή οντολογική δύναμη του κάθε ενός ανθρώπου η οποία είναι ατομική και τον αυτοκινεί ως οντολογική συνέχεια: το επιφανειακό στρώμα είναι ότι αυτή η οντολογική δύναμη γίνγεται γνωστή ως μορφή, άρα η μορφή είναι αθάνατος και ανώλεθρος όπως και η δύναμις που την φέρει ές φώς, επιτελε΄βέβαια άλλη μορφική λετουργία, η διαφορά λοιπόν του σώματος από την οντολογική δύναμη της μορφής του σώματος είναι μόνον εμφάνισης και όχι ουσίας: για αυτό εξάλλου στην μυθολογία ο Δίας ως σώμα επιτελεί άπειρες οντολογικές λειτουργίες, ο Ερμής ως σώμα πετά στην Καλυψώ (διότι το σώμα είναι τρόπο της μιας και ανωλέθρου εσωτέρας οντολογικής δύναμης η οποία χαρακτηρίζει τον οντολογικό άνθρωπο.

Ο Πλάτων ολοκληρώνει την μαιευτική Σωκρατική διαδικασία αποχωρίζοντας εντελώς το σώμα από την ψυχή, στον Γοργία μάλιστα σκαρφίζεται τρία τουλάχιστον επιχειρήματα για την αθανασία της  ψυχής τα οποία δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική (διότι βέβαια δεν στηρίζονται σε κάτι το οντολογικά αυθύπαρκτο αλλά στηρίζονται στις πλατωνικές αυθαιρεσίες (επιχειρήματα του τύπου απέναντι στο φθαρτό σώμα αναγκαστικά θα πρέπει να υπάρχει κάτι μη φθαρτό αρα η ψυχή είναι αθάνατος δεν ξέρουμε πόσο σοβαρό είναι τη στιγμή κατά την οποία ούτε σώμα υπάρχει ούτε ψυχή, αυθαίρετες αφαιρέσεις είναι άρα το επιχείρημα στηρίζεται σε τέτοιες αυθαίρετες αφαιρέσεις οι οποίες όμως το σύνολο της ανθρωπότητας παρέσυραν μέσα από τις θρησκευτικές και άλλες μεταλλάξεις).

Ο Πλάτων είναι αντιφατικός και μη συνεπής. Ενώ υβρίζει τον Όμηρο από αυτόν λαμβάνει την φθαρτότητα του σώματος. Διαβάζουμε στον Όμηρο την πορεία των ηρώων, των σωμάτων  των ηρώων προς τον Άδην: επίσης διαβάζουμε στον Όμηρο τις σκιές των Ηρώων στον Άδη: Από εκεί ο  Πλάτων λαμβάνει την ποιητική (όσο και αν απορρίπτει τον Όμηρο). Διαβάζουμε στην Π 850-855: «Και άκουσε ακόμα τι θα ειπώ και βάλε το στον νου σου·
ολίγες ειν οι μέρες σου· και ιδού σε παραστέκει
η μοίρα η παντοδύναμη κι η ώρα του θανάτου,
οπού απ' το χέρι αδάμαστο θα πέσεις του Αχιλλέως». Ο Πάτροκλος λοιπόν (μέσα από τον  ποιητικό λόγο του Ομήρου) προχωρεί στη δόμηση του νέου τύπου ανθρώπου μέσα σε ένα νέο τριττό Ομηρικό σύμπαν: ετοιμάζεται η ανθρώπινη γή και θα πρέπει να υπάρξουν οι απαραίτητες διαιρέσεις και σμιλεύσεις της ανθρωπίνης μορφής προκειμένου να εφαρμόσει στην ανθρώπινη μορφή του: όλα όσα δημιουργεί ο Όμηρος και οι ήρωές του τα κλέβει αναισχύντως ο Σωκράτης και ο Πλάτων, όπως είπαμε κυρίως την φθαρτότητα του σώματος και την αφθαρτότητα του πνεύματος. Ο Πάτροκλος λοιπόν θέτει την ανθρωπίνη οντολογική δύναμη κάτω από την μοίρα και τον άνθρωπο ως πραγματοποιητή αυτής  της μοίρας: άς προσέξουμε αυτό το σημείο είναι πολύ σημαντικό  για τα πλατωνικά φληναφήματα (κανείς δεν το έχει τοιούτως αναλύσει για αυτό και ο Πλάτων θεοποιήθηκε μέσα στην άγνοια του πραγματικού λόγου του): ο Όμηρος είναι ο πρώτος ο οποίος συνδέει τον Αχιλλέα (άνθρωπο) με την Μοίρα: εάν σκεφθούμε ότι όταν λέμε Μοίρα εννοούμε την προηγουμένη ασώματη δύναμή μας στην προηγουμένη από την γή διάστασή μας τότε ο Όμηρος τοποθετεί τον Άνθρωπο να επικοινωνεί με αυτή την προηγουμένηοντολογική κατάστασή του. Όμως ο Όμηρος προβαίνει σε μία ανθρωποκεντρική δημιουργία του θανάτου, καινοτόμο για την εποχή: άς προσέξουμε αυτό το σημείο γιατί τον «Ομηρικό θάνατο» εκμεταλλεύεται στο νοησιοκρατικό του σύστημα ο Πλάτων.

Ο Ανθρωπομορφισμός του Ομήρου συναντά ένα μεγάλο πρόβλημα: ωραίος ο Νούς του Οδυσσέα, ωραία η οργή του Αχιλλέως, ωραίος ο Νόστος, ωραία επίσης η ικανότητα του Ομηρικού ανθρώπου να μετατρέπει τις συμπαντικές δυνάμεις των θεών σε ατομικό νού και πράξη, ωραία η πνευματική και αξιακή μετατροπή της ανθρωπίνης μορφής σε συγκεκριμένη υπαρξιακή οντότητα, όμως πώς θα φεύγει η ανθρωπίνη μορφή στην επομένη κατάστασή της; Ο Όμηρος λοιπόν διαμροφώνει τα όρια της πορείας της ενσώματης ανθρωπίνης μορφής επί της  γής: αυτό είναι σημείο το οποίο ελάχιστοι πραγματικά έχουν ασχοληθεί:  ο Όμηρος κατασκευάζει τον νοήμονα άνθρωπο ο οποίος καθορίζει το νόστο του άρα τον νοήμονα άνθρωπο ο οποίος επιλέγει τη γή (ως Ιθάκη επιστροφής) ο νούς προικίζεται με ιδέες (μετατρέπονται οι συμπαντικές  δυνάμεις των θεών σε αντίστοιχες ιδέες γνώσης κ.λ.π) η πράξη μετατρέπεται σε ηθικό νόστο επιστροφής προς τον σωστό εστιακό τόπο επί της γής μέσα από την  ηθική πράξη αυτών των ιδεών: όμως; Όμως πώς ο άνθρωπος θα επανέρχεται στην ασώματη οντολογική του κατάσταση;

Ο Πλάτων διείδε κάτι το οποίο ελάχιστοι κατάλαβαν, ο Πλάτων ως φορέας του ανατολικού πνεύματος της βίβλου δεν εμελέτησε τον Όμηρο οντολογικά, αλλά κυριολεκτικά με νοητικές και ηθικές παραμέτρους: για αυτό εξάλλου στην Πολιτεία κατηγορεί τους θεούς για προστυχιές, ασέβεις, ανηθικότητες: διότι πήρε τοις μετρητοίς κατά νοητικό και ηθικό τρόπο όλα όσα λέγει ο Όμηρος προκειμένου να αναδείξει ο Πλάτων το πραγματικό πολιτικό υποκείμενο: διείδε λοιπόν ότι ο Όμηρος με όριο το σώμα και με σημείο αναφοράς το  σώμα διαχωρίζει το έπος από την προηγουμένη μυθολογία η οποία δεν διεχώριζε το ανθρώπινο σώμα από την οντολογική κίνηση,  ο Όμηρος δηλαδή προσφέρει τον ενσώματο άνθρωπο ο οποίος υπακούει σε συγκεκριμένες νοητικές και ηθικές κατηγορίες.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Ο Τιθωνός στην μυθολογία γίνεται Αθάνατος, ο Ηρακλής νικά μυθικά τέρατα όπως η Λερναία Ύδρα, ο Αχιλλέας είναι υιός θεάς κ.λ.π. Οι Ομηρικοί ήρωες εμφανίζονται να ζούν όχι ως υπερσωματικές οντότητες (στην μυθολογία ένας άνθρωπος μπορεί να αναστηθεί να πετάξει να κάνει ό,τι θέλει, ας αναφέρουμε τον Πέλοπα τον οποίο έσφαξε ο Τάνταλος αλλά οι θεοί επανέφεραν στη ζωή, ας αναφέρουμε έχοντας στο νού μας την ιστορία της Αχιλλείου πτέρνας τον  Αχιλλέα ο οποίος κινείται σε υπερσωματικές συχνότητες). Ο Όμηρος θέτει την πραγματικότητα του σώματος την οποία και θα ακολουθήσει πλήρως ο Πλάτωνας εφευρίσκοντας τρόπο θανάτου του ανθρώπου ως σώμα, τρόπο αθανασίας του ανθρώπου ως ψυχή. Διότι ο μεγάλος εχθρός του Πλάτωνος και του Σωκράτους είναι ο ενιαίος οντολογικός άνθρωπος της μιάς και αδιάσπαστης πορείας: προκειμένου ο άνθρωπος να χωρέσει στην μέγγενη της φιλοσοφίας πρέπει να κοπεί στα δύο, ως σώμα και ψυχή: με αυτόν τον τρόπο ο διχασμένος άνθρωπος θα κατευθυνθεί εξουσιασζόμενος πλήρως επί της γής.